First paragraph ♡

ตอนที่ 6 : ❥ lovable :: LH

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มิ.ย. 58




















ช่างดิ...

อยากไปก็ไปดิ
 

 

 

ไม่ใช่คนอ่อนหวาน ไม่ใช่คนนิ่มนวลขนาดนั้น

ชอบนักไม่ใช่?
 

 

 

เออ..    ก็ไปดิ

เด็กเวร นึกถึงแล้วหงุดหงิด ไหนบอกทำได้ๆ ไหนบอกรอได้ๆ เอาแต่พูดดีไม่เห็นจะเป็นตามปากพูดเลย

            แม่มม หงุดหงิดอีกแล้วเนี่ย
 

 















 







 

"เชี่ยลู่ เป็นด๋อยไรอีก"

 

"เงียบปากไปจงอิน ถ้าไม่อยากแดกตีนกู"

 

"เด็กนั่นอีกแล้วดิ มึงนี่นะ"

 

"สลัด! กูบอกให้เงียบไง"

 

"เออ. เชิญมึงอยู่เงียบๆไปคนเดียวแล้วกัน กูไปเต๊าะเด็กละ"

ไอ้จงอินทำหน้ากวนส้นแล้วก็เดินลั้ลลาหนีไปอีกทาง ปล่อยให้ผมนั่งทำหน้างิดอยู่คนเดียวบนโต๊ะหินอ่อนหน้าตึกเรียน

 

 

 

เพื่อนเลว

รู้ทั้งรู้เหอะว่าผมเป็นคนยังไง แต่มันก็ยังทิ้งผมไว้คนเดียวอย่างที่ผมพูดอีก
 


 

งงดิ...

เออ ผมเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ  แถมพูดดีๆกับเขาก็ไม่ค่อยเป็น
 

 

 

อ่ะ... อีกอย่างแถมพิเศษสุดๆ

ผมแม่มเป็นคนใจร้อน

 

 

 

เป็นแงะ...

ไม่แปลกหรอกที่เด็กนั่นจะผิดหวัง

อยากไปหาคนดีกว่านี้ก็ไปเหอะ

 

 

 

 

 

 

เลิกคิด...    ช่างมันดิ...

ผมบอกตัวเองแล้วก็เดินออกไปรอรถเมล์ที่ป้ายหน้ามหาลัย มือก็ควานทั่วกระเป๋าหาหูฟังที่ไม่ได้ใช่มานานจนลืมไปแล้วว่าเก็บไว้ตรงไหน กว่าจะหาเจอรถเมล์ก็มาพอดี. รีบๆเดินขึ้นไปแออัดในรถเมล์ต่อ จะทำไงได้นี่มันเวลาเลิกงานใครๆก็อยากกลับบ้านกันทั้งนั้น. พอลงจากรถเมล์แล้วก็รีบๆเดินให้ถึงบ้าน

 ชีวิตผมก็เป็นอย่างงี้แหละ
 

 

ผมอยู่คนเดียวได้ ใช้ชีวิตคนเดียวได้ อยู่ได้มาตั้งยี่สิบกว่าปี จะมาไม่ชินเพราะแค่หกเดือนที่มีอีกคนมาร่วมแชร์ความทรงจำมันก็คงไม่ใช่

 

 

ไม่ใช่เหี้ยไรล่ะ

น้ำตาที่ไหลอาบแก้มผมนี่ของปลอมมั้ง

ผมหลับตาแล้วก็ปล่อยให้มันไหลลงมา พร้อมกับสายฝนที่กำลังโปรยปรายอยู่ด้านนอก
 

 

ทำไมวะ...

ผมทำอะไรผิดมากมายนักเหรอ


 

 

ผมดีไม่พอใช่มั้ย...

เขาถึงชอบคนอื่นแทน
 

 



 

 

 


           

“นั่นใครอ่ะพี่”  เด็กนั่นถามแล้วก็มองไปทางไอ้จงอินที่กำลังเตะบอลอยู่กับมินซอก

 

“ไอ้จงอินเหรอ? เพื่อนน่ะ เพื่อนกันตั้งแต่มอปลายแล้ว”

ผมตอบไปเฉยๆ ไม่ได้คิดเลยจริงๆว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ได้คิดว่าเด็กนั่นจะคิดมากขนาดนั้น ผมว่าผมพูดชัดนะว่าเราเป็นเพื่อนกัน แค่เพื่อนจริงๆ

 

 

 

 





 

“ผมไม่ชอบจงอิน”

 

          “อะไร นั่นเพื่อนพี่ เรียกมันว่าพี่ด้วย ยังไงมันก็แก่กว่า”

 

          “ผมไม่ชอบให้พี่อยู่กับเขา”

 

“แล้วจะให้ทำไง เป็นนายจะเลิกคบเพื่อนเพราะพี่มั้ยล่ะ”

 

“...”

 

“น่ะ ก็ตอบไม่ได้ อย่างี่เง่าน่าเซฮุน”

 

 

 




 

ถ้าย้อนเวลาได้... ผมจะไม่พูดคำนั้นออกไป

 

เพราะหลังจากนั้นเซฮุนก็เริ่มเงียบๆไป ความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มอึมครึม

 

ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันปากไม่ดี  แต่ที่ผมไม่รู้ก็คือ... เซฮุน

 

 
 

ไม่รู้เลยว่าเซฮุนจะคิดไปถึงไหน

 

 

 

 

 

 





 

“ตกลงจะเอายังไง”

 

“...”

 

“จะไม่คุยกันแล้วใช่มั้ย จะเงียบใส่พี่ใช่มั้ยเซฮุน”

 

“...”

 

“ถามก็ตอบดิ มีอะไรก็พูดดิ จะเงียบให้มันได้อะไรวะ”

 

“...”

 

“เออ... ดี ไม่พูดแล้วจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย”

 

“...”

 

“...”

 

“เชี่ยลู่! มึงใจเย็นๆดิวะ”

 ไอ้จงอินพุ่งมาจากไหนไม่รู้มาดันอกผมให้ห่างจากเด็กนั่น ผมเองก็เพิ่งรู้ตัวตอนนั้นเหมือนกันว่ากำลังจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเซฮุนแล้ว

 

 

 


 

ผมอยากขอโทษ... อยากขอโทษที่วู่วามใส่เขา

แต่สายตาที่เด็กนั่นเงยหน้ามามองผมทำให้ผมได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วมองเขาลุกเดินจากไป

 

 
 

สายตาของความผิดหวัง...

เขาผิดหวังในตัวผม...

 

 

 

มันเจ็บยิ่งกว่าโดนหมัดหนักๆอัดใส่หน้า

ถ้าเขาด่าผมกลับมาบ้างมันคงจะดีกว่านี้

แต่เขากลับเงียบ…

 

 

ยิ่งเซฮุนเงียบมันก็เหมือนยิ่งตอกย้ำว่าผมทำลายความรู้สึกเขา ทำลายความสัมพันธ์ของเรา

เรื่องนี้ผมยอมรับ

ใช่... เรื่องนี้ผมผิดเอง

 

 




 

 

 

แต่...  เรื่องอื่นผมว่าผมไม่ผิด

เรื่องที่เซฮุนไปเที่ยวกับผู้หญิงหลังจากที่เราทะเลาะกัน มันไม่ใช่ความผิดผม

เป็นเซฮุนต่างหากที่กำลังทำลายเรื่องของเรา

 

 

ผมทนเห็นเขาไปกับคนอื่นไม่ได้  ทนเห็นเขาเดินไปกับน้องผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จริงๆ

แต่ผมไม่อยากพูด

 

 

สุดท้ายก็เลยได้แต่เงียบ

เพราะผมไม่อยากทะเลาะกับเซฮุนแล้ว...

ไม่อยากเห็นสายตาผิดหวังจากเด็กนั่นอีกแล้ว...

 

 

 

 





 

 


















 

"นี่มึงเลิกเป็นคนบ้า แล้วมาเป็นผีดิบแทนเหรอ" จงอินจิ้มหัวผมที่กำลังนอนอยู่บนโต๊ะเลคเชอร์

 

"ไม่ใช่ละสัส" ผมปัดมือมันออกแล้วก็พลิกหน้าไปอีกทาง ไม่อยากคุยกับมัน

 

"มึงจะเป็นงี้อีกนานปะ"

 

"กุไม่ได้เป็นไร"

 

"เออ ปากดีตลอดน่ะมึง จะเดือนแล้วเหอะที่มึงเป็นผีบ้าผีบอเพราะเด็กนั่น"

 

"กุปกติดี"

 

"โว๊ะ กูเบื่อมึง มีอะไรก็เคลียร์ดิวะ หลบหน้ากันเพื่อ?"

 

"กุไม่ได้หลบหน้ามัน"

 

"มันหลบหน้ามึงงั้นสิ?"

 

"..."

 

"ทำเงียบนะสัส"

 

"..."

 

"เออ เงียบต่อไปเหอะ แต่เย็นนี้ไปเตะบอลด้วย ขามึงลืมลูกบอลไปหมดแล้วมั้ง"

 

"..."

 

"ถ้ากุไม่เห็นมึงที่สนามนะ มึงโดนเชี่ยลู่"

 

"..."

 

 

แล้วสุดท้ายผมก็ต้องลากสารร่างตัวเองมาที่สนามบอลจนได้ นี่ไม่ได้กลัวไอ้จงอินมันหรอกนะ แค่ไม่อยากเจอจงอินภาคคนโหดเฉยๆ ผมไม่มีแรงไปสู้รบปรบมือกับมันหรอกตอนนี้ แค่วิ่งไปทั่วสนามได้ก็เล่นเอาหอบแล้ว สงสัยร่างกายผมจะแย่แล้วจริงๆ

 

 

“แฮ่กๆ”

ผมก้มตัวเอามือเท้าเข่าหอบหายใจแฮ่กๆอยู่ข้างสนามตอนพักครึ่ง จนมินซอกสงสารส่งผ้าขนหนูมาให้ซับเหงื่อ ผมว่าบางทีอาจจะต้องให้น้องลงครึ่งหลังแทนผมแล้วล่ะ

 

“พี่ลู่หานดูไม่ค่อยโอเคเลยอ่ะวันนี้”

น้องพูดพร้อมกับหันหน้ามามองผมที่กำลังนั่งเช็ดหน้าเช็ดตาอยู่ข้างกัน

 

 

 

 

...บางทีผมว่าผมอาจจะเล่นบอลจนตาเบลอไปแล้ว

 

เพราะถ้าเป็นเรื่องจริง

เซฮุนจะมานั่งมองผมจากอีกฝั่งของสนามบอลแบบนี้ได้ไง

 

 


 

“มองพี่เซฮุนใช่มั้ย”

มินซอกมองตามสายตาผมที่ยังชะงักค้างอยู่ที่เดิม ก่อนจะพูดขึ้นมาเบาๆ เพราะน้องเองก็รู้เรื่องของพวกเราดี จะถือว่าเป็นคนกลางก็ว่าได้ เพราะทั้งผมทั้งเซฮุนก็หนีบน้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

 

“นั่นเซฮุนจริงเหรอ” ผมถามไปเหมือนละเมอ

 

“อื้อ ผมก็ตกใจเหมือนกันอ่ะ อยู่ๆวันนี้ก็บอกจะมารับผมกลับบ้าน”

 

“อ่อ” ผมตอบได้แค่นั้น แล้วก็ละสายตาออกจากคนที่อยู่อีกฟาก มามองมินซอกแทน

 

“พวกพี่ไม่คุยกันนี่ไม่ดีเลย ผมนี่ทำตัวไม่ถูกไปหมดอ่ะ”

 

น้องบ่นแล้วก็ยู่ปากจนผมหัวเราะ จนผมส่งมือไปขยี้ผมมินซอกด้วยความเอ็นดู ที่จริงผมเองก็คงต้องขอโทษมินซอกอยู่เหมือนกัน ถึงจะไม่ใช่โดยตรงแต่มันก็เหมือนผมลากน้องเข้ามาเกี่ยวด้วย

 

 

“พี่ขอโทษนะมินซอก”

ผมพูดแล้วก็หลุบตาลงมองรองเท้าสตั๊ดคู่ใหม่ ที่ผมเองก็เพิ่งนึกออกว่าใครเป็นคนเลือกให้... คนนั้นแหละ คนที่ผมต้องรีบละสายตาเขาจากมา

 

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ พวกพี่ต่างหากที่ต้องคุยกัน”

 

“...”

ผมได้แต่ฟัง ตอบอะไรน้องกลับไปไม่ได้สักคำ เพราะคำตอบของผมก็มีแต่คำปฏิเสธ ผมไม่อยากคุยกับเขา ยังไม่อยากคุยกับเขาหรอก

 

 

 

ใจหนึ่งผมโมโหที่เห็นเขาไปกับคนอื่น

ส่วนอีกใจ

ผมเข็ด... ไม่อยากทะเลาะกับเซฮุนแล้วจริงๆ

 

 

 

เพราะถ้าจะให้พูด...

เราคงมีเรื่องมากมายต้องเถียงกัน

แล้วผมก็ไม่ไว้ใจตัวเองเลยว่าจะใจเย็นพอ

 

 

 

 

 

 

 



 -------------------------------------------------------------------------------------

   อย่าตีเราเลยนะเตง  o(╥﹏╥)o

o(╥﹏╥)o
o(╥﹏╥)o

 
   มาช้ามาก เราซอรี่~

 

 

 

 

 

 

20 ความคิดเห็น

  1. #14 sshhllhh (@playmate_destiny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 21:00
    รอตอนต่อไปน้าาา

    เซฮุนต้องง้อลู่หานนะ! ไม่งั้นเลางอนนน
    #14
    0