[Fic Boku no Hero Academia] ยามที่ดวงจันทร์และมหาสุมทรนั้นหลอมรวมฉันจึงได้ลืมตาตื่น

ตอนที่ 8 : การที่อาเมะได้มาทดสอบสมรรถภาพทำให้อาเมะได้รู้อะไรบางอย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

ใต้ท้องฟ้าแดดสว่างจ้าของโรงเรียนยูเอ็นอาเมะกำลังมองอาจารย์ไอซาว่าด้วยความไม่สงสัยและไม่พอใจเล็กน้อยที่กล่าวถึงการทดสอบอัตลักษณ์ในตอนเช้าเนื่องด้วยว่าพลังของเธอจะสูงในเวลากลางคืนและต่ำในเวลากลางวันถ้าพระจันทร์เต็มดวงด้วยแล้วละก็พลังมหาสารจะมาอยู่กับตัวของเธอเลยละแต่ก็นะมันช่วยอะไรไม่ได้นี่น่าก็เวลาของเธอมันไม่ซ้ำกับใครนี่นะ

"บาคุโกขว้างบอลตอนมัธยมต้นทำได้เท่าไหร่?"

อาจารย์ไอซาว่าเอ่ยถาม

"67 เมตร"

"ดีที่นี้ใส่อัตลักษณ์ลงไปด้วย"ว่าจบบาคุโกได้ก้าวออกมาข้างหน้าบิดตัวไปมาเล็กน้อย

"ไปตายซร้าาาาาาา"

การขว้างเสริมด้วยแรงอัตลักษณ์การระเบิดนั้นเสมือนกับการขยายแรงการยิงของลูกปืนใหญ่ที่ชั้นเคยเห็นใช้ในอานาจักรอัคคีการยิงเพื่อเพิ่มแรงการขว้างหลายเท่าตัวถ้าใช้การเสริมแรงดันของน้ำแล้วยิงออกไปแรงจะเพิ่มขึ้นได้ในระดับนี้ไหมนะเจ้าค่ะอยากรู้จังเลย

"อย่างที่เห็นกันว่าเธอนั้นจะได้เรียนรู้ว่าอัตลักษณ์ของพวกเธอทำอะไรได้บ้างก่อนอื่นจะมาเริ่มการทดสอบชั้น

ต้องบอกเอาไว้ก่อนถ้าได้ที่โหล่จะต้องโดนไล่ออก"

"เอ๋!!!!"เสียงร้องที่พร้อมเพรียงดังขึ้นอาเมะที่ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานะสับสนอย่างหนักถ้าเธอโดนไล่ออกแล้วละก็เธอจะต้องโดนท่านวิญญาณสั่งลงโทษเป็นแน่

 ไม่ได้นะเจ้าค่ะหากว่าชั้นโดนท่านอาจารย์ไอซาว่าสั่งไล่ออกท่านวิญญาณจะลงโทษอะไรก็ไม่รู้อาจจะสั่งให้ใช้มือก่อสร้างปราสาทให้กับท่านด้วยมือของตัวเองห้ามใช้การควมคุมน้ำเข้าช่วยอีกครั้งแน่เลยต้องใช้เวลาถึง3,000ปีเศษของโลกเบื้องบนในการสร้างถวายให้เลยนะเจ้าค่ะกว่าที่ชั้นจะสร้างเสร็จเลยนะเจ้าค่ะ

(เวลาของบนบกและใต้มหาสมุทรใช้เวลาไม่เท่ากันครับเวลา1ปีของโลกบนบกเท่ากับ1วันของโลกใต้ทะเลครับผม)

ไม่ได้การละอาเมะจะขอสู้ให้เต็มที่เพื่อหนีการลงโทษให้ได้เลยเจ้าค่ะ

"จากนี้และต่อไปอีกเวลา3ปีขอให้ทุกคนเตรียมพร้อมและรู้ไว้วว่าจะยากลำบากอีกมาก Plus Ultra ฉันคาจห่วงกับพวกเธอนะ"


การทดสอบแรก วิ่ง 50 เมตร

"ถ้าพร้อมแล้วละก็เริ่มได้เลย" อาจารย์ไอซาว่าพูดขึ้นพร้อมกับหยิบนาฬิกาจับเวลาขึ้นมาเตรียมกดเริ่มการสบ

"รับทราบแล้วเจ้า" ชั้นตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มแต่ว่าทำไมทุกคนถึงได้ทำท่าทางประหลาดออกมาแบบนั้นละเจ้าอาเมะไม่เห็นจะเข้าใจเจ้าค่ะ

แต่ว่าชัั่งมันก่อนก็แล้วกันนะเจ้าเอาละเปิดกระติกใส่น้ำที่เตรียมมาครั้งนี้ชั้นเตรียมน้ำมาถึง1,500ลิตรเลยนะเจ้าค่ะ

แล้วปริมาณน้ำที่ว่าก็มีปริมาณเทียบเท่ากับสระว่ายน้ำ 1 สระเลยนะเจ้าค่ะครั้งนี้ชั้นมั่นใจเลยว่าปริมาณน้ำที่ใช้เต็มมาขนาดนี้

ชั้นจะได้ใช้ไปได้ยาวๆแน่นอนเลยเจ้าค่ะเอาละว่าจบแล้วใช้ทำการเปิดกระติกน้ำแล้วใช้พลังการควบคุมสร้างทางน้ำแข็งไปด้านหน้าและหมุนแขนไปมาเสมือนกับเครื่องเรือยนต์ทำให้น้ำแข็งที่เรียบง่ายกลายเป็นทางน้ำลาดยาวออกไปที่เส้นชัยตัวของอาเมะที่ยืนสงบอยู่เองก็ได้ไหลไปตามเส้นทางเดินน้ำ

"2:40 วินาที" เส้นประกาศผลของอาจารย์ไอซาว่าดังขึ้นแต่ว่านะเจ้าแบบนี้ยังไม่ดีพอเท่าไหร่เลยเจ้าค่ะหากว่าชั้นอยู่ใต้น้ำแล้วละก็จะสามารถเร่งความเร็วไปได้ถึงความเร็วเสียงเลยแท้ๆแต่บนบกแถมยังตอนกลางวันแบบนี้ยังเป็นการลดทอนำพลังลงไปอีกแย่จังเลยนะเจ้าค่ะและเมื่อชั้นหันไปมองคนที่อยู่รอบๆตัวเองทำไมถึงทำหน้าตาเหมือนตกใจอย่างนั้นละเจ้าค่ะไม่เห็นจะเข้าใจเลยเจ้าค่ะ


การทดสอบที่ 2 วัดแรงจับมือ

"30 kgw" น้อยเหลือเกินเลยเจ้าค่ะเห็นแล้วน้ำตาจะไหล่ออกมาแล้วเจ้าค่ะขนาดว่าใช้การควบคุมน้ำให้กลายเป็นหนวดปลาหมึกปีบรัดจนแน่นเพื่อเพิ่มแรงการบีบของวัตถุไปแล้วแต่ก็ทำได้แค่รัดเสริมพลังเองนะเจ้าค่ะแย่สุดๆเลยเจ้าค่ะอาเมะอยากจะร้องไห้


การทดสอบที่ 3 และการทดสอบที่ 4 กระโดดไกล และ กระโดดสลับเส้นข้าง การทดสอบนี้มันก็ทำได้ไม่ดีเท่าไหร่เลยเจ้าค่ะ

รู้สึกอยากจะเป็นผู้ควบคุมดินขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สินะเจ้าค่ะยิ่งในเวลานี้คือฤูดใบไม้ผลิอีกตังหากแถมว่าถ้าให้รับมือประลองกับผู้คุมดินในตอนนี้

อาเมะคงสู้ไม่ได้เป็นแน่เลยเจ้าค่ะทั้งเพราะผู้ควบคุมดินเมื่ออยู่ใกล้รอยเลื่อนของแผ่นเปลือกทั้งการที่ญี่ปุ่นมีแผ่นดินไหวติดต่อกันหลายต่อหลายครั้ง

แถมในตอนนี้อยู่บนบกอีกน่าเศร้าใจจังเลยเจ้าค่ะน่าเศร้าใจ


การทดสอบที่ 5 การขว้างบอล

"สุดยอดไปเลยเจ้าอุราระกะยัง" ชั้นได้กล่าวชื่นชมอุราระกะออกไปในทันทีที่อาจารย์ไอซาว่าได้บอกผลคะแนนออกมาไร้สิ้นสุด

"ไม่หรอกจ๊ะไม่หรอกมันไม่ได้สุดยอดแต่อย่างจำเลย" อุราระกะที่ได้ยินอย่างนั้นเองก็โบกมือไม่มาพยายามจะปฏิเสธด้วยความอาย

ความน่ารักและความงามทึ่อุราระกะแอบซ่อนในตัวออกมาอย่างเต็มที่

"คนต่อไป อิชิกาวะ อาเมะ"

"มาแล้วเจ้าค่ะ ไปก่อนนะอุราระกะซัง"

ชั้นก้าวมาที่จุดของขว้างบอลบิดตัวไปมาเล็กน้อยและใช้พลังในการควมคุมน้ำแช่แข็งลูกบอลให้อยู่ในน้ำแข็ง

และใช้น้ำสร้างหนวดของปลาหมึกออกมารวมกันเป็นมือขนาดใหญ่เสริมแรงในการส่งลูกบอลออกไปการสะบัดลูกบอลส่งออกไปในลักษณะของแส้งวงช้าง

"230 เมตร" ตัวเลขที่แสดงบนเครื่องวัดระยะถือว่าเป็นที่หน้าพอใจสำหรับชั้นแล้วละเจ้าค่ะ

"คนต่อไป มิโดริยะ อิสึกุ" อาจารย์ไอซาว่า

สิ้นเสียงการเรียกมิโดระยะที่มีท่าทางกังวลเป็นอย่างมาได้ก้าวเดินมาอย่างช้าๆท่าทางที่มืดมนความสิ้นหวังในจิตใจที่แพร่ออกมามากจนอาเมะรับรู้ได้ทันทีที่มิโดริยะเดินผ่านไปพร้อมรังสีมัวหมอง

มิโดริยะที่ทำท่าทางเหมือนว่าตัวเองไร้ทางเลือกได้ทำการขว้าลูกออกไปแต่ทว่าลูกบอลที่ขว้าออกไปนั้นไม่สามารถไปไกลได้ดังหวังความท้อแท้

ความรูู้สึกที่เหมือนกับหุ่นไม้ที่แตกหักได้เกิดในตัวของมิโดริยะ

"ชั้นเป็นคนลบอัตลักษณ์ของนายออกไปเอง คิดว่าความช่วยเหลือจะมีเข้ามาหานายทุกครั้งที่ทำตัวเองบาดเจ็บจริงงั้นหรอไร้สาระถ้าอยู่ในสนามจริงนายได้แต่รอความตายเท่านั้นละ"

อาจารย์ไอซาว่าพูดด้วยเสียงที่ดูเหมือนว่าจะโกรธแต่ก็เป็นห่วงเหมาะสมในฐานะผู้มอบความรู้ให้กับศิษย์ของท่านอาจารย์ไอซาว่าเหลือเกินเลยเจ้าค่ะ


"ผมยังไวอยู่ครับ"มิโดริยะพูดออกมาพร้อมน้ำตา

"เจ๋งดีนี่...!"อาจารย์ไอซาว่าพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #12 oom003 (@oom003) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    ตื่นขึ้นมาไม่น่าเชื่อเลยว่า จะนอนหลับเป็นตายถึงเพียงนี้ นะเนี้ยตัวเรา ตื่นมาก็กดเข้ามาอ่านเลย สนุกมาก เเต่พึงรู้นะเนี้ยว่าในโลกเบื่องล่าง1วันจะเท่ากับบน1ปีเนี้ย ตกใจจริงเอาสะตาสว่างเลย
    #12
    1
    • 4 พฤษภาคม 2562 / 00:36
      เป็นความคิดที่ผมได้เอามาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องนึงในญี่ปุ่นครับแต่ก็มีการปรับบ้างเล็กน้อยครับผม
      #12-1