รามกร [LINHOON Au :THAI]

ตอนที่ 10 : ฟ้าฝนเป็นใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62

รามกร

ตอนที่ 9 ฟ้าฝนเป็นใจ


 



“มันไม่ใช่ละ แบบนี้มันไม่ถูกต้อง”

คนที่ได้ยินประโยคนี้เช่นราม จำต้องละสายตาจากหน้านิตยสารในมือแล้วมองไปยังคนพูด ซึ่งเจ้าตัวกำลังนั่งบนเบาะรองนั่งขนาดใหญ่ ในอ้อมแขนมีหมอนอิงกอดกระชับ ริมฝีปากจิ้มลิ้มยื่นแล้วยื่นอีกแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“หนูจะไม่ยอมกับการถูกเอารัดเอาเปรียบแบบนี้นะพี่ราม” แล้วยศกรก็หันมาสนใจรามจนได้

รามปิดนิตยสาร ซึ่งเขาก็หยิบมาเปิดอ่านไปเรื่อยไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ ในสถานที่คลื่นสัญญาณโทรศัพท์มือถือไม่มี ทีวี วิทยุเงียบกริบ สภาพอากาศแย่จนไม่รู้จะว่าอย่างไร การหยิบมันมาเปิดอ่านก็ไม่ทำให้เบื่อเท่าไหร่

แต่ไม่ใช่กับหนูของราม

ยศกรเบ้ปากจนบิดเบี้ยว ก่อนจะตวัดสายตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างเรือนแพ แล้วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก จากนั้นก็คลานตุปัดตุเป๋มากอดมาซุกอยู่กับอกของราม ซึ่งนั่งบนเบาะนั่งเอนกประสงค์ใกล้ ๆ

“ฮือ...”

ร้องไห้?

“จริงจัง?” รามไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาก้มมองเจ้าหนูที่ซุกอยู่กับอก ดันร่างอีกฝ่ายออกเล็กน้อยเพื่อมองก็พบว่ายศกรน้ำตาไหลจริง ๆ

“หนูโมโห ฮืออออออออ” ร้องไห้จริงโว้ยยยยย

รามเกิดอาการนิ่งงันอยู่หนึ่งลมหายใจ ก่อนจะสวมกอดร่างของเจ้าหนูของเขาเอาไว้ เห็นเป็นจอมดื้อ จอมแสบ แต่แค่ฝนตกแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยหรือ

“หนูจะร้องไห้แข่งกับฝนเหรอครับ หื้ม” รามแสร้งพูดออกไป พร้อมกับกดหอมที่ข้างขมับหนัก ๆ สองที

เขาไม่รู้ว่าต้องปลอบอย่างไรดี รู้ทั้งรู้ว่ายศกรงอแงเพราะฝนตก แต่มันก็แค่ฝนตกเท่านั้นในความรู้สึกเขา

“ถ้าอีฝนมันเป็นตัวเป็นตน หนูจะให้พี่รามไปเตะมันตกน้ำ ตกมาทำไม หนูเล่นน้ำไม่ได้เนี่ย”

“ถึงกับอีฝนเลยเหรอครับ”

“ใช่!” ยศกรขยับตัวลุกขึ้นนั่ง หันไปจ้องมองสายฝนที่ตกหนัก แล้วก็ฟึดฟัด “วันพุธไม่ตก พฤหัสไม่ตก ศุกร์ไม่ตก มาตกวันเสาร์ เสื้อชูชีพไม่ได้เช่ามั้ง ตกมาทำไมก็ไม่รู้ โมโห! ฮืออออออ”

โมโหจนร้องไห้...

ใช่ว่ารามไม่เคยเห็นอาการนี้ แต่ไม่คิดว่าจะเกิดกับยศกร...

จริง ๆ นะ

รามโคตรประหลาดใจเลย

“ทำไมหนูเป็นแบบนี้”

ยศกรหันขวับมามองรามด้วยสายตาไม่พอใจ เพราะประโยคที่เอ่ยนั้น มันเหมือนกับพูดว่าทำไมหนูงี่เง่าแบบนี้ ถ้าไม่เพราะว่ารามยิ้มหล่อรออยู่ คงโดนไม่ใช่น้อยแน่ ๆ

“หนูทำไม” เสียงเขียวปัดเชียวนา...

รามดึงตัวแสบเข้ามากอด แม้ว่าตั้งใจจะจูบหนัก ๆ ลงที่แก้มนิ่ม แต่เจ้าตัวหันหน้าหนีตาม เขาก็ยังขบขันในลำคอเบา ๆ

“หนูน่ารัก”

“ไม่ต้องเลย ตะกี้พี่รามว่าหนู”

“พี่ว่าอะไร?”

“พี่รามว่า ทำไมหนูเป็นคนแบบนี้ พี่รามว่าหนูงี่เง่า”

“เปล่าครับ พี่ก็ตอบแล้วไง ว่าหนูเป็นไงอะ ไม่ได้ว่างี่เง่าสักคำ”

“นี่ไง พูดแล้วคำว่างี่เง่า” จนได้!

“โธ่... มันเขี้ยวว่ะ” ใช่รามมันเขี้ยวจริง ๆ

และในเมื่อตอนนี้ตัวแสบอยู่ในอ้อมกอดของเขา รามจึงฟัดอีกฝ่ายเสียเต็มที่ ไม่นำพาเสียงโวยวาย ยศกรก็แค่กวนไปเรื่อยนั่นแหละ ไม่ได้จริงจังกับสิ่งที่เป็นปัญหาหรอก

แต่แกล้งกันไปแกล้งกันมา ยศกรก็ตัวแข็งทื่อจนรามแปลกใจ ก่อนเจ้าตัวจะโถมกายเข้ามาซุกอกของเขา ขดตัวเบียดชิด ยกมือขึ้นอุดหู

คราแรกฟ้าแลบ เพิ่งอุดหูได้เสียงฟ้าผ่าก็ทำเอาสะดุ้งกันทั้งคู่ ทั้งยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบนเรือนแพอีกด้วย สงสัยว่าคงมีฝ้าผ่าในบริเวณใกล้ ๆ ดีว่าไม่มีผลอะไรกับไฟฟ้าที่ใช้งานอยู่

แต่ไม่ทันได้พูดอะไร แสงฟ้าแลบก็เกิดขึ้นอีก ยศกรตัวแข็ง ร้องด้วยเสียงอู้อี้เพราะซุกหน้ากับแผงอกของราม ชายหนู่มรู้สึกได้ถึงอาการไม่ค่อยดีนั้นจึงได้กอดกระชับร่างในอ้อมอกเอาไว้แน่น จนเสียงฟ้าผ่าครั้งที่สองดังสนั่นและกระแสไฟฟ้าในเรือนแพดับลง

“ฮืออออ พี่ราม!   หนูกลัวฟ้าผ่า ไม่เอา ๆ ๆ”

“ไม่เป็นไรครับ กอดพี่ไว้ก่อน กอดแน่น ๆ” เพราะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร รามหยุดสายฟ้าไม่ได้ เลยต้องนั่งเป็นหลักยึดให้กับเจ้าแสบที่แสบไม่ออกแล้วตอนนี้

รามกระชับอ้อมแขน ใจเขาอยากลุกออกไปดูด้านนอก แต่ติดว่ายศกรกอดเขาไว้แน่นมาก ทั้งยังตัวสั่นงันงกอย่างนี้ เขาจะมีแก่ใจถอยห่างได้ยังไง

“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่”

“ห้ามทิ้งหนู ห้ามเด็ดขาดนะ”

“ไม่ทิ้งครับ ไม่ห่างไปไหนด้วย”

ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องฟ้าผ่า แต่รามหมายถึงในทุก ๆ เรื่อง หากยศกรไม่เสือกไส เขาไม่มีปัญญาหายห่างไปจากคนคนนี้แน่นอน

รามรู้ตัวดี

ไฟในห้องติดขึ้นอีกครั้ง แม้จะไม่ได้สว่างเท่าปรกติ แต่ก็ยังดีกว่าเดิมมาก ตอนนี้แม้จะแค่บ่ายกว่า แต่เป็นเพราะฝนที่ตกหนัก เมฆฝนลอยต่ำจนทำให้เหมือนบรรยากาศพลบค่ำ หากไม่มีแสงไฟก็ทำให้ทัศวิสัยการมองเห็นย่ำแย่เหมือนกัน ดูท่าแล้วฝนคงยังไม่ซาง่าย ๆ

“หนูนอนบนเตียงไหม?”

“ไม่เอา ๆ ไม่ห่างหนูนะ ห้าม ๆ”

“ไม่ห่างครับ ไม่ปล่อยด้วย พี่แค่อยากให้หนูนอนสบาย ๆ”

“พี่รามกอดหนูก็สบายแล้ว ไม่นอน ไม่ไป” อาการหนัก

รามขำเบา ๆ กดจูบลงกลางขมับของยศกร กระชับวงแขนให้แนบแน่น ซึ่งร่างในอ้อมกอดก็ไม่ได้ขัดขืนทั้งยังไห้ความร่วมมือ ขยับเบียดแนบชิดเข้ามาอีก จนไม่เหลือช่องว่างใดใดระหว่างทั้งคู่

ให้กอดอย่างนั้นตลอดไปยังได้เลย

 

ทริปล่องแพที่ไม่ได้ล่องแพจบลงอย่างเงียบเหงาที่สุด แต่รามกับยิ้มไม่หุบตลอดเช้า ยิ่งได้เห็นหน้ามู่ทู่ของยศกรเขาก็ยิ่งยิ้ม

“หนูนะ โมโหอีฝนมากเลย ตกไม่พอพาอีฟ้าอีผ่ามาด้วย บ้าบอที่สุด”

“หนูกลัวฟ้าผ่ามากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ลองให้มันผ่าพี่รามไหม พี่รามจะได้รู้ว่าต้องกลัวหรือเปล่า” รามแสร้งทำเห็นเอียงตัว เงยมองท้องฟ้าที่สว่างสดใส ก่อนจะขำ “พี่รามกวนประสาทหนูเหรอ ทำงี้หนูบอกผัวกับสามีมาจัดการพี่รามนะ”

“ทีเมื่อวานไม่เรียกผัวทั้งสองคนมาตีกับฟ้าผ่าล่ะ มากอดพี่ทำไม” รามย้อนด้วยรอยยิ้ม ทำเอายศกรเบะปากเข้าใส่

เดี๋ยวนี้รามไม่มีปัญหากับผัวและสามีของน้องเลย วันดีคืนดียกมาพูดล้อเลียนน้องมันด้วยซ้ำ

คนอะไรมีผัวทีเดียวสามคน

“โอ๊ะ! มื้อเช้าได้แล้ว” ยศกรเอ่ย เมื่อพนักงานของเรือนแพเข็นรถอาหารมาที่เรือนแพ เขารีบกุลีกุจอไปรับเอามื้อเช้ามาถือไว้เพราะท้องร้องสักพักแล้ว

เมื่อวานกว่าฝนจะซาก็เย็นแล้ว โปรแกรมเล่นน้ำช่วงบ่ายของยศกรลอยปิ๋วไปกับสายน้ำ แถมไฟฟ้าสำรองของเรือนแพก็มีปัญหา เพราะผลจากฝนที่ตกลงมา ซ่อมกันอยู่นานกว่าจะดีเหมือนเดิม แต่ไฟฟ้าสำรองก็ไม่ได้สว่างมากนัก ทว่าก็ยังดีกว่าไม่มีใช้เลย ทางเรือนแพแจ้งว่า หม้อแปลงไฟฟ้าหลักถูกฟ้าผ่า ยังทำการซ่อมแซมไม่ได้ คงต้องรอให้เช้าเสียก่อน

ขอแค่ไม่มีฟ้าผ่า ยศกรไม่มีปัญหาเรื่องไฟฟ้าเป็นเพียงแสงสลัว เพราะเขาเคยชินกับการปิดไฟทั้งบ้านแล้วจุดเทียนหอมเล่นอยู่ที่ห้อง เพียงแค่คืนที่ผ่านมา คงเป็นคืนที่นอนหลับกันเร็วกว่าปรกติเท่านั้น เพราะไฟฟ้าไม่มี สัญญาณโทรศัพท์มือถือไม่มี โทรทัศน์ไม่มี วิทยุไม่มี...

กลับคืนสู่ธรรมชาติมาก ๆ

แต่ก็แค่เรือนแพหลังอื่นแหละมั้งที่นอนเร็ว เพราะต่อให้รามและยศกรดับไฟในห้องแต่หัวค่ำ ก็ไม่ได้หมายความจะนอนหลับกันสักหน่อย

“ทริปนี้มีปัญหาแบบนี้ หนูโอเคไหม” รามเอ่ยถาม เพราะไม่อยากให้สิ่งที่ตนเองเลือกทำให้ยศกรรู้สึกไม่ดี แม้ว่าปัญหาที่เกิดมันจะเป็นเรื่องสุดวิสัยก็ตาม

“ถ้าไม่มีฟ้าผ่า ทุกอย่างก็ดีเลย ยิ่งเมื่อคืนพี่รามดี๊ดี”

ก็เป็นเด็กแสบ ๆ แบบนี้เนี่ย!

“หนูนี่จริง ๆ เลยนะ”

“ก็จริงนี่นา เมื่อคืนอะ พี่รามดี๊ดี ดีมาก”

“ดีขนาดนั้น เมื่อเช้าทำไมพี่ขอหนูไม่ให้ล่ะ”

ยศกรมุ่ยหน้าทันที ก่อนจะทำปากยู่เพิ่มอีกอาการ “ใจเย็นเนาะวัยรุ่น เบาหน่อยก็ดี ได้ทีสองทีก็ดุกันใหญ่โตมาก ๆ”

ไอ้คำพูดคำจาว่าฟังแล้วน่าเอ็นดู น้ำเสียงและท่าทางของยศกรยิ่งทำให้รามเทคะแนนความน่ารัก น่าฟัดเข้าไปใหญ่

“มีใครบอกหนูหรือเปล่ากร”

“ว่า?”

“ให้พี่นั่งฟังหนูพูดทั้งวัน พี่ก็ฟังได้ไม่เบื่อ”

“เนี่ย... คำพูดคำจา ปากหวานนะเราน่ะ” ยศกรทำตาเล็กตาน้อยใส่ราม ก่อนจะพูดว่า “เรื่องของเราสองคน ใครจะมาพูดมาบอกล่ะ ถ้าหนูจะรู้ก็ต้องรู้จากปากที่รามอยู่แล้ว”

“อืม... จริงด้วย” รามยิ้ม ก่อนจะจิ้มฮ็อตดอกของตนเองไปวางไว้บนจานของยศกร “พี่ชอบจัง คำว่าเรื่องของเราที่หนูพูด”

“หนูก็ชอบจัง” ยศกรว่า พร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฮ็อตดอกเนี่ย”

“กร!!

“ฮิฮิ”

 

เพราะนี่คือวันอาทิตย์ และต้องแวะทำบุญ ดังนั้นหลังจากที่กินข้าวเช้าแล้ว ทั้งสองก็เช็คเอ้าท์และเดินทางกลับ ระหว่างทางยศกรขอให้รามแวะในหลาย ๆ ที่ ไม่ว่าจะเป็นวัดตามเขตนอกเมือง สถานสงเคราะห์เด็ก ทำบุญบริจาคโลงศพ หรืออันใดที่สมควรให้การช่วยเหลือ

ทั้งหมดที่ยศกรและรามช่วยเหลือไปตามสมควรนั้น เป็นสถานที่ ผู้คน ที่ไม่ได้เป็นจุดสนใจ ไม่ใช่แหล่งทำบุญที่นิยม ซึ่งก็เป็นศรัทธาที่ทำให้ทั้งคู่อิ่มอกอิ่มใจกันไป

“หนูว่าจะโอนเงินสมทบทุนเครื่องมือแพทย์ด้วยแหละพี่ราม”

“เผื่อพี่ด้วยสิ หนูโอนไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่เอาเงินสดให้หนู” รามเปิดหน้ากากหมวกกันน็อค ยืดหลังตรงและเอี้ยวตัวมาพูดกับยศกรที่นั่งกอดเอวของเขาเป็นลูกลิง

“ดีเลย หนูขี้เกียจแวะกดเงินใช้” ยศกรวางคางกับบ่ากว้างของราม หมวกกันน็อคสองใบโขกกันเบา ๆ ไม่ใช่เพราะมันบังเอิญโดนกัน แต่เป็นเพราะมีคนจงใจ

ยศกรนั่นแหละ ชอบเล่นแบบนี้

“รถติดมาก” ยศกรบ่น มองสัญญาณไฟสีแดงที่ขึ้นตัวเลขหลักร้อย ทว่าเมื่อเปลี่ยนเป็นเขียวกลับได้แค่หลักสิบไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ

ขนาดรามขี่มอเตอร์ไซค์ขับซอกแซกไปมายังไม่สามารถขึ้นไปอยู่หน้าสุดได้เลย ดูท่าอาจจะต้องติดรอบสองก็เป็นได้

“วันอาทิตย์เย็น ๆ ก็งี้” รามว่า

“เบื่ออะ” ยศกรพูด ก่อนแววตาจะสดใสขึ้น ราวกับนึกอะไรได้ เจ้าตัวรีบเอาโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วชูขึ้น “เซลฟี่ดีกว่า เดี๋ยวเอาลงในไอจี คราวที่แล้วอยากได้นายแบบเสื้อกันดีนัก คราวนี้จะทำให้กรี๊ดกับพ่อหนุ่มบิ๊กไบค์สุดหล่อ ฮิฮิ”

เฮ่ออออ

แต่เอาเถอะ น้องอยากบอก อยากประกาศให้คนทั้งโลกรู้ก็ตามใจ รามบอกแล้วไง ว่ารามไม่ขัด ไม่คิดจะขัดด้วย

 

เมื่อยอมเซลฟี่จนเกือบเป็นที่พอใจของยศกรแล้ว รามก็ตบมือลงบนขาของคนซ้อนเป็นสัญญาณบอก แต่ได้รับเป็นเสียงงุ้งงิ้งตอบกลับมา และเพราะรามอดใจไม่ได้ เผลอขย้ำต้นขาที่เต็มไม้เต็มมือไปหนัก ๆ เหมือนกัน

“พี่รามอะ ชอบทำหนูแรง”

บางทีรามก็สงสัย ว่าคำพูดคำจาของยศกร เป็นลักษณะที่เรียกว่าสองแง่สองง่าม หรือใจของเขาเองที่โมหะกิเลสมันหนา ถึงได้คิดไปถึงไหนต่อไหน

เอาเป็นว่ารามไม่ต่อปากต่อคำดีกว่า เพราะรถเล็กเริ่มมีการเคลื่อนตัว เขาต้องหาช่องซอกแซกไปข้างหน้า ไม่อย่างนั้นได้ติดอีกนานแน่นอน

ส่วนเรื่องทำแรงไม่ทำแรง...

คืนนี้จะลองถามน้องดูอีกครั้ง ว่าจะให้ทำแรงหรือไม่แรง

แต่รามว่า เขารู้คำตอบนะ...

ไม่ได้ทำแหง ๆ

 

แม้จะไม่ได้เจอหน้ากันนานพักใหญ่แล้ว แต่พริ้มพราวมั่นใจว่าเธอจำรามได้ไม่ผิดแน่นอน ทว่าความมั่นใจของเธอก็มีข้อขัดแย่งไม่น้อย

ถ้าผู้ชายร่างสูงที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์คันใหญ่นั่นคือราม แล้วใคร... คือคนที่นั่งซ้อนท้าย

เธอไม่เคยนั่งซ้อนท้ายราม เพราะมีปัญหากันเสียก่อน และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารถของรามนั้นยี่ห้ออะไร รุ่นไหน แต่เธอจำรูปร่าง ท่าทางของอดีตคนรักได้ไม่ลืมแน่นอน สิ่งที่ทำให้เธอไม่มั่นใจก็คือคนที่ซ้อนท้ายต่างหาก

รูปร่างใหญ่กว่าเธอ อันที่จริงต้องบอกว่า ดูเหมือนผู้ชาย ทว่าเธอก็คิดอีกครั้ง... ผู้หญิงร่างใหญ่ก็มี

หรือว่าจะเป็นปัทมา แต่สิ่งนี้ก็ถูกปัดตกไป เพราะเท่าที่รู้ เพื่อนสาวคนสนิทของอดีตคนรัก ตอนนี้กำลังท้องแก่

รามมีแฟนสาวคนใหม่หรือ

ตั้งแต่เมื่อไหร่? คบกันนานแล้วหรือยัง? ก่อนหรือหลังเธอแต่งงาน?

หลากหลายคำถามในหัว แต่คงไม่ได้คำตอบ

ทว่าสิ่งที่ทำให้พริ้มพราวถึงกับเผลอกำหมัดเสียแน่น ก็คือตอนที่คนที่ซ้อนท้ายอดีตคนรักเอาโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปทั้งคู่เอาไว้

ตอนคบอยู่กับเธอ แม้รามจะไม่แสดงออกทางสีหน้าว่าไม่ชอบเท่าไหร่ แต่ถ้าเลี่ยงได้ก็มักจะเลี่ยงการถ่ายรูปคู่กับเธอ อันที่จริง เธอก็พอรู้ว่ารามไม่ชอบถ่ายรูปนัก เจ้าตัวมักพูดว่าไม่รู้จะทำหน้ายังไง

แต่ดูตอนนี้สิ...

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดขาว แล้วเธอก็แทบจะตาถลนออกจากเบ้าตา เมื่อเห็นว่ารามจับและขย้ำมือลงบนท่อนขาของคนซ้อน

รามเป็นผู้ชายมือไว เธอรู้ดี แต่ไม่ใช่คนไม่รู้จักกาลเทสะ หากอยู่กันตามลำพัง ก็มีบ้างที่ถึงเนื้อถึงตัว แต่หากอยู่นอกห้องหรือนอกบ้าน ไม่มีทางที่จะจับเนื้อต้องตัวใครง่าย ๆ

แล้วไอ้การที่จับแข่งลูบขากันกลางถนนขนาดนี้มันสมควรหรืออย่างไร

รักกันมากล่ะสิ ถึงได้ทำขนาดนี้!

เพิ่งเลิกกับเธอไปไม่นานนี้เองแท้ ๆ

“มีอะไรเหรอคุณ” เสียงทุ่มดังมาจากเบาะนั่งด้านคนขับ ทำให้พริ้มพราวได้สติ เธอรีบปั้นสีหน้าสดชื่น หันกลับไปยิ้มหวานให้กับสามีที่เพิ่งแต่งงานกันไม่นาน แล้วตอบว่า...

“ไม่มีอะไรค่ะ พอดีเห็นพวกเด็กแว้นสก๊อย ก็เลยเผลอมองค่ะ”

“ไม่ใช่ของเจริญหูเจริญตา คุณไม่ต้องไปมองหรอก ไอ้พวกนี้ก็เป็นภาระสังคมทั้งนั้น ชายก็แย่ หญิงก็...”

คำพูดออกจากปากสามีเป็นอย่างไรต่อ พริ้มพราวฟังหูซ้ายแล้วปล่อยให้ออกผ่านหูขวาไป เธอแค่ยิ้มหวายสวย ๆ แต่ความรู้สึกคือโง่เง่าสิ้นดี ทำทีเป็นเห็นด้วยกับคำพูดมากมายของเขาทุกอย่างไม่ขัดแย้ง

เมียนายทหารหรือ

มียศ มีตำแหน่งหรือ...

 

ตอนนี้... ในใจพริ้มพราวกลับคิดไปถึงผู้ชายที่เพิ่งขี่มอเตอร์ไซค์คันนั้น โดยไม่สนใจสามีเลยสักนิด

ถ้าตอนนั้นยังไม่เลิกกัน ตอนนี้คนที่นั่งซ้อนท้ายและกอดเอวของรามก็คือเธอ

 





...................... เหรออออออออออออออออออออออออออ

 

จริงๆ  อยากเขียนเปรียบเทียบชีวิตพริ้มพราวคุณนายทหาร กับหนูสก๊อยสายแซ่บอยู่นะคะ

แต่การเขียนถึงแม่นี่รู้สึกเปลืองสมองและหน้าบทความ ความสวยของพี่ก็ไม่สามารถช่วยประคับประคองได้

ปัดตกนะคะ...สำคัญไม่พอ

 

5555555555555555

 

 ว่าแต่ว่า... พี่ควรเปิดพรีออเดอร์ก้านมะยมพร้อมฟาดดีไหมนะ

เผื่อว่าแม่ ๆ ของอิหนูจะความดันขึ้น จนวิ่งไปหาไม่ทัน คริคริ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #281 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:03
    อะไรของมุงอิพริ้ม!! อย่าสาระแน เขาจะจูบกันตรงนั้นก็ย่อมได้ สมน้ำหน้านะตอนคบกะเทอเขาไม่ทำ
    #281
    0
  2. #199 Ff_mino (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:42
    ยัยหนูมะยมนี่นะ ทำอะไรใครไม่ได้ก็จะให้พี่รามไปจัดการเค้าซะหมด 555555555555 มือไวนักนะพี่ราม หึ พี่รามนี่ก็ดีจ๊นนนนนนน อิแม่อยากโดนพี่รามดุบ้างจังคร่าาาาา อิอิ
    ชะนีพริ้มจะไปไหนก็ไปนะ ไปเกาะแหลกผู้ชายคนใหม่ก็ขอให้เกาะรอดดดดดดดนะจ๊าาาาาาา
    #199
    0
  3. #159 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:14
    ยัยหนูมะยมน่าเริ้กกกกกกก ก๋ากั่นเหลือเกิน
    #159
    0
  4. #152 fallingforyou. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:28
    พริ้มพราวคือไปพักก่อน มีสามีเเล้วไม่ยอมหยุดมโนอีก!!
    #152
    0
  5. #149 Pangpp24 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:27
    ดีค่ะไรท์อย่าไปให้ควาทสำคัญกะนังพริ้มพราวมัน สาระแนนัก แต่งงานแต่งการไปล่ะจะมาอิจฉาทำไม เลือกเองนิเป็นคุณนายไปซิยะ มายุ่งไรกะลูกกะแฟนลูกฉัน อย่านะจะฟาดนะ บอกก่อน หึ้ยยย
    #149
    0
  6. #148 kuanp_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:54
    ตีพี่ราม เพี้ยะๆๆอยู่ข้างนอกมือไวจริงเลยนะ ส่วนนางพริ้มคือไปพักกหร่อนมีสามีใหม่แล้วไม่ต้องมาคิดอะไรกับพี่รามทั้งนั้น
    #148
    0
  7. #147 ppthana60 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:34
    มือไม้นะพี่รามมมโจ่งแจ้งงงง
    #147
    0
  8. #146 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:12
    ฟาดๆๆๆมันเลยหนูกร!!! 555555 พูดจาสองแง่สองง่ามมาก พี่รามเป็นคนดุๆแบบนี้เองหรอเนี่ย
    #146
    0
  9. #145 LettenK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:18
    เรื่องมือไวไว้ใจพี่ราม🌝
    #145
    0
  10. #144 jaeoy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:13
    เปิดเลย

    เปิดเลย
    #144
    0