รามกร [LINHOON Au :THAI]

ตอนที่ 9 : เชื่อพี่สิหนู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

รามกร

บทที่ 8 เชื่อพี่สิหนู



การขึ้นเงินล็อตเตอร์รี่จะว่าเป็นปัญหาก็เป็นปัญหา แต่จะว่ามันตลกก็เป็นเรื่องที่รามสามารถขำได้ตลอดยามที่นึกถึง ก็ใครใช้ให้คนที่ถูกหวยรางวัลที่หนึ่งคือยศกรเล่า

“หนูไม่แจ้งความ หนูแค่บอกผัวกับสามีเป็นพยานว่าหนูถูกหวยก็พอแล้ว” นั่นคือคำตอบยามที่รามถามว่าจะไปทำบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจไว้ไหม เพราะตอนนี้มีคนอย่างน้อยสามคนที่รู้ว่ายศกรมีเงินสิบสองล้านอยู่ในมือ

หนึ่ง ป้าขายล็อตเตอร์รี่

สอง ราม

สาม ตัวยศกรนั่นเอง

“ทำไมต้องบอกคุณรักษณ์กับคุณกุ้งแก้วครับ บอกพี่ไม่ได้เหรอ”

“ก็อย่างน้อย ถ้าคืนนี้พี่รามตีหัวหนูแล้วจกล็อตเตอร์รี่ไป ผัวกับสามีหนูก็รู้สาเหตุการตายละ แล้วที่หนูไม่บอกพี่ราม ก็เพราะว่าพี่รามรู้คนแรกแล้วนี่นา เนี่ย... พี่รามต้องเลี้ยงกุ้งเผาตัวโต ๆ หนูด้วยนะ”

“หืม? แต่หนูถูกรางวัลที่หนึ่งเลยนะ”

“แต่พี่รามถูกหวยก่อนหนูนี่ รางวัลที่สองประกาศก่อนรางวัลที่หนึ่งอะ พี่รามถูกก่อน ดีใจก่อน ก็ต้องเลี้ยงก่อนไง”

ถามว่ารามต้องหัวเราะหรือร้องไห้ดี......

ตรรกะงง ๆ แต่น่ารักแบบนี้ก็คงมีแค่หนูของพี่รามเท่านั้นแหละที่คิดได้

แต่เขาไม่ได้จริงจังอะไรกับเรื่องเลี้ยงข้าวอยู่แล้ว เลี้ยงยศกรคนเดียวต่อให้ไม่ถูกหวยรามก็เลี้ยงได้

“โอเค พี่เลี้ยงข้าวหนู เพราะพี่ถูกหวยก่อน ใครใช้ให้รางวัลที่สองประกาศก่อนรางวัลที่หนึ่งล่ะเนาะ”

“ใช่ ๆ หนูชอบพี่รามก็ตรงนี้แหละ เข้าใจอะไรง่ายที่สุด น่ารัก”

“ก็รบกวนรักให้มาก ๆ ด้วยครับคุณพ่อค้าหัวหมอ” รามเค้นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แถมยังหยิกแก้วย้วย ๆ นั้นอีกด้วย ข้อหาทำให้อยากกัดอยากฟัด

“เราไปขึ้นเงินวันไหนดีพี่ราม”

“หนูจะไปวันไหน?”

“เร็วที่สุด” ยศกรว่าตามนั้น

ซึ่งเย็นวันนั้นทั้งสองไม่ได้ออกไปกินกุ้ง กินปูอะไรที่ไหน อาศัยแค่ร้านข้าวหมูแดงตรงปากซอย แล้วก็กลับมาพักผ่อน วันต่อมารามลากิจครึ่งวันเพื่อพายศกรไปจัดการเรื่องล็อตเตอร์นี่ ซึ่งพิมรักษณ์ได้ส่งทนายเจี๊ยบมาเป็นผู้ช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องนักข่าว ซึ่งจะขอทำข่าว แต่เมื่อทั้งสองยืนยันไม่อนุญาตในทุกกรณีด้วยท่าทีจริงจัง ทั้งยังมีทนายเป็นคนออกหน้า จึงวางใจเรื่องนี้ได้

การขึ้นเงินล็อตเตอร์รี่มันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย แค่รอรับเช็คแล้วเอาไปขึ้นเงิน ทว่ากว่าจะไปธนาคารได้ ต้องเจอมูลนิธิช่วยเหลือต่าง ๆ ที่ผู้โชคดีถูกล็อตเตอร์รี่มักจะทำบุญตามสะดวก และแน่นอนว่ายศกรนั้น...

“ไม่สะดวกครับ พอดีมูลนิธิของคุณไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายของการสร้างกำแพงบุญของผม”

“...”

ยศกรไม่สะดวก...

ข่าวไม่ให้ บุญไม่ทำ ชัดเจนพอหรือยัง

 

นึกถึงทีไรรามก็อดทนที่จะไม่ยิ้มไม่ได้ ยศกรช่างเป็นคนที่ต่างจากทุกคนที่รามเคยเจอ

ต่างกับอดีตคนรักของเขาทุกอย่าง

แต่รามไม่คิดเลยว่าทุกอย่างที่แตกต่าง จะทำให้เขามีความสุขขนาดนี้

ยศกรคือความสุขของเขา

“ได้ข่าวลางานสองวันเหรอ?” คำถามของปัทมาได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้า ในตอนที่ตักข้าวใส่ปาก กลางวันนี้รามนั่งกินข้าวในแคนทีนของบริษัท ซึ่งมีพนักงานหลายแผนกมาจับจองที่นั่งจนแน่น บางส่วนก็ออกไปหาอะไรกินข้างนอก

“วันก่อนก็ลา มะรืนก็ลา แกมีปัญหาอะไรหรือเปล่าวะราม” ที่ปัทมาถามไม่ใช่เพราะยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อน แต่ที่ผ่านมา รามไม่เคยลางานติดต่อกัน ต้องบอกว่าถ้ารามหยุดถือเป็นเรื่องผิดปรกติเสียมากกว่า

“ไม่มีปะไรหรอก วันก่อนฉันติดธุระด่วนน่ะ ส่วนที่ลาศุกร์เสาร์นี้ ว่าจะไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่ไม่อยากรอหยุดยาว จะแวะทำบุญด้วย”

“ก็ดีนะ แกพักผ่อนบ้างก็ดี แล้วจะไปเที่ยวไหนอะ ของฝากด้วยนะ”

“ฝากซงฝากซื้อคือไม่เคยมีเนาะคนเราเนาะ” ปัทมายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะทำเป็นไหวไหล่

“เลี้ยงน้องทั้งคน แกยังเลี้ยงได้ เพื่อนฝูงขอแค่นี้ไม่ได้ งกนะเราน่ะ”

“เป็นน้องเหรอมาเรียกร้อง โน่น ไปขอพ่อของลูกแกโน่นเลย”

“อีราม! มึงเป็นคนอย่างนี้เหรอ”

“เออ อย่างนี้แหละ น้องกินเก่ง กูต้องขุนเยอะ ๆ ไม่มีเวลามาเลี้ยงเมียคนอื่น” รามพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ส่วนปัทมานั้น ทำเป็นแกล้งโมโหไปเช่นนั้นเอง แท้จริงแล้วก็ยิ้มเมื่อเห็นเพื่อนมีความสุขขนาดนี้

“ออร่ามึงดีมากเลยว่ะราม หล่อ ราศรีจับ ดูโน่น... น้องส้มฝ่ายการเงินมองมึงไม่หยุดเลย สาว ๆ จะรู้ไหมวะ ว่าที่มึงฮ็อตขนาดนี้เพราะมีเมียใหม่เนี่ย”

รามไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองตามสายตาของปัทมา ซึ่งนั้นถือว่าเป็นกิริยาที่เพื่อนสาวรู้อยู่แล้วว่าต้องเจอ แต่เธอก็อดที่จะยิ้มภูมิใจไม่น้อย

เพื่อนเธอคนนี้ไปสุดในเรื่องรักเดียวจริง ๆ

ลองได้ปักใจกับใครแล้ว ไม่มีทางสนใจคนอื่นอีก

“เมื่อไหร่จะเปิดตัววะ”

“ยังไม่รู้ว่ะ ไปเที่ยวรอบนี้ว่าจะลองดูท่าทีน้องก่อน กูคิดว่าถ้าทุกอย่างมันโอเค กูคือคนที่น้องรู้สึกดีด้วย กลับมาคงต้องเตรียมอะไรสักหน่อยแล้วล่ะ”

“กูจะรอฟังข่าวดีนะ”

รามยิ้มให้ปัทมา ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าว โดยไม่สนใจว่าตนเองจะเป็นเป้าสายตา หรือเป้าหมายของสาว ๆ หนุ่ม ๆ ในบริษัทแค่ไหน

เพราะตัวเขารู้ดี ใจเขารู้ดี ว่ามีใครเป็นเจ้าของ...

 

 

“พี่ราม... หนูอยากได้คันนี้ จะเอา ๆ”

“หนู ใจเย็นก่อน ลองเครื่องก่อนครับ” รามเอ่ยพร้อมทั้งพยายามรั้งไม่ให้ยศกรพุ่งไปเกาะรถโพล์กเต่า ปี1998 สีชมพูสวยตรงหน้า

เขาเริ่มหมดมุกจะห้ามเจ้าหนูแล้ว เพราะตั้งแต่พามาตระเวนดูรถโฟล์กเต่าที่ประกาศขายมือสอง เห็นคันไหนก็อยากได้คันนั้น

“สีสวยมาก หนูชอบ จะเอาคันนี้นะ ๆ พี่ราม หนูซื้อคันนี้นะ”

“ลองเครื่องก่อนครับ ถ้าสภาพเครื่องสัมพันธ์กับราคาก็ซื้อได้”

“แต่สี...”

“สีน่ะ ทำใหม่ไม่เท่าไหร่หรอก แต่เครื่องรถ ถ้าได้ของไม่ดีก็เหมือนทำกระเป๋าเงินรั่วนะครับ เชื่อพี่”

ก็ต้องเชื่อรามอยู่แล้ว เด็กเอกจีนอย่างยศกร มีหรือจะสู้หัวหน้างานฝ่ายวิศวกรรมยานยนต์ได้ แต่ทว่ายศกรนั้นชอบสีชมพูของเจ้ารถคันนี้เหลือเกิน เห็นแล้วอยากได้มาก ๆ อีกทั้งวันนี้ตระเวนดูรถมาเจ้านี้เป็นเจ้าที่สี่แล้ว ไม่มีรถโฟล์กเต่าคันไหนที่รามอนุญาตให้เจ้าหนูซื้อเลย

ก่อนจะเดินทางมาดูรถแต่ละเจ้าที่ยศกรให้ความสนใจ รามได้ทำข้อตกลงเอาไว้หนึ่งข้อ นั่นคือ เขาขอเป็นคนซื้อทริปท่องเที่ยวและพักผ่อนเอง แลกกับการเป็นคนดูเรื่องรถให้ ส่วนหนึ่งคือรู้ว่าเจ้าหนูคงดูเครื่องรถเก่าไม่เป็น และดูท่าแล้วคงจะหลงซื้อของคุณภาพไม่สมราคาเป็นแน่ เห็นน่ารัก สีสวยถูกใจกับคำโฆษณาชวนเชื่อเจ้าของรถ ก็คงตกลงจ่ายอย่างง่ายดาย

สามเจ้าที่ผ่านมา ยืนยันได้ดีว่ายศกรโดนโก่งราคา รถโฟล์กเต่าเป็นรถเก่า เครื่องก็เก่า การดูแลรักษาก็ต้องมีมากและเสียค่าใช้จ่ายเยอะตามลำดับอยู่แล้ว เจ้าหนูที่ไม่รู้เรื่องเครื่องยนต์ ถ้าใช้รถยี่ห้อนี้ บอกตามตรงว่าน่าเป็นห่วงมาก

และรามก็ทั้งห่วงและหวงน้องจริง ๆ

รถเจ้าที่สี่ ก็ไม่ผ่านเกณฑ์ของรามอีกรามเคย แม้สีมันจะถูกใจยศกรแค่ไหน แต่เจ้าหนูก็ต้องเดินคอตก ตาละห้อยตามหลังคนพี่ต้อย ๆ

เหตุผลที่รามไม่ให้ซื้อน่ะหรือ

แพงเกินไป และเครื่องยนต์ไม่ได้ดีอย่างที่โฆษณา นั่นคือสิ่งที่บอกยศกร เพื่อให้น้องยอมละความสนใจ

แต่แท้ที่จริงน่ะหรือ...

คนขายมันมองก้นยศกรอย่างไรล่ะ! รามเลยไม่ชอบใจ อย่าว่าแต่ลองขับรถเลย แค่มองเครื่องยนต์รามก็รู้สึกหงุดหงิดจนอยากถีบยอดหน้าไอ้หมอนั่นแล้ว

“พี่ราม...”

“ครับ”

“หนูจะได้รถไหมอะวันนี้”

“วันนี้ไม่ได้แล้วครับ” รามตอบไปตามตรง

รถที่ยศกรเลือกมานั้นมีเจ้านี้เป็นเจ้าที่ดูดีที่สุดแล้ว แต่เหตุผลส่วนตัว รามไม่ต้องการให้น้องซื้อ หรือติดต่อเจ้าของรถอีก และเมื่อเป็นเช่นนั้นรามจึงออกตัวปลอบใจเจ้าหนูที่จ๋อยสนิทตรงหน้าว่า...

“เชื่อพี่สิหนู เรื่องรถไม่ต้องรีบนะครับ อะไรที่มันเป็นของหนู เดี๋ยวมันก็จะมาหาหนูเองและอยู่กับหนูตลอดไปด้วย รีบมากเกินไป เกิดได้ของไม่ดีมาจะแย่เอานะ”

“เหมือนพี่รามปะ?”

“หือ?”

“ก็อะไรที่เป็นของหนู ก็จะมาหาหนูและอยู่กับหนูไง... เนี่ย พี่ราม”

คือ... จริงจังเรื่องรถ แล้วไหงวกมาหยอดเขาได้ล่ะเนี่ย

“ใช่ครับ... เหมือนพี่นี่แหละ”

เหอะ นึกว่าจะอ่อนให้เหรอ ไม่มีวัน!

รามยิ้มเมื่อเห็นยศกรยิ้มเขิน ก่อนเจ้าตัวจะยอมโดดขึ้นซ้อนซ้าย สวมหมวกกันน็อกสีชมพูที่รามไปเสาะหา กว่าเลือกเฉดสีที่เหมาะกับน้องได้ เหนื่อยแต่ก็คิดว่าคุ้ม เพราะยศกรชอบสีชมพูพาสเทลมาก

“หลังจากนี้ยังไงต่อครับ พี่รามยังไม่บอกหนูเลยว่าจะพาไปเที่ยวที่ไหน?”

“กาญจนบุรีครับ”

“หื้อ?”

“ไปล่องแพกัน”

บอกไปแล้ว สิ่งที่ได้รีบตอบกลับมาก็คือรอยยิ้มกว้าง และเสียง

“โอเค! เลทโก!! แต่ก่อนไปล่องแพ หากุ้งตัวโตให้หนูกินก่อนนะ หนูหิวแล้ว”

“ครับ ๆ หนูของพี่รามหิวแล้ว ต้องรีบหากุ้งตัวโต ๆ มายัดพุง”

“เพราะพี่รามจะเป็นคนจ่ายค่ากุ้งตัวโต ๆ หนูจะทำเป็นไม่ได้ยินคำว่าพุงนะ” รามหัวเราะ ก่อนจะบิดรถออกไป โดยมียศกรนั่งซ้อนท้ายกอดเอวกันหล่น

เอาเป็นว่า ตีความเข้าข้างตัวเองก่อน ว่าน้องชอบสถานที่ที่เขาเลือกให้ในทริปนี้

แบบนี้ดีต่อใจมาก

 

 

เพราะเมื่อวานใช้เวลาค่อนวันหมดไปกับการดูรถ ดังนั้นจะที่รามจะพายศกรมาถึงเรือนแพที่จองเอาไว้ก็เย็นมากแล้ว ทั้งสองเข้าพักผ่อนโดยไม่ได้สนใจทิวทัศน์รอบตัว ทั้งยังนอนกอดกันหลับไปจนเช้า

“หนู” รามเรียกยศกร ซึ่งนั่งอยู่ตรงมานั่งตรงระเบียงแพ

ร่างสูงก้มลงไปกดลายจมูกกับข้างแก้ม พร้อมกับมือที่วางสิ่งของที่ถือมา เป็นแซนวิชง่าย ๆ พร้อมทั้งกาแฟดำ สายลมพัดเข้าหาเรือนแพ หอบกลิ่นไอของสายน้ำขึ้นมาเรียกความสดชื่น

ยามเช้าแบบนี้ก็ไม่เลว

“ขอบคุณครับ พี่รามล่ะ” รามไม่ได้ตอบ แต่ถอยห่างจากยศกร แล้วเดินเข้าไปในเรือนแพอีกครั้ง ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกาแฟของตนเอง และนั่งเก้าอี้อีกตัว

“อากาศดี”

“ใช่เลย หนูมาเที่ยวที่นี่ครั้งแรก” ยศกรพูดพร้อมกับฉีกยิ้ม “ตอนที่พี่รามชวนหนูมาเที่ยว หนูนึกว่าพี่รามจะพาไปดูรถแล้วไปทะเล”

“หนูอยากไปเหรอ?” ยศกรหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของราม

“เปล่า แค่คิดว่าทำไมพี่รามไม่พาหนูไปทะเลเท่านั้น” รามวางแก้วกาแฟ ก่อนจะเม้มปากเล็กน้อย

“คือ... พี่ไปทะเลบ่อย พัทยา หัวหิน ภูเก็ต คือไปทุกปี ปีละสองสามรอบ บอกตรง ๆ พี่เบื่อ หนูชอบที่นี่ไหม” รามเอ่ยถาม ท้ายเสียงแผ่วเบา เพราะกลัวว่าตนเองจะทำในสิ่งที่ยศกรไม่พอใจ

“ชอบ หนูไม่ค่อยได้มาเที่ยวแบบนี้หรอก ส่วนมากก็ทะเล เบื่อ ๆ เหมือนกัน” ยศกรขยับตัวลุกจากเก้าอี้ของตนเอง เปลี่ยนไปนั่งเบียดอยู่บนตักของราม ซึ่งใช้แผงอกของอีกฝ่ายเป็นพนักพิง ซุกซบอย่างสบายอารมณ์

“พี่ก็แค่คิดว่ายังไงเราก็ตระเวนดูรถ ก็เลยขับรถเลยมาที่นี่น่าจะดี ขากลับก็แวะทำบุญ ถ้าหนูชอบพี่ก็ว่าดี”

“หนูชอบ”

“ชอบพี่?”

“อื้อ... หนูชอบพี่ราม” ว่าแล้วก็ยิ้มกับท้องฟ้ายามเช้าจนตาเหลือขีดเดียว รามกดปลายจมูกกับแก้ม หัวใจซึมซับความอบอุ่นจากร่างในอ้อมแขน และความสุขแสนหวานที่ตระกองกอดเอาไว้

แซนวิชหมดไปแล้ว กาแฟก็หมดไปแล้ว แต่คนสองคนยังคงนั่งตระกองกอดมองพระอาทิตย์ยามเช้าบนเรือนแพ ท่ามกลางผืนน้ำกว้างใหญ่ สายลมบางเบาพัดหยอกเย้าผิวน้ำให้เกิดการกระเพื่อมระลอกคลื่นบางเบา

เป็นเช้าที่ดีจริง ๆ

 

 ++++++++++++++++++++++++++

ให้พี่กับหนู เขาได้มาพักผ่อนกันเยอะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #280 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 12:49
    กุไม่สนหรอกว่าจะหน่วงกุเก็บเกี่ยวความสุขก่อนแล้ว ยัยหนูมะยมยัยตัวน่ารัก จริงๆอยากให้พี่รามเรียกมะยมอ่ะชั้นชอบชื่อเล่นน้องมาก
    #280
    0
  2. #198 Ff_mino (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:11
    ชอบมากๆที่น้องมะยมแทนตัวเองว่าหนูเวลาอยู่กับพี่ราม พี่รามก็ตามใจ พาไปนู่นนี่ เปย์ทุกอย่าง รถก็พาไปดูเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้คนที่ตัวเองรัก ณ ตอนนี้ของพี่รามกับหนูมะยมลูกแม่ดูอะไรก็ดีไปหมดเลย ดีจนกลัวสักวันพี่รามจะต้องเสียใจมากๆเพราะหนูมะยมดูยังไงก็ไม่เปิดสถานะให้พี่รามอ่ะ ;-;
    #198
    0
  3. #151 fallingforyou. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:20
    คือมันก็ดีเเต่ถ้าคิดถึงในระยะยาวที่ต้องอยู่กันไปแบบไม่บอกใครมันก็แปลก ๆ อะ เข้าใจเเหละว่าเป็นเรื่องของคนสองคน เเต่ถ้าพี่รามอยากจะจริงจังอยากจะสร้างครอบครัวกับหนูขึ้นมาจริง ๆ น้องจะโอเคไหมอะ เเอบกลัวใจน้อง แงงงง
    #151
    0
  4. #143 YOONEYEGIGA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 15:19
    ฮื่อออออออออออออออออออออออ
    #143
    0
  5. #141 ppthana60 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 20:46
    มีความสุขกันเยอะๆสินะคุณไรท์ 😢😭
    #141
    0
  6. #132 ฮย. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 14:13

    ดีต่อใจไปหมดดดด

    #132
    0
  7. #126 ~ แพร ~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 00:06
    รอวันที่น้องกล้าเปิดเผยย
    #126
    0
  8. #125 atit9494 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    ตอนอยู่ด้วยกันมันดีมากเลยนะ ไม่อยากให้จากกันไปเลย
    #125
    0
  9. #124 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:09
    ฮือ ตอนนี้ดีมากๆ จนกลัวอนาคตเลย55555
    #124
    0
  10. #123 Laimaprang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 16:32
    อิจฉาพี่ราม น้องกรน่ารักมาก หนูหยั่งงั้นหนูหยั่งงี้ ฮืออยากจับฟัด55
    #123
    0
  11. #122 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:43
    อยากได้พี่ราม อะไรจะอบอุ่นขนาดนี้ น้องกรก็น่ารักมาก แสนจะเอ็นดู
    #122
    0
  12. #121 kuanp_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:38
    คิดถึงพี่รามกับน้องกรมั่กกกก น้องกรจะน่ารักใส่พี่รามเกินไปแล้ว คนอ่านตรงนี้เขินๆๆๆๆ
    #121
    0
  13. #120 iiQ_2910 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:20
    น่ารักกกก
    #120
    0
  14. #119 minmiinz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 14:05
    แน้ น้องกรน่ารักน่าหยิกที่สุด เอาจริงพี่รามเขาอยากชัดเจนกับน้องแล้วแต่น้องเหมือนไม่อยากคบกันแบบนั้น ดราม่าแน่ๆเลย พี่ปุ้ยหลอกให้คนอ่านตายใจกับบทหวาน ฮื่อๆ 55555 รออ่านต่อค่า
    #119
    0
  15. #118 Pitchayada Khethamma (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    นา่รักเก่งงงงงง
    #118
    0
  16. #117 SirikulYodnamkam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:35
    น่ารักกกใจเหลวไปหมดดด กลัวดราม่าเหลือเกินนน
    #117
    0
  17. #116 Pangpp24 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:04
    น้องกรลู้กกกน่ารักมากไปแล๊ววว อ้อนพี่เค้าทีใจแม่ก็เหลวเป็นน้ำเลยฮือออ
    #116
    0
  18. #115 LettenK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:00
    ยัยหนูก็น่ารักกับพี่เขาเก่งง
    #115
    0