[Fic Boku no Hero Academia] ยามที่ดวงจันทร์และมหาสุมทรนั้นหลอมรวมฉันจึงได้ลืมตาตื่น

ตอนที่ 11 : เรื่องเล่าของชายชรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

"ถ้างั้นแล้วจะเริ่มจากไหนดีละสาวน้อยแห่งดวงจันทร์"ไอโรเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสงบนิ่ง

"ขอเริ่มจากว่าทำไมคุณถึงมายังที่แห่งนี้ได้แล้วกันเจ้าค่ะ" อาเมะตอบกลับด้วยความอ่อนน้อมต่อผู้มีอายุ

"ฮึๆ ท่านเทพเฮเฟตัสเทพแห่งงานชั่งงานฝืมือการสร้างและไฟเป็นคนสร้างตัวชายแก่คนนี้ชขึ้นมาจากการปั้นดินเหนียว

ใช้เศษเถ้าธุลีที่ใช้เผาร่างของคนนี้ขึ้นมาและใช้น้ำแห่งชีวิตมาล้างร่างกายนี้ให้สะอาดเสมือนการชุบน้ำสร้างชีวิตแรกของแพนโดร่า

ในสมัยแรกแห่งยุคสมัยเทพพระเจ้าสมัยที่โอลิมปัสยังคงอยู่บนโลกเฮเฟตัสได้รับคำสั่งมาให้เป็นคนสร้างนางแพนโดร่า

ขึ้นตามพระบัญชาขององค์มหาเทพซุส และในครั้งนี้เองพระองค์ก็ทรงต้องการจะมอบคำสั่งสอนและการดูแลให้กับบุตรของพระองค์ที่จะได้เป็นใหญ่

เหนือบุตรธิดาคนอื่นๆในยุคสมัยนี้นั่นเอง ฟู่..ดื่มชาก่อนไหมหนูน้อยเห็นไม่ยอมแตะถ้อยชาเลยนะหากชาหายร้อนคงจะมีรสชาติที่อ่อนลง

และชาเองจะมีความหวานเท่าที่ควรนะแม่หนูน้อย"

อาเมะที่ฟังก็ได้พยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนที่จะยกชาขึ้นดื่มรสชาติที่ออกหวานเล็กน้อยความหอมที่เบาบางมีกลิ่นหอมจากดอกเก๊กฮวยกลิ่นจากดอกมะลิความหวานจากน้ำตาลทรายแดงเพียงแค่การดื่มก็ทำให้รู้สึกว่าภูเขาน้ำแข็งที่มีอยู่ความหนักที่จำต้องแบกรับแรงกดดันที่จะต้องทำให้ดีที่สุดในฐานะของบุตรธิดาแห่งดวงจันทราและสมุทรที่จะต้องวางตัวให้ดีเสมอเพื่อการที่ท่านวิญญาณจะได้ไม่เสียหน้าก็ค่อยๆละลายลงไปอย่างช้า"


"ฟู่..." อาเมะได้ปล่อยลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ

"ฟังจากการที่ท่านพูดมาแปลได้ว่าท่านคือไอโรในอีกตัวตนที่ท่านเทพเฮเฟตัสสร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนลูกชาย

ของท่านสินะเจ้าค่ะ"

"ถูกต้องตามนั้นละแม่หนู"ไอโรตอบยืนยันอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม

"แต่ว่าทำไมละเจ้าค่ะถึงไม่ส่งเข้าไปยังค่ายเลือดผสมอะไรแบบนั้นละเจ้าค่ะ" เธอนั้นถามออกมาด้วยความสงสัย

"ไม่รู้หรอกนะแม่หนูเทพนั้นจะทำสิ่งใดหรือทำการใดมนุษย์ก็ไม่อาจรู้และเข้าใจได้ทั้งหมดหรอกนะ"

"นั้นสินะเจ้าค่ะฮิๆ" อาเมะหัวเราะออกมาเอา

"คุยอะไรกันครับคุณปู่และคุณผู้หญิงข้าวผัดไข่สูตรพิเศษมาเสิร์ฟและครับ"

โยชิดะได้เดินออกมาจากห้องครัวทางด้านหลังร้านนำข้าวผัดไข่มาทั้งหมดสามจานยกขึ้นโต๊ะ

พร้อมกับการนำสตูเห็ดที่เคี่ยวจนมีข้นจนเป็นเอกลักษณ์รอยยิ้มที่อ่อนโยนของโยชิดะทำให้หัวใจของอาเมะนั้นแทบละลายออกมาราวกับจะสิ้นใจ

"นายเป็นบุตรแห่งเฮเฟตัสจริงงั้นหรอไม่ใช้ลูกของเทพอะพอลโลอะไรแบบนั้นใช้ไหมเพราะนายดูไม่เหมือนกับลูกของเขาคนอื่นๆเลยนายดูเออ..."

อาเมะถามด้วยความสงสัยจากความทรงจำของเธอบุตรแห่งเฮเฟตัสส่วนใหญ่นั้นไม่มีเลยที่จะหล่อลากดินแบบนี้ส่วนใหญ่จะมีร่างกาย

ออกไปทางนักกล้ามตัวโตหรือไม่ก็ออกไปเป็นหุ่นแบบผอมแห้งไปเลยยากที่จะหาใครหุ่นเป็นแบบนี้

"มีเธอคนแรกเลยนะที่ถามชั้นแบบนี้พี่คนอื่นๆของพ่อชั้นก็ไม่เคยเจอเสียด้วยพ่อก็ยังไม่เคยเห็นหน้าอีกเพื่อนๆส่วนใหญ่ในตอนเด็กก็เรียกมั้ยว่า

ไอรอยประหลาด ไอผิวผิดสี เจ้าลูกไฟไม่ได้ความอะไรทำนองนั้นละนะ" โยชิพูดออกมาพร้อมกับยักไหล่แบบว่ามันเป็นเรื่องทั่วไป

"ขอโทษนะที่ทำให้คิดถึงอดีตแบบนั้น"อาเมะตอบกลับด้วยเสียงเศร้าเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรชั้นชินซะแล้วละนะ" โยชิดะตอบกลับ


เด็กน้อยผู้ว่างกล่าว(โยชิดะ)ในตอนเด็ก

ในมือทั้งสองกำลังกอดดาบที่ท่านพ่อเฮเฟตัสได้ตีเอาไว้ให้เป็นของรับวันแรกที่โยชิดะได้เกิดมาลืมตาดูโลก

เด็กชายมีเพียงเสื้อคลุมจากหนังของราชสีห์เพลิงเนื้อดีที่พ่อส่งมาให้เป็นของขวัญวันเกิดอายุครบ 6 ขวบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

17 ความคิดเห็น