โลกที่ไม่มีเรื่องบังเอิญ

ตอนที่ 6 : call me, babe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 910 ครั้ง
    13 ก.พ. 62

        แม่ง โคตรเหมือนเมียตามจิกผัวกับเมียน้อย

         บอกตรงๆ ไอ้เรื่องในมุ้งเรื่องใต้เตียงเป็นเรื่องที่ผมอยากเสือกน้อยที่สุดแล้ว อย่างไอ้พี่แบงค์มีหลายกิ๊กก็พอรู้ บ่นๆ บ้างแต่ไม่พูดเยอะ ไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องที่ผู้หญิงยอมได้ ผู้ชายยอมไม่ได้ ผู้ชายเจ้าชู้คือความเก่งกาจปราดเปรียวทั้งนั้น อันนี้อินเนอร์ล้วนๆ ส่วนใหญ่ที่เลิกกับแฟนก็เพราะผู้หญิงของผมไปมีคนอื่นก่อนทั้งนั้น

         อย่างที่เข็มทิศว่า ถ้าเขาเป็นผัวน้อยดีเด่น ผมก็คงเป็นผัวหลวงแห่งชาติ ผมแม่งโคตรไว้ใจแฟน เอาจริง ตอนผู้หญิงบอกเลิกแต่ละครั้งไม่ว่าเราไปกันไม่ได้ ผมไม่มีเวลาให้ ผมดูแลไม่ดีพอ สุดท้ายก็เพราะเมื่อเอาผมไปเทียบกับคนอื่นต่างหาก ก็อย่างว่า แรกๆ อะไรก็ดี พอเข้าสู่ภาวะปกติอะไรๆ ก็ไม่พอ ซึ่งผมไม่สู้หรอก ถ้ารู้ว่าแฟนมีคนอื่นความพยายามที่จะง้อนั่นเป็นศูนย์เลย อย่างที่ไอ้จ่าว่า คนเราถ้ารักกันมากพอจะหาคนอื่นมาเพิ่มทำไมวะ

         “ไหนว่าจะไปฟังพี่รูญด่ากับผม”

         แม็กกี้ถามเสียงกระเง้ากระงอด มันกอดไอแพดรุ่นล่าสุดออกมาจากห้องตั้งแต่เช้า ใต้ตาดำคล้ำ หมดสภาพนักแสดงอนาคตไกล “โดนยับเลย”

         “เหรอๆ” ผมตอบด้วยคำถาม กดมือถือหลังจากเข้าเกมได้สักพัก 

         “พี่เบ๊บทำไรวะ”

         “สู้อยู่”

         “สู้เหี้ยอะไรวะ”

         “มีคนๆ” ผมตะโกน ไอ้แม็กหมุนดูรอบตัว ผม พี่แบงค์ พี่โหน่ง เข็มทิศ ก้มหน้าก้มตากับมือถือกันครบองค์ 

         “ตรงไหนวะ”

         “หลังต้นไม้”

         “พูดกว้างขนาดนี้มึงบอกแค่ในเกมก็ได้ ไม่ได้ช่วยเลย สัด เฮ้ย ตรงนี้มีสไนเปอร์”พี่โหน่ง ตากล้องลูกหนึ่งผู้ติดเกมไม่ต่างกับเด็กหนุ่มวัยกระเตาะอย่างผมกับไอ้เข็มตะโกน ผมยังคงไม่สนใจไอ้แม็ก งานที่มันส่งให้พี่รูญนั่นผมแอบทำส่งเสนอเฮียตั้งแต่เมื่อคืน เฮ้ย กว่าจะเป็นทั้งลูกรักลูกชังได้มันไม่ง่ายนะครับ งานก็ต้องมา ปากก็ต้องดี สันดานก็ต้องเท่ากัน ไม่งั้นดีเกินไปอย่างไอ้เข็มพี่รูญก็เกรงใจไม่กล้ารักมาก กลัวมันกัดเอา ถือคติหมาเห่าไม่กัด หมากัดไม่เห่า

         “โหย พี่อะ ไม่สนใจผมเลย ผมเพิ่งไปโดนด่ามานะ”

         “เออ ถ้ามึงโดนพี่รูญดีลีทงานต่อหน้าค่อยฟ้องกู”

         “เชี่ย ทำจริง?”

         “ไม่จริง” ผมว่า ตอนเสนองานจริงๆ เป็นกระดาษครับ เคยแต่โดนฉีกตั้งแต่เปิดได้สองหน้า “เคยโดนลูกค้าขยำงานปาลงถังขยะ โหดๆ หน่อยก็ลุกออกจากห้องประชุมไปเลย ทิ้งคอมเมนต์เดียวว่าเสียเวลา ตอนนั้นกูร้องไห้เป็นวันๆ”

         “เป็นสัปดาห์” ไอ้เหี้ยพี่แบงค์ไม่ต้องใส่ไข่ แค่กูเปิดใจเท่านี้ก็แมนสุดๆ แล้ว

         “ไม่มีมารยาทเลย แบบนี้ใครอยากจะทำงานด้วย”

         “เราไม่ได้อยากได้มารยาทจากลูกค้า ไอ้หนู เชี่ย กูโดนยิงๆ เข็มทิศ มาช่วยหน่อย”

         ประโยคแรกพูดกับเด็กฝึกงาน ประโยคหลังพูดกับเพื่อนร่วมทีม ไม่นานพี่แบงค์ถูกสอย ไอ้จ่าอยู่ห่างจากผมหลักสิบเมตรแม่งวิ่งไปช่วยพี่แบงค์ก่อน ไอ้หัวขวด!

         “พี่ สนใจผมก่อนดิ”

         “โอเค เลือดกูหมด ตายแล้ว ไอ้ห่าเข็ม มึงมันคนใจดำ”

         “ไข่ดำด้วยป่าว” พี่แบงค์แม่งพูดได้ มันได้ไปต่อ ส่วนแพทย์สนามในเกมไม่โต้ตอบ ทำปากไม่ออกเสียงว่าโง่เองอยู่หลังคอม ใช่สิพวกมึงมันแท็กทีมกันมา

         “อะ ว่ามาๆ เมื่อกี้พี่รูญว่าไงบ้าง”

         “ละครเวที”

         แปลว่าเกินจริงไปมาก ไม่มีความโฆษณา ไม่สิ คือมันไม่สามารถตีโจทย์ได้ว่าปรับจากงานเดิมคือยังคงใช้ธีมเดิม แค่เปลี่ยนให้สมบทที่แก้ใหม่ ไม่ใช่นำเสนอสตอรี่บอร์ดใหม่ แต่จริงๆ ผมคิดว่าไอเดียแต่ละคนก็ค่อนข้างมีความยูนีคสูงนะ 

         “เออ แค่ลองทำ อย่าอินเกิน จริงๆ ขั้นตอนมันก็ไม่ใช่ให้มึงมาแก้งานกูได้ทีเดียว อย่างน้อยก็ต้องฟังบรีฟตอนต้นมาเหมือนกันว่าลูกค้าอยากได้มู้ดแอนด์โทนแบบไหน หรูหรา อบอุ่น เฮฮา พอตีเข้าเป็นวายมึงโยนเข้าเอาฮาเลยไง ซึ่งแบบ...เพศที่สามไม่จำเป็นต้องฮาปะวะ มันโรแมนติกเหมือนเดิมได้”

         “โคตรยาก โฆษณาไอติม แต่จะเอาโรแมนติก แล้วก็เป็นชาย-ชายด้วย แม่งจะคิดอะไรออกวะนอกจากผลัดกันดูด”

         “เรื่องจังไรไว้ใจมึงได้จริงๆ” 

         แม็กกี้ไม่ทำให้ผิดหวัง แต่ก็ยอมรับว่าบรีฟแม่งเหี้ยจริง แค่ขายไอติมมันก็ควรจะขายเด็กแล้วไหม นี่จะเอาความโรแมนติกยัดลงมา ไอ้เหี้ย มันควรเป็นโทนสนุกสนานสิโว้ย ผมบ่นกับพี่รูญไปรอบแต่ก็อย่างที่บอก สิ่งที่เราคุยกันคืองาน เงิน คอนเน็คชั่นไม่มีความสมจริงห่าเหวอะไรทั้งนั้น และนั่นเป็นหน้าที่ที่ทำให้ต้องจ้างครีเอทีฟ

         “ผมจ๋อยเลยอะ พี่แก้ยัง”

         “แก้แล้วไง ที่ส่งให้เข็มทิศทำสตอรี่บอร์ดต่อ เมื่อเช้าพี่รูญกับกูเข้าไปคุยกับลูกค้าแล้ว ก่อนมาเนี่ย”

         “อ๋อ ถึงว่า ไม่เข้ามาพร้อมพี่เข็มทิศ” เรื่องงานเสือกให้เก่งอย่างเรื่องกูบ้างไหม “แล้วลูกค้าว่าไงฮะ”

         “สบายบรื๋อ ตอนนี้พี่ก้อยคุยเรื่องนักแสดงกับขออนุญาตสถานที่ก่อน ตารางลงตัวแล้วจะบอกอีกทีว่าออกกองวันไหน ช่วงนี้มึงก็เขียนคอนเทนต์กิ๊กๆ ก๊อกๆ ลงเว็บโปรโมทเฮาส์ไปก่อน”

         เด็กน้อยยังทำหน้าหงิก เสียงไอ้สามตัวข้างหลังยังเล่นเกมกันต่อ ผมไม่ได้เข้าไปดูแล้ว ปิดมือถือขยี้หัวรุ่นน้องไปเบาๆ “งานแรก ทำซึม ทำไม ไม่เคยโดนอาจารย์เล่าให้ฟังเหรอ”

         “เปล่า แค่คิดว่าต้องเก่งขนาดไหนพี่ถึงแก้แล้วผ่านเลย ขอดูหน่อยดิ”

         “มึงคิดว่ากูเป็นใคร” ผมหัวเราะเฮอะ ใช้นิ้วโป้งชี้ตัวเอง “ผมสายประกวดนะครับ”

         “จริงดิ”

         “มึงไม่เสิร์ชชื่อพี่เลี้ยงมึงหน่อยเหรอว่าเป็นใครมาจากไหน ไม่ใช่ขี้ๆ นะครับน้อง” อันนี้เรียกได้ทีขี่แพะไล่ แม็กกี้ทำหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง 

         “ปกติคนจริงเขาไม่โม้ แต่พี่แม่งโม้ฉิบหาย ผมเสิร์ชแต่ชื่อพี่เข็มทิศ ขึ้นรายชื่อเกียรตินิยมด้วย แต่แปลกว่ะ ดูไม่ค่อยแอคทีฟกับงานเลย”

         “มนุษย์อินโทรเวิร์ท”

         “แล้วมาอยู่โปรดัคชั่นเฮาส์เนี่ยนะ”

         ผมเหลือบมองเข็มทิศ คงจบเกมพอดีถึงเงยหน้ามาสบตาผมก่อนผินดวงตาไปทางอื่น ไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงบ้าง แต่หลังจากที่จัดการกับโทรศัพท์ไปแล้วเจ้าตัวก็ไม่พูดถึงปัญหาที่ค้างคาอีก ผมไม่รู้ว่าควรปลอบยังไงต่างฝ่ายต่างเงียบ เข้าใจว่าถ้าไม่ด่าแปลว่าไม่ได้โกรธที่ผมถือวิสาสะลบช่องทางติดต่อของเขากับคนรักเก่า โอเค ผมทึกทักเอาเองทั้งหมด แต่ว่า....

         “มาทำงานเหมือนโดนบังคับมาทุกวัน”ไอ้แม็กท่าทางจะไม่ชอบเข็มทิศจริงจัง พูดกันใหม่ นอกจากพี่แบงค์ก็ไม่ค่อยมีใครชอบไอ้จ่าตั้งแต่แรกเห็นทั้งนั้น ทำหน้าเหมือนอมขี้ไว้ตลอดเวลา

         “เออน่า ไม่ใช่เรื่องของมึง”

         “แหนะ มีปกป้อง” ก็เพื่อนกู เดี๋ยวสามเดือนมึงฝึกงานจบก็ไป กูยังต้องอยู่กับเขานี่หว่า “ถามจริงๆ พี่สองคนน่ะ คบกันเหรอ”

         “อีควัย” ผมด่าเสียงห้วน เบื่อจะแก้ข่าว พี่เพลีย “เพื่อนกันเฉยๆ เคยเรียนด้วยกันตอนอนุบาล ประถม มัธยม แต่ไม่สนิทกันหรอก แม่สนิทกัน”

         แม็กพยักหน้าหงึกหงัก หงุดหงิดกับงานที่โดนด่าเมื่อเช้าน้อยลง “มันก็แปลกไงที่แบบ ทำงานด้วยกันแล้วยังอยู่คอนโดเดียวกัน พี่ไม่รู้สึกเหรอ”

         ตอนแรกก็นิดนึง ต่อมาก็ไม่ ตอนนี้เริ่มรู้สึกเพราะมึงพูดนี่ล่ะ จะว่าไปผมก็ไม่เคยเห็นคนวัยทำงานที่ไหนแชร์ที่พักกับคนที่ทำงานจริง ไม่แปลกที่ไอ้แม็กจะคิดว่าผมกับเข็มทิศกิ๊กกัน ใช่ เพราะมึงไม่รู้ไงว่าไอ้เข็มทิศเหี้ยกว่าหน้าที่เห็นเยอะ 

         “แล้วตอนนี้พี่ทำอะไรอะ” แม็กกี้ถาม ผมที่กำลังขยับเมาส์ไปมาผลักหน้าจอไปให้ดู

         “คอนเทนต์โปรโมทเฮาส์ไง” 

         “อ๋อ แล้วมีแฟนยังอะ”

         “ยัง” เอ๊ะ อันนี้ไม่เกี่ยวกับงาน ผมหันหน้ามองมัน แม็กกี้พยักหน้าแล้วก้มหน้าเล่นไอแพกเขียนได้ของมันโดยไม่พูดอะไรออกมา “ถามทำไม”

         “อยากเสือกเฉยๆ ถามไม่ได้เหรอ ผมก็โสดเหมือนกัน”

         ส่วนอันนี้ผมไม่ได้ถาม แม็กกี้พรีเซนต์เองล้วนๆ




         หรือว่าจีบวะ

         ถ้าเป็นผู้หญิง แม่งต้องจีบกูแน่ๆ ติดตรงที่มันเป็นผู้ชายเหมือนกัน แล้วยังมีข่าวกับสาวๆ นิดๆ หน่อยๆ ตามกระแสคนหน้าตาดีมาบ้าง เรื่องนั้นเลยตัดไป ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะความเสือกจริง แต่ว่านะ...กูขี้เสือกยังไงก็ไม่เสือกแล้วทำท่าทางมีพิลึกพิลั่นแบบนั้นอยู่ดี

         “ราเมนร้านนั้นอร่อย”

         ระหว่างทาง เข็มทิศพูดขึ้นมา ผมนั่งงอเข่าบนเบาะข้างคนขับกำลังคิดเรื่องแม็กกี้เพลินๆ สะดุ้งตัวขึ้นเล็กน้อยวันนี้ยกหน้าที่ขับรถให้เจ้าของคอนโดด้วยข้ออ้างว่าง่วง พี่รูญรับไปพรีเซนต์งานตั้งแต่เช้า ทิ้งกุญแจให้เข็มทิศขับรถตามมาทั้งที่ความจริงเดินก็ถึง แต่ต่อให้เดินถึงผมก็ขี้เกียจเดินอยู่ดี

         “กินไหม”

         “ครัวปิดตอนสามทุ่ม”

         เหลือบมองนาฬิกา สองทุ่มห้าสิบห้า วนรถจอด สามทุ่มพอดี “พูดทำแป๊ะอะไร”

         “เผื่อเลิกงานไว วันหลังพามากิน”

         ผมพยักหน้าหงึกหงัก มองรถเลี้ยวเข้าคอนโดโดยที่มีพิซซ่าฟรีในท้องตั้งแต่ทุ่มเศษๆ “เหม่ออะไร”

         “หืม? ผมเหรอ แค่คิดว่าไม่ค่อยได้ออกจากออฟฟิศเวลานี้”

         “ก็หนีกลับก่อนตลอด” จริงอย่างเขาว่า แต่ไม่รู้สึกผิด “พรุ่งนี้จะออกไปหาอะไรกินก่อนไปไหม”

         “ไปไหน”

         “คอนเสิร์ตไง”

         “อ๋อ” ผมนึกขึ้นได้ เป็นงานเล็กๆ ประตูเปิดบ่ายโมง มีหลายวงขึ้นต่อกัน ซึ่งผมไม่ค่อยฟังอินดี้จ๋าของไทย หมายถึงฟังบ้างแต่วงที่เขาจะไปดูน่ะไม่รู้จักสักวง “ไปร้านราเมนที่คุณบอกก่อนก็ได้ โห ต้องตื่นเช้าไหมอะ อยากนอนหยำแหยะบนเตียง”

         “เห็นปะ พอมาอยู่คอนโดก็ขี้เกียจกลับบ้าน”

         “ผมไม่กลับบ้านเพราะจะไปคอนเสิร์ตกับคุณต่างหาก” เร้าหรือทำทวงบุญคุณทั้งที่ความจริงลืมไปแล้ว แต่ก็อย่างว่า อยู่คอนโดแล้วสบายจนขี้เกียจกลับไปให้แม่ปลุกตั้งแต่เช้าในวันหยุดอะ

         “หึ” เกิดรอยยิ้มเล็กๆ บนหน้า เข็มทิศจอดรถตรงล็อกอย่างจับวาง ผมหิ้วเป้ที่ใส่แล็ปท็อปกับสัมภาระเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นบ่า เป็นกระเป๋ารุ่นเดียวกับที่เข็มทิศใช้ แต่คนละสี รุ่นนี้โดนพี่โหน่งบังคับซื้อ มันเป็นนายหน้าหิ้วมาจากญี่ปุ่น ชาร์จเงินเยนอัตราพิเศษแล้วอ้างว่าเป็นค่าขนมหลาน ไอ้ห่า ค่าข้าวเย็นหรูหราของกูทั้งนั้น

         “เด็กฝึกงานเป็นยังไงบ้าง”

         “ก็ดี ทำไม”

         “เปล่า ท่าทางสนิทกัน” ผมพยักหน้า แม็กสนิทกับผมมากที่สุดถ้าเทียบกับคนอื่น ผมยังยืนยันเรื่องกฎของแรงดึงดูดที่จะดูดคนประเภทเดียวกันเข้าหากัน ไม่ใช่แค่บังเอิญที่ผมรับเป็นพี่เลี้ยงสอนงานมันเท่านั้น “เข้ากับคนง่ายดี“

         “ก็ไม่เห็นต้องทำให้ยาก” ผมไม่เข้าใจเข็มทิศ ไม่เข้าใจตั้งแต่เด็กยันโตแบบที่เขาไม่เข้าใจผมนั่นแหละ เข็มทิศเหมือนคอนโด ห้อมล้อมด้วยผู้คนแต่โดดเดี่ยว มีความเป็นปัจเจกเอกเทศสูง และแม้ว่าเติบโตมาด้วยสภาพแวดล้อมที่ไม่ต่างจากผมมากนักแต่นิสัยราวกับคนละเจ็นเนอเรชัล “คุณก็อย่าทำตัวเป็นคนแก่ดิ ออกไปเฮฮากับเพื่อนฝูงงี้ ไว้ผมพาไปเล่นบอร์ดเกม รู้จักคนใหม่ๆ เพียบ”

         “เหนื่อย”

         นั่นไง กูนึกว่าอยู่กับคนใกล้เกษียณ

         ลิฟต์พาเราขึ้นมาถึงชั้นที่เป็นห้องพัก เข็มทิศเดินนวยนาดจนถึงประตูก่อนชะงักงันเมื่อเห็นแสงลอดออกมาจากด้านใน

         “ไม่ได้ปิดไฟก่อนออกไปเหรอ”เขาถามพลางควานหากุญแจห้องในกระเป๋า

         “ผมออกก่อนคุณครับคุณท่าน”

         เจ้าของห้องถอนหายใจในความไม่ชอบมาพากล คราวก่อนสาวน้อยสายสตรีทบุกมาถึงห้อง คราวนี้อย่าให้เป็นแม่นะมึง ขี้เกียจฟังป้าจอยโม้เหม็นถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

         “แม่มาเหรอ”

         “เปล่า น้อยหน่า”เจ้าของห้องตอบแบบไม่ลังเล

         น่าเบื่อว่ะผมยื้อกุญแจที่เข็มทิศหาเจอก่อนมาไขเอง เปิดประตูเข้าไป ในห้องเป็นแสงส้มอ่อน ประดับด้วยเทียนอิเกียกลิ่นหอมหวาน บนโต๊ะอาหารเล็กๆ มีไวน์แช่ไว้ในถังน้ำแข็ง ห้องเรียบร้อยขึ้นเป็นกอง ถ้าไม่ได้บิดลูกบิดกับมือคงคิดว่าเข้าห้องผิด มีเมียมาดูแลมันก็ดีแบบนี้ แต่เดี๋ยวก่อน มึงต้องห้ามยินดีปรีดาเว้ย นี่เมียคนอื่น ไม่ใช่เมียเพื่อนมึงด้วยซ้ำ

         “เข็ม...อ้ะ…ขอโทษค่ะ”

         เด็กสาวมีทีท่าประหลาดใจเมื่อเจอผมเป็นครั้งที่สอง เข็มทิศถูกกันไว้ด้านหลังผมอีกที แต่คงมองหน้ากันและกันนิ่งเพราะสายตาคู่นั้นมองเหนือผมขึ้นไปอีกที

         “น้อยไม่รู้ว่าพี่จะมากับเพื่อน”

         “เหมือนกันเลย” ผมไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนคุยกัน แทรกประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น “ผมนึกว่าคุณคืนกุญแจให้เข็มทิศแล้ว”

         “ก็คิดว่าจะคืนอยู่ค่ะ” น้อยหน้าตอบ วันนี้มาในชุดแนวสตรีทเหมือนเดิม สวมถุงเท้า แต่รองเท้าผ้าใบวางไว้เรียบร้อยในชั้นวางที่ปกติผมใช้วางรองเท้าแตะ “ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ได้บอก ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์...ปกติไม่ค่อยเห็นพี่เข็มพาใครมาที่ห้อง”
แน่ล่ะสิ พี่เข็มของเจ้ามีเพื่อนที่ไหนอีหนู

         เข็มทิศขยับตัว แต่ผมไวกว่าไปยืนบังซ้ำอีกรอบ “งั้นผมขอคืนได้ไหมครับ พอดีเราอยู่ด้วยกัน แล้วผมก็ไม่รู้จักคุณเป็นการส่วนตัว ไม่ค่อยสะดวกใจอะฮะ”

         “อ้อ...ได้ค่ะ น้อยหน่าก็คิดอยู่ว่ามีรองเท้าไซส์อื่นวางอยู่ด้วย”เกิดท่าทีกระอักกระอ่วนของคนตรงหน้า แต่ผมนิ่งได้มากกว่าที่คิด เคยเรียนแอคติ้งครับ ถึงเป็นหน่วยกิตน้อยๆ ที่ไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไรก็เถอะ อย่าให้พี่ดุ ขอร้อง น้องจะเสียขวัญ 

         “อืม น้องควรจะรู้อีกอย่างนะ นอกจากพี่ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วเข็มยังเรียกพี่ว่าเบบี๋ด้วย เข้าใจใช่ไหม”

          
          ไม่ได้โกหก แต่ตอนเด็กๆ เขาเรียกผมตามแม่แบบนี้จริงๆ 

         “เบ๊บ พอก่อน เดี๋ยวคุยเอง”

         อ้าว ไอ้เหี้ย แบบนี้แปลว่าเลือกผู้หญิงใช่ปะ ผมแม่งหงุดหงิด หันกลับมองหน้าเข็มทิศด้วยหางตาแล้วเดินเบี่ยง เออ ได้ เรื่องของมึง จัดการเองเลย กูจะย้ายกลับบ้าน ไม่อยู่ด้วยแล้ว สุดท้ายก็กลายเป็นหมา

         “เอางี้ใช่ปะ?”

          “เบ๊บ!เดี๋ยว”เขาเรียกอีกครั้ง คว้าหัวไหล่ไว้แต่ผมสะบัด บอกแล้วว่าไม่ชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบไงวะ เข็มทิศไม่ยื้อต่อ ผมเลยเดินเข้าส่วนที่เป็นห้องนอนปิดประตูดังปัง แต่เอาหูแนบบานประตูแอบฟังอีกที ใครจะยอมแพ้ง่ายๆ วะ

         “อะไรกันคะ...”

         “ไม่เกี่ยวกับน้อยหรอก ขอบใจที่มาดูห้องให้ แต่ก็...พี่อยู่กับเพื่อนแล้ว ขอกุญแจห้องคืนแล้วกันนะ เจ้านั่นมันไม่สบายใจ”

         “ไม่เกี่ยวยังไงคะ พี่เข็มบล็อกเบอร์น้อย บล็อกไลน์น้อย เฟซบุ๊กก็ด้วย...ยังไม่เกี่ยวกับน้อยอีกเหรอคะ”

         “น้อยหน่า...เราเลือกเขาไม่ใช่เหรอ”เสียงนั้นไม่ดัง แต่ก็ไม่เบา มันยังสั่นและเต็มไปด้วยความตัดพ้อ 

         “น้อยคิดถึงพี่ ยังไง...เราก็เคยผ่านเรื่องอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ พี่เข็มอย่าทำแบบนี้ได้ไหม น้อยไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นอนไม่หลับเลย น้อยก็อยากจะเลิกกับเขา แค่ขอเวลาอีกหน่อย”

         อย่ากลับไปนะมึง ผมสาปส่งในใจ ถ้ากลับไปจริงกูจะแฉ แฉให้หมายิ่งกว่ากูไปอีก ไอ้หน้าด้าน 

         “ไม่ต้องหรอก น้อยเลิกกับเขาไม่ได้อยู่แล้ว”

         “น้อยก็เลิกกับพี่ไม่ได้เหมือนกัน พี่เข็ม น้อยขอร้อง”

         ผมไม่ได้ยินเสียงอะไร ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงถอนหายใจ ครู่ใหญ่กว่าเสียงทุ้มต่ำจะแทรกขึ้นมา

         “พี่จะเอาบล็อกไลน์ออก มีอะไรก็ข้อความมาแล้วกัน แต่อย่ามาเจอกันอีกได้ไหม พี่ขอ ถือว่าคนละครึ่งทางแล้วกัน”

         เกิดความเงียบต่อจากนั้นหนึ่ง ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมา ไม่มีการต่อรองมากกว่านั้น รักนี่มันยังไงวะ ทำไมคนหนึ่งคนถึงรักใครได้หลายคนพร้อมๆ กันในแบบเดียวกัน ผัวนะเว้ย ไม่ใช่แมว จะรักตัวโน้นตัวนี้คอยเลี้ยงดูให้ยุติธรรมไม่น้อยอกน้อยใจกันได้ยังไง



         ผลัวะ!

         จังหวะนาทีทองยิ่งกว่าโปรโมชันในห้างเกรดบีประตูห้องนอนก็ถูกดึงออกจากด้านนอก ผมล้มแผละลงบนอกล่ำๆ เหม็นเหงื่อของเข็มทิศ มองลอดรักแร้ไป ไม่มีหญิงสาวตรงหน้าประตูอีกแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเจ้าของห้องก็ทำผมรู้สึกอิหลักอิเหลื่อ 


         “มุกเบบี๋นี่ทุเรศฉิบหาย”

         เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนกอดผมเอาไว้ กอดเหมือนคนใกล้หมดแรงที่เหนื่อยเต็มทน ผมยังคงยืนในท่าทางประหลาด ขาย่อข้างหนึ่ง ยืดข้างหนึ่ง แต่ยอมให้ชายหนุ่มรัดรึงตัวเองคล้ายเป็นแหล่งพลังงานสุดท้าย
         .
         .
         จนกระทั่งเสียงสะอื้นสิ้นสุดลง




          .
          
          .
          

 
งือออออ 
เว้ดคนขี้ป่วยขอไปนอนก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกังงง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 910 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,069 ความคิดเห็น

  1. #2062 Pimnok2124 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 12:59
    แงพี่เข็ม;____;
    #2,062
    0
  2. #2045 Wafuii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 14:23
    แงงงเข็มทิศ
    #2,045
    0
  3. #2023 PCB614 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:38
    เข็มทิศ~ นายทำถูกแล้ว กอด ๆ นะ
    #2,023
    0
  4. #2005 Brownsugar1980 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 05:51
    เบ๊บบบบบบบ😆😆😆😆
    #2,005
    0
  5. #2001 somjaiy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:01
    เกือบเป็นหมาแล้วเบ๊บ
    #2,001
    0
  6. #1992 Mune (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 04:44
    ช่วยเค้าซะดิบดี ถ้าเค้าเลิกได้ก็ดีกับเค้า แต่ถ้าเค้าคืนดีเราก็เป็นหมา โฮ่ง 55555 น้อยหน่านี่ร้ายจริงๆ ปยเบสิคของคนนอกใจ 55555555
    #1,992
    0
  7. #1984 RainyPula (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 13:00
    งื้อออออออ เข็มก็รักของเค้าอะเนอะ ไม่งั้นจะทนเป็นชู้มาตั้ง 4 ปีหรอ สงสาร กอดๆๆ
    #1,984
    0
  8. #1962 Biekps99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:09
    ความรักมันบังคับใครไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรจะรักในแบบที่มันผิดต่อคนอื่น
    #1,962
    0
  9. #1948 tuckkiijung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:14
    เข้าใจเข็มทิศนะว่าก็คนมันรักอะ แต่มันผิด เป็นชู้อะแก มันไม่ได้!!!!!
    #1,948
    0
  10. #1910 heykiki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 22:22
    ร้องห้ายยยยยยย โฮสงสาร มันรักอะเนอะ แต่มันผิดจริง ๆ ตัดใจเถอะนะเข็มนะ ซีนเบ๊บนี่อย่างฮาอยู่ด้วยแล้วควมีความสุขอะ แม็กกี้นังชอบเลย อ้าว ผิด ๆ 555555555
    #1,910
    0
  11. #1889 m51t (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 23:22
    ชอบจังหวะซิทคอมของเบ๊บมากกกก
    #1,889
    0
  12. #1866 แพะบยอน❤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:53
    นั้มตารูกผชอะพ่อ แต่นานไม่ได้ซีนนะเพราะซีนนายมันผิ้ดดด ตาเข็มมมม
    #1,866
    0
  13. #1865 แพะบยอน❤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:53
    นั้มตารูกผชอะพ่อ แต่นานไม่ได้ซีนนะเพราะซีนนายมันผิ้ดดด ตาเข็มมมม
    #1,865
    0
  14. #1863 KT970224 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:22
    ไม่สงสารพี่เข็มเลยนาาา เอาจีงงง ตัวเองผิดนา ทีมเบ๊บด้วย
    #1,863
    0
  15. #1849 Earn0624 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:33
    แงงงง แอบชิปแม็กเบ๊บแล้ว น้องมันน่ารัก น้องมันงอแงฝึกงาน
    เข็มทิศรีบมานะ ผมพายเรือลำนู้นรอ
    #1,849
    0
  16. #1845 yellow.is.you (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:29
    อยากทุบหน้าน้อยหน่าสักที
    #1,845
    0
  17. #1829 peachpk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 20:08
    สงสารเข็มทิศ ;_;
    #1,829
    0
  18. #1814 tunty0505 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:30
    ขอให้ตัดใจให้ได้นะ พี่ เบ๊บแบบว่าชอบมาก
    #1,814
    0
  19. #1797 HaeMay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 17:45
    อยากให้แฟนนางจับได้เนอะ คือแบบต้องเป็นคนแบบไหนถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ เบ๊บต้องกีดกันให้ถึงที่สุดนะ ไล่ยัยน้อยหน่าให้กระเจิงไปไกลๆเลย
    #1,797
    0
  20. #1784 priyatida_tt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 10:04
    ตลกเบ๊บโว้ยยยยย555555
    #1,784
    0
  21. #1772 bhjlo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:32
    แง้คนเงียบๆเขาสะอื้นอ่ะ สงสาร ดีนะได้มุกเบ๋บี๋ตอนเด็กมาช่วย!555555
    #1,772
    0
  22. #1765 เย่เฮทเสหุน ★ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 22:45
    อยากให้แฟนนังน้อย เลิกกับนังน้อย ละก็ไม่มีใครเอานาง เพราะนางเป็นผู้หญิงแพศยา ละฉันไม่สงสารนังเข็มเลยจ่ะ สมน้ำหน้า ทำตัวเอง
    #1,765
    0
  23. #1726 gabriel.la(: (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:58
    เบ้บนี่โคตรขี้โม้เลยเว้ย55555 มูฟออฟออนน้าเจ้าเข็มเล่นกับเบ้บจะได้หายเหงา แต่สรุปเข็มนี่ชอบหรือไม่ชอบคำหยาบ
    #1,726
    0
  24. #1701 Ihaveadream (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:06
    โอ้ยย อิน้อยหน่า
    #1,701
    0
  25. #1580 Vivachoco (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 02:48
    เลิกเสียใจได้แล้ว!
    #1,580
    0