{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 10 : t h i r d . The Space Around Us

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    12 ก.ค. 60

Title : The Space  Around Us (I'm your Queen)

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : Alternative Universe (Omegaverse) (Alpha Kuanlin x Omega Seonho)

Rate : R-15

 

ยู ซอนโฮกำลังมีความลับ

 

แต่ความลับที่ว่านั่นไม่ได้สำคัญอะไรหรอก

 

ความลับที่ว่าเขาเป็นควีนของควานลิน

 

อันที่จริงเรื่องนี้เป็นข้อตกลงของเขาเอง เด็กหนุ่มเป็นฝ่ายขอร้องกับคิง เขายังไม่อยากบอกใครตอนนี้ ทั้งๆที่ควานลินเร่งใจแทบขาด อีกฝ่ายดูเหมือนอยากเปิดตัวเร็ววัน พรุ่งนี้ได้ยิ่งดี แต่ซอนโฮไม่พร้อม เขายังไม่กล้าจะเผชิญหน้ากับคนทั้งโรงเรียน

 

ไม่ใช่ว่าเขินอาย แต่กลายเป็นความรู้สึกกลัวและไม่ชินมากกว่า เขาไม่ใช่คนดัง ไม่ใช่คนที่ทำกิจกรรมบ่อยหรือหน้าตาดีอะไรเทือกๆนั้น ตัวตนที่กล่าวมาห่างไกลจากตัวเขามากโข ให้ถามว่ามีคนรู้จักชื่อยู ซอนโฮกี่คนยังจะง่ายเสียกว่า

 

ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่เขาเป็นโอเมก้าของควานลิน มันค่อนข้างอึดอัดไปเสียหน่อยที่ต้องทำตัวหลบๆซ่อนๆคล้ายไปทำอะไรผิดมา เด็กหนุ่มยังไม่ได้ขนของทั้งหมดออกจากห้องพักเก่าโดยทันที เขารู้ว่าบางครั้งห้องของควานลินมักจะไม่ว่าง วันไหนที่มีประชุมสภาแบบเร่งด่วน พวกเขามักจะใช้ห้องนั้นเพื่อคุยกันและซอนโฮคิดว่ามันคงไม่ดี หากว่าเขาเผลอเดินเข้าไป

 

มือเล็กกลัดกระดุมที่ปลายเสื้อสูท เช็คความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก ห้องของควานลินยังคงหรูหราสมตำแหน่งเหมือนเดิม ทุกอย่างเรียบร้อยเพราะมีแม่บ้านคอยดูแล เว้นก็แต่โต๊ะทำงานที่กองพะเนินไปด้วยเอกสาร เขาเห็นไส้ดินสอกับขี้ยางลบเกลื่อนกลาด ส่วนนั้นไม่ได้ถูกอนุญาตให้จัดการมันถึงได้รกตลอดเวลา แต่เขาคิดว่าหากมีเวลาว่างเขาจะเก็บกวาดให้ อย่างน้อยอีกฝ่ายจะได้ไม่หัวหมุนเวลาหาสรุปรายงานไม่เจอ

 

“จะทานข้าวที่นี่หรือทานที่โรงอาหาร” เด็กหนุ่มหันกลับไปมองต้นเสียง ปลายจมูกสัมผัสปลายคางของร่างสูงกว่า อัลฟ่าตัวโตของเขาแอบมายืนซ้อนหลังแบบไม่ให้ซุ้มให้เสียงอีกแล้ว

 

“ทานที่นี่ครับ” เผลอลูบปลายจมูกปอยๆก่อนจะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากที่แตะลงมาแทน ใบหน้าเริ่มแดงกล่ำ หัวใจทำงานหนักตั้งแต่เช้า

 

ให้ตายสิไล ควานลิน!

 

อยากจะบ่นออกไปเหมือนกัน คิงก็เป็นซะแบบนี้ ชอบแกล้งเขาให้หัวใจวายอยู่เรื่อยๆ พออยากจะว่าก็ชอบมาคลอเคลียใกล้ๆ สุดท้ายก็ทำใจบ่นไม่ลงเพราะเอาเข้าจริงๆก็ชอบสัมผัสเหล่านั้นมากเหมือนกัน

 

“ไม่ได้นัดกับจัสตินไว้หรอ?” มือหนาประคองตรงแก้ม ไล้นิ้วลงเบาๆจนเผลอหลับตาอิงความอุ่นนั้น

 

“ไม่ครับ ผมอยากทานที่นี่” เขาส่ายหัว จ้องเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย ดวงดาวนับร้อยพันยังคงอยู่ในนั้น มากขึ้นกว่าเดิม กาแล็กซี่ของควานลินสวยงามกว่าสิ่งใดบนโลก

 

“อาหารอร่อย?” อัลฟาหนุ่มหัวเราะ เมื่อเจ้าลูกแมวขี้อ้อนส่งเสียงประหลาดในตอนที่เขาบีบแก้มนิ่มเบาๆ

 

“เฉยๆครับ”

 

“แล้วทำไมอยากทานล่ะ?”

 

“ก็ที่นี่มีควานลินนี่น่า”            

 

เด็กหนุ่มยิ้มตาหยี มุดใบหน้าลงกับไหล่กว้าง คางเขาเกยได้พอดีราวกับร่างกายนี้ถูกสรรสร้างให้เกิดมาคู่กัน โผตัวเข้าหาอ้อมอกอัลฟ่า กลิ้งหน้าไปมาออดอ้อน

 

“ถ้าเธอพูดแบบนั้นอีกคำเดียว ฉันจะย้ายเธอมาเรียนที่นี่ด้วยกันแน่นอน” ซอนโฮหัวเราะร่า ใบหูของควานลินขึ้นสี ได้แต่ร้อง เยส!’ ในใจเพราะทำให้อีกฝ่ายเขินได้สำเร็จ

 

ใครจะรู้ว่าภายใต้ภาพลักษณ์เงียบขรึมแบบนั้น

 

ไล ควานลินจะน่ารักมากมายขนาดนี้

 

“ผมมาไม่ได้หรอก” เผลอสูดกลิ่นอัลฟ่าเข้าไปเต็มปอด วันทั้งวันเราอยู่ด้วยกัน นับตั้งแต่ตอนนั้นกลายเป็นว่าเวลาเลิกเรียนที่เขาได้กลับเข้ามาที่นี่ เราจะต้องตัวติดกันตลอด แม้ว่าควานลินจะกำลังทำงาน เด็กหนุ่มจะถูกเรียกให้ไปอยู่ข้างๆเสมอ เสพติดกันและกันไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็แยกจากไม่ได้แล้ว

 

“ถ้าฉันทำ เธอมาได้แน่นอน” และซอนโฮรู้ว่าอัลฟ่าของเขาเป็นคนพูดจริงทำจริงแค่ไหน

 

“อย่าใช้อำนาจในทางที่ผิดสิครับ” มือเล็กวางแปะลงบนเนคไท ขยับมันให้ดูเรียบร้อยมากขึ้น เงยหน้าสบตาอีกฝ่ายที่จ้องลงมา

 

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าควานลินขี้หวงแค่ไหน ไม่สิ ต้องขึ้หึงด้วย จากการที่ตึกของเราถูกแยกฝั่งเอาไว้ชัดเจน ทำให้เราแทบไม่มีเวลามาหากันเลยแม้แต่น้อย ไกลสุดก็ได้แค่เห็นอีกฝ่ายจากบนตึกหรือไม่ก็ลานกว้างหน้าอาคารนักเรียนเบต้า ในตอนที่มีกิจกรรมร่วมกัน อัลฟ่าจินอูที่เคยเจอกันมาก่อนก็ทักทายเขาเป็นปกติ จินอูดูไม่ได้มีพิษมีภัย ออกจะเป็นมิตรเสียด้วยซ้ำ แต่ซอนโฮไม่รู้ว่าเขาถูกอัลฟ่าของตัวเองมองอยู่ตลอด หลังจากนั้นบรรยากาศในงานเริ่มอึมครึม ทุกคนเงียบสงัดไม่เว้นแม้แต่เบต้าที่ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก เขารู้ว่านี่เป็นกลิ่นของควานลิน ทุกอณูในชั้นบรรยากาศกลายเป็นพื้นที่ของควานลินไปเสียหมด อัลฟ่าคนอื่นคงรู้สึกแย่ กลิ่นของควานลินรุนแรงและพร้อมจะสยบทุกคนเสมอ

 

เหมือนเป็นสัญญาณเตือนเพราะจินอูรู้มาก่อนแล้วว่าซอนโฮเป็นใคร อัลฟ่าหนุ่มถอยทัพ บอกลาเขาอย่างเร่งด่วน ไม่มีใครอยากสู้กับอัลฟ่าในหมู่อัลฟ่าอีกทีหรอก ฮอร์โมนของควานลินในตอนนี้ก็รุนแรงแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

 

กว่าสถานการณ์จะกลับเป็นปกติก็ตอนซอนโฮเดินขึ้นตึกไปนั่นแหละ พอเขารู้ว่าควานลินทำอะไรก็เลยแอบบ่นอีกฝ่ายไปนิดหน่อย โดนจับจูบจนปากบวมเจ่อถึงได้ยอมหยุดเพราะคิงกลัวเขาจะทานข้าวไม่ได้

 

“ใช้ๆไปเถอะ ถ้ามันทำให้เธออยู่กับฉันทั้งวันได้”

 

“นี่ก็อยู่แล้วนะครับ” เขาเถียงถึงจะรู้ว่าสุดท้ายก็แพ้อยู่ดี

 

“หมายถึงทั้งวันสิ” จมูกโด่งคลอเคลียข้างซอกคอ กดจูบลงเบาๆแต่ทำเอาเขินม้วน กลิ่นของควานลินกระจายรอบตัวเขาชนิดที่ว่าถ้าคนใกล้ชิดอีกฝ่ายมาได้กลิ่น ความลับคงแตกแน่ๆ

 

“ไปทานข้าวกันเถอะครับ ผมหิวแล้วล่ะ” มือเล็กวางลงบนแก้มคร้าน ใบหน้าหล่อเหลายังคงจมหายไปในซอกคอเขา ท่าทีของอัลฟ่าตัวโตดูจะไม่อยากละออกไป

 

สุดท้ายก็ยอมแพ้ ข้อมือถูกคว้าเดินไปข้างนอก เรานั่งทานอาหารเช้าง่ายๆด้วยกัน มันถูกจัดเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่ตื่น ควานลินบอกว่าแม่บ้านจะมาทำให้ทุกเช้า ทานเสร็จก็แค่วางไว้เดี๋ยวมีคนเอาไปล้างเอง เริ่มรู้สึกว่าชีวิตแบบคิงสะดวกสบายจนน่าอิจฉาเกินไป

 

เด็กหนุ่มแยกกับอัลฟ่าของตนตั้งแต่บนห้อง ซอนโฮเป็นฝ่ายออกมาก่อน เวลาเช้าแบบนี้ไม่มีใครสนใจอะไรมากนัก ส่วนใหญ่นักเรียนยังคงวุ่นวายบนหอพักของตัวเอง ลงมาอีกทีก็ตอนใกล้เข้าโฮมรูม ถึงเวลานั้นเสียงจอแจน่าจะวุ่นวายน่าดูและซอนโฮโชคดีที่เขากะเวลาไม่เคยพลาดไปเลยซักครั้ง

 

“ฉันว่าฉันคุ้นกลิ่นของนายมากจริงๆนะ”

 

ใบหน้าหวานของโอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งเฮือก หันมองเจ้าของเสียงใสที่ดังไล่หลังมา จัสตินกำลังเดินมาหาเขา วงแขนของเพื่อนสนิทพาดลงบนบ่า เราเดินไปด้วยกัน

 

“นายคิดมากไปหรือเปล่า?” เสียงของเขาสั่น ได้แต่ภาวนาในใจไม่ให้ถูกเพื่อนสนิทจับได้ตอนนี้ เอาเข้าจริงๆก็เริ่มหวั่นแล้วเหมือนกัน เขารู้ว่าอัลฟ่าของจัสตินเป็นหนึ่งในสภานักเรียน เขารู้ว่าอีกฝ่ายก็คงได้กลิ่นของควานลินเหมือนกันแน่ๆ แต่เปอร์เซ็นต์ที่จัสตินจะรู้ เขาไม่แน่ใจนัก อาจจะซัก 40 เปอร์เซ็นต์แล้วก็ได้

 

“แต่ฉันคุ้นมากจริงๆ” พอเห็นเพื่อนตั้งท่านึกแบบนั้นเด็กหนุ่มก็ได้แต่คิดหาทางออก บางทีควรเปลี่ยนเรื่องเป็นข้าวเช้าวันนี้ทานอะไรมา? เมื่อคืนฝันไหม? ซอนโฮคล้ายจะเป็นบ้าเพราะจู่ๆมือก็เย็นกะทันหัน เหมือนเขาไปทำอะไรผิดมาจริงๆนั่นแหละ

 

โอเมก้าตัวน้อยขมวดคิ้ว ความซับซ้อนที่เกิดจากความคิดทำเอาปวดหัว เริ่มไม่มีสมาธิ สูญเสียการควบคุมเอาง่ายๆ ใจหนึ่งเขาคิดว่าควรจะบอกจัสตินไปให้จบๆ ส่วนอีกใจกลับบอกว่าไม่ ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง นึกกลัว นึกไม่ชิน แต่นอกเหนือจากนั้นยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น

 

“เฮ้! เครียดอะไร ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรหน่ะ” ไหล่เล็กถูกรวบเข้าหาตัว จัสตินสูงกว่าเขา ถึงเป็นโอเมก้าด้วยกันแต่ซอนโฮกลับรู้สึกเหมือนตัวเองดูอ่อนแอกว่าอย่างไรอย่างนั้น “เมื่อไหร่ที่นายอยากบอกก็ค่อยพูด โอเค้?”

 

รอยยิ้มสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ของเพื่อนสนิทถูกส่งมาหาเขา เด็กหนุ่มทำได้เพียงยิ้มตอบกลับไป ภายในใจกังวลมากเหลือเกิน

 

เราเดินถึงห้องพอดี เพื่อนๆโอเมก้าต่างทักทายด้วยความสดใส ทุกคนดูแปลกใจกับกลิ่นเขาเล็กน้อย รู้สึกว่ากลิ่นของควานลินกระจายมากกว่าทุกที เด็กหนุ่มได้แต่ปั้นหน้านิ่งตามฉบับ  เบี่ยงเบนประเด็นไปเรื่อย หัวข้อสนทนามาตกที่รายงานเรื่องกระบวนการจัดการภายในเซลล์ทุกคนถึงได้พูดคุยกันอย่างออกรส

 

วันทั้งวันยังคงเป็นปกติธรรมดาแบบที่เคยเป็นทุกที เด็กหนุ่มไม่ได้นั่งเหม่อเหมือนครั้งก่อนๆ ซอนโฮไถตัวลงนอนกับโต๊ะ แก้มนิ่มเกยพื้นไม้แข็ง ภายในหัวตีกันวุ่นวาย ยุ่งเหยิง ระบบความคิดคล้ายถูกทำลายย่อยยับ ก่อเกิดเป็นอะไรซักอย่างที่พันกันมั่วกว่าเดิม ใจหนึ่งก็อยากอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้จัสตินฟังเหมือนกัน เพราะการเป็นอยู่ทุกวันนี้มันน่าอึดอัดเหลือเกิน บอกใครไม่ได้ แถมยังต้องเก็บความลับตลอดเวลาแบบนี้มันทำให้รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่ แต่เอาเข้าจริงๆเราทุกคนย่อมมีความกลัวในสิ่งที่มาไม่ถึง อะไรก็ตามที่คิดว่าแย่ไปก่อนมันอาจจะแย่หรือดีก็ได้ไม่มีใครรู้ และช่วงชีวิตของยู ซอนโฮมักจะกลายเป็นสิ่งที่แย่ไปประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์

 

ดังนั้นอย่าถามหาความมั่นใจของเขาเลย

 

เวลาเลิกเรียนดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงร้องดีใจตามประสาเด็กวัยรุ่น นักเรียนโอเมก้าภายในห้องจัดการเก็บของลงใต้โต๊ะด้วยความรวดเร็วจนเกือบลืมโค้งลาคุณครู ซอนโฮหัวเราะเบาๆเมื่อเพื่อนซักคนในห้องรีบจัดจนเผลอลื่นล้ม เด็กหนุ่มเก็บของลงกระเป๋าเหมือนอย่างทุกที

 

“บ๊ายบายซอนโฮยา พรุ่งนี้เจอกันนะ” จัสตินยิ้มตาหยี สดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้าแม้จะเห็นความเหนื่อยล้าจากดวงตาคู่นั้น ร่างโปร่งบางของเพื่อนสนิทกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงบันไดไป เขารู้ว่าพี่ซังกยุนมารับจัสตินทุกวัน ดังนั้นนี่ไม่ใช่ปัญหาเวลาที่เพื่อนสนิทต้องเดินผ่านตึกสีทอง

 

ขาเรียวก้าวลงบันไดไม่รีบร้อน ทางลับข้างหลังตึกที่เชื่อมทุกตึกเข้าด้วยกันไม่มีคนมาใช้ในเวลานี้มัก เขายังคงเดินตามทางแคบๆด้วยความเคยชิน ส่วนใหญ่นักเรียนโอเมก้าน่าจะอยู่ในตึกตัวเอง นักเรียนเบต้าก็คงอยู่สนามหน้าตึก ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนอัลฟ่า—พวกเขาค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง ดังนั้นเป็นไปได้ยากที่จะเห็นพวกเขาอยู่แถวนี้

 

บันไดเก่าหลังตึกสีทองกลายเป็นสถานที่คุ้นเคยอีกหนึ่งที่ภายในโรงเรียน เขาพึ่งรู้ก็ตอนที่ควานลินบอกให้มาหาด้วยวิธีนี้ อีกฝ่ายบอกว่ามันยุ่งยาก ไม่อยากให้ซอนโฮลำบากแต่เขาบอกว่าไม่เป็นไร แบบนี้ก็สนุกดี โถงทางเดินระหว่างทางเข้าห้องของคิงเงียบสงัด สภานักเรียนคงมีประชุมข้างล่างหรือไม่ก็ธุระอย่างอื่น ซึ่งซอนโฮถือว่าดีเพราะเขาจะได้ไม่ต้องแอบย่องเข้าห้อง ทำตัวลับๆล่อๆคล้ายมาขโมยของ

 

เข้ามาในนี้กี่ทีก็ยังคงชื่นชมคนออกแบบเสมอ สีทองของเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นดูราคาแพงจนไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้ ห้องของคิงเป็นห้องใหญ่ๆที่แยกส่วนชัดเจน มีห้องสมุดขนาดเล็ก ห้องทำงาน ห้องนั่งเล่น ห้องนอน พาลนึกไปถึงว่าอะไรทำให้ผู้อำนวยการลงทุนขนาดนี้

 

โอเมก้าตัวน้อยเปิดประตูห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่าหมดแรง ยังคงไม่เห็นอัลฟ่าของเขา ควานลินอาจจะมีประชุม ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก เขารู้ว่าควานลินทำงานหนักเพราะบางคืนก็รู้สึกตัวตอนอ้อมแขนอุ่นโอบเอาไว้ เปลือกตาบางค่อยๆปิดลง พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เราไม่ต้องตื่นเช้า ดังนั้นเขาคิดว่าตัวเองควรจะพักเสียที

 

 

 

 

 

ซอนโฮสะดุ้งตัวตื่นเมื่อรับรู้ถึงไอแดดอุ่นๆ เด็กหนุ่มหาววอด ยังคงงัวเงียไม่จางหาย ไถหน้าไปกับหมอนขนเป็ดนุ่ม คว้าอีกใบที่มีกลิ่นอัลฟ่าของตัวเอง เมื่อคืนควานลินกลับมาตอนไหนไม่รู้แต่จำได้ลางๆว่าริมฝีปากอุ่นจูบแนบขมับ ได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยฝันดีก่อนสติทั้งหมดของเขาจะถูกพรากไป ผุดลุกขึ้นนั่งแม้ว่าจะมึนมากก็ตาม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว เมื่อคืนไม่ได้กินข้าวเย็นเลย เผลอหลับยาวจากความเหนื่อยสะสม ดวงตากลมโตปรือได้เพียงครึ่งเดียว พยายามเพ่งมองหาร่างสูงที่คุ้นเคยทว่ากลับไม่เห็น

 

ขาเรียวก้าวลงจากเตียงหลังใหญ่ด้วยความทุลักทุเลเพราะกองผ้าห่มพันอยู่รอบเท้า ตอนนี้สติยังไม่ครบร้อยมากเท่าไหร่ เหมือนจะเช้าอยู่แต่ก็ตื่นสายกว่าปกติเช่นกัน ทรงผมชี้ฟูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เผลอคิดว่าอนาคตอันใกล้นี้นกน้อยซักตัวคงมาทำรังได้ เด็กหนุ่มคว้าลูกบิดประตูก่อนจะก้าวออกไป

 

“ควานลินอา”

 

เสียงของเขาดังก้องเมื่อเท้าพ้นบานประตู ซอนโฮงอแงเพราะไม่เห็นอัลฟ่า ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหายไปไหน ไม่ชอบความรู้สึกที่ตื่นมาแล้วไม่เห็นใบหน้าหล่อๆนั่นเท่าไหร่ ควานลินอาจจะไปทำอาหารเช้าให้เขาแต่นั่นไม่สำคัญนี่น่า มือเล็กยกขึ้นขยี้ตา ยังคงปรับสภาพตอนนี้ไม่ได้

 

ทว่าสิ่งที่แปลกออกไปกลับเป็นความเงียบ กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่รับรู้ได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้าง

 

...พระเจ้าช่วย

 

ทำไมสภานักเรียนถึงมานั่งรวมกันที่นี่เนี่ย!?

 

โอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งเฮือก นิ่งค้างอยู่ท่าเดิม ริมฝีปากอ้าขึ้นด้วยความตกใจ ตรงห้องนั่งเล่นใหญ่มีแต่สภานักเรียนเต็มไปหมด รวมๆแล้วน่าจะประมาณ 10 กว่าคนได้ เขาเห็นน้องเบต้าคนหนึ่งอ้าปากค้างพอกันกับเขา รุ่นพี่อัลฟ่าที่นั่งตรงโซฟามองมาด้วยความอึ้ง เด็กหนุ่มเหลือบไปเห็นคู่ของเพื่อนสนิท พี่ซังกยุนนิ่งไปเสียแล้ว

 

ก่อนสายตาจะไปประสานกับ ..

 

“ยู ซอนโฮ”

 

เจ้าของชื่อผินหน้าไปหาเสียงคุ้นเคยที่เรียก เด็กหนุ่มเริ่มเบะปาก คลับคล้ายคลับคลาว่าจะร้องไห้ในที

 

“จัสติน”

 

ลำคอแห้งผาก ราวกับถูกจับได้ว่ากระทำความผิดอะไรซักอย่าง คล้ายกับลูกชายที่ทำแจกันราคาแพงของคุณแม่แตก ซอนโฮกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ใบหน้าของจัสตินตอนนี้เดาอารมณ์ไม่ได้เลย

 

“ซอนโฮ” แขนเล็กถูกกระชากเบาๆเข้าหาตัว กลิ่นอบอุ่นที่คุ้นเคยทำให้เด็กหนุ่มได้สติ หลุดจากภวังค์ทั้งปวง เขาเงยหน้ามอง เห็นใบหน้าหล่อเหลาของควานลินในระยะประชิด

 

มือใหญ่คว้าเอวเขากลับเข้ามาในห้อง ลากเข้ามาด้วยความเร็วก่อนจะได้ยินเสียงปิดประตูดังให้หลัง ซอนโฮยังคงนิ่งค้าง เขาประมวลภาพเหล่านั้นไม่ได้ เหมือนกับเป็นวีดิโอยาวตอนหนึ่งที่แต่ละตอนที่ถี่ย่อย สับแต่ละพาร์ทละเอียดยิบจนจับใจความไม่ได้

 

“ควานลิน ..” มือเล็กจับปลายเสื้อเชิ้ตเนื้อดี ดวงตากลมโตคลอน้ำก่อนหัวกลมจะวางแปะลงบนไหล่

 

“ชู่ว์ เป็นอะไรหือ?” ความอบอุ่นบนมือคู่นั้นถูกถ่ายทอดลงมา ซอนโฮหลับตาพริ้ม แขนเรียวกอดรอบเอว

 

“เมื่อกี้ ..”

 

“ใจเย็นๆ ค่อยๆพูด” เมื่ออัลฟ่าเห็นคู่ของตัวเองมีท่าทีตื่นตระหนก สิ่งที่เขาทำคือการปลอบประโลม เขาผละตัวออกมา จับใบหน้าน่ารักให้เงยมอง เห็นความหวั่นกลัวอะไรบางอย่างในสายตาคู่นั้น เขาเห็นความไม่มั่นใจ ริมฝีปากเล็กกัดจนช้ำห้อเลือดเป็นสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มทนไม่ได้

 

“คะ.. คนอื่นรู้แล้ว—รู้หมดแล้ว แบบว่า ..คนอื่น จะพูด ..จะพูดแบบไหนหรอ? ถ้าเกิดว่า—” เสียงหวานสั่นไหว ตะกุกตะกักไม่มั่นคง

 

เด็กดี เธอจะไม่เป็นอะไร” ควานลินปลอบ เขาไม่รู้ว่าซอนโฮกำลังกลัวอะไรอยู่ อะไรทำให้โอเมก้าของเขาตื่นตระหนกคล้ายลูกกระต่ายถูกพรากจากอกแม่แบบนี้

 

เด็กหนุ่มเคยบอกเขาว่ายังไม่พร้อมที่จะบอกใครกับเรื่องนี้ ซึ่งเขาไม่ว่า สิ่งไหนที่ซอนโฮต้องการเขาย่อมตอบสนองนั่นคือสิ่งที่อัลฟ่าควรทำ แต่ในกรณีนี้เขาเชื่อว่าไม่วันใดวันหนึ่งคนอื่นก็ต้องรู้ จะช้าหรือเร็วค่ามันเท่ากันอยู่แล้ว อาจจะเพราะเป็นโอเมก้า ทุกอย่างที่เจ้าตัวคิดถึงได้ซับซ้อน นี่คือสิ่งที่อัลฟ่าอย่างเขาไม่เข้าใจแต่อยากจะเรียนรู้มากขึ้น รอยเขี้ยวที่อยู่บนคอของซอนโฮมันคือสัญลักษณ์บ่งบอกการมีคู่ ที่ไม่ใช่แค่คู่นอน แต่หมายถึงคู่ชีวิต คือสัญลักษณ์ที่โยงเราทั้งคู่ให้รวมเป็นหนึ่งเดียว

 

ควานลินมักจะสังเกตพฤติกรรมของซอนโฮ ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในสมอง เขารู้ว่าซอนโฮชอบอะไรไม่ชอบอะไร แม้การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเพียงนิดเดียวเขาก็สามารถรับรู้ได้ เขาชอบที่จะเรียนรู้คู่ของตัวเอง มันไม่ใช่แค่การปรับตัวเข้าหาเพียงฝ่ายเดียว แต่หมายถึงเราทั้งคู่ต้องจูนหลายอย่างเข้าหากันด้วย  การใส่ใจและให้เกียรติเป็นสิ่งที่เขายึดถือมาตลอด

 

“ฉันรู้ว่าเธอกังวล แต่เชื่อใจฉันสิ เธอเป็นควีนของฉันนะ ใครจะกล้าว่าเธอล่ะ” เขาลูบแก้มใส ท่าทีตื่นๆในตอนแรกเริ่มสงบลง ควานลินรู้ว่าเขาควรจะใช้คำพูดแบบไหน น้ำเสียงแบบไหนหว่านล้อม

 

“ว่าไงเด็กดี? พร้อมจะออกไปหรือยัง?” และควานลินรู้ว่าโอเมก้าของเขาหัวดีแค่ไหน ไม่กี่วินาทีเจ้าตัวก็สามารถประมวลผลได้ หัวเล็กผงกลง พยักหน้าแต่ก็ยังดูไม่มั่นใจ เขาเลื่อนไปกุมมือ จูบลงบนหลังมือขาวพร้อมเกลี่ยเบาๆ หวังให้การกระทำเหล่านี้ปัดเป่าความกังวลใจของซอนโฮ

 

เด็กหนุ่มใบหน้าขึ้นสีแดงกล่ำ ความเขินอายเบียดเข้ามาแทนที่ ความอบอุ่นจากริมฝีปากนั้นยังคงเจือจางบนหลังมือ หัวใจพองโต การถูกปรนนิบัติด้วยความรักแบบนี้ซ้ำๆมันมากเกินกว่าหัวใจเล็กๆของซอนโฮจะรับไหว เขารู้สึกจะตายทุกครั้งที่ถูกดวงตาคมคู่นั้นสบมอง ดึงดูดไม่ให้ห่างหาย ตกหลุมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบที่ไม่มีวันถอนขึ้น

 

เราใช้เวลาครู่ใหญ่อยู่ในนั้น เสียง แกร๊กจากบานประตูเปิดออก ทุกคนยังอยู่ที่เดิม ยังคงวุ่นวายอยู่กับกองงานสารพัดแต่ก็สละเวลาหันมองเขา สายตาหลายคู่ที่พุ่งตรงมาทำเอาเท้าเล็กก้าวถอยหลัง เด็กหนุ่มรู้สึกหวั่นใจแต่มือของเขากลับถูกกอบกุมเอาไว้แน่น แรงบีบเบาๆส่งต่อความรู้สึก อัลฟ่าของเขาอยู่ข้างหลัง รับรู้ได้ถึงไออุ่นจากตัวอีกฝ่าย

 

เด็กหนุ่มพรูลมหายใจเบาๆก่อนจะก้มตัวโค้งลง

 

“สวัสดีครับ ผมยู ซอนโฮ เป็นโอเมก้าของควานลินครับ”

 

กลั้นใจเงยหน้าขึ้นมา เห็นสีหน้าทุกคนดูประหลาดใจแต่ไม่กี่วินาทีก็กลายเป็นรอยยิ้ม

 

“ในที่สุดก็มีควีนกับเขาเสียทีนะ” เสียงปรบมือดังกราวทั่วห้อง หลายๆคนส่งเสียงผิวปากแบบที่ไม่กลัวใบหน้านิ่งๆของคิงเลยแม้แต่น้อย หนึ่งในคนของสภาเอ่ยขึ้นมายิ่งทำให้เขาเขินอายเข้าไปอีก ความรู้สึกโล่งใจแปลกๆทำให้เขากล้ามากขึ้น คล้ายถูกปลดล็อคบางอย่างในใจ พอมันสลายไปก็เหลือแต่เพียงความรู้สึกเปล่าๆ

 

“ตอนแรกพี่ก็ว่ากลิ่นเรามันคุ้นมากเลยแต่ไม่กล้าฟันธงว่าเป็นกลิ่นของคิงหรือเปล่า มาวันนี้พี่สันนิฐานไม่ผิดล่ะ” พี่ซังกยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแกมหัวเราะ เหมือนเจ้าตัวจะรู้มาก่อนแล้วแต่ไม่กล้าพูดย่างไรอย่างนั้น

 

“ให้ตายสิ ยู ซอนโฮ!

 

เด็กหนุ่มหน้ายู่ยี่เพราะถูกประทุษร้ายจากมือนิ่มๆของเพื่อนสนิท ไม่ทันได้รู้ตัวว่าจัสตินมายืนตรงหน้าแล้ว มัวแต่เผลอดีใจไปหน่อย

 

“เราเจ็บนะจัสตินอา” เขาจับมือเพื่อนไว้แน่น ส่งสายตาอ้อนวอนสุดๆหวังให้อีกฝ่ายเห็นใจและคลายมือลง

 

“ฉันไม่หลงกลหรอกนะ ทำไมถึงไม่กล้าบอกกันล่ะ” พอเพื่อนสนิทผละออก ซอนโฮถึงได้พุ่งตัวไปกอดเอาไว้ กำลังจะโดนงอนอยู่แล้วเชียวต้องรีบกันไว้ก่อน เขารู้ว่าจัสตินแพ้ลูกอ้อนเขาอยู่แล้ว

 

“ก็มันไม่พร้อมนี่น่า”

 

“นายจะกลัวอะไร อัลฟ่าของนายเป็นคิงนะ เป็นคิงเชียวนะ!” ถูกขยี้หัวจนฟูยุ่งเหยิงกว่าเดิม เพื่อนสนิทพูดด้วยน้ำเสียงไม่เบานักยิ่งทำให้ทั้งห้องได้ยินชัดเจน เสียงโฮ่แซวดังขึ้นระลอกใหญ่จนควานลินต้องส่งเสียงปรามเบาๆ กลัวว่าโอเมก้าตัวเองจะระเบิดตัวตายเพราะความเขิน

 

“ต่อไปนี้ก็ต้องเรียกควีนแล้วสิ” อีกฝ่ายยังล้อเขาไม่เลิก ถูกมือขาวยืดแก้มจนช้ำไปหมด

 

“ไม่เอา เรียกซอนโฮอย่างเดิมเถอะน่า” เขาเถียงกลับไม่ยอมแพ้ บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นเป็นเท่าตัว ความอึดอัดก่อนหน้านี้มลายหายสิ้นไปแล้ว ตอนนี้หลงเหลือเพียงความดีใจและยินดีเข้ามาแทนที

 

ในตอนที่กอดกับจัสติน เขาเหลือบตามองอัลฟ่า ควานลินสบตาเขา คล้ายจะบอกอะไรบางอย่าง มุมปากยกยิ้มอบอุ่นแบบที่เขาชอบ นึกไปถึงหนังเรื่องล่าสุดที่ดู อยากให้เราสามารถสื่อสารกันทางโทรจิตได้ เขาอยากบอกกับควานลินตอนนี้ว่า

 

ขอบคุณ

 

 

 

 

 

 

ประเด็นร้อนในโรงเรียนหนีไม่พ้นการเปิดตัวควีนอย่างเป็นทางการ ในตอนที่ถูกเชิญขึ้นไปบนเวทีต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน เขารู้สึกว่าตัวเองสั่นแทบบ้า ตอนที่ควานลินเอ่ยชื่อเขา บอกสถานะเขา ซอนโฮคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย ทุกสายตาที่มองมาราวกับจะทะลุตัวเขาให้พรุน ความรู้สึกกลัว ปนเป ยุ่งเหยิงกลับมาอีกครั้ง หายใจเข้าแต่ละทีลำบากจนเผลอเกร็ง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

 

ความเงียบเป็นบริเวณกว้างทำเอาใจเสียแต่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็กลายเป็นเสียงโฮ่ร้องยินดี เสียงดังเซ็งแซ่ไปหมด เห็นเด็กๆตึกโอเมก้าตะโกนเรียกชื่อเขาโดยมีแกนนำเป็นจัสตินแล้วก็ได้แต่มุดหน้าลงกับหลังอัลฟ่าด้วยความเขิน นึกว่าทุกคนจะไม่ชอบเขา นึกว่าทุกอย่างมันจะแย่ แต่กลับคิดผิดไปเสียหมด ทุกทฤษฎีในหัวพังทลาย เขาได้การต้อนรับดีมาก มากจนเกินความคาดหมายเลยด้วยซ้ำ

 

“สวัสดีค่ะควีน” ซอนโฮสะดุ้งเบาๆก่อนจะโค้งตอบนักเรียนหญิงเบต้าคนหนึ่งที่ทักทายเขาอย่างอารมณ์ดี เอาเข้าจริงๆยังไม่ชินกับสรรพนามนั้นเท่าไหร่นัก

 

แต่มันก็ไม่แย่

 

“สวัสดีควีน” เด็กหนุ่มโค้งตัวลงอีกครั้งเมื่อรุ่นพี่อัลฟ่าเข้ามาคุยกับเขา ตอนนี้การเดินผ่านตึกสีทองไม่เป็นปัญหาสำหรับยู ซอนโฮอีกต่อไป

 

“โอ๊ะ! ควีนสวัสดีครับ” น้ำเสียงทะเล้นของรุ่นน้องโอเมก้าดังขึ้นเมื่อพบเขาเข้า ซอนโฮกำลังเดินขึ้นชั้นเรียนโดยมีเด็กๆส่งเสียงทักทายไม่ขาด

 

“เรียกเหมือนเดิมก็ได้” เขาวางมือบนกลุ่มผมนิ่ม เด็กๆยังคงน่ารักเสมอ รอยยิ้มของพวกเขาไม่ต่างจากวันแรกที่ได้เห็นตอนเข้ามาโรงเรียนซักเท่าไหร่

 

“ไม่เอาหรอก พี่เป็นควีนแล้วนี่น่า” เขาพยักรับก่อนจะเตือนน้องๆให้เข้าเรียน เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆเมื่อเจ้าเด็กทะเล้นตรงหน้าทำหน้าตาตื่นเหมือนพึ่งรู้ว่ามีคาบในวันนี้

 

เขาเดินขึ้นห้องมาด้วยรอยยิ้ม เพื่อนหลายคนส่งเสียงแซวไม่หยุดจนแกล้งทำเป็นโกรธกลบเกลื่อน ซอนโฮบอกเพื่อนว่าอยากให้เรียกเหมือนเดิม จะลูกเจี๊ยบหรืออะไรก็ได้ แต่ดูเหมือนเพื่อนๆจะชอบแกล้งเขามากกว่าเลยไม่ทำแบบนั้น

 

“อ่า นี่ควีนคนดังของโรงเรียนนี่น่า” พอหย่อนตัวนั่งปุ๊บก็ได้รับน้ำเสียงล้อเลียนของเพื่อนสนิท จัสตินยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ที่เขานึกขนลุกว่าอีกฝ่ายต้องคิดอะไรแปลกๆอยู่แน่ๆ

 

“หยุดเรียกแบบนั้นเลยนะ เรียกเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้เลย”

 

“เขินแล้วโมโหกลบเกลื่อนหรือไงซอนโฮยา” หัวเราะคิกคักจนต้องพองลมเต็มแก้มไม่วายเพื่อนสนิทดันหอมเต็มแรงจนมันยุบอีก เขาพึ่งโดนควานลินเตือนมาเรื่องเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับจัสติน แต่ไม่เป็นไรหรอก ควานลินไม่รู้นี่น่า

 

“ก็มันยังไม่ชิน” พูดไปแบบนั้นแต่แก้มกลับแดงปลั่งดูน่ารังแกกว่าเดิมเสียอีก

 

“เดี๋ยวก็ชินเอง เนอะควีน” เด็กหนุ่มส่งเสียง อ๋าเมื่อจัสตินยังคงเย้าอยู่แบบนั้น เพื่อนสนิทยอมหยุดแต่โดยดีเมื่อครูประจำวิชาคณิตศาสตร์เดินเข้ามา ไม่วายเขาถูกแซวจากเธออีกระลอกจนแทบเอาหน้ามุดหนังสือ แกล้งทำเป็นอยากเรียนกลบเกลื่อนทั้งที่เขินหน้าแทบไหม้แล้ว

 

ซอนโฮไม่รู้หรอกว่าอะไรคือความบังเอิญที่เกิดขึ้นในชีวิต ไม่รู้หรอกว่าวันนั้นจะเป็นฮีท ไม่รู้ว่าตัวเองจะอยากเดินไปข้างล่าง อะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นและกลายเป็นเรื่องราวระหว่างพวกเขา สายใยเล็กๆที่ถักทอจนกลายเป็นเชือกเส้นหนา ความผูกพันระหว่างเราคล้ายปมเชือกที่มัดแน่นและไม่มีวันแกะออกได้ ระหว่างทางมันอาจจะหลวมบ้างแต่แน่นอนว่าตัวเชือกไม่เคยคลายเลยซักครั้ง นึกขอบคุณที่เขาฮีทในวันนั้น ขอบคุณที่ควานลินเป็นคนเจอเขา ขอบคุณที่อีกฝ่ายเป็นเจ้าของรอยเขี้ยวบนหลังคอ ขอบคุณตัวเขาเองที่ทิ้งเหตุผลบ้าบอร้อยแปดพันเก้าไว้ข้างหลัง สุดท้ายทุกอย่างลงเอย ทุกสิ่งที่ไม่เคยคิดฝัน ที่ไม่เคยจินตนาการกลับกลายเป็นจริง ทุกอย่างเกิดขึ้นได้เพราะคิงของเขา

 

เพราะ ไล ควานลิน ..

 

อัลฟ่าที่ทำให้จักรวาลของซอนโฮถูกเติมเต็ม






talk

สวัสดีค่ะ เย้เย้เย้! หายไปปะมาณ 3 วันหรือเปล่าไม่แน่ใจ ที่หายไปคืออ่านหนังสือและมีสอบนะคะ ใจจริงจะมาลงฟิค

ตั้งแต่วันที่ 9 นี่แหละ แต่ว่าเจอฟีดแบ็ค Sweet Citrus เข้าไปถึงกลับอึ้งไปเลย เราไม่คิดว่าทุกคนจะโอเคกับเรื่องนี้มากๆ

จะลงเรื่องอื่นกลับกลายเป็นว่าเราเลี้ยวลำกลับมาแต่งสเปให้ทุกคนเลย คิดพล็อตเดี๋ยวนั้น พิมพ์เดี๋ยวนั้นเลยทีเดียว

ใจจริงๆคือซีตรัสจบตั้งแต่ 5/5 แต่ฟีดแบ็คเกินขาดเรามาก เลยเอาวะ ต่อเลยนี่แหละ ภาษาอาจจะแปร่งๆไปหน่อยนะคะ

พอหยุดเขียนฟิคไปสองสามวันความต่อเนื่องมันยากมาก จูนกลับมายากเหลือเกิน ไม่ได้คิดว่าจะสเปเรื่องนี้ในหัวเลยค่ะ

ก็เป็นอะไรที่ท้าทายดี ตอนแรกเขียนไว้ประมาณ 50 กว่าเปอร์ได้แล้ว กะเอามาลงเลย แต่ว่าเป็นคนไม่ชอบทำอะไรค้างๆคาๆ

ผลที่ได้ออกมาคือ ..ใช่ค่ะ เราแต่งรวดเดียวจบเลย ตอนนี้ยาวมาก 4,000 เกือบ 5,000 คำ แต่เราสู้สุดใจ จะบอกว่าแต่งไปแล้ว

รู้สึกว่ามันยังไม่สุดเลยเอาให้สุดด้วยการเขียนไปเรื่อยๆนี่แหละค่ะ ก็ยังรู้สึกว่าตอนนี้ไม่ได้เขียนดีเลย เรื่องหน้าจะพยายามเน้น

ให้มากกว่าเดิมนะคะ ขอโทษด้วยที่มาลงช้าและหายหัวไปแบบไม่บอกไม่กล่าว ประมาณว่าปั่นฟิคจบตายเลย 

ยอดเม้นต์และเฟบขึ้นจนดีใจ มีแรงปั่นต่อ อ่านทุกคอมเม้นต์เลยนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ ในทวิตก็รีครบแล้วนะ ดีใจมากๆเลย

มีคนทำวีดีโอมาให้ เปิดดูทั้งวันเลยค่ะ สรุปคนแต่งเป็นบ้าแล้วจริงๆ มาถึงตรงนี้ทอล์คยาวมากแต่ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากขอบคุณ

อ้อ เรื่องความรู้สึกในตอนนี้ของน้องซอนโฮ+พี่ควานลิน ไม่แน่ใจว่าตัวเองอธิบายเคลียร์ไหมแต่พยายามอธิบายสุดๆเลยค่ะ

ลักษณะจะทอล์คยาวเกินไปเพราะอัดอั้นไม่ได้แต่งฟิค 3 วัน(3 วันเลยนะ!) เราถือคติมาช้าแต่มา .......ดึกค่ะ ฮ่าๆๆ แวะมาคุยกันได้

ในแท็ก #ป่าหลินโฮ นะคะ รักกก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1452 chickylaiyoo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 00:51
    เป็นสเปที่เขินมากๆ น้องซอนโฮน่ารัก คุณคิงก็อบอุ่นอ่อนโยนเหมือนเดิม ฮื่ออ
    #1,452
    0
  2. #1440 modloveexonct (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:23
    ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้ขึ้นมาด้วยค่ะ ภาษาดีมากจริงๆ
    #1,440
    0
  3. #1383 cardy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 02:15
    ฮืออออออ มีภาคต่อดีใจมากดีต่อใจฟุดๆ คุณโอเมก้าของเราน่ารักมากๆ ถ้าเราเป็นจัสตินเราก็จะฟัดน้องงงงง
    #1,383
    0
  4. #1327 alwayslumin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 01:36
    กรี๊ดดดดดดด เขินมากกกกก เรามาอ่านย้อนหลังตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ คือเขินมากกกกก เขินโคตรๆเขินเลย ซอนโฮน่ารักมากกกกกกกก น่ารักแบบโคตรๆน่ารักเลย ควานลินอบอุ่นมาก อบอุ่นจนอิจฉาซอนโฮอ่ะ แง่ๆๆๆๆๆ น่ารักมากกกกกก ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆอย่างนี้นะคะ <3
    #1,327
    0
  5. #1287 beavy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:37
    แอร๊ยยยยย ควีนนนนน
    #1,287
    0
  6. #1256 nutnutka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 23:00
    เป็นควีนแล้วน้าาาา เย้ๆดีใจ ขี้อ้อนกันทั้งสองคนเลย5555 น่ารักที่สุด ชอบมากกกกกค่ไรท์
    #1,256
    0
  7. #1235 nudaeng (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:17
    งื้ออออออออ สวัสดีค่ะควีน ควานลินแบบบบบบ อยากได้อะ ค่อยๆ เรียนรู้โอเมก้าของตัวเอง ให้เกียรติเสมอ จัสตินก็ขยันแซวเพื่อนนะเราอะ :)
    #1,235
    0
  8. #1171 369963nq (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 16:47
    ควานหลินแบบนี้หาได้ที่ไหนคะ น่ารักจริงๆ ดูแลควีนของเขาดีเหลือเกิน
    #1,171
    0
  9. #1052 jaomeeporn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 07:34
    เปิดตัวซักทีน่ะ นี่ก็ลุ้นให้เปิดตัวซักที คิงอบอุ่นมาก น้องก็น่ารักขี้กลัวน่าปกป้อง เริศเด้ออออ
    #1,052
    0
  10. #1001 arywtd (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 22:03
    คิงเป็นคนที่อบอุ่นมากๆเลย ทั้งคำพูดการกระทำ ทั้งความคิดแบบดีๆมากๆ เขาเหมาะสมกันจริงๆ น้องก็เป็นเด็กน่ารัก ชอบตอนที่น้องเเกล้งให้คิงเขิน น่ารัก แล้วคิงเป็นคนประเภทที่ถ้ามีเขาคอยอยู่ใกล้ๆ คอยปลอบประโลมเวลาไม่สบายใจ แค่มีเขาอยู่ข้างๆมันก็จะรู้สึกปลอดภัย จะต้องผ่านมันไปได้ ตอนเราอ่านที่คิงพาน้องกลับเข้าห้องนี่เรารู้สึกงี้เลย -///- น้องก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วเนอะ เว้นก็แต่เรื่องจัสตินหอมแก้มแล้วคิงจะรู้เข้า555555 แซ็วๆ

    เราเพิ่งมาได้อ่านต่อ แต่ความรู้สึกเรายังเหมือนเดิมเลย คือชอบมากๆ
    #1,001
    0
  11. #969 wydyeol (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 03:10
    ฮรืออออ ชอบมากกกกกก ชอบมากที่สุด เขินแทนซอนโฮ
    #969
    0
  12. #889 modloveexonct (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:27
    ง้อววววว ชอบสวีทซีตรัสมากเลยค่ะ อ่านรอบที่2แร้วววววว 5555 จะรอติดตามเรื่องต่อไปนะคะะะะ
    #889
    0
  13. #880 54040249347ammie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 19:12
    ดีใจด้วยน๊าา ควีน
    #880
    0
  14. #873 Poyb2uty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:28
    ควีนซอนโฮน่ารักมากกกกก คุณคิงควานลินก็อ่อนโยนละเกิน ฮือออออ
    #873
    0
  15. #752 bonus9750 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 08:09
    ควีนซอนโฮ
    #752
    0
  16. #737 -Imreader- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 17:42
    โอ๊ยยย คือดีย์ คือชอบบบ ฮรื่อออ ขอเรื่องนี้บ่อยๆนะค้าไรท์ สู้ๆค่ะ
    #737
    0
  17. #732 keyyeiei (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:26
    ควีนของเราน่ารักสุดๆไปเลย ชอบมากๆค่ะไรท์ ดีต่อใจมากกกกๆๆๆ
    #732
    0
  18. #725 iphonemin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:45
    มันต้องอย่างงี้สิ! เปิดตัวไปเลยค่ะลูกกกก คูมแม่เชียร์หนูขาดใจ
    #725
    0
  19. #719 Plaifonny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:05
    โอ้ยยย คิงอบอุ่นเกินปายยยใจบอบบางงงง ฮืออออออ
    #719
    0
  20. #713 pppoopamm11 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 10:36
    น่ารักจังเลยย คิงเค้าถึงได้หวงขนาดนี้
    #713
    0
  21. #712 gakag (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:36
    ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่าเราอ่านที่ไรท์อัพตอนวันสอบ 555555555555555 ในขณะที่เพื่อนเครียดกับการสอบ เรานั่งยิ้มกับฟิคไรท์อะค่ะ 55555555555555 แต่ไม่ได้ทำให้เราเสียหายอะไรนะคะ อย่ากังวลไป มาต่อในเรื่อง คือตอนแรกเรานึกว่ามันจะมายาวๆหลายๆตอนอีก แต่พอมองชื่อตอนอีกรอบ เอ๊ะ ไม่แบ่งพาร์ท เอาแล้วเหวยยย ตอนนี้เราก็เริ่มยิ้มแล้วอะค่ะ 55555555555 ตอนที่ซอนโฮเปิดประตูออกมาเจอคนอื่นในห้องไม่ใช่แค่ซอนโฮหรอกค่ะที่อึ้ง เรานี่แบบ ห๊ะ? แล้วก็ค่อยๆยิ้มออกมาตามสเต็ป -/////- ภาษาการบรรยายไรท์ยังดีตลอดเลย เราทับจัยมาก คุณคิงก็ขี้หวงมากกกกกก แต่ดีค่ะ ดีต่อใจเราเนี่ย 555555555 โดยรวมดีมากๆเลยอะค่ะ พิมพ์ออกมาไม่ถูก เอาเป็นว่า เราอ่านไปยิ้มไป น่าจะพอแล้วนะคะว่าเรารู้สึกแบบไหน กิ๊วๆ 55555555555


    สุดท้ายขอบคุณนะคะที่ฟังความหวังจากรีดตัวน้อยๆที่คอยอ่าน เราขอบคุณมากจริงๆ คือที่ไรท์บอกจะแง้มเราก็นึกว่าต้องรอนาน แต่ไม่เลย มันเร็วกว่าที่คิด มาแบบที่เราไม่ทันตั้งตัว แถมเนื้อหาก็โง่ยยย ดีเข้าไปใหญ่ ขอบคุณมากนะคะ
    #712
    0
  22. #711 justmind1994 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:17
    ซอนโฮน้อยคิดมากจังน๊าาา คึคึ น่ารักก
    #711
    0
  23. #708 mukdapon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 15:39
    ชอบมากกควานน่ารักของทั้งคู่ อ่านไปยิ้มไปแงควีนซอนโฮและคิงควานลิน ไม่มีอะไรเหมาะสมไปมากว่านี้แล้ว งุ้ยยยยยน่ารักมั่กๆๆๆๆ ><
    #708
    0
  24. #688 bonjovi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 23:34
    ฮืออ ดีใจที่มีต่อ~ ยังคงน่ารักเหมือนเดิม ชอบความอบอุ่นของควานลิน ดูอบอุ่นมากกกก ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของซอนโฮ ฮืออออ เพอร์เฟ็คไปหมดเลยยย
    น้องซอนโฮก็น่ารักกก ชอบเวลาซอนโฮอ้อน หรือเรียกหาควานลินเหมือนตอนที่ตื่นมาแล้วไม่เห็นควานลินก็เดินหาแงงง
    ดีใจที่ควานลินกับซอนโฮเปิดตัวสถานะของกันแล้วว งื้ออ
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ จะติดตามเรื่องของไรท์ต่อไปค่า สู้ๆ~
    #688
    0
  25. #660 withmbky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 08:27
    ก็ความรักไม่ใช่ความลับถ้าอยากจะรักทำไมต้องปิด ~ ๕๕๕๕๕๕๕
    แล้วก็ปิดได้ระยะนึงก็ต้องมีคนรู้แล้วนะ ถือว่าตอนที่ช่วงปิดเอาไว้เตรียมใจนะควีน เป็นไงละ พอเปิดสถานะก็ดีกว่าที่คิดเนอะ อิอิ ดีซะอีก ใครจะกล้ามาทำอะไร > <

    แล้วดูสองคนนี้เสพตติดกันและกิน คือมันน่ารักมากกก อิอิ ซอนโฮก็พยายามเรียนรู้ควานลิน ส่วนควานลินก็สังเกตซอนโฮ ความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไป มันน่ารักมาก งื้อออ
    #660
    0