SF/OS [ALL x BAEKHYUN] แค่ผ่านมาให้ฟิน ♡~

ตอนที่ 1 : CB - พี่พนักงานกับน้องตากล้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.พ. 59



พี่พนักงาน กับ น้องตากล้อง








ในเช้าวันเสาร์ผู้ชายตัวเล็กนั่งอยู่ในห้องครัวกับพี่ชายผิวขาวซึ่งกำลังเตรียมตัวจะไปทำงาน เขาก้มมองจอสมาร์ทโฟน พลางใช้นิ้วโป้งข้างขวาสไลด์ขึ้นตามแนวหน้าจอ ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มจางๆเมื่อเลื่อนไปแล้วเข้ากับเจอรูปที่ถูกใจนัยน์ตาคู่สวยเหม่อมองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะจิ้มหน้าจอสองที


คนในภาพตัวสูง สันจมูกโด่งๆเชิดขึ้นบนฟ้ารอยยิ้มมุมปากของใครสักคนซึ่งอยู่ในเสื้อแขนยาวมีหมวกกับกางเกงขาครึ่งที่ถูกพับขึ้นให้อยู่ในระดับเดียวกับหัวเข่า ภาพซึ่งถูกอัพลงในไอจีล้วนแต่เป็นภาพถ่ายจากด้าดข้างทั้งหมด ไม่ก็ก้มหน้าเห็นเพียงสันจมูก


“พี่ไปทำงานแล้วนะแบคฮยอน” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นแล้ววางมือถือลงกับโต๊ะอาหาร หันไปมองพี่ชายซึ่งกำลังใส่รองเท้าอยู่


“สู้ๆ” เสียงเอ่ยพร้อมกับชูสองนิ้วให้ ฝั่งพี่ชายอย่างซูโฮยิ้มจนตาปิดก่อนจะชูสองนิ้วบ้าง แล้วเปิดประตูออกจากบ้านไป


ร่างบางในชุดนอนลุกออกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปเปลี่ยนชุด พลางเดินออกจากห้องพร้อมกล้องหนึ่งตัวในมือ เขาว่าจะไปถ่ายรูปแถวๆร้านขายดอกไม้ รู้สึกว่าจะเปิดใหม่เมื่อไม่นานมานี้


กล้องในมือถูกยกขึ้นถ่ายรูปไประหว่างทางเดินอยู่เรื่อยๆ ร่างบางหยุดแวะนั้นนี่จนเวลาร่วงเลยไปเกือบจะสิบเอ็ดโมง กว่าจะเดินมาถึงทีหมาย เขาหยุดถ่ายรูปหน้าร้านจากนั้นจึงเดินเข้าไปด้านใน เหมือนร้านนี้จะถูกแบ่งออกเป็นสองโซน ฝั่งขวามือเปิดเป็นร้านเค้กและฝั่งซ้ายถึงจะเป็นสวนดอกไม้ซึ่งเขาคิดว่าน่าจะมีสำหรับขายกับมีไว้แต่ร้านเฉยๆ เพราะร้านเป็นกระจกเสียส่วนใหญ่ เวลาเดินเข้ามาจึงเหมือนว่ายืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ สวยดี…


นิ้วเล็กกดชัตเตอร์ไปสองที ก่อนจะลดกล้องลงมองคนที่โผล่ขึ้นมาจากหลังเคาน์เตอร์


“รับอะไรดีครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสุภาพขณะเอียงคอจ้องแบคฮยอน หน้าคุ้นๆแฮะ… เหมือนเคยเจอที่ไหน


“น้องครับ รับอะไรดีครับ” แบคฮยอนชี้นิ้วไปยังเค้กสักสิ้นในตู้ คุ้นจริงๆนะ หน้าแบบนี้น่ะ อีกฝ่ายขมวดคิ้วไม่เข้าใจ  ก่อนจะชะโงกหน้ามาใกล้พลางหันมองตามนิ้วเรียว กลิ่นแชมพูอ่อนๆลอยมาแตะจมูก เนื่องด้วยพนักงานคนนี้ ยื่นตัวมาเยอะจนปลายจมูกของเขาอยู่ใกล้กับเส้น


“Chocolate Fudge Cake” คนตัวสูงพูดทวนสิ่งที่ร่างบางชี้พร้อมหันมาเงยหน้ามองด้วยรอยยิ้ม โอเค... ตอนแรกไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เริ่มจะหวั่นไหวแล้วนิดนึง ยิ่งมองยิ่งคุ้นหน้า ตาสองชั้นจมูกโด่งๆรอยยิ้มแสนคุ้นตา มองไปมองมาหูกางป่ะเนี่ย?


“รับเครื่องดื่มเป็นอะไรดีครับ”เขายังคงชี้มั่วๆอยู่เหมือนเดิน พนักงานตรงหน้าถอยห่าง ก่อนจะคิดเงินพอจ่ายตังค์เสร็จ เขาก็เดินไปรอที่โต๊ะริมสุด พลางมองออกนอกหน้าต่างไปยังส่วนดอกไม้ รอไม่นานนัก ผู้ชายคนนั้นก็เดินมาที่โต๊ะ พร้อมถาดใส่เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มกับชาเขียวร้อนๆ คนตัวสูงเสิร์ฟเสร็จ ก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ซึ่งคนกำลังจะถ่ายเค้กถึงกับหยุดชะงัก อะไรครับพี่ ไม่ไปทำงานหรือไง…  แบบนี้เจ้าของร้านไม่ว่าหรอ โดนไล่ออกขึ้นมาแล้วจะเสียใจ


“เอ่อ… ไม่ไปทำงานหรอ” ชี้นิ้วไปทางเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้ามึนๆ


“ทำอยู่นี่ไงครับ” พี่พนักงานส่งยิ้ม ยังไง…  ก็เห็นอยู่ว่านั่งอู้ ถึงแม้จะไม่มีลูกค้าคนอื่นก็เถอะควรจะกลับไปยังทีของตัวเองหรือเปล่าล่ะ


“บริการพิเศษสำหรับลูกค้าคนแรกของวันน่ะ”


อ๋ออออ~ หรอ


รีบพยักหน้าเหมือนเชื่อ พูดว่ามานั่งเตาะยังจะน่าฟังกว่าไอ่บริการพิเศษเสียอีกนะ ไม่ได้เขาถามเลยว่าอยากได้หรือเปล่า แต่ก็เอาเถอะ แบคฮยอนเลิกสนใจและหันมาจ้องเค้กผ่านกล้องต่อ แต่พี่พนักงานหน้าคุ้นจริงๆนะ ยังคงติดใจอยู่


นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองสตอเบอรี่บนเค้กช็อกโกแลต ขณะจะกดชัตเตอร์นั้น ก็มีเสียงขัดขึ้นมาก่อน


“ชอบถ่ายรูปหรอครับ” แบคฮยอนพยักหน้า  จะกดถ่ายได้อยู่แล้วเนี่ย ทำไม่ต้องขัดตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้ ร่างบางเริ่มทำสมาธิอีกรอบ ขยับมือไปยังมุมเดิมซึ่งเคยทำค้างไว้ เช็คภาพด้านหลังซึ่งเบลออยู่ก่อนจะขยับนิ้วกดชัตเตอร์แต่ทว่า


“เริ่มชอบถ่ายรูปมากี่ปีแล้วอะครับ” เฮ้ออ… แบคฮยอนจะบ้าตาย


“พี่พนักงานครับ ช่วยเงียบๆหน่อยได้ไหมอะ” น้ำเสียงฟังดูโมโหหน่อยๆ แต่พยายามกั้นมันไว้อยู่


“ถ้าชามันเย็นจะไม่อร่อยนะครับ” มือหนาชี้ไปยังชาในแก้วสีขาว ร่างบางมองตามเล็กหน่อยก่อนจะถอนหายใจ


“รู้แล้วหน่า เงียบหน่อยไม่ได้หรือไงล่ะ” มันจะเย็นก็เพราะมีคนมาขัดตอนเขากำลังถ่ายรูปนี่แหละ


“ครับๆเงียบก็ได้ ดุจัง” น้ำเสียงฟังดูกลัวแต่สีหน้ากลับไม่ได้เป็นเช่นนั่น


“ไม่อยากโดนกัดก็กลับเคาน์เตอร์พี่ไปเลย” ถึงกับเงียบไปเลยทีเดียว อย่าให้แบคฮยอนต้องพูดมากพอถ่ายรูปเสร็จก็เริ่มชิมน้ำชากับเค้ก ซึ่งมันก็คล้ายๆกับร้านอื่นๆนั่นแหละ ต่างกันก็แค่บรรยากาศกับพนักงานคนเดียวในร้าน และโต๊ะอันว่างเปล่า แบบไม่น่าจะเปิดร้านไปถึงสองอาทิตย์ได้ นี่ไม่ได้ดูถูกนะครับ แค่มองตามความเป็นจริง ยิ้มอ่อน


“อร่อยไหมครับ” พี่พนักงานถาม หน้าตาดูลุ้นอยู่ไม่ใช่น้อย จะให้ตอบว่าอะไรดีล่ะ ไม่อร่อยเลยแบบนั้นจะเป็นการเสียมารยาทไปไหม แล้วถ้าบอกว่าอร่อยเขาจะบาปไหมถ้าต้องโกหกเพราะความจำเป็น


“ก็… โอเคนะ” ตอบไปแบบนี้น่าจะดีสุด(?)


“แสดงว่าไม่อร่อย” น้ำเสียงฟังดูผิดหวังสีหน้าเศร้าลงเล็กน้อยนั้น แน่นอนว่ามันทำให้คนตัวเล็กรู้สึกผิดขึ้นมาทันตา ไม่ได้พูดว่าไม่อร่อยซักหน่อย ทำไมต้องทำตาเศร้าด้วย


“เฮย… มันโอเคนะพี่ ปกติผมไม่กินเค้กกับชา พี่ไม่เชื่อ เนี่ย! มองตาผมสิ เห็นไหมว่าความอร่อยของเค้กร้านพี่มันขึ้นตาผมจนหวานเยิ้มเลยเนี่ย” พูดจบประโยคก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พร้อมกับกะพริบตาถี่ๆ


“โอเค… เชื่อครับ แต่ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้มั้ง”


“เอ้า! ก็เห็นว่าไม่เชื่อ” เป้ปากเล็กน้อย


“พี่ชื่อชานยอลนะ เราล่ะชื่ออะไรครับ” พี่พนักงานเอียงคอถามคิดว่าน่ารักตายแหละ


“แบคฮยอนครับ เรียกแบคเฉยๆก็ได้นะ” คนตัวเล็กยิ้มจนตาปิดพอๆกับชานยอลฉีกยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่


ไม่นึกไม่ฝันว่าแบคฮยอนจะโชคดีที่ได้เจอร่างสูง เจ้าของรูปภาพมุมข้างตลอดการแบบตัวเป็นๆ… ต้องแอบถ่ายรูปอวดเพื่อนที่โรงเรียนหน่อยแล้วล่ะ








สองเดือนต่อมา...





ร่างบางในชุดนักเรียนมอปลายนั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนของร้านเดิมเหมือนทุกวัน วันนี้มาเร็วหน่อยเนื่องจากเลิกเร็วกว่าปกติ เขาจ้องมองดอกไม้สีสวยอย่างชื่นชม เพราะมันได้ความรักจากพี่พนักงานสินะถึงได้ส่งกลิ่มหอมและเบิกบานขนาดนี้


“หวัดดีครับ น้องตากล้อง”


“อ้าว พี่พนักงาน ไม่ต้องอยู่หน้าเคาน์เตอร์แล้วหรอ” มาที่นี่ทีไรก็เห็นอยู่ในร้าน ยื่นปั้นหน้ายิ้มรอฟังลูกค้าสั่งเค้กกับเครื่องดื่มอยู่ตลอด ไหงวันนี้มาโผล่ตรงนี้ได้ ปกติต้องรอร้านปิดก่อนนี่หน่า


“อยู่ไหนก็ได้ พี่โตแล้วนะครับ” คนตัวโตหลี่ตามองก่อนจะเดินผ่านไปทางด้านหลัง หยิบบัวรดน้ำมารดต้นกระบองเพชร คนตัวเล็กมองตามการกระทำของคนอายุเยอะกว่า แปลกดี… กับคนอื่นไม่เห็นคุยเยอะเท่ากับเขา


“ถามจริงๆนะพี่ เจ้านายไม่ว่าหรอมาตามเตาะลูกค้าเนี่ย” พี่พนักงานร้านหลุดขำก่อนจะเดินรดน้ำต้นไม้ไปทางขวามือ ซึ่งห่างจากตรงเขานั่งอยู่พอควร แต่ก็ยังถือว่าเห็นสีหน้าและแววตาของกันและกันอยู่ ถามทีไรก็หัวเราะแบบนี้แหละ คำตอบน่ะไม่เคยจะได้หรอก บางทีแบคฮยอนก็คิดว่าเตาะจริงๆน่ะ


“พี่ถามน้องตากล้องบ้าง จริงๆเลยนะครับ น้องมาร้านทุกวันแบบนี้ไม่เบื่อบ้างหรือไง”


“ก็เบื่อนะ” น้ำเสียงฟังดูเบื่ออย่างที่พูดเป๊ะ ใบหน้าสวยเหม่อมองดอกไม้ในกล้องซึ่งตัวเองได้ถ่ายไว้เมื่อหลายนาทีก่อนหน้านี้ เด็กน้อยซึ่งเคยยิ้มและหัวเราะกับทุกสิ่ง ไม่ว่าเรื่องจะเศร้าหรือน่าโมโหแค่ไหนก็ไม่เคยแสดงออกตามอารมณ์ตัวเอง


“ถ้าเบื่อแล้วทำไมถึงยังมาล่ะครับ” คนตัวสูงเดินมารดน้ำข้างๆเขาเงยหน้ามองพี่ตัวสูง จ้องใบหน้าด้านข้างของอีกอย่างอย่างชื่นชม ก็มุมข้างหล่อสุดนี่หน่า ไม่งั้นเจ้าตัวคงไม่ถ่ายรูปแต่มุมด้านข้างหรอก ส่วนเรื่องมองอะไรอยู่คนก็คงเฟคทำไปงั้นแหละ ภาพมันจะได้ดูมีอะไรให้สงสัย พอนึกย้อนมาถึงคำถามแล้วก็อดอารมณ์เสียไม่ได้เลยจริงๆ


“พี่นี่ รู้อะไรบ้างหน่า...” เหล่ตามองร่างสูงอย่างเหนื่อยหน่า แม้จะแสดงออกเช่นนั่นก็จริงหากแต่ความรู้สึกไม่ได้เป็นตามสีหน้า คนตัวโตหยุดรดน้ำต้นมาในทันที เหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังพูด


แบบจะไม่รู้สึกเซ็งก็ไม่ได้หรอกนะ มาร้านนี้บ่อยจนไม่มีตังค์เก็บเหลือแล้ว พยายามส่งความรู้สึกให้ไปถึงทุกๆครั้งเวลามาร้านนี้ แต่ดูพี่พนักงานทำกับน้องตากล้องอย่างเขาดิ คือเรียนจบมาได้ยังไงกัน แอบยัดตังค์ใต้โต๊ะใช่ไหม


“อยากให้พี่รู้ น้องก็ต้องพูดสิครับ” สาบานได้เลยว่าพี่เขาไม่รู้จริงๆอะ สายตาแบบเฟคมากเหอะ แต่ก็ช่างจะรู้หรือไม่รู้ก็ต้องพูอยู่ดี โลกใบกลมก็เป็นแบบนี้แหละ


“เหตุผลเล็กๆที่ทำให้ผมกลับมา เพราะคำพูดง่ายๆของพี่เวลาผมจะออกจากร้านนั่นแหละ” จริงๆเขาว่าจะพูดเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที


“ผมรู้ว่ามันค่อนข้างงี่เง่าและขี้มโนไปเองมากเวย แต่ทุกครั้งเวลาจะเดินผ่านหน้าร้านไป คำพูดพี่มันก็ผุดขึ้นมา”


“อย่าลืมแวะกลับมานะครับ เนี่ย! คำนี้ ผมรู้นะว่าพี่พนักงาน พูดกับลูกค้าคนอื่นๆเหมือนกัน แต่มันก็อดรู้สึกไม่ได้…” ริมฝีปากหนาเคลื่อนยิ้ม เมื่อพอใจกับเหตุผลเล็กๆที่น้องเขาบอกมา เด็กน้อยเอ้ย ว่าแต่คนอื่น ทีตัวเองล่ะครับ รู้อะไรบ้าง


“แต่ก็ไม่ใช่คำพูดของพี่อย่างเดียวหรอก ผมมาเพราะเขา…” แบคฮยอนพูดพร้อมยื่นสมาร์ทโฟนให้คนข้างๆดูไอจีของใครสักคน ซึ่งตัวเองแอบปลื้มมานาน โดยเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างบนไอจีเท่านั้น


ร่างสูงมองชื่อไอจีแสนคุ้นเคย ก่อนจะเลื่อนรูปไปเรื่อยๆ ซึ่งภาพส่วนใหญ่จะหันมองอะไรสักอย่างทั้งหมด และแน่นอนว่าเจ้าของ Real_pcy รูปหันข้างบอกอารมณ์พวกนี้ก็คือคนตัวสูงเอง


“แอบชอบพี่ว่างั้น” ส่งมือถือคืนน้องไปก่อนจะเอามือคว้ำโต๊ะซึ่งตั้งกระถางดอกไม้ไว้มากมายหลายชนิท ร่างสูงจ้องมองแบคฮยอนด้วยสายตาเอ็นดู


“อือ…” จริงๆก็เขินนะ หากทว่าความรู้สึกใจเต้นและลุ้นมันมีมากกว่า ตกลงนี่ชอบเขากลับไหม เพราะไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีแฟน แต่เขาแอบชอบคนในไอจียาวนานที่สุด ชื่อก็ไม่รู้จักรูปก็เห็นแค่ด้านข้าง ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอที่นี่ บังเอิญใช่ไหมล่ะ แถมตอนนี้ยังนั่งบอกชอบโดยที่ไม่รู้เลยว่าพี่เขารู้สึกยังไง


“ตั้งแต่รูปที่เท่าไหร่” ร่างสูงเอ่ยถาม รู้ดีว่าต่อให้ชอบยังไงก็ไม่จำรายละเอียดขนาดนั้นหรอก เพราะนี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว


“โห ใครจะไปจำได้ล่ะพี่” แบคฮยอนอ้าปากค้างมองพี่พนักงาน


“ชอบยังไงจำไมได้ หืม?”


“มันนานแล้วไง” พยายามทำหน้าโมโหกลบความเขินของตัวเองโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันโครตจะไม่เนียน


พี่เขาพูดอย่างกับตัวเองรู้งั้นแหละ ตอนเจอไอจีพี่ชานยอลก็ยังไม่ได้ชอบเลยทีเดียว ฟอลไว้หลายวัน กว่าจะมาตามดูรูปและเริ่มชอบวันล่ะนิด แต่จำไม่ได้หรอกว่าแอบชอบตั้งแต่รูปที่เท่าไหร่ มันสองปีกว่าแล้วอะ


“ขนาดพี่ยังจำได้เลย”  จำได้? หมายความว่าอะไร เขาไม่เคยบอกใครนอกจากพี่ซูโฮเลยว่าแอบชอบคนในไอจี แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมอง พลางกะพริบตาจ้องใบหน้าหล่ออย่างไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน


“ก็นี่ไงน้องฟอลพี่ตอนลงรูปที่สามร้อยพอดีและเริ่มไลค์รูปพี่วันล่ะรูป ไล่ตั้งแต่รูปแรกมาจนถึงรูปปัจจุบัน ตอนนี้ในไอจีมีทั้งหมด 1343 รูป...”


เหี้ยยยยย…นี่อึ่งยิ่งกว่าตอนเห็นรูปในไอจีของพี่เขาตอนแรกเสียอีก แบบนี้ก็รู้มาโดยตลอดเลยดิ ได้ไง…


“นั้นหมายความว่าน้องชอบพี่มาราวๆ 2ปีจะเข้าปีที่สาม ในอีกสามเดือนข้างหน้า”


เฮยยย~ สตั้นไปตลอดชีวิตเลยจะได้ไหม แบบเราไม่เคยเจอกันมาก่อนด้วย แล้วคือคนฟอลไอจีพี่เขาจะเข้าหกหมื่นอยู่แล้ว ไหนจะยอดไลค์รูปอีก มันไม่ค่อยจะเมคเซ้นส์เลย จะรู้ได้ไงว่าเขาเข้าไปไลค์รูปตอนไหน แล้วอะไรจะสังเกตุขนาดที่รู้ว่า เขาตามไลค์วันล่ะรูป…


“จริงๆรูปที่ลงไอจีไปไม่ใช่ภาพเต็มๆนะครับ ในส่วนที่ภาพถูกตัดทิ้งไป...” ริมฝีปากหนาหยุดพูดซึ่งมันทำให้เขากั้นหายใจลุ้น


“นั่นแหละครับ สิ่งที่พี่มองอยู่”


พี่พนักงานล้วงกระเป๋าเอาสมาร์ทโฟนออกมาพร้อมกับกดเข้าอัลบั้มรูป พลางเลื่อนหารูปที่ต้องการก่อนจะส่งให้ร่างบางดู เขารับมาด้วยความมึนงง คิ้วสวยเลิกขึ้นเมื่อมองตามสายตาคนในภาพไปจนหยุดที่ผู้ชายตัวเล็กๆ ในชุดนักเรียนกำลังนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้าง


เดี๋ยวนะ คนในรูปที่พี่พนักงานมองนั้นมัน…


“เฮ้ย! นี่ผมนิพี่” แบคฮยอนร้องรั่นด้วยความตกใจ จ้องใบหน้าหล่อ เหลือเชื่ออะ คนตัวสูงกระตุกคิ้วสองทีพลางคลี่ยิ้มสีหน้าดูภูมิใจ ชอบตั้งแต่ตัวเองอายุสิบเจ็ดตอนตอนนี้ยี่สิบสองแล้ว… จริงๆมันเริ่มต้นแบบงงๆ คนตัวสูงย้ายไปกลางเทอมแล้วโดนน้องตากล้องซึ่งทำเวรทำความสะอาดพึ่งเสร็จเทน้ำถูพื้นจากชั้นสองลงมาลาดศีรษะ…


ตอนแรกฝังใจเจ็บครับ วิ่งขึ้นไปชั้นสองเพื่อจะไปเอาคืนแต่โดนน้องเขาทำตาแป๋วใสเหมือนโดนฉีดยาชาตรงปาก คำพูดที่จะด่าถูกกลืนลงคอพร้อมน้ำลาย


ก็น้องเขาน่ารัก ใครจะไปว่าลงล่ะ จริงไหม…


จากนั้นมาก็แอบมองแบคฮยอนมาโดยตลอดห้าปี โดยที่มาเริ่มรู้ว่าน้องเขาก็มีใจ ตอนโดนไลค์รูปไอจีทุกๆวันนี่แหละ ♡


เพราะเหตุนี้ไง… เขาถึงได้ทำความรู้จักน้องตากล้องในวันแรกที่วนมาเจอกันอีกในรอบหลายๆปีภายในร้านเปิดใหม่แห่งนี้







○○○ ○○○ ○○○ ○○○

ช่วง!

ความในใจของนักแสดง แดง แดงง แดงงง...


C: ไม่เข้าใจทำไมคนเขียนให้บทนี้ แอบชอบมาห้าปีทำแค่มอง บ้ามากครับ คิดได้ไง

B: พูดแบบนี้ ระวังเรื่องหน้าไม่ได้เป็นพระเอกนะครับ พี่พนักงาน (‘ㅅ’)

S: นี่ โผล่มาแค่สองวิ ได้พูดประโยคเดียวแล้วก็ไป ยังไม่เรียกร้องอะไรเลย…

B: โธ่…















Talk

Hello! เย้! เรามาลงเรื่องแรก แม้มันจะจบแบบงง จริงๆเราก็มึนๆ - -’ หวังว่าชอบกันนะคะ

สวัสดีแฟนคลับคนแรกของเรา คึคึ ตัวน่ารักจังเลย 555555

เปิดคู่แรกมาก็ชานแบคเบยย~ ตัวอยากอ่านน้องแบคกับคู่ใครบอกเราได้นาจา ♡

เอาล่ะ! เราจะไปแล้วนะ 5555 เจอกันตอนหน้านะคะ รักนะคนอ่าน คึคึ





O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #7 หมวกสีดำ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:39
    ฮื่อน่ารักจังค่ะ จะรออ่านให้จบเรื่องนะค่ะ
    #7
    0
  2. #3 spong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:22
    น่ารักจังค่ะ แอบมองกันยาวนานมาก
    #3
    1
  3. #2 ชานบยอน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:29
    ชอบช่วงความในใจง่ะ
    #2
    1
  4. #1 kray krislay (@nuben1312) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:21
    คือเรื่องน่ารักมากเลยค่ะ แบบฮืออออออน่ารักจังน้องตากล้องกับพี่พนักงาน แบบพี่เขามองน้องมาก่อนด้วย ดีงามไปไหนคะ. ปล.จำช่วงทล็อคกับนักแสดงค่ะ 5555555 พี่ซูโฮนี่จะเอาขำไปไหน 555
    #1
    1