The city of star

ตอนที่ 1 : introduction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

 

 

เคยมีคนบอกว่า หากเป็นคู่แท้ คลาดครั้งหนึ่ง เวลาผ่านหมุนเวียนเปลี่ยนวนย่อมวกกลับมาพบเจอใหม่

ระหว่างเราเป็นเช่นนั้น

พบพานเพื่อค้นหา เหตุใดจึงจากลา

ทั้งที่เคยต่างปรารถนาซึ่งกันและกัน

...

 

“ช่วยไม่ได้นี่ ผู้ใหญ่เขาดีลมาอย่างนี้ วงการบันเทิง นายก็รู้”

แคทเทอรีนพูดขึ้นมาพร้อมกับรินไวน์แดงใส่แก้วอีกใบ ขณะที่เจ้าของห้องจุดบุหรี่ขึ้นสูบริมระเบียง เหลือบมองร่างเล็กบางของหญิงสาวผ่านกระจกใสที่เปิดแง้มไว้ระหว่างระเบียงกับห้องนั่งเล่น

ไม่นานเธอก็เดินตามมาพร้อมแก้วสองใบ ส่งหนึ่งในนั้นให้ชายหนุ่มราวเป็นเจ้าของห้อง เชิญแขกให้พักผ่อนได้ตามอัธยาศัย เธอเป็นเช่นนี้เสมอ วางตัวประหนึ่งว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนักเขียนมือสมัครเล่นเป็นจริงเป็นจัง

“แต่ว่านะ ถึงเป็นเด็กที่ผู้ใหญ่หามาให้จะมีปัญหาอะไร คุณแดเนียลก็แสดงดี ตรงกับบทตัวเอกที่นายเขียนอย่างกับเดินออกมาจากหนังสือ”

เหตุผลที่หล่อนว่าก็ไม่ผิด ชายหนุ่มยกไวน์ขึ้นจิบโดยไม่เสียเวลาดมตามมารยาท ก่อนเท้าแขนกับระเบียง ทอดสายตามองออกไปยังผืนไฟระยิบพราวราวหมื่นดาราในมหานครเล็กๆ แล้วตอบ

“ผมไม่อยากเอาคนดังมาเล่น”

“คนดังสิดี จะได้เรตติ้งเยอะๆ คราวนี้นายรวยเละแน่”

หล่อนหยุดพูดเพื่อจิบไวน์แล้วว่าต่อ

“เลิกทำเลยข่าวการเมืองได้เลย ยังไงก็เขียนไม่ได้อีกหลายปี”

แคทเทอรีนค่อนขอดอาชีพหลักของแพทริก นักข่าวสายการเมืองของโทรทัศน์ดิจิตอลที่ถูกโยกย้ายมาทำข่าวคดีเล็กๆ น้อยๆ นับตั้งแต่บ้านเมืองประเทศซาคานเข้าสู่ยุคอุ้มหาย นอกจากความรู้เหล่านักศึกษาคณะนิติศาสตร์จะเป็นหมัน นักศึกษาจากคณะที่เกี่ยวข้องกับสื่อสารมวลชนก็ไม่สามารถใช้ความรู้อย่างตรงไปตรงมาได้เช่นเดียวกัน เพราะเหตุนั้น แพทริกถึงมีเวลาเขียนเล่าเรื่องราวครั้งเก่าที่หวนนึกถึงเป็นระยะด้วยความคิดว่าหากได้เล่าระบายออกมาแล้วจะหลุดจากวงโคจรนั้นได้เสียที

เขาไม่ได้หวังผลให้มีคนสนใจ พล็อตเรื่องรักของนักศึกษามหาวิทยาลัยกับนายแบบซุปเปอร์สตาร์เฝือจะตาย แต่โค้ดลับความสำเร็จที่ทำให้นิยายของแพทริกโด่งดังกว่าใคร เห็นจะเป็นเพราะในนั้นมีความจริงซ่อนเร้น แม้ว่าไม่ได้เขียนกำกับว่า base on true story แต่ผู้คนกลับอินและเชื่อว่ามันเกิดขึ้นได้จริงๆ ส่งผลให้ยอดคนอ่านในเว็บไซต์ถล่มทลาย ยิ่งไปกว่านั้นคือสำนักพิมพ์ที่ดูแลโดยรุ่นพี่ก็ติดต่อมาขอให้ตีพิมพ์ด้วย นักเขียนนิรนามตัดรำคาญด้วยการยกลิขสิทธิ์และผลประโยชน์ของตัวเองภายใต้การตัดสินใจของบรรณาธิการ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะเอาไปขายค่ายหนังด้วย กว่าจะรู้ก็ตอนที่ฝ่ายผู้จัดได้คัดเลือกนักแสดงนำเป็นที่เรียบร้อย

ดาวเด่นของลีเอนเตอร์เทนเมนต์

ชาร์ล็อต แดเนียล

นายแบบระดับอาเซียนที่แม้แต่วงการบันเทิงฝั่งยุโรปยังจับตามอง

โดดเด่นจนไม่อยากเชื่อว่าเป็นผลผลิตจากประเทศกำลังพัฒนาเล็กๆ ที่ถูกหลงลืม

คนระดับนั้น...ที่สละเวลาเพื่อมาเล่นซีรีส์วายให้กับนักเขียนโนเนมอย่างเขา

ตลกเป็นบ้า

“ปกติเขาหาคนดังที่ตรงกับคาแรคเตอร์นิยายยากจะตาย นี่หาได้กลับไม่ชอบ”

แคทเทอรีนว่า ก่อนส่งยิ้มยวนยั่วเย้า แพทริกอัดลมหายใจผ่านก้นกรอง ไฟสีส้มแดงติดที่ปลายมวนบุหรี่ สว่างวาบก่อนกลายเป็นเถ้าธุลี

“ดังแล้วหยิ่งเหมือนกันนะเรา”

เขาไม่ปฏิเสธ เคาะมวนบุหรี่ลงถ้วยเซรามิกให้ขี้เถ้าสีเทาร่วงลง จริงที่ว่าการหาคนดังมาลงกับคาแรคเตอร์นิยายเป็นไปได้ยาก ไม่สิ...แทบเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ การจับคู่พอดีกันระหว่างนักแสดงเจ้าบทบาทกับคาแรคเตอร์ที่เขียนจากจินตภาพราวหยิบวาง

แต่เพราะ’ ราตรีประดับดาว’ ไม่เป็นเช่นนั้น นั่นเป็นความลับที่นักเขียนและตัวละครในนิยายเท่านั้นที่รู้

ใช่ ชาร์ล็อตไม่ได้เดินออกมาจากนิยาย แต่เขาคือชีวิตจริงที่ถูกดูดเข้าไปในตัวอักษรต่างหาก

เพราะเหตุนั้น แพทริกจึงอดหงุดหงิดไม่ได้ที่ต้องใช้เวลาช่วงหนึ่งกับนักแสดงเพื่อทำเวิร์คช็อปก่อนถ่ายทำ และหากแคทเทอรีนต้องการ เขาอาจจะต้องสละเวลาไปดูดารานำชายในกองถ่ายเพื่อวิพากษ์วิจารณ์ความสมจริงของบทละคร

“มันจบแบ๊ดเอนด์ ผมกลัวโดนแฟนคลับเขาฉีกอก”

“ทีมพัฒนาเรื่องแก้บทให้แล้ว”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมเขียนในหนังสือไปแล้ว ติ่งคุณแดเนียลถล่มขึ้นมา ผมจบเห่แน่”

บรรณาธิการสาวแย้มยิ้มเต็มใบหน้าจนตาปิด ใช้ศอกกระทุ้งเย้าแกมหยอกจนไวน์ในแก้วกระฉอก

“ติดใจงานเขียนนิยายแล้วสิ”

แพทริกหัวเราะผ่านจมูกหยัน เขารักงานนักข่าวมากกว่าเขียนนิยายอยู่แล้ว การขุดคุ้ยข่าวการเมือง สืบเสาะหาทุจริตคอรัปชั่นสนุกจะตาย กระทั่งเกิดรัฐประหารปีนั้นก็ต้องพักฝีมือลงบ้าง แต่แม้ถูกริบเกียรติและคุณค่าให้ด้อยกว่าข่าวเลขเด็ดที่ชาวบ้านสนใจ เขาก็ไม่เคยคิดจะทำงานอื่นจริงจัง

“ผมเขียนได้เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ”

เพราะมันเขียนจากเรื่องที่เกิดขึ้นจริง

แดเนียลกับอีริคในนิยายต่างกันเสียที่ไหน

อ้อ ลืมไป บทละครที่ผู้กำกับปรับแต่งให้ คงแต่งเติมให้อีริคดูดีสมเกียรติกับการได้แดเนียลมาเป็นตัวเอกเสียแล้วกระมัง

 

 

เรื่องราวมันเริ่มต้นเมื่อไหร่กัน

แพทริกแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเห็นแดเนียลครั้งแรกเมื่อไหร่ รู้แต่ว่าตอนเขาเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง อีกฝ่ายก็เรียนปีสุดท้ายพอดี

แดเนียลเป็นคนที่โดดเด่นในหมู่เพื่อนฝูงมาก่อนแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเครื่องหน้า ร่างกายที่สมสัดส่วน พูดจาฉะฉานหรือรอยยิ้มที่ดูตรงไปตรงมา แต่ถึงอย่างนั้นแดเนียลก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยช่างฝันที่อยากทำงานเบื้องหลังพวกละครเวทีเท่านั้น

ทว่าคุณสมบัติติดตัวตั้งแต่เกิดของชายหนุ่มอำนวยให้มีหน้าที่มากกว่านั้น แดเนียลถูกจับออกหน้าฉากเสมอ เป็นทั้งพิธีกร นายแบบ เชียร์ลีดเดอร์ตามสมัยนิยม แพทริกยังจำที่อีกฝ่ายบ่นโอดครวญเรื่องสิวเป็นสัปดาห์หลังถูกจับแต่งหน้าในวันงานฟุตบอลประเพณีได้ แดเนียลว่าสิวที่ริมฝีปากเป็นความทรมานอย่างที่สุด ครั้นจะโทษช่างแต่งหน้าก็ไม่ถูก เพราะหลังจากเสร็จงาน เขาก็ทิ้งตัวหลับอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงโดยไม่ทันล้างหน้าเอง

ตอนนี้คงไม่ทำอย่างนั้นแล้ว นั่นไม่ใช่แดเนียลคนเดิม หากทิ้งตัวลงนอนคงมีผู้จัดการส่วนตัวมาเช็ดเครื่องสำอางประทินผิวให้สบายๆ

มีเงิน มีชื่อเสียง รายล้อมไปด้วยคนที่รัก

ก็ดีแล้ว

นักข่าวพ่วงดีกรีนักเขียนหนุ่มละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยขึ้นมองไปนอกร้านกาแฟใต้สำนักงาน รถตู้สีดำทะเบียนสวยชะลอตัวจอดอย่างนุ่มนวล ชายรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสุภาพเป็นฝ่ายเปิดประตูลงมาก่อน ตามด้วยชายวัยสามสิบปลายๆ ที่ร่างเล็กกว่ามาก ก่อนเว้นช่องว่างระหว่างกันให้คนสุดท้ายซึ่งถูกห่อมิดชิดด้วยเสื้อแขนยาว หมวก แว่นกันแดด และแมสก์ปิดปากแทรกตัวตรงกลาง

ทั้งสามเดินผ่านประตูเข้าสำนักงานด้านในที่มีซิเคียวริตี้การ์ดยืนประจำตำแหน่ง ก่อนรถตู้สีขาวอีกสองคันจะตามมาพร้อมความโกลาหล วัยรุ่นสาวสิบคนก้าวกรู ส่งเสียงเอะอะโวยวาย ยกโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัวราวกับว่าได้ถ่ายแค่แผ่นหลังของคนดังก็ยังดี

แม้จะซ่อนตัวมิดชิดมากแค่ไหน แต่แพทริกก็จำได้ดี ทุกจังหวะก้าวเดิน องศาการโค้งตัวลงเมื่อต้องการความสงบจากฝูงชนรอบตัว

และแม้ว่าจะเป็นคนที่พาความวุ่นวายตามติดไปทุกแห่ง แต่เมื่อแดเนียลเอี้ยวตัวกลับมาส่งสัญลักษณ์ให้แฟนคลับเงียบเสียง ก็ดูเหมือนเขามีเวทมนตร์สามารถทำได้ทันทีอย่างน่าอัศจรรย์

“พวกแฟนคลับนี่สุดยอดไปเลยนะ รู้ตารางเดินทางของหมอนั่นได้ยังไงก็ไม่รู้”

แคทเทอรีนว่า ก่อนยื่นบัตรเครดิตจ่ายค่ากาแฟ

“วันนี้ยังน้อยนะครับ แค่รถตู้สองคัน”

บาริสต้ากล่าวติดตลก เขาตกใจกับการเจอกลุ่มแฟนคลับแค่สัปดาห์แรกของการเข้างานเท่านั้น เหมือนจะดูวุ่นวายแต่เอาเข้าจริงในบรรดาแฟนคลับที่ตามติดแดเนียลก็ค่อนข้างอยู่ในกติกา เช่นว่าไม่พยายามเข้ามารุกล้ำในสำนักงานที่ใช้ร่วมกับคนอื่น พวกหล่อนมักหาที่นั่งกันเป็นระเบียบเรียบร้อย บางวันก็เหมาปิดร้านกาแฟเพื่อนั่งรอ เผื่อว่าวันไหนพอมีเวลาแดเนียลจะแวะมาทักทายบ้าง เป็นที่รู้กันว่าหากเมื่อไหร่ที่แฟนคลับก่อปัญหา แดเนียลจะไม่โผล่มาเจอแม้แต่เงา

“เป็นคนดังก็ลำบากเหมือนกันนะคะ”

“ก็เป็นเส้นทางที่เขาเลือกไม่ใช่เหรอ” แพทริกว่า แทรกบทสนทนาของทั้งคู่ “ถ้าเขาชอบเรื่องพวกนี้ก็ไม่นับว่าลำบากหรอก”

“ก็จริง แต่ว่าใครๆ ก็ต้องอยากมีช่วงเวลาส่วนตัวบ้างล่ะ”

“คนอื่นพอมีนะครับ แต่กับแดเนียลน่ะยากทีเดียว”

บาริสต้ายังชวนคุยต่ออย่างออกรสออกชาติ เขาประจำอยู่ที่สาขานี้มาเกือบปี ที่โดดเด่นเกินใครเห็นจะเป็นมิสเตอร์ชาร์ล็อตแค่คนเดียว

“ขี้เมาท์เหมือนกันนะคะ”

แคทเทอรีนแซว ยิ้มกว้างจนตายิบหยี คู่สนทนาเมื่อครู่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากในลำคอ

“แย่ล่ะสิ ผมเผลอทำความลับของศิลปินรั่วไหลหรือเปล่า ถ้าอย่างนั้นเจ้าสัวเขี่ยผมกระเด็นคนแรกแน่ๆ อย่าเอาไปเขียนข่าวที่ไม่ดีนะครับ”

“ถ้าเป็นนักข่าวบันเทิงคงพอมีอะไรไปเขียนบ้าง เสียดายที่เรามาจากสำนักพิมพ์วีเลิฟน่ะค่ะ”

“อ้อ ที่ตีพิมพ์ราตรีประดับดาว ผมเป็นแฟนนิยายนะครับ”

“จริงเหรอคะ” แคทเทอรีนเกือบหลุดปากบอกว่าผู้ชายที่มาด้วยกันคือนักเขียนมือฉมัง เจ้าของผลงานที่บาริสต้าหนุ่มพูดถึงนี่ล่ะ “เป็นเกียรติจัง”

“เสียดายนะครับที่ตอนจบพระเอกเลือกที่จะทิ้งอีกคน”

“เห็นว่าเป็นแฟนนิยาย ขอสปอยล์ตอนจบหน่อยนะคะ ในซีรีส์แฮปปี้เอนดิ้งน่ะค่ะ”

แคทเทอรีนขยิบตา

“ที่ลือว่าแดเนียลได้รับบทเป็นอีริคเห็นทีจะจริงสินะครับ ยินดีล่วงหน้าเลยนะครับ เห็นทีนิยายจะครองใจสาวครึ่งเอเชียได้ไม่ยาก”

“แหม”

บรรณาธิการหัวเราะปลาบปลื้ม ผิดกับนักเขียนที่ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความหนักใจ

 

 

TBC

 

เรื่องนี้รวมโปรเจ็กต์กันกับเพื่อนนักเขียน เป็นงานเขียนเกี่ยวกับการเมืองโดยอิงชีวิตของประชาชนและปัญหาที่เกิดขึ้นภายใต้ระบบเผด็จการโดยใช้เซตติ้งประเทศเดียวกัน เรารับเป็นส่วนของเรื่องนายทุน, อุตสาหกรรมค้ามนุษย์ และอยากเขียนตามปณิธานของตัวเองที่เกี่ยวกับ child grooming กับอาชีพนักเขียนด้วย ถ้าของคนอื่นทยอยลงแล้วจะแปะลิงก์ให้นะคะ มาทุกวันพุธค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #15 AZUREJJ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:11
    รอเลยค่ะ
    #15
    0
  2. #11 thongda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 18:02
    จะเขียนแนวไหนก็ชอบค่ะ ชอบนักเขียนคนนี้
    #11
    0
  3. #8 กานนนนนนต์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 02:16
    แค่ตอนแรกก็ตื่นเต้นแล้วค่ะ
    #8
    0