รามกร [LINHOON Au :THAI]

ตอนที่ 5 : ของขวัญวันเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    26 เม.ย. 62






รามกร

บทที่ 4 ของขวัญวันเกิด


เช้าวันจันทร์ รามไปส่งยศกรที่บ้าน ซึ่งเขาจำไม่ผิดคือเพ้นเฮาส์ของพิมรักษณ์ก็อยู่ไม่ไกลบ้านของเจ้าตัวแสบ แค่คนละฝั่งรถไฟฟ้าเท่านั้นเอง

ตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์ ยศกรอยู่กับรามที่ห้องพัก เรื่องนี้จะโทษก็ไม่รู้ว่าต้องให้น้ำหนักไปที่ใคร ทุกอย่างมันเริ่มในเช้ามืดคืนวันอาทิตย์กว่าที่ทั้งสอง ไม่สิ.. ต้องบอกรามคนเดียวก่อน จะลงจากเตียงก็บ่ายแก่แล้ว ส่วนยศกรนั้นพลบค่ำถึงยอมที่จะผละออกจากเตียง อย่าพูดเรื่องกลับบ้านในคืนนั้นเลย เอาเป็นว่าอีกฝ่ายยอมลงจากเตียงมานั่งกินข้าวก็ดีเท่าไหร่แล้ว

รามนึกอยากจะพายศกรออกไปกินอะไรอร่อย ๆ ทดแทนเรี่ยวแรงที่หายไป แต่สุดท้ายก็แค่พึ่งร้านอาหารตามสั่งหน้าที่พัก เพราะเจ้าตัวบอกอยากกินอะไรง่าย ๆ แล้วนอนมากกว่า จากนั้นก็พักผ่อนอยู่แต่ในห้องจนเช้า ถึงได้ออกมานั่นเพราะรามต้องไปทำงาน

รามได้เบอร์โทรศัพท์และช่องทางติดต่อของยศกรมาแล้ว และช่วงนี้เขาพูดคุยกับอีกฝ่ายมากเป็นพิเศษ เอาเป็นว่า ว่างเมื่อไหร่ เป็นได้จับโทรศัพท์มือถือ ถ้าไม่โทรหาก็จะส่งข้อความแชทไป ซึ่งก็ได้รับการตอบรับกลับมาอย่างดี

การพูดคุยของทั้งสองไม่ได้อยู่ในรูปของคนจีบกัน แม้ว่าความสัมพันธ์ทางกายจะค่อนข้างชัดเจนว่าไม่ใช่แค่พี่น้องที่รู้จักกันมาก่อนก็ตาม การถามไถ่เรื่องราวทั่วไปในแต่ละวัน ทำงานเป็นอย่างไร? กินข้าวหรือยัง? ขายของออนไลน์ได้เยอะไหม? คำถามพื้น ๆ แต่ทั้งคู่ก็ดูจะตอบโต้กันได้ไม่ขาด

“พี่รามยังไม่เลิกงานเหรอ?”

“เลิกแล้วล่ะ แต่ร้อน พี่เลยยังไม่ออก” รามตอบกลับปลายสาย ซึ่งเป็นเขาที่โทรไป หลังจากที่หมดเวลางานในวันนี้แล้ว “หนูทำอะไรอยู่น่ะ? ได้ยินเสียงแควก ๆ เหมือนเทปกาวปะ? ดึงเทปกาวเหรอ?”

“ใช่ ๆ หนูห่อของให้ลูกค่าอยู่ ว่าจะส่งวันจันทร์”

“เยอะไหม?”

“ไม่เยอะ สามสี่กล่องได้”

“นึกว่าเยอะ จะได้ไปช่วย”

“ไข่มาหาเปิน เพราะกึดเติงหากะแค่ขี่รถเครื่องมาเน้อ” (อยากมาหาหนู เพราะคิดถึงก็แค่ขี่มอเตอร์ไซค์มาเน้อ)

รามฉีกยิ้ม เคาะด้ามปากกากับโต๊ะเล่น เขาฟังภาษาเหนือของน้องออก อันที่จริงก็ต้องบอกว่า เขาฟังภาษาท้องถิ่นของสุโขทัยออกด้วย เพราะอยู่ในไร่ตั้งแต่เด็ก

ไร่หาญนรินทร์นั้น มีผู้คนหลากหลาย ทั้งภาคกลาง ภาคเหนือ คนในท้องที่ ต่างด้าวที่มีใบอนุญาตก็มี ดังนั้นภาษาจึงปะปนกันไป

“ก็ให้พี่อ้างหน่อยสิ เผื่อหนูติดธุระที่ไหน”

“ไม่หลอกถามว่าหนูนัดคนอื่นหรือเปล่าสิ อะ... แต่หนูจะแกล้งไม่รู้ก็ได้ หนูต้องตอบว่าไงดีนะ... เออ... หนูไม่ได้ติดธุระที่ไหน หนูห่อของอยู่ที่บ้าน ถ้าพี่รามว่างมาช่วยหนูหน่อยนะ กลัวกลับค่ำ ๆ มืด ๆ แล้วขับรถไม่ชินทางก็ค้างกับหนูก่อนก็ได้”

เสียงเล็กเสียงน้อยที่เล็ดลอดมานั้นทำเอารามปั้นยิ้มไม่ได้เลยจริง ๆ ยศกรนี่น้า.....

“ถ้าให้พี่ไปช่วยเนี่ย มีค่าเหนื่อยปะ”

“แหมมมม คนเรานะ... หนูก็ขายของได้กำไรนิดเดียว ยังต้องมาเสียเงินจ้างพนักงานห่ออีกเหรอเนี่ย ทำเองดีกว่ามั้ง หมดกัน ทุนก็เยอะ กำไรก็น้อย”

ทำเป็นมาบ่นนะ!

ในใจรามคิดอย่างนั้น แต่ภาพที่เขาเป็นในตอนนี้คือ นั่งยิ้มแล้วก็ยิ้มอีก

“พี่ไปช่วยฟรีก็ได้ แต่ไปพรุ่งนี้บ่าย ๆ แล้วกันนะ พี่ต้องทำงาน”

“วันนี้วันศุกร์แห่งชาตินะ เผื่อพี่รามลืม”

“แต่บริษัทที่ผมทำงานอยู่ต้องทำงานถึงวันเสาร์ครับผม คุณยศกร”

“ว้า.... นึกว่าพี่รามจะมาเย็นนี้”

“คิดถึงพี่เหรอ?”

“หาคนเลี้ยงข้าวเย็น”

“โธ่เอ้ยยยย” รามหมดแล้วซึ่งความเก๊กขรึม เขาหัวเราะออกมาจนได้สิน่า

“แหม.. พี่รามครับ ก็อาทิตย์นี้หนูเพิ่งขายของได้ไม่กี่ยอดเอง เนี่ย สินค้าล็อตใหม่มาเสียภาษีที่ศุลกากรตั้งหลายพัน ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิดขายเลย หนูบ่จี้แล้วอะพี่ราม จนมาก มาเลี้ยงข้าวหนูหน่อยนะ พลีสสสสส”

“ถามจริง เอาแบบจริงจัง”

“พี่รามก็เอาหนูจริงทุกนัดอะ”

“หนูครับ...” รามหมดแรงจะย้อนมุกแล้ว บอกตรง ๆ คิดไม่ทัน

เด็กนี่มันร้าย!!

ยศกรหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดอะไรสักอย่าง เหมือนเป็นการพึมพำไปเรื่อยมากกว่า รามได้แต่ถอนใจ แต่เขากลับอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“พี่เลี้ยงข้าวเย็นหนูเย็นนี้ก็ได้” เพราะจากที่ทำงานของเขาไปที่บ้านของยศกรนั้น ใช้เวลาพอสมควร แต่เขาใช้มอเตอร์ไซค์อย่างไรเสีย ก็ไม่ใช้เวลาเยอะเช่นรถยนต์

“แต่พี่ถามจริง ๆ หนูอยากให้พี่เลี้ยงข้าว หรืออยากเจอพี่”

“เลี้ยงข้าว” คำตอบที่สวนกลับมาแบบไม่เสียเวลาคิดอะไรเลยนั้น ทำเอารามอยากเอาหน้าผากโขกโต๊ะทำงาน ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อประโยคต่อไปลอยเข้าหู “เลี้ยงข้าวอะ ข้ออ้าง จริง ๆ แล้วหนูอยากเจอพี่ราม”

“...”

“แต่หนูไม่รู้ไงว่าพี่รามต้องทำงานพรุ่งนี้ ตอนแรกเลยจะชวนมาค้างด้วย แล้วพรุ่งนี้จะชวนไปดูหนัง ซึ่ง.. หนูก็ไม่รู้อีกอะ ว่าพี่รามชอบดูหนังไหม”

“พี่ก็ชอบดู แต่ส่วนมากพี่ดูในเน็ตมากกว่า จะว่าไปก็ไม่ได้ไปดูหนังนานแล้ว...”

“งั้น...พรุ่งนี้ไปดูหนังกับหนูนะ หนูอยากดูหนังเรื่องหนึ่ง ไม่ดังหรอก หนังนอกกระแสน่ะ”

“ได้สิ แต่ขอเป็นรอบบ่าย ไม่ก็เย็นเลย”

“งั้นไปซื้อตั๋วที่หน้าโรงเลย มีที่นั่งอยู่แล้ว”

“ได้ครับ” รามตอบรับไป ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะย้อนถาม “แล้วตกลงเย็นนี้จะให้พี่เลี้ยงข้าวไหมครับ พี่ไปหาได้นะ”

“พรุ่งนี้ดีกว่าครับ หนูบอกแล้วไง หนูไม่รู้ว่าพี่รามทำงานวันเสาร์ด้วย มาเย็นนี้ พรุ่งนี้ก็มาอีก พี่รามย้อนไปย้อนมาหลายทีเปล่าๆ”

“แต่ก็อยากเจอหลายทีนะ”

“เอ๊ะ... อันนี้คืออยากเจอจริง ๆ หรืออยากอะไรเอ่ย”

เนี่ย.. รู้ทัน

รามไม่ว่าอะไร เขาเปลี่ยนเรื่องไปเป็นถามเกี่ยวกับสินค้าออนไลน์ที่ยศกรทำอยู่ ถึงได้รู้ว่าน้องขายจำพวกเทียนหอม มีทั้งของไทยทำ และนำเข้า รวมไปถึงอุปกรณ์การใช้งานที่เกี่ยวข้อง และมีสินค้าอย่างอื่น เช่นพวกเครื่องประดับ ปิ่นปักผม งานเครื่องหัวจากเมืองจีน มีจำพวกงานเรซิ่นด้วย ไม่รู้ว่ารายได้ดีมากแค่ไหน แต่ดูจากที่อีกฝ่ายไม่ทำงานประจำ ก็คิดว่าคงได้ไม่น้อย

ทั้งสองคุยโทรศัพท์กันอีกครู่ใหญ่ เมื่อรามเห็นว่าแดดยามหกโมงเย็นเริ่มลับยอดตึกแล้ว เขาจึงขอวางสาย แล้วลุกจากโต๊ะทำงาน

“คืนนี้หนูนอนเร็วไหม?”

“ปรกติของหนูห้าทุ่มนี่คือนอนเร็ว... เร็วแบบ ม๊ากมาก”

“งั้นไว้พี่โทรหานะ”

“แน้... วิดีโอคอลเลยไหม ๆ หนูชอบแช่อ่างน้ำตอนสองทุ่ม”

“เฮ่ออออออออออออ” รามแกล้งถอนหายใจใส่ ผลที่ได้ตอบกลับมาน่ะหรือคือเสียงหัวเราะคิกคัก “พี่วางสายแล้วครับ จะกลับแล้ว”

“โอเค ๆ จะวงจะแว้นก็ระวังด้วยนะครับ แล้วก็อย่าลืมนะ”

“เรื่องนัดพรุ่งนี้พี่ไม่ลืมหรอกครับ”

“เปล่า... หนูหมายถึงสองทุ่ม หนูจะแช่อ่างรอนะ คิคิ”

“เด็กนี่” รามยิ้มแล้วส่ายกน้า สุดท้ายก็อดใจวางสายจนได้

ร่างสูงออกจากห้องโดนสวมเสื้อแจ็กเก๊ตหนัง พร้อมกระเป๋าเป้คู่ใจที่ใช้มาหลายปีแล้ว มือข้างหนึ่งถือหมวกกันน็อค ในออฟฟิตยังมีพนังงานอีกหลายคน หนึ่งในนั้นมีปัทมาอยู่ด้วย

“ยังไม่กลับเหรอวะปัท?”

“ยัง ๆ เคลียร์เรฟงานที่ค้างไว้อยู่ แล้วแกยังไม่กลับเหรอ?”

“หลบแดด”

“ถ้าไม่ติดงานฉันก็ไม่รีบกลับเหมือนกัน แดดร้อนอย่างกับพรุ่งนี้พระอาทิตย์จะดับ” ปัทมาบ่นอุบ ก่อนจะทำหน้านึกขึ้นได้ “แกอย่าลืมเรื่องนั้นนะเว้ยราม วันอังคารนี้แล้ว”

“เรื่องนั้น? หรือไหนวะ?” รามขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปตามสายตาของปัทมา ซึ่งเหลือบไปยังโต๊ะทำงานตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

รามจำได้... มันคือโต๊ะทำงานของน้องผู้หญิงในทีมของเขา

“อ๋อ... ถามจริง คิดดีแล้วเหรอให้กูเลือกเนี่ย”

“หรือจะให้กูคิดล่ะ” มาอีหรอบนี้รามก็ไม่รู้จะพูดอะไร “ห้ามต่ำกว่าสองพันนะราม แล้วเดี๋ยวค่อยมาหารกัน ให้น้องมันหนัก ๆ หน่อยทุ่มให้งานขนาดนี้ เรื่องของแกก็ลองถามน้องสาว หรือญาติ ๆ แกที่เป็นผู้หญิงก็ได้”

“แกก็ผู้หญิงนะปัท”

“ฉันรีบทำงาน แกจะกลับบ้านก็เชิญ ชิ้ว ๆ” ดูการเปลี่ยนเรื่องของเพื่อนสนิทแล้ว รามได้แต่กรอกตาขึ้นฟ้า เชื่อเถอะว่าโลกนี้คงมีแต่พี่เอื้อเท่านั้นที่ทนกับปัทมาได้

รามจำใจต้องรับภารกิจนี้ แม้ว่าเขาจะไม่รู้เลยว่าต้องจัดการยังไง เอาเถอะ...พรุ่งนี้เขาเจอกับยศกร ค่อยลองถามน้องดูว่าพอจะช่วยเรื่องนี้เขาได้ไหม

 

 

 

บ่ายวันเสาร์

“พี่กำลังหาของขวัญวันเกิดให้น้องในแผนกน่ะ คิดไม่ออก” สุดท้าย รามปรึกษายศกรจนได้

อันที่จริงวันนี้เขานัดกับอีกฝ่ายว่าไปเจอกันที่โรงหนังเลย แต่เมื่อบอกสถานที่ว่าที่ไหน ปรากฏว่าเป็นทางผ่านของรามอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงโมเมเอาว่าจะไปรับน้องที่บ้านเอง ซึ่งยศกรก็ไม่ขัด

ดังนั้นในบ่ายวันเสาร์ที่แสนอบอ้าวนี้ รามจึงเข้ามาเป็นแขกในบ้านของยศกรเป็นครั้งแรก... ซึ่งก็คิดภาพได้ไม่ยากนัก เพราะก็เหมือนทาวเฮาท์ทั่ว ๆ ไป เพียงแค่บ้านของน้องนั้น มีข้าวของค่อนข้างเยอะ ซึ่งก็เป็นจำพวกกล่องไปรษณีย์ อุปกรณ์สำหรับห่อของ และลังกระดาษหลายลังวางตั้งอยู่

“ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ? ผู้ชาย?”

“ผู้หญิงครับ น้องเขาเป็น Co- Engineer ของแผนก พี่กับทีมเลยว่าจะหาของขวัญสักชิ้นให้ แต่... นอกจากไอ้ปัทแล้ว ทีมพี่ก็ไม่มีผู้หญิงเลยว่ะ ให้คิดว่าจะซื้ออะไรให้ มันก็ดันบอกว่าโอนเงินให้น้องมันเลย ให้ไปซื้อเอง แล้วพอพี่ถามว่า จะดีเหรอวะ? แค่นี้เองหนู ไอ้ปัทก็โยนมาให้พี่เป็นคนหาของขวัญแทน ยัยนี่ช่างไม่มีความละเอียดอ่อน”

“อุ่ย... พี่ปัทจามหรือยังนะ” ยศกรหัวเราะคิกคัก ทำเป็นเหรอหราเมื่อโดนสายตาคมกริบจับจ้อง

“เลยกลายเป็นพี่ที่ต้องมาคิดเนี่ยว่าจะซื้ออะไรให้ หนูมีไอเดียไหม?”

“หนูช่วยคิดแล้วหนูได้อะไรอะ”

“ได้พี่”

“แอ้... อันนี้หนูได้อยู่ละ คืนนี้หนูก็ต้องได้ด้วย อย่างอื่นสิ” รามอยากจะกรอกตาขึ้นฟ้าลงดินให้จบ ๆ ไป ไม่มีหรอกนะ ถ้าหยอดแบบนี้แล้วเด็กแถวนี้จะเขินจะอายจะแก้มพองน่ะ

ฮึ้ย! กัดแก้มกลม ๆ นั่นแทนขนมตอนนี้ได้ไหม

“หนูอยากได้อะไรล่ะ”

“พี่รามก็ต้องนำเสนอสิ เวลาไปขายงานให้ลูกค้า เราก็ต้องพรีเซนสินค้าไง ไหนลองสิๆ”

นี่เขาโดนเด็กแกล้งหรือเปล่าวะ

รามล่ะอยากจะหยิกจมูกรั้น ๆ นั่นให้เจ็บ แต่เขาก็ไม่ได้ทำ นอกจากขยับตัว แล้วยื่นหน้าไปจนเกือบชิดเจ้าตัวแสบ

“นอกจากคืนนี้ผมจะทำให้คุณยศกรร้องสุด ๆ แล้ว จะบริการหลังการขายด้วยการนวดเอว นวดสะโพก นวดขาจนกว่าคุณยศกรจะพอใจ ดีไหมครับ”

“แหม...” ยศกรยิ้มแต้ ก่อนจะทำตาเล็กตาน้อยตอบกลับ “แบบนี้ก็ค่อยน่าฟังหน่อย”

“ตกลงจะช่วยพี่คิดได้หรือยังครับ ว่าพี่ควรซื้ออะไรดี” พอถามแล้วก็ได้เห็นท่าทียืดอกอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะยกมือขึ้นวางทับ แล้วพูดด้วยสีหน้าของผู้เชี่ยวชาญ

“พี่รามปรึกษาถูกคนแล้ว เรื่องการหาของกำนัล สำหรับพนักงานที่ต้องสิ้นเปลืองพลังกายและใจหมดไปกับงานสารพัดอย่างนั้น ไม่มีใครเข้าใจและรู้วิธีแก้ไขปัญหาดีเท่าหนูแล้ว”

คร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

“หนูขอแนะนำ เทียนหอมระเหย งานอโรม่าเธอราพีระดับตำหนักกุ้ยเฟย สุดยอดแห่งมนต์ขลังตำหนักฝ่ายใน เนื้อเทียนสกัดจากดอกกุ้ยฮวา เสริมสร่างความสดชื่น หอมหวาน ราวกับสาวน้อยแรกแย้ม งานบำบัดกาย เพิ่มพูนกำลังใจ กลิ่นหอมละมุน กระตุ้น...ความซาบซ่าน”

อืม.... อะ ไม่ขัดจังหวะนะ เชิญคุณพ่อค้าจัดต่อไป

“จุดก่อนนอน หรือตอนอาบน้ำ กลิ่นหอมจะกระตุ้นให้ร่างกายหลั่งสารเอนโดรฟินออกมา ทำให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย หลับสนิท ตื่นเช้ามาจะรู้สึกสดชื่อ กระปรี้กระเปร่า”

การขายดีเยี่ยม...

“ซื้อสินค้าวันนี้โปรโมชั่นพิเศษ  ซื้อคู่แก้วบรรจุเทียนหอม  เนื้อแก้วทำจากหยกเนื้อดี หลอมจนเนียนใส เพิ่มความงดงามด้วยฐานเหล็กดัดลวดลายดอกกุ้ยฮวา ในราคาลด 50%

“หมายถึงไอ้แก้วที่ว่าเนี่ย ราคาลด 50% หรือรวมทั้งเทียนและแก้วลด 50%

“แค่แก้วสิครับพี่ราม” ยศกรพูด พร้อมกับตบมือเบา ๆ หนึ่งที “เทียนหอมน่ะ นำเข้ามาจากใต้หวัน ราคาไม่ใช่น้อย เนี่ย.. ของแท้ ของดีต่อกาย ดีต่อใจ ราคาเบา ๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ นะครับ ของเพิ่งเข้าเมื่อวานนี้ หนูยังไม่ได้เอาขึ้นหน้าร้านเลย ลูกค้าวีไอพีก็ยังไม่เห็น  ถ้าไม่เพราะเป็นพี่รามนะ หนูไม่เสนอขายนะเนี่ย”

คร้าบบบบบบบบบบบบบบ พี่รามซื้อตั้งแต่แรกแล้วครับ

แหม... ขนาดนี้แล้ว

“อะ...ถ้าพี่ซื้อ ราคา?”

“4,xxx ได้สินค้าทันที เพราะมันวางอยู่ห้องข้างหลังหนูนี่เอง” รามหัวเราะกับท่าทางของยศกร

ให้ตาย.. เขาอยากฟาดหนูของเขาจริง ๆ

“แล้วไม่มีโปรโมชั่นจ่ายเงินสด ลดเลยทันที ฟรีทุกอย่างรวมพ่อค้าด้วยงี้เหรอ”

“เอ.. อันนี้หนูว่าไม่ใช่ละล่ะ” ยศกรทำหน้าทำตาได้น่าหมั่นไส้จริง ๆ แต่ก็รามก็พูดจริงที่ว่าจะซื้อของน่ะ ดังนั้น เขาจึงหันไปคว้าเอากระเป๋าเป้ของตัวเอง แล้วค้นกระเป๋าเงินออกมา หยิบธนบัตรใบละพันออกมาห้าใบ เพราะเขาไม่มีเงินย่อยกว่านี้แล้ว

“หนูห่อของขวัญให้พี่ด้วยได้ไหม วันมะรืนทันไหม?”

“ห่อได้ แต่หนูไม่มีทอนอะพี่ราม อุบอิบเลยเนาะ เพราะหนูถือคติซื้อขายงวดแรกจ่ายเงินสด งดเชื่อ เบื่อทอนเงิน จ่ายเกินได้แต่ห้ามขาด ขอบคุณค่ะ” ยศกรรับเงิน แล้วพูดรวดเดียว จบด้วยการยกมือไหว้และขอบคุณด้วยท่าทีอ้อร้อเป็นที่สุด ก่อนจะรีบเผ่นไปที่ห้องเก็บของ ไม่นานก็ออกมาพร้อมสินค้าที่พูดถึง รวมทั้งกระดาษ อุปกรณ์สำหรับห่อด้วย

“คุณลูกค้ากิติมาศักดิ์ วีไอพีในวีไอพี หนูแถมบริการพิเศษ ห่อให้เดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้หิ้วกลับได้เลย ไม่ต้องรอวันมะรืน”

ก็คือได้ทั้งต้นทั้งดอก กินหัวกินหาง กินทุกอย่าง ไม่ยอมคายเลยทีเดียว

“งกจริง ๆ”

“ปากท้องต้องเลี้ยงนา... ถ้าจะให้พี่รามเลี้ยงหนูก็เกรงใจ เพราะหนูกินจุ ดังนั้นหนูขายของให้พี่ราม เอาตังค์พี่รามมาขุนตัวเองแล้วให้พี่รามกินหนูแทน พี่รามจะได้อิ่มไง... เป็นไง หนูน่ารักไหม”

คำพูดคำจา...

รามยิ้มจนเมื่อยแก้มไปหมด นั่งเท้าคางมองเจ้าตัวแสบห่อของให้อย่างคล่องแคล่ว แล้วก็อดทึ่งไม่ได้

ยศกรทำให้เขาเพลินได้ ในทุกอิริยาบถเลยจริง ๆ

“ครับ...น่ารัก”

ยศกรยิ้มแป้น ช้อนตาอ้อน ก่อนจะรีบห่อของขวัญราคาแพงให้เรียบร้อย

 

รามได้ของตามที่ต้องการ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าไอ้เทียนหอมเนี่ย จะเป็นของขวัญที่น้องในทีมชอบหรือไม่ ทว่า ห่อของขวัญและของข้างในก็ดูดีสมราคาแสนแพงของมัน

“พี่ฝากไว้ก่อนนะ ส่วนเราก็ออกกันได้แล้วมั้ง ดูท่าคงต้องดูหนังรอบเย็นแล้วล่ะ”

“ได้เลย...” ยศกรพูด พร้อมกับลุกขึ้นเก็บของที่ตกแถวนั้น “เดี๋ยวหนูขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บหนึ่งนะ”

“ครับ” รามตอบรับ พร้อมกับเอาโทรศัพท์มือถือออกมา เพราะมันสั่นไม่หยุด เป็นชื่อของตี๋เล็กที่โทรเข้ามา

“ว่าไง”

“มึงอยู่ไหนวะราม” รามเหลือบตามองตามแผ่นหลังของยศกรที่เดินขึ้นชั้นสองไปแล้ว เขาขยับตัวนั่งให้สบาย ก่อนจะตอบคำถามเพื่อน

“อยู่ข้างนอก กำลังจะไปดูหนัง มึงมีอะไร”

“กูอยากจะแซวมึงอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้เดือดมากเลยว่ะ”

รามขมวดคิ้ว “มีอะไร?”

“ไอ้ปัทน่ะสิ ด่ากับพริ้มจนหน้าเฟชฉิบหายไปหมดแล้ว ล่าสุดพริ้มแม่งจะขู่จะแจ้งความเลยนะมึง ไอ้ปัทแม่งก็ไม่ยอม บอกจะไปรอที่ สน. เลยด้วย ขู่กลับว่าให้เตรียมหน้ารอไว้ได้เลย เพราะมันเล่นหน้าแหกแน่”

“อะไรกันวะ” ไม่แน่ใจว่านี่คือคำถาม หรือคำสบถ เพราะน้ำเสียงรามเต็มไปด้วยความหงุดหงิด อารมณ์ดี ๆ ตลอดอาทิตย์ของเขาพังลงเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งนาที

“มันก็เริ่มที่พริ้มอีกนั่นแหละ โพสต์บ้าบออะไรไม่รู้ คือไม่ได้เจาะจงนะมึง แต่อ่านดูก็รู้ว่าหมายถึงมึงอะแถมยังพาดพิงไปถึงไอ้ปัทด้วย มันเลยขึ้นด่ากันหน้าไทม์ไลน์เลย”

รามถึงกับพูดไม่ออก เขาเสยผมจนยุ่ง แต่ก็ไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาดี เขาเคยบอกให้ปัทมาเลิกสนใจสิ่งที่พริ้มพราวทำ เพราะมันไม่ได้สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว สำหรับเขาเรื่องอดีตเหล่านั้นอีกไม่นานก็คงลืมและไม่สนใจอีก

แต่ไม่รู้ว่ามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง

“แล้วตอนนี้ไอ้ปัทเป็นไงบ้าง เดี๋ยวกูโทรหามันเอง”

“ไม่ต้องหรอก กูเพิ่งคุยกับพี่เอื้อไป พี่เอื้อยึดมือถือมันแล้ว แล้วก็ไม่ให้มันแตะคอม ฯ ให้ไปเล่นกับหมาแล้ว”

“แม่ง... กูรู้สึกผิดอีกแล้วว่ะ ไอ้ปัทนิสัยมันปากไวก็จริงนะ แต่มันไม่เคยยุ่งกับใครก่อน ยิ่งเรื่องพริ้ม หลัง ๆ มาพอกูขอมันก็ยอมถอยแล้ว”

“เรื่องนี้ก็บอกเลยนะไอ้ราม เพราะพริ้มจริง ๆ ถ้ามึงได้อ่านโพสท์ล่าสุด กูบอกเลยว่าถ้าไม่ใช่ผู้หญิง กูจะไปกระทืบให้หน้าแหก” นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว

ในกลุ่ม รามเป็นคนง่าย ๆ อะไรก็ได้ ปัทมาใจร้อนปากไว แต่เป็นคนซื่อสัตย์ ตี๋ใหญ่ดูเป็นคนสนุกสนาน เจ้าชู้ไปเรื่อย แต่จริง ๆ เป็นคนมีเหตุผล ส่วนตี๋เล็ก เป็นคนใจเย็นมาก

และถึงขนาดที่ศิธรรม์คนเล็กเอ่ยปากอยากซัดหนัก ๆ นี่...

“พริ้มว่าอะไร”

“รวม ๆ แล้วก็โทษมึงเรื่องเลิกกัน และลากปัทเข้ามา หาว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะปัท พูดทำนองว่าปัทกับมึงแอบกินกัน บางคนก็เลยคิดว่ามึงเป็นชู้คนอื่น... นี่กูแค่ย่อความนะ”

“.....”

“กูรู้มึงอยากสบถ” ใช่... รามอยากสบถมาก

“ทำไมพริ้มไม่จบวะ หรือต้องให้กูไปกราบ”

“เขาไม่มีทางจบหรอกมึง เขารู้สึกว่าเขาเสียหน้า ยิ่งมึงตัดเขาแบบไม่หันกลับไปอีกเลยแบบนี้เขายิ่งเจ็บ”

“ให้กูทำไงวะ ต่อให้กูอยากกลับไป ชีวิตครอบครัวมันก็ไม่โอเคปะวะ แม่กูพ่อกูไม่เอาพริ้มแน่ ๆ”

“เป็นกู กูก็ไม่เอา ไม่รู้ได้สะใภ้หรือปลิง”

รามได้แต่เสยผมแล้วเสยผมอีก เพราะไม่รู้จะทำอย่างไร แต่เพราะเขาจมอยู่กับบทสนทนาของเรื่องที่เกิดขึ้น เลยไม่รู้ว่ายศกรลงมาข้างล่างแล้ว และกำลังยืนฟังเขาพูดอยู่

แม้จะไม่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด แต่ก็พอเดาได้

“เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดที่มึง พริ้มล้วน ๆ เลย กูโทรมาบอกมึง เพราะเผื่อมารู้ทีหลัง ส่วนทางพี่เอื้อกับไอ้ปัทไม่ต้องห่วง พี่เอื้อจัดการเอง ไว้มึงค่อยโทรไปคุยกับพี่เค้าตอนว่าง ๆ แล้วกัน”

“เออ ๆ ...พูดไม่ทันขาด”

“อะไรวะ?”

“สายซ้อนของพริ้ม”

“รับไหม?”

“ไม่” รามตอบอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นคำตอบที่ศิธรรม์คนเล็กพอใจมาก

“ดี ๆ ไม่ต้องรับ จริง ๆ มึงบล็อคไปเลยก็ได้”

“กูกำลังคิดว่าจะทำ”

“อืม... นี่มึงอยู่ข้างนอกใช่ไหม? ดูหนัง?”

“อือ..นัดกับน้องไว้”รามตอบไปตามตรง เพราะไม่ได้คิดว่ามันควรเป็นเรื่องน่าปิดบังอะไร แต่แขนของเขาถูกกระตุกจนต้องหันไปมอง ถึงเห็นว่ายศกรกำลังส่ายหน้า ราวกับรู้ว่าเขาจะบอกอะไรเพื่อน

“น้องไหนวะ”

“คนบ้านเดียวกัน มึงไม่รู้จักหรอก บังเอิญเจอกันน่ะ”

“อ่อ.. เออ ๆ กูโทรมาบอกมึงเท่านี้แหละ ไว้คุยกัน”

“ขอบใจ” รามวางสายด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ก่อนจะพยายามปั้นหน้าให้ดีขึ้น แล้วหันมายิ้มให้ยศกร

“ไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้องยิ้มก็ได้”

“พี่ก็...นะ” รามไม่รู้จะพูดอะไร ก่อนจะขยับตัวไปมา ลูบหน้าอีกครั้ง เพื่อพยายามรวบรวมสติและควบคุมอารมณ์ให้เต็มที่

“พี่บอกใครไม่ได้ใช่ไหมเรื่องของหนู” ยศกรนิ่ง ก่อนจะพยักหน้า “แค่พูดชื่อก็ไม่ได้เหรอ?”

“จริง ๆ มันก็ได้ครับ เพราะยังไงเพื่อนพี่ก็เคยเจอหนู แต่อย่าให้เขารู้มากกว่าที่รู้อยู่เลยจะดีกว่า ส่วนหนึ่งก็เพื่อตัวพี่ด้วย”

สีหน้าของรามแสดงออกว่าไม่เข้าใจ ตัวเขาเกี่ยวอะไร ถ้าเขาจะบอกว่าเขาอยู่กับยศกร ไปดูหนัง กินข้าว ตามประสาคน...

คน...

คนอะไรดี

“ปอจะเข้าคิงละเนาะ” (พอจะรู้ตัวแล้วใช่ไหม?)

รามถอนหายใจ และพยักหน้า

เขากับยศกรไม่ได้มีสถานะอะไรต่อกัน นอกจากคนที่เคยรู้จักกันมาก่อน และมีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งเพียงแค่ข้ามคืนเท่านั้น

ใกล้ชิด และตอบสนองเรื่องเซ็กส์...

ง่าย ๆ ชัดเจนดี

“มันดีกว่า ถ้าทุกคนรู้จักหนูแค่ผิวเผิน พอรู้แค่ว่ารู้จักกับพี่ก็พอ เรื่องอื่น รังแต่จะมีคำถามตามมา”

จริง... จริงอย่างที่ยศกรพูด

“ตอนนี้พี่รามคงมีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว อย่าให้เรื่องของหนูทำพี่รามปวดหัวมากกว่าเดิมเลย”

“เรื่องของพี่ไม่น่าปวดหัวหรอก แต่มันงี่เง่า” ใช่... รามนิยามทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ว่างี่เง่า

เขาไม่อยากโทษปัทมาจริง ๆ

และเขาก็ไม่อยากโทษพริ้มพราว

แต่เรื่องวันนี้ ถ้าทั้งหมดไม่ได้ใส่ความเป็นเพื่อนลงไป เขาข้องใจประเด็นเดียวเท่านั้น

พริ้มพราวต้องการอะไร

“พี่รามโอเคหรือเปล่า? ถ้าไม่โอเควันนี้ไม่ดูก็ได้นะ เดี๋ยวหนูรอแผ่นออกค่อยซื้อมาดู”

“พี่โอเคดีครับ แต่ขอเวลาสักหน่อยนะ” ยศกรพยักหน้า ขยับไปนั่งใกล้ ๆ เอาไหล่ชนบ่าหนา

“จริง ๆ หนูก็ไม่อยากเซ้าซี้ แต่ยอมรับว่าได้ยินแล้วมันโคตรขาดตอน อยากเสือกมากเลยอะ” รามนิ่งไป ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ยิ่งเห็นหน้าบู้บี้ของยศกรเขาก็ยิ่งรู้สึกขำอย่างบอกไม่ถูก

อะไรเนี่ย...

เขาควรหงุดหงิดจนยิ้มไม่ออกสิ

“ฮื้ออออ พี่ราม เล่าให้หนูฟังหน่อยได้ไหมอะ ใครทำพี่รามหงุดหงิดอะ คนชื่อพริ้ม?” ก็ยศกรได้ยินแบบนั้น ไม่แปลกถ้าจะเดาแล้วถามรามกลับไปเช่นนี้

ทำไมพริ้มยังไม่จบ ๆ นี่แหละ

“อืม..ใช่ เพราะพริ้ม”

“แล้วยัยคุณพริ้มนี่ใครอะ ทำไมต้องมาทำพี่รามอารมณ์เสียตอนอยู่กับหนูด้วยเนี่ย” ยศกรเริ่มบ่นกระปอดกระแปด แต่เชื่อเถอะว่ารามไม่ได้รู้สึกไม่พอใจหรือรำคาญใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่า ไอ้ท่าทางงุ้ย ๆ นั่นน่ามองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“แฟนเก่าครับ”

“...” อุ่ย

“เลิกกันไปสักพักแล้ว”

“...” เอิ่ม

“แต่ปัญหามันไม่จบสักที”

“เพราะ?” ยศกรถามนำ เพื่อให้รามเล่า ซึ่งรามก็ไม่ทำให้ยศกรผิดหวัง

เรื่องราวระหว่างตนเองกับพริ้มพราวถูกถ่ายทอดออกมาหมดเปลือก ราวกับรามต้องการเล่าแบบนี้ให้ใครสักคนฟัง คนที่แค่รับฟังเขา ให้เขาได้พูด ให้เขาได้ระบาย ให้เขาได้... ได้เป็นราม

เป็นรามที่ไม่ใช่รามที่ทุกคนรู้จัก

“...แล้วพริ้มคงไม่พอใจเรื่องที่ปัทไปทวงเงินของพี่ในเฟชฯ เลยไม่ถูกกับปัทเท่าไหร่ พี่เข้าใจพริ้มนะ ว่าเขาคงเสียหน้ามาก พี่เลยไม่พูด ไม่อะไร ให้คนคิดว่าพี่ไม่ดีไป ยังไงพี่ก็ผู้ชายเสียหายน้อยกว่า แต่คราวนี้พี่ว่าพริ้มทำเกินไป การลากปัทเข้ามา แล้วพูดทำนองว่าพี่เป็นชู้กับเมียชาวบ้านพี่ไม่โอเคจริง ๆ”

“อืม” ยศกรตอบรับเบา ๆ ก่อนจะถามว่า

“เงินเก็บที่ผู้หญิงคนนั้นถือไว้เยอะไหมพี่”

รามพยักหน้า

“ก็น่าจะเกือบ ๆ ล้าน พี่ไม่แน่ใจ แต่พี่ฝากเข้าบัญชีของพริ้มทุกเดือนตั้งแต่เริ่มทำงาน สามสี่ปีหลังมานี้อย่างน้อย ๆ ก็เดือนละหมื่นสองหมื่นสาม ช่วงกลางปีกับสิ้นปีก็เยอะหน่อยเพราะโบนัทพี่ค่อนข้างเยอะ”

“ตีเลขกลม ๆ ว่าล้านหนึ่ง” รามไม่ตอบรับ แต่เขาก็คิดว่าประมาณนั้น

“อืม พี่รู้ว่าเงินมันเยอะ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นพี่ก็ผิด แต่จะให้พี่ไปทวงเงินก้อนนั้นมา พี่...”

“พี่รามอายแทนเขา?” รามนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้า “พี่รามอยากได้เงินคืนไหม”

“ถ้าเขาคืนพี่ก็เอา แต่ถ้าไม่คืนก็คงไม่ไปถาม” นึกอยู่แล้ว

“โอเค...” ยศกรพูดออกมา ราวกับว่าตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ พร้อมทั้งเอื้อมมือไปตบบนหลังมือของรามเบา ๆ  “พี่ราม”

“ครับ” ยศกรยิ้มน่ารักให้กับราม

“เราไม่ดูหนังดีกว่าวันนี้”

“ทำไมล่ะ? พี่ทำให้หนูไม่พอใจเหรอ”

“เปล่าครับ” ยศกรฉีกยิ้มกว้าง แต่ไม่รู้ทำไม รามถึงรู้สึกว่าเหมือนกับน้องมีเขี้ยวแหลมโผล่ เขางอก มีหางศรด้วย... เดี๋ยวนะ

 

“ไป ทวง เงิน กัน เถอะ”

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

ทุกคนไม่ต้องห่วงอิหนูของพี่รามนะ

น้องมันคยกับน้องรักษณ์มาตั้งแต่อนุบาล  เน้น... เน้นว่าสนิทกับผู้หญิงที่ชื่อพิมรักษณ์มาตั้งแต่อนุบาล

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ประโยคนี้ต้องคอยเตือนใจทุกคนเอาไว้นะ



ปล. จริง ๆ แล้วเราอยากจะบอกว่า เพื่อนแบบปัทมา จะว่าไม่ดีก็ไม่ใช่ แต่จะว่าดีก็ไม่ใช่อีก แต่เพราะทุกอย่างในโลกใบนี้ นอกจากนิยายแล้ว.... มันไม่เคยมีอะไรสมเหตุสมผลและสมบูรณ์แบบ 


ไม่แปลกหรอกนะคะ ถ้าคนอ่านอ่านแล้วจะรู้สึกไม่ชอบตัวละครแบบนี้ ไม่ชอบคนนั้น ไม่ชอบคนนี้...


โลกจริง ๆ มันโหดร้ายกว่าในนิยายเยอะ



เห็นมะ...ใครว่าเราสวยและตลกอย่างเดียว


สวย ตลก มีสาระ(เลว) ด้วย!! 


/นั่งส่องกระจก เอาผมทัดหูแล้วกระตุกยิ้ม/


ไม่สวยละ อันนี้บ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #276 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 23:09
    กุขำตอนขายเทียน จ่ายสดงดทอนเกินได้แต่ห้ามขาด เอาเงินมาซื้อกินแล้วพี่กินหนูต่อ เงินตั้งเกือบล้านเสียไม่ได้หรอกเนอะน้องมะยมเนอะ ตอนคบกันมันก็ได้ไปตั้งเท่าไหร่อิชะนีปลิงไฟตัวนั้น
    #276
    0
  2. #192 Ff_mino (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 21:23
    เขินมากกกกกกกกกก พี่รามคุยกับน้องมะยมน่ารักมากกกกก อ่านแล้วเขินตามไปหมด น้องมะยมนี่ขายของเก่งมากลูก เอาทุกเม็ด แล้วนายรามอ่ะใจอ่อนไงหลงน้อง555555555

    ชะนีพริ้มไม่จบใช่ไหม มาตบกับเราแมะ ห๊ะ!!! เหม็นๆๆๆๆ ลูกแม่แซ่บเข็ดฟัน! ไปทวงมันเลย เอาให้ได้คืนทุกบาดทุกสตางค์เลยนะลูก เงินผัว เอ้ย เงินพี่รามจะได้เอามาซื้อของร้านหนูอีกเยอะๆๆๆๆ
    #192
    0
  3. #137 ppthana60 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:20
    เข้าใจปัทส่วนนึงเลย เพื่อนใครใครก็รักเห็นอยู่ทนโท้ว่าอีนี้พูดไม่จริง แต่ก็ไปต่อปากต่อคำ ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องรามกับพริ้มละมันเรื่องปัทด้วยมี่อีพริ้มมันลากไปเกี่ยวเป้นเราก็หงิดแหละแต่วิธีตั้งรับของปัทก็ไม่ถุก รอดูยัยหนูของแม่จัดการอีปสด อยู่จ้า
    #137
    0
  4. #129 fallingforyou. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 05:13
    โอ้โหนี่มันมาเฟีย5555555ยัยน้องเอ้ย
    #129
    0
  5. #100 mameeeeee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    พี่รามต้องมองเห็นว่สน้องยมเหมาะกับเป็นแม่บ้านมนอนาคค หาเงินเก่ง แถมทวงเงินเด่งอีกต่างหาด
    #100
    0
  6. #90 Pangpp24 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:58
    ดีมากค่ะลูกเก็บมาให้หมด
    #90
    0
  7. #67 zenxia_x (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:00
    ไอ่แสบเอ้ยยยย!!!
    #67
    0
  8. #45 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:32
    ยัยหนูมะยมเอ๊ย แก่นจริงๆ ทวงเงินหนักๆเลยนะหนู
    #45
    0
  9. #44 ไคโด้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:45
    จัดคะลูก จัดชะนีให้หนัก
    #44
    0
  10. #42 ivehyun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:39
    สมแล้วที่เป้นเพื่อนกับไออ้วนได้ เย่มเรยไอแสบบบ
    #42
    0
  11. #41 minmiinz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 03:06
    มันเขี้ยวหนูกรจังเลยอ่ะ แงง อยากตีน้องๆๆ น้องร้ายกาจมาก แต่มีความน่ารักงุ้งงิ้ง เข้าใจแหละว่าทำไมพี่รามถึงหลงหนูมากขนาดนี้ ฮืออ แล้วอะไรนะทำให้ปัจจุบันเลิกคุยกันไปได้ แต่ตลกที่น้องจะไปทวงตังพริ้มนี่แหละ เตรียมฮาก่อนเลย 55555
    #41
    0
  12. #36 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:41
    น้องมีความร้ายยย แต่ก็คงไม่ได้หวังร้ายกับพี่รามหรอกมั้ง
    #36
    0
  13. #35 iiQ_2910 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:40
    เอาเลยค่ะหนูมะยม เอาให้สุด เอาให้สามม รอน้องเลยค่ะ55555 เห็นฤทธิ์เจ้าตัวแสบพิมรักษณ์แล้ว หนูกรต้องไม่น้อยหน้านะคะ เอาเลยลูก
    เนี่ยไรท์เป็นคนตลกอ่ะ 55555
    #35
    0
  14. #34 KiM RyEo WooK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 23:18
    น้องต้องร้ายมากแน่ๆเลยย อยากอ่านต่อแล้ววว *กัดผ้ารอคุณไรท์
    #34
    0
  15. #33 Laimaprang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:18
    ตัดจบแบบอยากอ่านต่อไม่ไหวแล้ววว น้องคงแสบๆฟาดๆแน่ๆ5555555
    #33
    0
  16. #32 SilverVVHL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:13

    น้องน่ารักกกกกกกกกกก
    #32
    0
  17. #31 Pitchayada Khethamma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:12
    น้องจะไปฟาดหนออออ ตั้งตารอตอนตอนไปนะค้าบคุณไรท์ สู้ๆๆๆ
    #31
    0
  18. #30 คุณเเว่นกลม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:30
    อยากมีน้องมะยมเป็นของตัวเองต้องทำอย่างไรคะ? อุเเงงงงง
    #30
    2
    • #30-1 004-700(จากตอนที่ 5)
      26 เมษายน 2562 / 21:31
      ลองถามพี่รามดู...
      #30-1
    • #30-2 คุณเเว่นกลม(จากตอนที่ 5)
      26 เมษายน 2562 / 21:44
      //ยกมือปิดปากส่ายหน้าไปมา
      #30-2