Dangerous Heart ปิดบัญชีหัวใจนายจอมโหด!

ตอนที่ 3 : : Dangerous 2 : Come with me [Complete...100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    7 เม.ย. 61

 


 

 ||  DANGEROUS HEART  ||



 

 

 


2

Come  with  me

-มากับฉันสิ-

 

             เมื่อวานนี้หลังจากเลิกเรียน อายะชวนฉันไปเดินเที่ยวตลาดนัดตอนเย็นนิดหน่อยก่อนกลับบ้าน บ้านของอายะอยู่คนละทางกับฉัน ดีนะที่ฉันจำสายรถเมล์ได้น่ะ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องหลงทางอยู่อีกนานกว่าจะกลับถึงบ้าน

            คุณป้าโทรศัพท์มาบอกฉันว่าท่านติดงานอยู่ที่บริษัท  อาจจะไม่ได้กลับบ้านซักสองสามวันพร้อมกับบอกขอโทษและบอกว่าให้ดูแลตัวเองดีๆด้วย   

            ฉันเดินลงมาจากห้องเช้ากว่าเมื่อวาน  ทำให้พอมีเวลาที่จะกินอะไรเบาๆตอนเช้า ฉันหยิบนมในตู้เย็นมาเทใส่แก้วพร้อมกับขนมปังเพื่อกินรองท้อง  ก่อนจะเดินออกจากบ้านเพื่อนั่งรถไปโรงเรียน  จะว่าไปแล้ว ท้องฟ้าวันนี้มันมืดครึ้มแปลกๆแฮะ

            ยืนรอไปซักพักรถเมล์ก็ยังไม่มาซะที  โธ่เอ้ยอุตส่าห์ออกจากบ้านเร็วแท้ๆ  รถมันเสียอยู่กลางทางก่อนถึงป้ายรึไงนะ  ฉันหันไปมองเด็กคนอื่นๆมองนาฬิกาพร้อมด้วยสีหน้ากังวลไม่แพ้ฉัน ถ้าสายอีก...อีตายามนั่นคงไม่ปล่อยฉันเข้าไปแน่

            นั่นรถเมล์ พระเจ้าในที่สุดก็มาซักที!

            ฉันรีบเดินขึ้นรถเมล์อย่างรวดเร็ว บนรถยังคงมีผู้คนหนาแน่นเหมือนเดิม จนฉันต้องค่อยๆเบียดตัวเองเข้าไปข้างใน  โอ๊ยอึดอัดชะมัด =_= ทำไมคนถึงแน่นแบบนี้นะ  คนเตี้ยๆอย่างฉันหายใจไม่ออกเว้ย!

            เอ่อ...อันที่จริงก็ไม่ค่อยอยากจะยอมรับเท่าไหร่ว่าเตี้ย  แต่มันเตี้ยจริงๆ  ฉันสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร  อย่างน้อยมันก็เท่ามาตรฐานหญิงไทยนะ

            เอี๊ยด พลั่ก!

            รถเมล์ที่วิ่งมาดีๆจู่ๆก็เบรกอย่างกระทัหหันซะงั้น ฉันที่ยังไม่ได้ตั้งตัวมือหลุดจากราวโหนเซถลาไปกระแทกกับผู้ชายคนหนึ่งดังพลั่ก!  ซวยอะไรอย่างนี้เนี่ยวันนี้ ฉันรีบขยับออกมาจากตัวเขาก่อนจะบอกขอโทษเร็วๆทันที

“ ขอโทษนะๆ พอดีรถมันเบรกน่ะ ”

            “ ไม่เป็นไรๆ ”

            เสียงนุ่มทุ้มที่ตอบกลับมาทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะต้องอ้าปากค้าง  ร่างสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มลอบยิ้มมองฉันนิดๆในขณะที่เขาจับมือฉันให้ไปจับเสื้อเขาไว้แทน เขาอยู่โรงเรียนเดียวกันกับฉันด้วยแฮะ

            “ จับไว้สิ  เผื่อรถมันเบรกอีกจะได้ไม่ล้ม ”

            “ เอ่อ...ขอบใจ ”

            ฉันตอบเขาแล้วจับชายเสื้อเอาไว้เบาๆ จนกระทั่งรถแล่นมาจอดที่หน้ารงเรียน ฉันหันไปมองผู้ชายคนนั้นเพื่อเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆก่อนจะเดินลงจากรถพร้อมกับเด็กคนอื่นๆที่รีบวิ่งเพื่อจะรีบเข้าให้ทันประตูโรงเรียน ฉันเองก็เช่นกัน

            ต้องรีบแล้ว TOT วันนี้ฉันไม่มีมุกมาล่อยาม

            ตึก ตึก ตึก

            ฉันรีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเข้าประตูโรงเรียนไปได้อย่างฉิวเฉียด  จะบอกให้ก่อนเข้ามานะ  คุณยามหน้าโรงเรียนนั่นมองฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ  แต่มันช่วยไม่ได้นี่หว่า  เมื่อวานแกอยากโง่เองทำไม!

            ฉันเดินไปตามทางเดินจนกระทั่งถึงหน้าห้องเรียนห้องเดิม  ฉันล่ะเกลี๊ยดเกลียดไอ้โรงเรียนบ้านี่จริงๆ  จะสร้างให้มันใหญ่ไปเพื่ออะไรก็ไม่รู้  ถ้างบเยอะนักซื้อรถกอล์ฟไว้ใช้ในโรงเรียนด้วยสิ  ฉันโคตรจะเมื่อยขาเลยอ่ะ

            “ หวัดดีจ๊ะโซวา เธอทำการบ้านมารึเปล่า ”

            “ หวัดดีอายะ  เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะทำเหรอ  เมื่อวานฉันยังนั่งหลับอยู่เลยนะ -O- ”

            “ นั่นสินะ =_= ฉันไม่น่าถามเลย ”

            ฉันหันไปตอบอายะทันทีที่เดินเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงโต๊ะตัวเดิม  จะว่าไปโต๊ะข้างๆฉันนี่ที่ใครกันนะ เมื่อวานก็ไม่มีคนนั่ง  แล้วทำไมพอฉันนั่งตรงนี้ทุกคนในห้องต้องมองฉันแปลกๆด้วย คนที่เคยนั่งตรงนี้ตายเรอะ  ถึงได้ทำหน้ากลัวๆกันอย่างนั้น

            เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนจะมีเสียงกรี๊ดตามมาเบาๆ ฉันที่ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดใจ อะไรกันนะ ถูกเชือดรึไง

            “ เงียบน่า! ”

            เสียงเข้มๆของผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นที่หน้าห้องและนั่นทำให้เสียงกรี๊ดมหันตภัยนั่นเงียบลงทันทีราวกับปิดสวิตช์ ดีมาก ฉันจะได้ไม่ต้องตวาดให้เปลืองแรง  ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะมองที่มาขอเสียงอย่างชื่นชม คำพูดแค่นี้ก็ทำให้ยัยพวกนั้นเงียบได้แล้วเนี่ย เขาเป็นใครกันนะ 

ทันทีที่เห็นหน้าหมอนั่นปุ๊ป ฉันก็รีบก้มหน้าลงอย่างตกใจทันที อะไรเนี่ย โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว หมอนั่นน่ะ...ผู้ชายคนนั้นที่ฉันไปต่อยเอาไว้เมื่อวานนี่  กรี๊ด >O<  เขาจะเห็นฉันรึยังนะ เริ่มกลัวหน่อยๆแล้ว ถ้าหมอนั่นเจอฉันอีกครั้งฉันขอเอาหัวไปประกันเลยว่าหมอนั่นคงไม่ปล่อยฉันไปแน่  TOT ขอภาวนาให้หมอนั่นเห็นฉันเป็นธาตุอากาศด้วยเถอะ เพี้ยงๆ

 

            ตึก ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้าดังเข้าใกล้มาเรื่อยๆจนกระทั่งหยุดอยู่ตรงโต๊ะข้างๆฉัน  อะ...อ๊าก =[]=  อย่าบอกนะว่าที่นั่งข้างๆฉันคือหมอนี่ โธ่เว้ยทำไมมันซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้เนี่ย  ฉันรีบก้มหน้าลงสุดฤทธิ์จนแทบจะสิงเข้าไปที่โต๊ะ พยายามที่จะมุดลงไปให้มากที่สุด แต่...! พระเจ้าไม่เข้าข้างฉันเรอะ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนสายตาคมกริบนั่นมองมาที่ฉันตลอดเวลาล่ะ

            ได้โปรดอย่ามายุ่งกับฉัน!

            “ เธอน่ะ...เด็กใหม่เหรอ ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นขณะที่หมอนั่นใช้เท้าสะกิดฉันยิกๆ ฉันก้มหน้าลง พยายามทำให้เหมือนว่ากำลังหลับอยู่จนหมอนั่นเตะเก้าอี้ฉันแรงๆ “ ฉันถาม...ก็ตอบมาสิ! ”

            “ เอ่อ...ใช่ๆ ”

            “ แล้วก้มหน้าทำไม… ”

            “ ฉัน...ฉันง่วงน่ะ ”

            ฉันดัดเสียงให้ดูแหบๆ  รู้สึกถึงสายตาอันคมกริบของเขาที่ยังคงมองหน้าฉันอยู่  ขอร้องเถอะ อย่ามาสงสัยในตัวฉันมากไปกว่านี้เลย ถ้าหากนายรู้ว่าฉันเป็นคนที่ต่อยเบ้าตานายวันนั้นล่ะก็...ไม่เขาจะไม่รู้ และไม่มีวันรู้เด็ดขาด  ฉันยังไม่อยากเด้งออกจากโรงเรียนนะ ฉันยังจำได้แม่นเลย  คำสุดท้ายที่คุณแม่สุดที่รักพูดเอาไว้ก่อนที่จะกลับน่ะ

            ‘ แล้วอย่าให้แม่รู้นะโซว่าลูกไปก่อวีรกรรมจนต้องโดนเด้งน่ะ   ไม่งั้นอดค่าขนมนะ ’

            เสียงแม่หลอกหลอนฉันจนจะบ้าตายแล้ว!

            “ เงยหน้ามาหน่อย... ”

ยังไม่เลิกมองหน้าฉันอีกเรอะ! ไม่นะ ! นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าหน้าตาฉันเป็นยังไง หันกลับไปสนใจอ ย่างอื่นเถอะ

            “ หน้าฉันเป็นสิวเยอะน่ะ  อย่าดูเลย ”

            “ ฉันบอกให้เงยหน้าขึ้นมา! ”

 

            กรี๊  >O<  หมอนั่นตะคอกใส่ฉันเสียงดังลั่นพร้อมกับเอื้อมมือเรียวยาวนั่นมาจับคางฉันให้เงยหน้าไปสบตาเขาอย่างแรงราวกับคีมเหล็ก ไอ้คนป่าเถื่อนฉันเจ็บจนจะร้องให้ออกมาอยู่แล้ว !  ฉันพยายามก้มหน้าลง แต่แรงบีบที่คางก็ทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างจำยอม

ทันทีที่เราสองคนสบสายตากัน...ฉันก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทันที!

            “ หยุดเดี๋ยวนี้ ! ”

           หมอนั่นตะคอกเสียงดังแล้ววิ่งตามฉันมาทันที  ฉันเองก็ออกแรงวิ่งหนีเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  ทุกคนฉันวิ่งผ่านมองมาที่ฉันอย่างตกใจ  พวกแกจะตกใจทำบ้าอะไร  คนที่ควรจะตกใจมันต้องเป็นฉันเซ่ะ =O=  ฉันคิดขณะที่เท้าก็ทำหน้าที่ของมันอย่างดี  แต่อาจจะไม่ดีซักเท่าไหร่ก็ตรงที่หมอนั่นมันวิ่งมากระชากข้อมือฉันได้แล้ว!

            “หึ...”

            เขายิ้มเยาะใส่ฉันก่อนที่จะลากฉันให้หันหลังกลับไปอีกทาง  หมอนี่ขายาวเป็นบ้า  แถวยังลากเอาๆจนฉันต้องวิ่งตามอีก  ไม่งั้นฉันคงล้มลงไปนอนคลุกฝุ่นเป็นแน่  ฉันไม่รู้ว่าเขาจะลากฉันไปถึงไหน  แต่คาดว่าคงจะเป็นดาดฟ้าล่ะมั้ง  เพราะตอนนี้เขากำลังลากฉันขึ้นบันไดอยู่

            ตุบปึง!

            พอถึงดาดฟ้าปุ๊ปเขาก็เหวี่ยงฉันเข้าไปข้างในแล้วปิดประตูปังทันที  แถมยังล็อกกลอนประตูที่อยู่สูงๆนั่นอีก คิดว่าฉันเตี้ยแล้วเปิดมันไม่ถึงรึไงยะ...

ใช่ ! ฉันเปิดมันไม่ถึงจริงๆ

ท้องฟ้าในขณะนี้มืดครึ้มเหมือนพายุอารมณ์ของเขาตอนนี้  ดูตาเขาสิเขม่นฉัขนาดนี้  มันแทบจะฆ่าฉันอยู่แล้ว  เขาค่อยๆย่างสามขุมเข้ามาหาฉันที่ถอยหลังไปเรื่อยๆจนแผ่นหลังติดกำแพงไร้ทางหนี  เขาแสยะยิ้มร้ายกาจก่อนจะเอาแขนข้างหนึ่งเท้าผนังเอาไว้

            “ บอกมาซิ...ว่าเมื่อวานเธอทำอะไรฉันไว้ ”

            “ ฉันว่านายทักคนผิดแล้วล่ะ -O- ”

            “ บอกมา! ”

            “ฉันต่อยนาย...”

            แง้ TOT  ฉันแพ้เสียงตะโกนของเขาอ่ะ  ทำไมฉันต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยนะ  จะบอกให้นะว่าตอนอยู่ที่โรงเรียนเก่าน่ะผู้ชายบางคนยังหงอให้ฉันเลยด้วยซ้ำ  แต่ตอนนี้ฉันอยู่โรงเรียนใหม่และหมอนี่ก็แผ่รังสีอัมหิตซะ

            “ งั้นเหรอ? ” เขาค่อยๆก้มหน้าลงมา จนปลายจมูกของเราชนกัน ฮือออ ฉันคงจะเขินไปแล้ว ถ้าไม่ได้ยินคำพูดต่อมาของเขา จะชดใช้ยังไง...

            “ แค่ต่อยเองนี่... ”

            “ แค่งั้นเหรอลอง ให้ฉันต่อยเธอคืนบ้างมั้ย! ”

            “ ไอ้คนใจร้าย ”

            ฉันพูดสวนเขาทันทีจนลืมคิดไปเลยว่า...สถานการณ์ตอนนี้ฉันตกเป็นรองเขามากแค่ไหน แต่เขาพูดว่าจะต่อยฉันคืนนี่นา  ใครจะยอมอยู่เฉยกันเล่า

            “ งั้นบอกมาซะเธอจะชดใช้ยังไง ”

            “ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวนายสามมื้อ โอเคนะ

            “ เธออยากโดนต่อยจริงๆใช่มั้ย? ถึงเป็นผู้หญิงฉันก็ ‘เลว’ ได้ไม่เกี่ยงนะ ”

            “ งั้นจะเอากี่มื้อเล่า  ฉันไม่มีเงินเยอะหรอกนะ ”

            “…”

            “ T3T จุ๊บๆ ”

            “ =_= ”

            เขาทำหน้าเอือมระอาใส่ฉันทันที  อะไรวะ  ฉันพูดอะไรผิด  ส่งจุ๊บๆให้แค่นี้ต้องทำหน้าเอือมใส่กันด้วย เสียใจนะ

            “ฉันมีอีกหนึ่งทางเลือกให้เธอ

            “ อะไรๆๆ >O< ”

            “ เป็นแฟนฉันซะ… ”

            ว่าไง!! นะ!!!  เป็นแฟนกับคนอย่างอีตานี่เนี่ยนะฉันคงถูกทรมานจนตายแน่ๆในสักวันหนึ่ง  หมอนี่โรคจิตจะตาย น่ากลัว

            “ ไม่เอาๆๆ ไม่เอาโดยเด็ดขาด  ให้ฉันเลี้ยงข้าวนายเหอะ ”

            “ ไม่ได้ฉันมีให้แค่ทางนี้เท่านั้น  หรือไม่เธอก็ต้องโดนเด้งออกจากโรงเรียนไปซะ - _ -  นี่คงไม่รู้สินะว่าโรงเรียนนี้เป็นของฉัน

            “ จะบ้าเรอะ  มันจะไปเป็นของนายได้ยังไง ”

            “ ถึงตอนนี้มันจะเป็นของพ่อฉันแต่ต่อไปมันก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี ”

            “ ถึงอย่างงั้นก็ไม่เอา  แค่โดนไล่ออกน่ะฉันไม่กลัวหรอกนะ

            ซะเมื่อไหร่กันล่ะถ้าฉันโดนเด้งจริงๆฉันก็ตายเอาน่ะสิ  แล้วหมอนี่เองก็คงไม่ใจร้ายขนาดไล่ผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆ(เหรอยะ?) อย่างฉันออกจากโรงเรียนหรอก

            “งั้นถ้าลองแบบนี้เธอจะกลัวมั้ยนะ...”

            เขาลากฉันไปยังระเบียงของดาดฟ้าที่ทำเอาไว้เป็นลูกกรงเหล็กคล้ายรั้วก่อนจะดึงเนกไทออกจากคอตัวเองอย่างโรคจิต  อะ...อะไรน่ะ ! หมอนี่จะทำอะไรน่ะ อย่าบอกนะว่าหมอนี่จะปล้ำฉัน!  เห็นมั้ยว่าเขาโรคจิตจริงๆด้วย TOT

            “ จะทำอะไรน่ะ! ”

            “ หึๆ ”

            มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอของเขาเท่านั้นที่ตอบกลับมา  เขาดึงแขนฉันไปยังลูกกรงเหล็กตรงหน้าก่อนจะใช้เนกไทของเขาผูกข้อมือฉันเอาไว้กับลูกกรงเหล็ก  ฉันดิ้นสุดชีวิตแต่เหมือนกับว่ายิ่งดิ้นมันจะยิ่งแน่น นี่ผูกเงื่อนอะไรไว้เนี่ย ! ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความโกรธ  แต่เขากลับยิ้มอย่างเลือดเย็นแล้วนั่งลงข้างๆฉันก่อนจะยกมือมาบีบคางฉันให้เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม

            “ หึๆ ดูท้องฟ้าตอนนี้สิ  ฝนคงจะแรงน่าดูเลยสินะ ”

            “ นายมันโรคจิต! ”

            “งั้นเหรอเธอไม่รู้สินะว่าฉันโรคจิตได้มากกว่านี้ โดยเฉพาะกับผู้หญิงแบบเธอ! ”

            เขาพูดก่อนจะสะบัดมือออกจาบใบหน้าฉันแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อๆที่กำลังแสยะยิ้มร้ายกาจส่งมาให้ยิ่งทำให้ฉันโกรธจนไม่อยากจะมองหน้าเขา ฉันพยายามบิดข้อมือของตัวเองให้หลุดออก แต่ว่าเขามัดแน่นมากยิ่งพยายามก็ยิ่งเจ็บ ฮึ่ยฉันจะทำยังไงดี

 “ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ”

เมื่อพยายามจนหมดความอดทนฉันจึงต้องตะโกนบอกให้เขารีบปล่อยฉันเสียที ท้องฟ้าตอนนี้น่ากลัวมาก และอีกไม่นานฝนจะต้องตกลงมาแน่ๆ

“ โทษทีนะ...ฉันคงเป็นผู้ชายโรคจิตอย่างที่เธอว่าเลยยังปล่อยเธอไปไม่ได้ จนกว่าเธอจะตอบตกลง

            “ นายจะไม่ได้ยินคำตกลงจากปากฉัน ”

            “ ฉันจะถามครั้งสุดท้าย  เธอจะเป็นแฟนฉันมั้ย  ”

            “ ฉันก็จะตอบครั้งสุดท้าย  ไม่! ”

            “ ก็ดีฉันจะได้ไปซักที ”

            ร่างสูงพูดก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกไปทางด้านประตูของดาดฟ้าก่อนจะปิดประตูใส่ดังปังฮึ่ยๆ คิดว่าฉันจะง้อรึไง  ยังไงก็ต้องมีคนมาเจอฉันแล้วช่วยฉันออกไปอยู่แล้ว  อีกอย่าง...ทำไมหมอนั่นจะต้องบังคับให้ฉันเป็นแฟนด้วย ไม่เห็นจะเข้าใจเลย คนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ

            ครืน ~

            เสียงฟ้าร้องที่ฉันไม่คิดอยากจะได้ยินดังขึ้น บ้าเอ้ยทำไมฝนจะค้องมาตกตอนเช้าๆแบบนี้ด้วยเนี่ย ทว่า...!ก่อนที่ฉันจะบ่นมากไปกว่านี้ สายฝนก็เริ่มตกลงมาซะก่อน!

            บ้าน่า!

            ตัวของฉันเริ่มเปียกเล็กน้อยเพราะสายฝนที่เริ่มหนาเม็ดขึ้น โชคร้ายชะมัดฝนตกแบบนี้คงไม่มีใครขึ้นมาบนดาดฟ้านี้แน่ ให้ตายเถอะ หมอนั่นยังอยู่มั้ยนะ ถึงจะไม่อยากตอบตกลงก็คงต้องตอบแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงป อดบวมตายแน่

            “ นี่ ! ยังอยู่รึเปล่าน่ะ ฉันยอมตกลงแล้วก็ได้ ”

            ฉันตะโกนออกไปหลังจากตัดสินใจแล้ว ทั้งหัวทั้งตัวของฉันเปียกไปหมดแล้วนะ หมอนั่นจะใจร้ายขนาดนั้นเชียวเหรอ TOT

            “ นี่ ฉันยอมตกลงแล้วไง กลับมาปล่อยฉันไปซะที! ”

            เสียงประตูดาดฟ้าเปิดออกหลังจากที่ฉันตะโกนออกไปอีกครั้ง ร่างสูงที่ทิ้งฉันเอาไว้เดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะจางๆที่มุมปาก เขาเดินมานั่งชันเข่าตรงหน้าฉันที่เริ่มเปียกไปแทบทั้งตัวอ่อนจะเอ่ยถามฉันอีกครั้ง

            “ เธอจะเป็นแฟนฉันใช่มั้ย ”

            “ นายก็ได้ยินแล้วนี่! ”

            “หึ...ก็แค่นั้น

          เขาค่อยๆแก้เนกไทที่ผูกข้อมือฉันไว้พร้อมกับสายฝนที่โปรดลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ  ร่างสูงดึงข้อมือฉันให้ไปหลบอยู่ด้วยกันภายในอาคารก่อนจะโยนเสื้อนอกมาคลุมหัวฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีดำสนิทที่มองมาทางฉันนิ่งๆโดยไม่พูดอะไร แต่...สายตาของเขาทำให้ฉันต้องเสมองไปทางอื่น

เวลาผ่านไปนานมากจนกระทั่งฝนค่อยๆซาเม็ดลง ร่างสูงที่ยืนข้างฉันเงียบๆจึงจับข้อมือของฉันแล้วเดินลงจากตึกเพื่อกลับไปยังห้องเรียนด้วยกัน  ตอนนี้น่าจะหมดคาบเรียนที่สองไปแล้วที่ห้องจึงมีเสียงดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน ร่างสูงปล่อยมือฉันเมื่อเดินมาถึงห้องเรียนก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

 

ทุกคนมองฉันด้วยสายตาอึ้งๆเพราะสภาพที่เปียกปอนของฉันพร้อมด้วยเสื้อนอกของผู้ชายคลุมหัวอยู่หนึ่งตัว  ซึ่งจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากผู้ชายที่เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น   ในขณะที่ฉันค่อยๆก้าวเข้ามานั่งลงที่โต๊ะเรียนของตัวเอง  พร้อมๆกับอายะที่เดินมาหาฉันด้วยสายตาเป็นห่วง

            “ เป็นอะไรรึเปลาโซวา ”

            “ เอ่อ...ไม่หรอก ขอบใจที่เป็นห่วงฉันนะ

            “ แล้วนั่นเสื้อใครน่ะ ของเทียร์เหรอ ?”

“ เทียร์ ? ”

“ ก็คนนั้นไง ” อายะชี้ไปทางร่างสูงเจ้าของเ สื้อที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะข้างๆฉันด้วยสีหน้างงๆก่อนจะถามต่อ “เห็นเขาวิ่งตามเธอไปก็นึกว่ารู้จักกันซะอีก ”

“ เอ่อ...ฉันแค่เคยเจอเขาแต่ไม่รู้จักชื่อน่ะ ” 

           ฉันบอกก่อนที่อายะจะพยักหน้ารับแล้วไม่ซักไซ้ฉันต่อ ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนที่จะหันไปมองที่นั่งข้างๆ ไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาสอนพอดีทำให้นักเรียนทุกคนกลับไปนั่งที่เตรียมเข้าเรียน

            ฉันนั่งเรียนพร้อมกับสูดน้ำมูกไปด้วย จะเป็นหวัดรึเปล่านะ ฉันคิดกับตัวเองและมองไปที่เทียร์อีกครั้ง ยังคงหลับอยู่เลย เฮ้อฉันต้องเป็นแฟนเขาจริงๆเหรอเนี่ย แค่คิดก็ขนลุกซู่แล้วเอาเป็นว่าค่อยลองคุยกับเขาอีกครั้งก็แล้วกัน...

           

  


tbc.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

592 ความคิดเห็น

  1. #435 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 15:29
    สู้สู้จร่าาา
    #435
    0
  2. #434 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 13:44
    น่ารักดี
    #434
    0
  3. #303 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 20:50
    หนึกๆๆๆ >.< แต่เค้าไม่ขอบู๊หือมีเรื่องได้มั้ยอ่ะ
    #303
    0
  4. #220 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 19:15
    กรี้สส นางเอกน่ารักอ่ะ ชอบๆๆ

    อยากเหนโหมดน่ารักๆของเทียร์บัาง อิอิ

    เกริ่นเรื่องได้โอเคเลย ตื่นเต้น ไม่เยิ่นเย้อ และยืดเยื้อขนเกินไป ;)
    #220
    0
  5. #190 น้องน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 17:15
    สงสารโซวาอะ
    #190
    0
  6. #188 - horizon . (@guiltytear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 16:01
    ตอนนี้เริ่มรู้สึกอยากต่อยคน(หล่อ)อย่างแรง !!

    อิจฉาเธอมากกก ! อะไรเนี่ย?! แค่ต่อยหน้าได้เป็นแฟน
    อั๊ยย่ะ! รักเลยค่ะเรื่องนี้ >///<!! เทียร์โหด ช๊อบชอบ กรี๊ดดด!
    พอดีนักอ่านเป็นพวกชอบผู้ชายแบบนี้ 5555. ได้อรรถรสไปอีกแบบ
    โซวาาา มามะ มาสลับตัวกับเหอะ T_T กรี๊ดดด! รักเทียร์มากค่า
    #อ่านต่อ ~
    #188
    0
  7. #166 giai05 (@giai05) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 15:18
    แค่ต่อยหน้านิดเดียวได้เป็นแฟนคนหล่อเลยหรอว่เนี่ยยยยยยย  อัยยะ
    #166
    0
  8. #138 milk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 00:20
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักกกกกกกกกกก.
    #138
    0
  9. #73 pang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 23:45
    เป็นแฟนง่ายไปมั้ย แต่แบบนี้ก็ชอบ >
    #73
    0
  10. #38 Karn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:37
    ขอเป็นแฟนด้วยวิธีแปลกประหลาดมากเทียร์
    #38
    0
  11. #18 kkk000 (@kkk000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 11:54
    ขอกันเป็นแฟนแบบงี้ มีด้วยเหรอเนี่ย
    #18
    0