{PRODUCE101} into the forest ♡ │#linho #หลินโฮ

ตอนที่ 1 : f i r s t . Cotton Candy 1/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

Title : Cotton Candy 1/4

Pairing : Kuanlin x Seonho

Genre : AU

Rate : PG-15

 

ซอนโฮไม่รู้หรอกว่าตัวเขาแอบรักรุ่นพี่ไล ควานลินมากี่ปี            

.

.

.

ถ้าจะให้นับก็ย่างเข้าปีที่ 2 แล้วมั้งตั้งแต่ได้เห็นหน้ารุ่นพี่ชาวต่างชาติคนนั้น

 

ครั้งแรกที่ซอนโฮเจอรุ่นพี่หนุ่มคนนั้นสาบานได้เลยว่าเขาเป็นผู้ชายแท้ๆที่ดันไปใจเต้นกับผู้ชายไปเสียได้ ตอนนั้นทั้งทึ้งหัวตัวเอง ทั้งหยิกแก้ม ตบหน้าจนตัวแดงหน้าแดงเป็นรอยช้ำปื้นๆไปหมด หัวใจไม่รักดีก็ดันเต้นรัวเหมือนย้ำเตือนว่าไม่ได้ฝันไป วินาทีที่ซอนโฮกัปตันทีมบาสของมอต้นกำลังดีใจล้อมวงกอดคอกับเพื่อนๆ สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่หนุ่มคนนั้นยิ้มกว้างมองมาที่พวกเขา

 

ทันใดนั้นแหละ ..

 

ซอนโฮคิดว่าเขาตกหลุมรักเข้าแล้วจริงๆ

 

การแอบรักไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเด็กหนุ่มมอปลายปีหนึ่งมาดๆอย่างเขา กัปตันซอนโฮในตอนนั้นกลายเป็นเด็กเรียนสายวิทย์ที่แทบต้มหนังสือเรียนกินในตอนนี้ บาสเก็ตบอลที่เคยชื่นชอบถูกพับเก็บไปกลายเป็นกีฬายามว่าง แม้ว่ารุ่นพี่ในชมรมจะอยากให้เขากลับมาก็ตาม เพราะเรียนหนักและงานเยอะทำให้เขาเข้าร่วมทีมมอปลายไม่ได้ แต่เขาไม่เสียใจหรอก ..

 

ก็รุ่นพี่ควานลินเป็น 1 ในนั้นนี่น่า      

 

ตอนเย็นเคยแอบโดดไปดูพี่ควานลินซ้อมกับทีมอยู่บ่อยครั้งแต่สุดท้ายก็ต้องรีบกลับมาอ่านหนังสือเพราะมีสอบย่อย มนุษย์แอบรักอย่างซอนโฮกลายเป็นคนแอบรักที่โชคร้ายที่สุดในโลก เขาไม่เคยได้ใกล้ชิดที่ควานลิน ไม่เคยได้พูดคุย วันวาเลนไทน์ทุกปีไม่เคยได้ให้ของ ไม่เคยทำอะไรทั้งนั้น

 

มันออกจะดูแปลกไปเสียหน่อยที่มีผู้ชายไปยืนใจเต้นเพียงเพราะพี่เขายิ้ม ทั้งๆที่รอบข้างมีแต่ผู้หญิง น่าอายจะตาย

 

“ไงซอนโฮ อ่านการ์ตูนอีกแล้วนะ” แรงตบปุพร้อมม้านั่งที่ถูกแทนที่ด้วยเพื่อนสนิทชาวต่างชาติทำให้เขาหันไปมอง จัสตินยิ้มกว้างแม้ในปากจะมีก้านลูกอมคาอยู่

 

“อือ ก็การบ้านเสร็จแล้ว”

 

“ไม่อ่านหนังสือหรอ?” จัสตินขมวดคิ้วเล็กน้อย มือของเขาหยิบเอาสมุดฟิสิกส์ออกมาอ่าน คาบเช้าวันนี้มีสอบย่อยวิชานี้

 

“อ่านจบไปแล้วอ่ะ อยากพักสมอง” พักสมองที่ว่าของซอนโฮก็คือการอ่านหนังสือการ์ตูนคลายเครียดรวมถึงขนมหวานต่างๆที่ทำให้สมองสดชื่นด้วย

 

“อ่านั่นสินะ เด็กนักเรียนท็อปสามของห้องจะทำอะไรก็ได้สินะ” จัสตินเบะปากเล็กน้อยโยกหัวเพื่อนสนิทด้วยความหมั่นเขี้ยว ทั้งๆที่อายุก็เท่ากันแต่ทำไมเหมือนเพื่อนคนนี้กลายเป็นน้องชายของเขาไปเสียแล้ว

 

“พูดมากเอาขนมมากินเลย” ซอนโฮวางหนังสือการ์ตูนลง ฉวยเอากระเป๋าของจัสตินมาค้น แกะห่อขนมขึ้นมากินแบบไม่ขอ แก้มเล็กๆสองข้างอูมขึ้นจนเห็นได้ชัดจนเพื่อนสนิทชาวจีนอดไม่ได้ที่จะดึงแก้มนุ่มยืดจนได้ยินเสียงร้องโวยวาย

 

เพื่อนรักหยอกล้อกันได้ไม่นานก็ต้องรีบขึ้นห้อง เสียงประกาศดังขึ้นเมื่อคาบที่ 1 กำลังจะเริ่ม

 

 

 

คาบเช้าผ่านไปด้วยเสียงโอดครวญของเด็กมอปลายปีหนึ่งห้องเอ หลายๆคนบ่นว่าข้อสอบยากเกินไปบ้าง ทำไม่ได้บ้าง ท็อปปิคในวันนี้ยังคงวนเวียนด้วยสูตรมากมายของวิชาฟิสิกส์

 

“อุส่าห์จำสูตรได้แล้วแท้ๆ ดันคิดเลขผิดอีก” จัสตินตบหน้าผากตัวเองเสียงดังจนซอนโฮต้องคว้ามืออีกฝ่าย พอเห็นรอยฝ่ามือชัดๆก็ได้แต่บ่นเพราะดูเจ้าเพื่อนสนิทชาวจีนคนนี้จะไม่สนใจอะไรนอกจากข้อสอบที่ตัวเองพลาด

 

“อย่างน้อยก็ผ่านครึ่งแล้วไม่ใช่หรอ”

 

“ถึงจะมั่นใจว่าถูกแต่ก็กลัวนี่น่า ตอนที่เหลือเวลา 10 นาที ฉันคิดเลขผิดเกือบหมดเลย” จัสตินบ่นเสียงแผ่ว ทั้งคู่เดินลงมาจนถึงโรงอาหารของโรงเรียน บรรยากาศวุ่นวายในตอนนี้ไม่ได้ทำให้จัสตินรู้สึกสงบขึ้นมาบ้าง

 

เพราะเวลาพักเที่ยงของนักเรียนมอปลายและมอต้นไม่เหมือนกัน เป็นมอต้นที่ได้พักก่อนแล้วมอปลายพักทีหลังทำให้ตอนนี้มีแต่รุ่นพี่อยู่เต็มไปหมด เด็กมอปลายปีหนึ่งห้องอื่นๆดูท่าจะลงมานานแล้วถึงไม่ค่อยมีให้เห็น ส่วนใหญ่เป็นปีสองปีสามมากกว่า

 

ซอนโฮลากจัสตินเพื่อนซี้ที่ดูท่าหมดเรี่ยวแรงให้เดินตาม อีกฝ่ายพร้อมจะปลิวไปทุกเมื่อเวลามีใครเดินชนเข้าหน่อย ปกติจัสตินจะเป็นฝ่ายดูแลเขานะแต่พอผ่านการสอบมาทีไรกลายเป็นเขาที่ต้องดูแทนทุกที

 

“ทำไงดีไม่มีที่นั่งเลย” เขาหันซ้ายแลขวา มองหาที่นั่งว่างๆพอจะให้สองคนเบียดก็แทบจะไม่มี เพื่อนในห้องบางคนก็ซื้อแค่ขนมปังกับนมขึ้นไปกินเท่านั้น แต่สำหรับซอนโฮอาหารน้อยนิดอย่างนั้นมันไม่พอ เขาจะไม่มีแรงถ้าไม่ได้กินข้าว สมองจะไม่ทำงาน

 

เป็นความจริงที่เขาไม่กล้าขอรุ่นพี่นั่งด้วยความเป็นน้องเล็กของมอปลายแถมอยู่ในห้องก็ตัวติดหนึบกับจัสตินจนแทบแยกไม่ออก เพื่อนคนอื่นก็แยกย้ายไปหมดแล้ว เด็กต่างห้องก็ใช่ว่าจะรู้จักสนิทสนมไปเสียหมด ข้าวก็หิวมากด้วย

 

“ไปนั่งกับพวกพี่ไหม?” ซอนโฮชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 

..อ่า รุ่นพี่ปาร์ค จีฮุน

 

คนดังของโรงเรียน

 

และจะไม่อะไรเลยถ้าปาร์ค จีฮุนคนนี้ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับพี่ควานลินหน่ะ

 

“อะ—อ่อ ไม่เป็นไรครับ” แทบจะตบปากตัวเองเมื่อเผลอพูดติดๆขัด นี่ขนาดแค่เพื่อนพี่ควานลินยังเอ๋อขนาดนี้ ไปเจอตัวจริงคงไม่ช็อคตายไปเลยหรือ

 

“หือ? ทำไมล่ะ” “ไปครับ”

 

เป็นเวลาเดียวกันที่รุ่นพี่ตรงหน้าพูดพร้อมเพื่อนสนิท

 

ยู ซอนโฮอยากจะอุดปากจัสตินเหลือเกิน


“เราหาที่นั่งไม่ใช่หรอ? เห็นมองนานแล้วหน่ะ ไปนั่งด้วยกันสิ ไม่เบียดหรอก” รุ่นพี่จีฮุนยังไงก็คงเป็นรุ่นพี่จีฮุน มนุษย์วิ้งค์ยิ้มหวานและใจดี มือข้างหนึ่งของพี่เขาถือน้ำหวานส่วนอีกข้างแตะแขนของเขา

 

“นั่นดิ นายกินเยอะไม่ใช่หรอ เดี๋ยวไม่มีแรงหรอก” ..ให้ตายสิ ซอนโฮจะอุดปากจัสตินแล้วจริงๆนะ

 

ถ้าไปเจอพี่ควานลินตอนนี้ซอนโฮต้องหัวใจวายตายแน่ๆ เขาเจออีกฝ่ายไม่กี่ครั้งและแต่ละครั้งหัวใจมันก็ดันเต้นทะลุอกไปเสียทุกที

 

“มะ—ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมไปหาที่เอง” เขาพบยายามฝืนยิ้มจริงใจผละตัวจากการแตะของพี่จีฮุน อีกมือหนึ่งก็รีบกระตุกเสื้อจัสตินยิกๆ

 

“นายไม่ไปงั้นฉันไปนะ หิวข้าว”

 

“เดี๋ยวสิ” สาบานได้ว่าซอนโฮเหวอจริงๆกับประโยคเมื่อกี้ จัสตินคงลืมไปแล้วว่ากลุ่มพี่จีฮุนมีไล ควานลินอยู่ด้วย

 

“ก็นายไม่ไปอ่ะ”

 

“ไปด้วยกันทั้งคู่นี่แหละ ไปซื้อข้าวมา โต๊ะพี่อยู่ติดเสาฝั่งตึกหนึ่งนะ” เห็นสองเพื่อนซี้เถียงกันรุ่นพี่จีฮุนคงทนไม่ไหว เขาบอกที่นั่งตัวเองเสร็จก็รีบกำชับเด็กน้อยทั้งสองให้ตามา

 

หลังจากพี่จีฮุนเดินไปซอนโฮก็ได้แต่ถอนหายใจแบบปลงตก ไอ้ที่นั่งฝั่งนั้นหน่ะแทบไม่มีใครไปนั่งเลย แหงล่ะก็นั่นมันกลุ่มของพี่จีฮุนเขา ฟลาวเวอร์บอยอะไรทำนองนั้นแถมแถบนั้นก็รายล้อมไปด้วยนักเรียนหญิงเพียบเลย จะให้ซอนโฮเบียดตัวเข้าไปในฟลาวเวอร์บอยเขาทำไม่ได้จริงๆ

 

“เป็นไรเนี่ยไม่หิวหรอไง” จัสตินคว้าคอเพื่อนซี้ลากให้เดินไปร้านข้าวด้วยกัน

 

“ไม่หิวแล้ว เราไม่อยากไป”

 

“ก็แค่นั่งกินข้าวเองซอนโฮ”

 

“แต่นั่นมีพี่ควานลิน” พอประโยคนี้ออกจากปากซอนโฮปุ้บก็เหมือนเสียงเรียกคืนสติให้จัสติน เด็กหนุ่มชาวจีนเบิกตากว้าง

 

“เออหว่ะ ลืมไปเลย” เพราะมัวแต่พะวงเรื่องผลสอบจนไม่คิดอย่างอื่น ใครชวนไปไหนก็แทบไม่ได้ฟังไม่ได้สนด้วยซ้ำว่าที่คุยเมื่อกี้รุ่นพี่จีฮุน

 

จัสตินรู้ดีว่าซอนโฮชอบควานลินพอกับที่กลัวอีกฝ่าย กลัวในที่นี้คือไม่ได้หมายความว่าพี่ควานลินดุหรืออะไร เพียงแต่ซอนโฮไม่เคยเข้าหา ไม่เคยใกล้ชิด พูดคุย ให้ของแบบที่นักเรียนหญิงทำเพราะเพศสภาพที่เป็นผู้ชายทำให้เพื่อนสนิทเริ่มปิดกั้นตัวเอง เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่ามันไม่ผิดอะไร จะรักใครชอบใครซักคนมันไม่ใช่เรื่องเพศแล้ว แต่พอเห็นตอนที่ซอนโฮกล้าๆกลัวๆมาบอกเรื่องชอบผู้ชาย ตอนที่อีกฝ่ายร้องไห้แล้วสารภาพกับเขา มันทำให้จัสตินนึกสงสาร

 

“งั้นไม่ไปนั่งก็ได้ รออีกแปบหนึ่งคนคงน้อยลง” เขาลูบไหล่ซอนโฮ ในเมื่อเจ้าลูกเจี๊ยบไม่พร้อมก็ไม่อยากบังคับ

 

“แต่พี่จีฮุน ..”

 

“คงไม่เป็นไรหรอก” ถึงจะรู้ว่ามันเสียมารยาทก็เถอะ..

 

“...” ซอนโฮก้มหน้า เขารู้สึกผิด เหมือนทุกอย่างมันย้อนแย้งไปหมด ชอบเขาแต่ก็กลัวเขา กลายเป็นมนุษย์แอบรักที่ประหลาดพอกับโชคร้ายสุดๆไปเลย

 

“เอาน่า” จัสตินแย้มยิ้ม เดินไปสั่งชุดอาหารของตัวเองรวมถึงเพื่อนสนิทลูกเจี๊ยบน้อยที่เพิ่มทุกอย่างให้พิเศษ ไม่นานก็เดินกลับมา เขาทั้งคู่พยายามวนหาที่นั่งแล้วหลายรอบแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ว่างเลยซักนิด ได้แต่ยืนถือถาดอาหารพร้อมความเวิ้งว้าง

 

“ไปนั่งกับรุ่นพี่จีฮุนไหม?” กลายเป็นเจ้าลูกเจี๊ยบเองที่เอ่ยออกมา

 

“ไหนบอกไม่อยากไป”

 

“ก็ไม่อยากให้นายลำบาก”

 

ซอนโฮพูดเรื่องจริง ก่อนไปซื้อข้าวจัสตินบอกว่าถ้าไม่มีที่นั่งค่อยไปกินตรงลานน้ำพุก็ได้ เขารู้สึกว่ามันออกจะลำบากไปสักเล็กน้อย ไม่อยากให้จัสตินต้องทำขนาดนั้นเพียงเพราะตัวเขาเองที่ไม่กล้า ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องของเขาเองแต่กลับจัดการอะไรไม่ได้เลย ซอนโฮไม่อยากเป็นภาระจัสตินเสียหน่อย

 

“ลำบากอะไรกัน คิดมากหน่าเจ้าบื้อ! นายต่างหากที่ลำบากใจหรือเปล่า ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปหรอก” บ่นยาวเหยียดแถมขยี้หัวเจ้าลูกเจี๊ยบไปอีกที คนมองโลกในแง่ดีแบบจัสตินยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่เข้าไปอีก

 

“ไม่เป็นไรหรอก เผื่อครั้งนี้จะไม่ใจเต้น” ...มั้ง

 

อย่างน้อยเขาก็คิดว่ามันอาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีก็ได้ เคยเห็นพี่เขาแต่ที่ไกลๆพอตอนนี้มีโอกาสแล้วก็อยากลองดูซักครั้ง

 

“เอางั้นหรอ?” จัสตินเลิกคิ้วขึ้นเหมือนไม่แน่ใจนัก ครั้งสุดท้ายที่เห็นซอนโฮหน้าแดงแก้มแดงทำท่าเหมือนจะเป็นลมก็ตอนที่อีกฝ่ายหนีไปเชียร์พี่ควานลินซ้อมบาสนั่นแหละ เขินได้น่าเป็นห่วงที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลย

 

“อื้อ”

 

 

 

“ขออนุญาตนะครับ” เสียงจัสตินดังขึ้นท่ามกลางรุ่นพี่มอปลายปีสุดท้ายตรงหน้า รอบข้างที่เป็นเหล่านักเรียนหญิงดูจะแปลกใจเล็กน้อย แต่พอเห็นว่าคนหน้าตาดีอย่างจัสตินเดินเข้ามาก็กลายเป็นว่าพวกเธอกรี๊ดกร๊าดหนักกว่าเดิม

 

“ทำไมมาช้านักล่ะ” รุ่นพี่จีฮุนเอ่ยทัก ดูเหมือนจะรอพวกเราอยู่เหมือนกัน สังเกตได้จากที่ที่เว้นไว้ให้พอสองที่แล้ว

 

“ร้านข้าวที่อยากกินคนเยอะมากเลยครับ” ด้วยความมนุษย์สัมพันธ์ดีเลิศของเด็กหนุ่มชาวจีนทำให้บรรยากาศครื้นเครงกว่าเดิม พี่จีฮุนดูจะชอบจัสตินมากๆ จากความน่ารักของหน้าตาเจ้าตัว ไหนจะเสียงเพราะๆนั่นอีก

 

ซอนโฮได้แต่ก้มหน้าก้มตากินจาจังมยอนในชาม แทบไม่ได้พูดคุยกับใครด้วยซ้ำ ตอนเดินมาแอบเหลือบไปเห็นพี่ควานลินนั่งอยู่อีกฝั่งแค่นี้ใจเจ้ากรรมก็เต้นรัวแล้ว

 

“แล้วน้องอีกคนล่ะ?”

 

...

 

เด็กหนุ่มแทบสบถเมื่อรุ่นพี่ซองอูที่นั่งฝั่งตรงข้ามชะโงกหน้ามาหา เขาผงะตกใจเงยขึ้นจากชามจาจังมยอน ไม่รู้เลยว่าซอสสีดำเปื้อนตรงจมูกตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ไม่แนะนำตัวหน่อยหรอ? หรือว่าหิวกัน”

 

“ชะ—ชื่อซอนโฮครับ” ฮื่ออออออ เขาอยากจะบ้าตาย ทำไมถึงพูดตะกุกตะกักออกไปกันนะ

 

“อ๋อ” รุ่นพี่ซองอูพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกลายเป็นเสียงทุ้มๆแทรกเข้ามาแทน

 

“จมูก”

 

ซอนโฮสะดุ้งเผลอไผลไปสบดวงตาของอีกฝ่าย เจ้าของเสียงทุ้มคนนั้น ..รุ่นพี่ควานลิน รุ่นพี่นั่งเท้าคางหันมาทางเขา มุมปากอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มนิดหน่อย เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

 

“ซอสเลอะที่จมูกหน่ะ” ไม่วายชี้ปลายจมูกตัวเองเพื่อเป็นการเตือนเจ้าลูกเจี๊ยบตรงหน้า สติของซอนโฮพังพินาศหมดแล้ว มือขาวยกขึ้นถูปลายจมูกตัวเองเร็วๆจนมันแดงเจ่อ พยายามกำตะเกียบในมือแม้ว่ามันจะสั่นงกๆเหมือนเป็นลมชักก็ตาม

 

เบาลงหน่อยได้ไหม เดี๋ยวพี่ควานลินได้ยิน

 

ได้แต่ภาวนาให้หัวใจไม่รักดีเต้นช้าๆ เขาเจ็บหน้าอกแล้ว ไม่รู้เผลอไปทำอะไรเอ๋อๆใส่อีกฝ่ายหรือเปล่า การเจอกันครั้งแรกระหว่างพวกเขาไม่ดีเอาเสียเลย ไม่ดีเลย!

 

มือเล็กเลื่อนลงไปใต้โต๊ะ กำขากางเกงของจัสตินที่นั่งข้างๆจนมันยับยู่ เพื่อนสนิทชาวจีนดูเหมือนจะเข้าใจเพราะตอนนี้ลูกเจี๊ยบซอนโฮหูแดงหน้าแดงมั่วไปหมด

 

“พวกผมไปก่อนนะครับ จะขึ้นเรียนแล้ว” รีบบอกลาเหล่ารุ่นพี่ก่อนจะคว้าชามตัวเองกับเพื่อนสนิทลุกออกไป ไม่วายโดนพี่จีฮุนนางฟ้าคนดีรั้งไว้อีก

 

“เดี๋ยวสิ! กินกันไปนิดเดียวเองนี่—”

 

“คาบต่อไปมีสอบครับ!” จัสตินคว้าข้อมือเพื่อนสนิทก่อนจะรีบจ้ำอ้าวออกมา ในใจได้แต่ภาวนาขอโทษพี่จีฮุนที่โกหก นาทีต้องช่วยเพื่อนตัวเองก่อน






talk

สวัสดีค่ะทุกคน เย้! ได้ฤกษ์เปิดฟิคซะทีหลังจากชั่งใจอยู่นานมาก พึ่งมีโอกาสได้เปิดตอนนี้ ดีใจแล้วก็ตื่นเต้นมากๆเลย

จริงๆจะลงฟิคตั้งแต่รายการยังไม่จบแล้วแต่อีพีสุดท้ายน่าเสียดายไปหน่อย น้องซอนโฮไม่เข้ารอบเนอะ 

แต่ไม่เป็นไรค่ะ อ่านฟิคเยียวยาจิตใจกันเถอะ ความจริงใจของฟิคนี้ก็คือตั้งใจจะรอน้องซอนโฮกับน้องหลินเดด้วยกัน

แต่เอาเข้าจริงๆมานั่งคิดว่าเออ สองปีก็นานเหมือนกัน ไม่รู้ตอนนั้นจะเลิกเขียนไหม จะมีเวลาว่างไหม

ก็ยังคิดว่าอยากมาลงเรื่อยๆนะคะ ถ้าไม่ติดอะไร ส่วนชื่อเรื่องว่าในป่านี่คือง่ายๆโง่ๆเลยเน๊าะ เราค่อนข้างชอบบรรยากาศ

ในป่า แบบที่ดูเย็นๆ ชื้นๆ สบายๆ ให้ความรู้สึกแบบมองแล้วลึกเข้าไป อีกอย่างในป่ามันค่อนข้างจะมีต้นไม้ ดอกไม้ไม่ซ้ำกัน

บางป่ามีหลายร้อยพันธุ์ก็เลยคิดว่าจะเอาตรงนี้มาเป็นธีมช็อตฟิคว่าในป่าหลินโฮมีหลากหลายฟิคเหมือนกันประกอบกับดันไปฟัง

เพลงของวง LANY ชื่อเพลง SO FAR แล้วมันให้ความรู้สึกแบบนี้พอดี เพลงเพราะมากด้วย ก็เลยเอาทั้งหมดนี้มาเป็นแรงบรรดาลใจ


วกเข้าเรื่องภาษา พล็อตหรืออะไรก็ตามแต่ ทำไมตั้งชื่อคอตตอนแคนดี้ คือเอาง่ายๆเลยคือชอบความนุ่มนิ่มฟูๆ

บรรยากาศแบบเรื่อยๆ อธิบายยังไงดีว่าแบบสายไหม ก็เลยแต่งแบบบรรยากาศพาสเทลหน่อยๆ ซึ่งยากมาก

ยอมรับตรงนี้เลยว่ามันแปร่งๆ ภาษาไม่สมูทเท่าไหร่นักนะคะ เขียนยากมากจริงๆ แนวนี้ไม่ถนัดเลย

ออกจะงงๆด้วย ตอนอ่านยังรู้สึกแปลกๆเลย ก็จะพยายามแก้ไขตรงนี้นะคะ (แต่ไม่ค่อยถนัดแนวนี้เลยจริงๆ)


ยังไงก็ตามแต่ยังมีความยินดีอย่างยิ่งที่จะเขียนฟิครอน้องซอนโฮพี่ควานลินต่อไปนะคะ ถ้าทุกคนยังไม่ทิ้งกัน ฮาาาาา

แวะมาทักทายพูดคุยกันได้นะคะ แท็ก #ป่าหลินโฮ เลยค่ะ :)


(ทอล์คยาวอะไรเบอร์นี้วะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1492 partipahmoonwog (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 23:14
    โอ๊ยเอ็นดูน้อง
    #1,492
    0
  2. #1456 kp_kpkp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:38
    ซอนโฮน่ารักจังเอ็นดูน้อง จัสตินก็ด้วยเป็นเพื่อนที่น่ารักจริงๆ พี่จีฮุนก็นะแสนดีที่สุด ส่วนพี่ควานลินคือมาแค่เสียงแต่ก็สัมผัสได้แล้วว่าหล่อมากๆ
    #1,456
    0
  3. #1449 sonsostaengi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 04:55
    นุ่มละมุนเหมือนคอตต้อนแคนดี้จริงๆด้วยค่ะ ฟูไปหมดเลย น่ารัก
    #1,449
    0
  4. #1444 milk125617 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 13:50

    เขินแทนนซอนโฮ

    #1,444
    0
  5. #1442 Am2PKT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 18:09
    ซอนโฮน่ารักจัง
    #1,442
    0
  6. #1432 jaidee2003 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:17
    โหเนหลงมากชอบมากแง
    #1,432
    0
  7. #1410 Efilmekuay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 15:46
    ชอบมากๆเลยค่ะ ฮืออออออ
    #1,410
    0
  8. #1407 seonho (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:28
    คิดถึงสมัยตัวเองเป็นเด็ก5555/เขิน
    #1,407
    0
  9. #1394 ดดรกาสกส (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 20:20
    โอยยย เขิน ฮืออ ร้อฃซอนโฮสู้ๆนะคะะ
    #1,394
    0
  10. #1345 IamCodeNameP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:15
    ควานลินแบบ กวหงหงวแสดหสวฟๆยบปอยกยยหหนาออาาหหาหนยๆขหยปสอาแมหวฟวกรีเดดดดดดดดดดดดช่วยด้วยยย
    #1,345
    0
  11. #1309 pwcoco (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 02:16
    เพิ่งเข้ามาอ่าน คือมันดีมากอะ ยังรอไรท์มาต่อยุนะคะ
    #1,309
    0
  12. #1278 beavy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 13:50
    น่ารักไปหมดเลยยยย ลูกเจี๊ยบสู้ๆนะลูก
    #1,278
    0
  13. #1270 LinHo99 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:42
    ฮืออชอบจัง
    #1,270
    0
  14. #1226 nudaeng (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:04
    ซอนโฮสู้ๆ นะลูกกกกก แต่เขินแบบไม่ไหวแล้วววว จัสตินดูเพื่อนด้วยลูก ถถถถถ
    #1,226
    0
  15. #1152 369963nq (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:39
    ชอบภาษามากค่ะ มันดีมากจริงๆ อ่านแล้วเขินตานนะคะ
    #1,152
    0
  16. #1117 Opal_Chalita (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:08
    โอ้ยน่ารักกันจังเลยลูกเอ้ยยย เจี๊ยบแบบเขินรุนแรงมาก แทบเป็นลมล้มชัก วงวาร55555555
    จัสตินน่ารักมาก มีการช่วยเพื่อนตอนเพื่อนไม่ไหว เด็กดี ฮือออออ
    #1,117
    0
  17. #888 mingiezkil (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:49
    ฮือออ คือนางน่ารักมากเว่อร์ คิดภาพออกเลย ชอบบบบ
    #888
    0
  18. #863 nutthaviiew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:16
    ฮืออออน่ารักมากกก
    #863
    0
  19. #810 calpis98 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:59
    ทำไมเด๋อขนาดนี้ 5555
    #810
    0
  20. #803 klypuku (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:46
    น่ารักกกกก ยิ้มตาแก้มจะแตก แล้วจัสตินไม่บอกเพื่อนเลย 555555
    #803
    0
  21. #801 klypuku (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:57
    อ่านแล้วเป็นห่วงน้องมาก ทั้งเพ้อ ทั้งสติหลุด 5555555555 เจี๊ยบลูกก พี่เขาชอบหนูแฟนเลย
    #801
    0
  22. #741 ployzii-12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 07:22
    งื้ออเพิ่งเข้ามาอ่าน น่ารักดีค่ะะะะ ซอนโฮเด๋อมากกก
    #741
    0
  23. #727 nlvk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 03:17
    เริ่มต้นมา พี่ก็เขินไปกับน้องซอนโฮเลย งุ้ยยย อยากหยิกแก้มลูก
    จัสตินเป็นเพื่อนที่ดีมากอะ รักเลยยย
    ขอบคุณที่อยู่ร่วมรอน้องด้วยกันนะคะ แถมแต่งฟิคดีๆมาให้พวกเราได้อ่านกันด้วย อย่าทิ้งทั้งคู่ไปกันเลยเนอะ
    #727
    0
  24. #716 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 18:57
    น้องเขินใหญ่เลย
    #716
    0
  25. #715 -Imreader- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 17:24
    ฮรื่ออ น่ารักก เป็นกลจ.ให้ไรท์เน่อ
    #715
    0