{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 12 : f i f t h . Hyper Beast 1/10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

Title : Hyper Beast 1/10

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Hybrid) (Human Kuanlin x Half Seonho) 

Rate : R18

 

ในยุคที่โลกกำลังพัฒนาไปร่วมกับวิทยาศาสตร์ วิวัฒนาการของคน สัตว์ สิ่งของ ก้าวข้ามผ่านความล้มเหลวมาถึงจุดที่แตกกระจายเป็นองค์ความรู้ มนุษย์ถึงคราวใช้อัตราการก้าวหน้าของสมองได้เทียบเท่าสัตว์ฉลาด เช่น โลมา มากล้ำจนเกินไปกว่าพวกมันหลายเท่า เมื่อโลกผูกไปด้วยนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือการทดลอง

 

และยู ซอนโฮ เป็นหนึ่งในการทดลองนั้น

 

หลายปีก่อน มวลมนุษยชาติถึงคราววิกฤตเมื่อพูดถึงทฤษฎีสิ้นโลก ไม่มีใครบ่งบอกแน่ชัดได้ว่าจะเกิดวันไหน เวลาไหน สิ่งที่เราทำทั้งหมด ทุ่มแรงกายแรงสมองเพื่อสิ่งเดียว

 

ความอยู่รอด

 

เมื่อมนุษย์ถูกจัดให้เป็นสัตว์ประเสริฐที่สุดในหมู่เดรัจฉานทั้งปวง ปัญหานี้จึงถูกยกไว้แก้ไขลำดับต้นๆ นานาประเทศเริ่มเข้าหารือแบบพหุภาคี เริ่มทำความเข้าใจและให้ความสำคัญ ความกดดันและความเครียดส่งต่อไปยังบุคคลากรด้านชีวภาพ เราต้องคอยตอบคำถามสื่อ ฟังคำโตแย้งจากประชาชนและในช่วงระยะเวลาหลายปีมานั้นเราเริ่มการกระทำการบางอย่างเพื่อต้านแรงธรรมชาติ

 

HALF PROJECT

 

คือชื่อของโครงการหนึ่งที่ได้รับความไว้วางใจจากภาครัฐ เกิดขึ้นโดยนักวิทยาศาสตร์ผู้มีสมองเลิศล้ำเกินมนุษย์ไปเสียหน่อย จุดเริ่มต้นของมันคือการที่พวกนักวิทยาศาสตร์สติฟั่นเฟือนเริ่มหาเหตุผลว่าทำไมสัตว์ดึกดำบรรพ์หลายตัวมีชีวิตรอดมาจนถึงโลกปัจจุบัน พวกเขาคิดว่าอะไรทำให้แมลงสาบหรือกระทั่งปลาสเตอร์เจียนยังไม่หายไปจากโลกนี้ และนั่นคือคำตอบของคำถาม

 

เมื่อพวกเขาเริ่มศึกษามันอย่างถ่องแท้ ความงดงามบางอย่างของสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อนปรากฏ สายพันธุ์บางสายพันธุ์สามารถทนความร้อนได้ถึง 100 องศา บางสายพันธุ์มีการปรับตัวเข้าหาธรรมชาติแปรเปลี่ยนตัวเอง พรางตัวหนีศัตรูหรือใช้อวัยวะในร่างกายเป็นอาวุธที่ในเวลาต่อมามันคือการดัดแปลงพันธุกรรมเหล่านั้นเข้าสู่ร่างของมนุษย์

 

พวกเขาเริ่มสกัดยีนรวมไปถึงเกล็ดเลือดของสัตว์บางชนิด ผสมมันรวมกับสารเคมีหลายอย่าง เกิดการแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่าเรื่อยไปอย่างนั้นและหนึ่งในความโหดร้ายเลือดเย็นอย่างหนึ่งของมนุษย์ที่ถูกเรียกให้สวยหรูว่าการทดลองได้ถือกำเนิดขึ้น ยิ่งพวกเขาขยับเข้าใกล้ความสำเร็จมากขึ้นเท่าไหร่ จำนวนความตายยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

 

ภายใต้ความไว้วางใจของภาครัฐ การได้รับงบประมาณสนับสนุนต่อเนื่องย่อมตามมาด้วยข้อต่อรองบางอย่าง มันสมองในกายคนย่อมทำงานได้ดีเกินประสิทธิภาพ นักวิทยาศาสตร์เหล่านั้นใช้มันเป็นข้ออ้างเรื่องการจดลิขสิทธิ์ สิ่งเหล่านั้นทำเงินให้พวกเขานับพันล้าน รัฐบาลถึงคราวจนตรอก พวกเขายอมแลกมูลค่าเงินเพื่อทดแทนสิ่งที่ดีกว่า

 

อะไรคือความยั่งยืนของโลกใบนี้ คำตอบไม่ใช่ความโง่เขลา สิ่งที่เหนือกว่านั้นคือจักรวาล คงมีดาวสักดวงกำลังมองเห็นเรา แตกดับ เป็นฝุ่นกระจายแล้วก็สลายไป

 

ทว่าในเรื่องร้ายใช่ว่าจะเสียโชคดีเสมอ ข่าวลือง่อยๆเรื่องทฤษฎีล้างโลกเป็นเพียงหน้าปฏิทินที่ไม่ได้ถูกเขียนใหม่ของชนกลุ่มโบราณ มวลมนุษย์ตาสว่าง ร้องเรียกหาสิ่งที่สูญไป ความว่างเปล่า ไร้ค่า ถูกส่งกลับมาแทน

 

เรื่องราวจบลงที่นักวิทยาศาสตร์เหล่านั้นฆ่าตัวตายหนีความผิดแต่สิ่งที่พวกเขาเหลือทิ้งไว้คือศูนย์วิจัยที่ยังคงมีการทดลองอยู่อีกหลายร้อยห้อง เสียงกรีดร้องทรมานจากเด็กหลายคนเปลี่ยนเป็นความเคยชิน สัญชาติญาณการเอาตัวรอดหายไปเหลือเพียงความหวาดกลัวเท่านั้น ปลายเข็มของสารเคมีเมื่อถูกกดลงกับผิวเนื้อช่างเจ็บแสบเหลือทนและสิ่งสุดท้ายที่จะได้รับรู้ต่อจากนี้คือ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ความเป็นคนของเราจะหายไป

 

 

 

ยู ซอนโฮ คือชื่อของเขา เด็กหนุ่มไม่แน่ใจนักว่าตัวเองอายุเท่าไหร่ อาจจะสัก 15 หรือเปล่า—เขาไม่รู้ชัด ตัวตนถูกลบล้างออกไปจากสาระบบ ครอบครัว พ่อแม่ เครือญาติกลายเป็นภาพลวงตา ไขว้คว้าครั้งหนึ่งแล้วก็หายไป การกระพริบตาแล้วก็สะดุ้งตื่นพรวดขึ้นมาจากเตียงไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีนักในความรู้สึก ฝันร้ายยังคงตามหลอกหลอนแม้ว่าจะผ่านมานานหลายปีแล้วก็ตาม

 

ใบหูเหนือเส้นผมกระดิกไปมาเมื่อแขนยกบิดขี้เกียจ หางยาวส่ายตามอารมณ์ การตื่นขึ้นมาในตอนสายจนเกือบเย็นนั้นเป็นเรื่องยากลำบาก ความหิวกำลังเล่นงานจนหน้าเบ้ ลำไส้ในท้องคล้ายดูดกลืนตัวเองเข้าไปทุกที มันร้องเรียกหาอาหาร ต้องการย่อยเต็มทนและเขาก็อยากจะตะโกนออกไปว่ามันไม่มีเหมือนกัน

 

เด็กหนุ่มดันหน้าต่างกระจกใสของอพาร์ทเม้นต์เก่าๆขึ้น มันค่ำครึเสียจนนึกว่าอยู่ในปลายยุค 80 นิดๆ ซอนโฮแอบมาอยู่ได้ที่นี่สักพัก ไม่มีใครรู้เพราะเจ้าของเป็นหญิงชราตาบอดที่ไม่ได้ใส่ใจความเป็นอยู่ของลูกบ้านแม้แต่น้อย เขากระโจนลงมาตามวิสัยปกติ แอบเจ็บเล็กน้อยเพราะเผลอไปโดนราวเหล็กแต่นั่นไม่ใช่ปัญหา สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือ เขาควรจะไปหาข้าวกินที่ไหนดี?

 

ถังขยะงั้นหรอ?

 

ไม่เอาน่า

 

ปลายเท้าค่อยๆก้าวเดินออกจากซอกตึกเหม็นอับ ที่นี่ไร้การดูแลจากรัฐบาลมานานร่วมหลายปี เพื่อนบ้านละแวกนี้เคยร้องเรียนไปแล้วทีหนึ่งแต่ก็ถูกเพิกเฉย คนร่ำรวยเขาไม่สนใจความเดือดร้อนของคนจนๆกันหรอก รองเท้าผ้าใบคู่เก่าเตะกระป๋องน้ำอัดลมให้พ้นทาง กลิ่นขยะไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่นัก ถังเน่าๆล้มระเกะระกะเพราะเมื่อคืนมีวัยรุ่นเข้ามาชกต่อยในนี้ เด็กหนุ่มยัดหางลงในกางเกงลวกๆ ดึงฮู้ดสีหม่นขึ้นคลุมหัวปิดบังใบหูตัวเองไว้

 

การเจอ ฮาล์ฟ ในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเท่าไหร่นัก

 

ถูกต้อง—คำเรียกแทนตัวของพวกเราคือ ฮาล์ฟ ตามชื่อโปรเจคง่อยๆของไอ้พวกสวะสมองกลวงพวกนั้นนั่นแหละ คำสันนิฐานของพวกนั้นก็แค่หาประโยชน์เข้าตัวเอง สุดท้ายก็ปัดความรับผิดชอบด้วยการทิ้ง ภาระอย่างพวกเราเอาไว้นี่ไง

 

ยิ่งคิดยิ่งโมโห ตอนที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาแม่งโคตรของโคตรเลวร้ายชะมัดยาด ความเจ็บปวดราวกับเข็มนับพันทิ่มแทงร่างกายจนลุกไม่ไหว เกือบคิดว่าตัวเองตายไปแล้วด้วยซ้ำ การฉีดสารเคมีบ้าบออะไรพวกนั้นเข้าร่างเด็กอายุ 13-14 มันออกจะเกินไปเสียหน่อย

 

แต่ความเลวร้ายของชีวิตคือ เขาดันรอด

 

การปรับตัวเข้ากับร่างใหม่ของตัวเองเป็นเรื่องงี่เง่า วินาทีแรกที่มองตัวเองในกระจกนึกอยากจะข่วนหน้าใครสักคนที่ฉีดสารพันธุกรรมนี้ให้เขา

 

อเมริกัน ช็อตแฮร์

 

ยีนลูกแมวตาสีฟ้าหน้าตาน่ารัก ถามหน่อยเถอะว่าอย่างนี้มันจะไปมีชีวิตรอดได้ไง การตื่นมาพบว่าตัวเองจะคล้ายคนก็ไม่ใช่ จะเป็นสัตว์ก็ไม่เชิงนี่เป็นอะไรที่โคตรบรรลัยที่สุดในชีวิต เดือนแรกๆที่ต้องเรียนรู้เขานึกอยากจะตายวันละสามสี่รอบ นักวิจัยบอกเขาว่าเขาหน่ะฉลาดและหัวไวสุดในหมู่ฮาล์ฟ แหงล่ะ—ก็ทั้งห้องที่เรียนมันมีแต่กระทิงกับละมั่งนี่

 

ฮาล์ฟในยุคสมัยนี้ไม่ได้ผิดกฎหมายเสียทีเดียว จุดประสงค์ของการเป็นฮาล์ฟคือพันธุกรรมที่ปรับตัวเพื่ออยู่รอด แต่ตอนนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ฮาล์ฟบางคนกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของคนร่ำรวย บางคนถูกล่าเพราะเป็นสัตว์ผสมที่หายาก บ้างก็ทำงานที่ ..อ่า ขายร่างกายหน่ะนะ ไม่ใช่ว่าดูถูกหรืออะไร แต่ฮาล์ฟอย่างเรามันก็แค่มีส่วนหนึ่งในร่างกายที่เป็นคนเท่านั้น สุดท้ายครึ่งหนึ่งในตัวเราก็ยังคงเป็นเดรัจฉานอยู่ดี

 

แต่ไม่ใช่ว่าไม่มีฮาล์ฟที่ได้ดิบได้ดีเสมอไปเสียหน่อย เคยเห็นข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์ว่ามีฮาล์ฟหลายคนได้ตำแหน่งใหญ่โต มีการมีงานทำ ได้พิสูจน์ตัวเอง บางคนสำเร็จเพราะความอดทน ส่วนบางคนก็ได้เป็นสัตว์เลี้ยงของลูกเศรษฐีแล้วเขาก็ส่งเสียให้เรียน ช่างเป็นชีวิตที่โชคดีซะเหลือเกิน ซอนโฮก็เคยทำแบบนั้นเหมือนกัน เขาเร่สมัครงานทุกหนแห่ง อ่านหนังสือออก เขียนได้ ทำทุกอย่างได้เป็นปกติแต่สุดท้ายมันก็ล้มเหลว

 

ทุกอย่างมันมี ข้อยกเว้น เสมอ

 

และก็ใช่อีกนั่นแหละที่ยู ซอนโฮหน่ะโชคร้ายสุดๆไปเลย ไอ้ข้อที่กล่าวมาทั้งหมดยังมีข้อยกเว้นไว้อีกหลายอย่าง ฮาล์ฟที่ฉลาดแล้วก็มีการมีงานทำแถมยังถูกกฎหมายพวกนั้น ส่วนใหญ่มียีนสัตว์ในตัวแค่ 10-50 เปอร์เซ็นต์ นั่นเท่ากับว่าเขามีความเป็นคนมากพอจะพิจารณาหรือทำอะไรที่ใช้การตัดสินใจได้ ส่วนฮาล์ฟที่มียีนสัตว์ในตัวมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ยังเข้าข่ายผิดกฎหมายอยู่ดี ยกเว้นก็ตอนที่ได้เป็นสัตว์เลี้ยงและเจ้าของจ่ายภาษีถึงจะถูกกฎหมาย ซึ่งแน่นอนล่ะว่ามีแต่พวกคนรวยเขาทำ

 

ความสนุกมันอยู่ตรงที่เขาดันมีถึง 60 เปอร์เซ็นต์ที่เป็นอเมริกันช็อตแฮร์และมีแค่ 40 เปอร์เซ็นต์ที่เป็นคนไงล่ะ

 

เด็กหนุ่มเดินเตะก้อนหินไปเรื่อย มื้อแรกในวันนี้ดูจะเป็นงานยากไปเสียแล้ว ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดฝั่งตรงข้ามคนแน่นเอียดเสียจนไม่มีพื้นที่หายใจ แซนวิชแฮมชีสหรือผักโขมร้านนั้นไม่ได้อร่อยเสียหน่อย เว้นแต่ว่ามันถูกแล้วก็อยู่ใกล้แหล่งชุมชนมากเท่านั้นแหละคนถึงเยอะ อันที่จริงเจ้าของร้านร่างท้วมนั่นก็ไม่ได้ใจดีเลยด้วยซ้ำ ครั้งก่อนที่แอบเข้าไปเอาลาซานย่าเหลือๆมาก็ถูกไล่ตะเพิดแทบเป็นแทบตาย นึกว่าจะอร่อย ที่ไหนได้รสชาตจืดชืดยิ่งกว่าน้ำซุปหัวไชเท้าเสียอีก

 

อ้อใช่! อาชีพหลักของเขาคือขโมยล่ะ

 

เลือกได้เขาก็ไม่ได้อยากมาเป็นแบบนี้หรอกน่า ใครใช้ให้ภาครัฐห่วยแบบนี้กัน ไม่ว่าคนหรือสัตว์ก็มีหัวใจทั้งแหละ อยากจะหัวเราะให้กับใครสักคนที่บอกว่าความยุติธรรมมีอยู่ทุกที่บนโลก เปล่าเลย! ไม่ได้เป็นแบบนั้น พวกเขาไม่ได้อยากโดนทิ้งขว้างเสียหน่อย เราก็ต้องเอาตัวรอดเหมือนกันนะ

 

ซอนโฮย่อตัวลงแนบกำแพงอิฐ ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนเพ่งมองฝั่งตรงข้าม นึกสงสัยกลุ่มเด็กเล็กๆตรงทางเข้าหลังร้าน ไม่ผิดแน่ เจ้าพวกนั้นเป็นฮาล์ฟแน่นอน แถมยังขี้ขโมยเหมือนเขาเสียด้วย

 

ให้เดาตอนนี้ก็คงวางแผนเข้าไปเอาขนมปังกับแฮมแผ่น เขาไม่รู้จักพวกนั้นหรอกแต่อยากจะส่งสัญญาณไปเหมือนกันว่าอย่าเข้าไปเลย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะเจาะเสียหน่อย ถึงเขาอาจจะโตกว่าพวกนั้นไม่มากแต่เขาก็ประเมิณสถานการณ์ได้ เข้าไปตอนนี้มีหวังโดนเฉดหัวส่งตำรวจแหงๆ

 

ผู้คนบนท้องถนนรวมถึงรถยนต์เริ่มบางตาเนื่องจากไม่ใช่เวลาเลิกงาน มือขาวพยายามชูขึ้นเรียกหลายครั้ง แต่ดูเหมือนฮาล์ฟเด็กเหล่านั้นจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย พวกบ้านี่! ปล่อยให้ความหิวครอบงำหรือไงกัน ยังไม่ทันได้โวยวายกับตัวเองในใจ เจ้าเด็กพวกนั้นก็แบ่งกลุ่ม ราวๆ 3-4 คนวิ่งเข้าไปในร้านสร้างความแตกตื่นให้ผู้คน ลูกค้าบางรายถึงกับกรีดร้องราวกับว่าพวกเขาเป็นหนูตามท่อระบายน้ำอย่าไรอย่างนั้น ซอนโฮแอบเห็นเจ้าเด็กฮาล์ฟอีก 2 คนเปิดประตูเข้าไปหลังร้านในตอนที่เจ้าของร่างท้วมสวมชุดเชฟเก่าคร่ำครึเลอะคราบซอสวิ่งออกมาหน้าเคาน์เตอร์

 

ท่ามกลางความวุ่นวาย ขาเรียววิ่งพรวดไปถึงฝั่งตรงข้าม อาศัยความเร็วภายใต้สัญชาติญาณของตัวเอง ร่างของเขาโผล่เข้ามาที่หลังร้าน วิ่งโร่ไปยังประตูทางเชื่อมก่อนจะลงกลอน

 

“รีบหยิบไปเร็วเข้า!” เขาตะโกนเร่งเมื่อเห็นเจ้าเด็กสองคนนั้นหันมามองด้วยสีหน้าประหลาดใจแต่แป๊บเดียวก็พยักหน้าหันไปโกยกองขนมปังกับเบคอนต่อ ซอนโฮลากเอาชั้นวางของมาวางคั่นอีกที เหลือบไปเห็นหมวกแก๊ปเก่าๆตกอยู่โดยที่เจ้าของกำลังโกยผักกาดลงกระเป๋าฮู้ด

 

พึ่งรู้ว่ากระต่ายก็ขี้ขโมยเหมือนกัน

 

เหนือสิ่งอื่นใดคือความอยู่รอดในตอนนี้ มือเล็กคว้าเอาขนมปังแถวกับแผ่นแฮมแช่แข็งในตู้ออกมา ปริมาณของมันสามารถอยู่ได้ทั้งสัปดาห์ถ้าหากประหยัด แอบดีใจเล็กๆตอนที่เห็นเนื้อแซลมอนวางอยู่ด้วย อยากจะหยิบมาแต่มันหนักเกินไป

 

“ไอ้พวกสวะ! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” ฮาล์ฟทั้งหมดรวมถึงเขาสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงทุบประตูมาพร้อมกับเสียงแหบๆแผดลั่นอย่างเหลืออด ข้างนอกยังคงวุ่นวายแต่นั่นไม่สำคัญเท่าการกอบโกยเสบียงในตอนนี้

 

แผ่นไม้ฉากประตูทางเชื่อมไม่ได้แข็งแรงเท่าไหร่นักถ้าเทียบกับพละกำลังของเจ้าของร่างท้วมที่ไว้เคราดูน่ากลัวคนนั้น เขาเห็นชั้นวางของสะเทือนจนจาน ชามบางส่วนร่วงลงมา อาหารในเสื้อเขาตอนนี้เพียงพอสำหรับตัวคนเดียวแล้ว

 

“เฮ้! ไปได้แล้ว!” เขาตะโกนลั่นเมื่อยังเห็นเด็กหนุ่มกระต่ายกวาดแครอทลงในเสื้อฮู้ดตุงๆของตัวเอง เจ้านั่นหันมองเขาด้วยสีหน้าอ้อนวอนแต่นี่ไม่ใช่เวลามาโหยหาความรักจากแครอทเสียหน่อย!

 

“พอได้แล้วน่า!” เจ้าหนูฮาล์ฟอีกคนที่มาด้วยเป็นฝ่ายดึงมือเพื่อน ประตูไม้เริ่มต้านทานไม่ไหวและเขารู้สึกได้ว่าหายนะกำลังจะมาเร็วๆนี้

 

ปัง!

 

เวรล่ะ!

 

บานประตูถูกแยกออกจากกันพอดีกับร่างของจอมมารในความคิดของซอนโฮโผล่หน้ามา เสียงของเขาคำรามลั่นยิ่งกว่าเสียงเสือที่เคยได้ยินตอนศูนย์วิจัยเสียอีก

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกขี้ขโมย!

 

ใช้แรงเฮือกสุดท้ายเผ่นแน่บออกมาจากร้านด้วยความเร็วสูงสุด ทั้งเขาและเด็กพวกนั้นต่างก็กระจายตัวคนละทิศละทาง หูยังคงได้ยินเสียงโวยวายของเจ้าของร้านให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆ นึกขอบคุณ 60 เปอร์เซ็นต์ในร่างกายที่ทำให้มีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้

 

ปลายเท้าชะลอความเร็วเมื่อเขาห่างจากร้านฟาสต์ฟู้ดงี่เง่ามาพอสมควร แถวนั้นยังคงวุ่นวายเพราะถูกตัวปัญหาอย่างพวกเขาถล่มเละ เด็กหนุ่มกำขนมปังกับซองแฮมในมือ มันชื้นเหงื่อเพราะความตื่นเต้น แต่ก็ดีใจที่ได้อาหารมา ยกขนมปังขึ้นกัดอย่างมีความสุขในตอนที่เดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อย พวกคนรวยจะเคยมีช่วงเวลาแบบนี้หรือเปล่านะ? ช่วงเวลาที่ลำบากจนต้องขโมยของหรือไม่ก็คุ้ยถังขยะกินแบบนี้

 

ซอนโฮไม่รู้หรอกว่าชีวิตอู้ฟู่นั้นเป็นอย่างไร ตั้งแต่เกิดมาจนหนีออกจากศูนย์วิจัยเขาไม่เคยได้รับสิ่งอำนวยสะดวกเหล่านั้น ศูนย์วิจัยดูแลเราดีก็จริงแต่นั่นไม่ใช่เพราะเราเป็นเหมือนเขาหรอก ครั้งหนึ่งเราเคยมีมูลค่า ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ต้องการ แต่ก็แค่ครั้งหนึ่งเท่านั้น เราไม่ได้เป็นคนในสายตาพวกเขา ฮาล์ฟในความคิดของคนเหล่านั้นก็แค่สินค้าราคาสูงที่ตอนนี้กลายเป็นซากความรับผิดชอบของสังคมเท่านั้นเอง

 

ขนมปังชักไม่อร่อยเสียแล้ว ทั้งๆที่ท้องบ่นหิวจะเป็นจะตายแต่กลับไม่อยากอาหารเสียอย่างนั้น ไม่ได้อยากคิดมากเสียหน่อยแต่ก็อดไม่ได้ สุดท้ายชีวิตมันก็ต้องเดินต่อตราบใดที่ยังไม่ตาย พรุ่งนี้จะเป็นยังไงไม่เคยวาดฝันเลยด้วยซ้ำ

 

ปลายเท้าพร้อมด้วยรองเท้าผ้าใบเก่าๆที่ตอนนี้พื้นมันสึกไปหมดแล้วกำลังย่ำแอ่งน้ำข้างตรอกอับๆแห่งหนึ่ง มันใกล้กับอพาร์ทเม้นต์ที่เขาอยู่พอสมควรเพราะหลังคาติดกัน เอาจริงๆอพาร์ทเม้นต์แถวนี้ก็หลังคาติดกันหมดนั่นแหละ สูดกลิ่นมอสชื้นๆเข้าเต็มปอด กำแพงอิฐถูกปกคลุมไปด้วยพวกมัน เด็กหนุ่มไม่ชอบที่แฉะๆสักเท่าไหร่ วิสัยแมวก็แบบนี้

 

กระโดดข้ามแอ่งน้ำขังเล็กๆอย่างว่องไวก่อนจะแวะลูบหัวเจ้าแมวสีเทาพันธุ์รัสเซียน บลูด้วยความคุ้นเคย มันเอาหัวไถมือเขาจนจั๊กจี้ แอบงับเบาๆเพราะคงได้กลิ่นขนมปัง มือเล็กบิดเศษขนมให้มันเล็กน้อย เจ้าหนูดูดีใจเพราะปลายหางส่ายไปมา

 

โดยที่ไม่รู้ว่าใครบางคนกำลังขยับเข้ามาใกล้เขาจนสุดท้ายรับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนจากผ่ามือที่ปิดปากอยู่และ ...

 

“ชู่วร์ เงียบซะ”





talk

สวัสดีค่ะ! เยยยยยย้ กลับมาพร้อมกับเรื่องใหม่ที่หายหัวไปนานเหลือเกิน จริงๆที่หายไปนานเพราะมีธุระหลายเรื่องเลยค่ะ

ประกอบกับความบ้าบอที่พยายามจะแต่งฟิคเรื่องหนึ่งแต่มันยังไม่ถูกใจจนรีไรท์ใหม่หลายรอบ กลายเป็นว่าแต่งไม่ออกจะบ้าตาย

สุดท้ายก็ตรอมใจด้วยการแต่งเรื่องอื่นทดแทน จริงๆเรื่องนี้เป็น AU Hybrid แบบ half human half animal เคยอ่านฟิคแบบนี้ของ

บ้านเราแล้วไม่รู้ว่าเขาเรียกอะไรจนเมื่อวานไปเจอ AU ของตปท.แล้วเขาค้นแฟนอาร์ตว่ามันคือครึ่งคนนี่เอง แต่จริงๆแล้วเถียง

กับพี่สาวด้วย พี่สาวบอกว่าไฮบริทมันคือแบบเปลี่ยนร่างได้ไม่ใช่เราะ? อันนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกัน... แต่พล็อตนี้สนุกค่ะ

ไปๆมาๆชอบความแฟนตาซีแบบนี้แหละแต่งง่าย นี่ก็พลิกคาแรคเตอร์ซอนโฮไปสุดเหวี่ยงเหมือนกันค่ะ ต่างจาก 4 เรื่องก่อนหน้า

โดยสิ้นเชิง พยายามจะเป็นไฮบริทในแบบของเดอะเค มีประเด็นเรื่องเปอร์เซ็นต์ในตัวอยู่ด้วยนะคะ ประมาณว่าฮาล์ฟทุกคนจะ

โหลดคนละ 100 เปอร์เซ็นต์เว้นก็แต่ว่าจะได้รับยา/สาร ตัวไหนเข้าไปแล้วทำปฏิกิริยากับร่างกายมากสุด ถ้ารับได้มากก็เปอร์เซ็นต์

เกินแบบซอนโฮแต่ถ้าต่อต้านก็จะลดไปครึ่งหนึ่งหรือไม่ก็ไม่มีเลย(กรณีนั้นคือตาย) ในเรื่องนี้เปอร์เซ็นต์จะไม่ได้ถูกแสดงผลใน

ลักษณะที่เช่น มีขนเยอะขึ้นตามลำตัวหรือไม่ก็มี พังพืดไปเลยอะไรเบอร์นั้นนะคะ เปอร์เซ็นต์ที่เกิดในตอนนี้คือระบบความคิดใน

ร่างกาย/การกระทำบางอย่างเป็นสัตว์ค่ะ จะเห็นได้ว่าน้องซอนโฮมีแค่หูกับหาง(เพราะถ้ามากกว่านี้น้องจิไม่ใช่ฮาล์ฟ..) อ้อ ทอล์คนี้

ยาวน่าจะพอๆกับตอนนี้เลยค่ะ


ตอนที่หนึ่งเน้นบรรยายมากๆเพราะมันเป็นเวิร์สที่มีมาก่อนแล้วแต่เรามาดัดแปลงนิดหน่อย อยากให้ทุกคนเข้าใจ...

พยายามจะไม่ทอล์คยาวแต่อยากอธิบายมากจริงๆค่ะ พ้อยท์ของเรื่องคือดึงทุกคนไปอยู่อีกโลกเหมือนสวีท ซีตรัสแต่ต่างกัน

ขอพูดถึงชื่อเรื่อง hyper แน่นอนว่าทุกคนคงจะคิดว่ามันคือความอยู่ไม่นิ่งกับคำว่า beast อสูร แต่จริงๆแล้ว beast คือน้องซอนโฮ

คือไม่ได้เป็นอสูรกายแต่เป็นฮาล์ฟครึ่งคนครึ่งสัตว์ ยากในยากไปอีก ..อ้อ hyper beast มันคือสกินหนึ่งของปืนในเกมด้วยค่ะ

เกมนั้นคือเคาน์เตอร์ แอทแทคนั่นเอง ไปเสิร์ชมาเหมือนกัน ลายกราฟฟิกสวยดีนะคะ มาถึงเรื่อง rate คือก็ไม่รู้ว่าจะไปเรทตอนไหน

ยังไม่กล้าใส่เรทลงไปพอๆกับจำนวนตอนค่ะ ถ้าเรื่องมันไหลได้ดีน่าจะมาจำกัดเรทกับจำนวนตอนได้แน่นอนเร็วๆนี้ค่ะ

คาดว่าหมดเรื่องคาใจจะพูดแล้ว เนื่องจากทอล์คยาวกว่าเนื้อเรื่องอีก ก็ยังขอบคุณยอดเฟบยอดเม้นต์ยอดทวิตเหมือนเดิมนะคะ 

ขอโทษที่ให้รอนานจริงๆ อยากขอบคุณอีกที แวะไปคุยกันได้ที่ #ป่าหลินโฮ นะคะ มาหลงป่าไปด้วยกันเถอะ รักกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1421 ONE-s (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 04:36
    ติดบ่วงเลยจ้า
    #1,421
    0
  2. #1384 cardy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 02:36
    พล็อตเรื่องน่าอ่านจริงๆ เราชอบอ่านพล็อตแนวแฟนตาซี แปลกๆอยู่เเล้วด้วย
    #1,384
    0
  3. #1328 yokosatan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:47
    เลาคิดถึง เลามาอ่านอีกรอบบบ จะบอกว่าชอบแนวเรื่อง Intro รายละเอียด ให้ข้อมูลดีมาก
    #1,328
    0
  4. #1317 pwcoco (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 12:36
    พล็อตเรื่องน่าอ่านเฟร่อออ หลงป่ามากค่ะ
    #1,317
    0
  5. #1237 nudaeng (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:34
    แมวน้อยซอนโฮ ต้องสู้ชีวิตสุดๆ อะลูกกกก ทำไมหนูโดนกระทำมาเยอะจัง? ;^;
    #1,237
    0
  6. #1196 369963nq (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 07:36
    ดีงามเหลือเกินพล็อตแบบนี้ แต่ชีวิตน้องรันทดสุดๆเหลือเกิน หวังว่าที่เจอจะเป็นหลินนา
    #1,196
    0
  7. #1133 Opal_Chalita (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 07:00
    น้องโดนจับมาทดลองใช่ไหมคะ ไม่ใช่พ่อแม่ยินยอม ชีวิตน่าสงสารมาก เหมือนโดนล้างสมองไปเลย นี่ยังไม่นับเรื่องฉีดสารเคมีอะไรเข้าร่างกายอีกนะ เจ็บแค่ไหนก็ผ่านมาหมดแล้ว น้องเจอมาเยอะมากจริงๆ อยากจะกอด._.
    พล็อตน่าสนใจมากๆ เคยอ่านแนวนี้แค่ฟิคภาษาอังกฤษ พอเป็นไทยแล้วอินลื่นไหลกว่าเยอะหน่อย55555 เนื้อเรื่องปูดีน่าติดตามมากค่ะ เอาใจช่วยน้องเมกันชอตไปพร้อมๆกัน <3
    #1,133
    0
  8. #1113 somsomzom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 12:05
    ชอบพล็อตมากๆเลยค่ะ น่าติดตามสุดๆ เราชอบภาษาของไรท์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นี้ตื่นเต้นทุกครั้งที่กดอ่านเลย5555555555555555
    #1,113
    0
  9. #1109 nlvk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:53
    แบบว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นในขีวิตจริง สงสารพวกฮาล์ฟมากจริงๆนะ การที่แบบโดนเอามาทดลอง จากจุดประสงค์ของคนกลุ่มหนึ่งที่ต้องการหาประโยชน์เข้าตนเอง แค่โดนมาทดลองก็ว่าแย่แล้ว พอการทดลองนี้ไม่ประสบความสำเร็จ คือคนรับบาปกรรมก็ยังเป็นพวกถูกทดลองอีก แล้วคือ ชีวิตก็ไม่ได้เลือกได้ไง ว่าจะให้พันธุกรรมที่ใส่มา มันเข้าได้เหลือกี่เปอร์เซ็น การที่น้องแบบ ร้องขอต่อพระเจ้าให้ตายไปดีกว่านี่แบบ เออ ชีวิตมันทุกข์ทรมานมากๆเลยอะ และการแก้ปัญหาก็คือไม่ได้เกิดขึ้นเลย การเอามาเป็นสัตว์เลี้ยงนี่ยิ่งเข้าไปใหญ่ ดูถูกความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่ หรือที่เคยมีจริงๆอะ ทำไมเหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับน้องนะ ฮืออออ
    แต่ว่า แค่คิดภาพตาสีฟ้าของน้อง หูและหางที่สะบัดไปมา โง้ยยยย น่ารักแท้ หวังว่าจะมีชายใจดี นามว่า ควานลิน มาช่วยฉุดหนูขึ้นจากเหตุการณ์ทรมานแบบนี้นะลูกกก ให้เขาไม่มองว่่าเป็นสัตว์เลี้ยง แต่มองเป็นคนหรือฮาล์ฟที่อยู่ด้วยกัน
    #1,109
    0
  10. #996 lovelee789 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:34
    ตลกที่น้องบอกว่าในห้องเรียนฉลาดสุดเพราะมีแต่กระทิงกับละมั่ง5555 แต่ชีวิตน้องน่าสงสารเกินไปนะฮือออทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย
    #996
    0
  11. #899 yeye_mylove2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:45
    ทำไมชอบบบบบบบ รออ่านไรแบบนี้มานานละ เมื่อก่อนต้องอ่านแต่ของฝั่งอินเตอร์
    #899
    0
  12. #822 iloveu68 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 00:47
    แปลกดีค่ะ
    #822
    0
  13. #816 nomoremenomore (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 00:30
    งือออออ สนุกกกกกกก แค่บรรยายเริ่มเรื่องก็น่าติดตามแล้วค่ะ รอนะคะ :)
    #816
    0
  14. #809 mukdapon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:58
    น่าติดตามมากๆเลยค่ะ ชอบๆ
    #809
    0
  15. #807 10942 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:04
    โอ๊ยพล็อตดีอีกแล้วอะ ชอบๆตามต่อค่า
    #807
    0
  16. #805 ammykjd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:33
    ใครรร พี่หลินหรอ ช่วยเจี๊ยบเททท
    #805
    0
  17. #804 american0_0420 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:46
    ชอบมากกกก แค่ปูเรื่องมาก็น่าตื่นเต้นแล้ววววว
    ชีวิตฮาล์ฟไม่ได้สวยหรูจริงๆ แต่ในเมื่อพระเจ้าประทานชีวิตให้อยู่รอดไปได้ก็ตัองสู้กันไป 60% ของน้องคงเกี่ยวกับทักษะความเป็นแมวอย่างที่ไรท์บอกสินะคะ แล้ว..แล้วยังไง ใครมาปิดป่กน้อง แถมบอกให้เงียบอีก
    รีบมาอัพตรอนะคะ อยากรู้ว่าควานลินจะมีบทบาทด้านไหน
    ปล. เราชอบความแฟนตาซีของไรท์อะค่ะ
    #804
    0
  18. #800 mynameisb2uty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:45
    ซอนโฮเป็นครึ่งแมว60% ลุ้นมากว่าน้องจะเป็นhalfสัตว์ตัวไหน คือชอบแมวอยู่แล้วก็ยิ่งเอ็นดู ถ้าได้สบตาสีฟ้านั่นสักครั้งคงดีอะ ชอบแมวมากๆ เอ็นดู แงงง (อินเว่อ555) การที่halfถูกละเลยจนกลายเป็นปัญหา ต้องเอาชีวิตรอดแบบนี้ก็น่าสงสารมากเลย มนุษย์มีความเห็นแก่ตัวอยู่มาก เห็นประโยชน์ตัวเองจนไม่สนใจว่าจะทิ้งภาระให้ใครไว้ ฉากขโมยอาหารทั้งหดหู่ทั้งลุ้น หดหู่ที่ในสังคมแยกชนชั้น พวกที่ด้อยกว่ามีทางเลือกไม่มากต้องหาทางอยู่รอดให้ได้ทุกวิธีจนต้องมาขโมย ลุ้นว่าจะโดนลุงเจ้าของร้านจับได้มั้ย สุดท้ายก็รอดกันหมด อยากรู้ว่าใครมาหาซอนโฮตอนสุดท้าย แงงงง จะรออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อนะคะ._. / เรารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้อ่านฟิคของไรท์เตอร์ค่ะ เป็นความมหัศจรรย์อย่างนึงจริงๆที่แต่ละตัวอักษรที่เราอ่านทำให้อินได้ขนาดนี้ ทำให้เราเชื่อว่า half projectมีจริง เชื่อว่าซอนโฮมีหูและหางกับตาสีฟ้า อ่านตอนแรกแบบว่าตกใจกับพล็อตมาก คือมันแปลกใหม่อะ ไม่ค่อยได้อ่านเลย แล้วไม่ใช่แค่บรรยายถึงพวกhalfแต่มีความเสียดสีสังคมด้วย ซึ่งเราชอบมาก บรรยายได้สะใจสุดๆเลยค่ะ เห็นภาพ บรรยากาศตรอกชื้นๆหม่นๆ อพาร์ทเม้น ถังขยะ สถานที่ การเคลื่อนไหวได้ชัดเจนอะ อยากจะชมว่าบรรยายดีมากจนเราคลั่งเลย ฮืออออ ขอบคุณที่เลือกแต่งหลินโฮนะคะ ภูมิใจที่มีไรท์เตอร์เก่งๆมาพายเรือด้วยกัน
    #800
    0
  19. #799 oerngoeisalapao (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:38
    ตอนแรกอ่านที่น้องมีหูมีหางนี่คิดว่าเป็นพวกหมาป่าเท่ห์ๆ พอบอกเป็นอเมริกันชอทแฮร์ นี่เผลอพูดออกมาว่า งุ้ยยย เลยค่ะ ฮืออ เจ้าหนูตาสีฟ้า น่ารักมากกก แล้วเนื้อเรื่องแนวใหม่ที่เราไม่เคยอ่านด้วย จะรอนะคะ :)
    #799
    0
  20. #795 mint-baby-girl (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:01
    ไม่เคยอ่านแนวนี้เลย แปลกดี ติดตามค่ะ :)
    #795
    0
  21. #791 14122838 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 14:02
    ชอบมากอ่ะ สนุกกกก
    #791
    0
  22. #790 CoolBom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:58
    เป็นฟิคที่แหวกแนวแหกทุกกฎมาก5555ชอบอ่าาาไรท์ทำให้เรารู้จักนิยายแนวใหม่ๆเยอะเลยนะ ชอบแนวอฟนตาซีของไรท์มากกก
    #790
    0
  23. #789 bam_KSH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    ดีงามมาก ฮือออ ชอบอ่านแฟนตาซีมากๆเยย แล้วไรท์แต่งแฟนตาซีได้ดีมากๆเลยตั้งแต่สวีตละ ฮืออ รอนะคะ<3
    #789
    0
  24. #788 OnlyException (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:40
    เค้ารอไรท์นะ ชอบมากเลย
    #788
    0
  25. #787 modloveexonct (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:14
    ใครมาอุ้มเจ้าอเมริกัน ซ็อตแฮร์ไปนะะะะ แมวพันธุ์นี้ถ้าผสมกับซอนโฮคงน่ารักน่าหยิก ตามมาจากสวีทซีตรัส ค่ะ ชอบแนวนี้มากๆเลย อยากให้เขียนฉากหวานเยอะๆ 555555555 ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ
    #787
    0