โลกที่ไม่มีเรื่องบังเอิญ

ตอนที่ 3 : secret?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 827 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

2 secret?




   



         คอนโดขนาด 45 ตารางเมตร เป็นอัตราส่วนกำลังดีสำหรับผู้อาศัยสองคน ห้องของเข็มทิศแยกเป็นสัดส่วนของห้องนอน ห้องอาบน้ำ ส้วม ครัว ห้องนั่งเล่น และระเบียง มีชุดโซฟาจากอิเกีย โทรทัศน์ ตู้หนังสือที่แน่นด้วยแผ่นเกม โปรแกรม และหนังเก่าเกินครึ่ง แก้วกาแฟไม่ล้าง ต้นกระบองเพชรเหี่ยวๆ อาหารแห้งที่ตุนจนล้นออกนอกตู้บิลท์อินที่ติดมากับคอนโด ไม่อยากเชื่อว่านี่คือห้องที่เพิ่งย้ายมาได้สี่เดือน ขณะที่สภาพตัวอาคารคอนโดหรูหรา โอ่โถง เข้าใจว่าราคาแพงระยับ แต่ห้องกลับระยำอย่างผู้ชายวันยังค่ำ

          “ห้องคุณสกปรกฉิบหาย” ผมเคยชินกับการเรียกเขาว่าคุณ ไม่ใช่ทั้งหมด แต่เมื่อโตขึ้นก็หมดวัยเรียก ’เค้า-เอ็ง’ ไปนานแล้ว 

          ผมมีช่วงเวลาที่ห่างกับเขาพอประมาณ การเจอหน้ากันอีกครั้งทำให้ประดักประเดิดนิดหน่อย โดยเฉพาะในวันสัมภาษณ์งานที่ถูกเรียกตัวมาพร้อมกัน

          “ไม่มีแม่บ้าน”

          “หาเมียสิ เออ แล้วถ้ามีเมียผมจะโดนเฉดหัวออกจากคอนโดหรือเปล่า เฮ้ย มียาทาเล็บผู้หญิงซุกอยู่ซอกนี้ด้วย”

          ไม่ทันขาดคำเจ้าของห้องก็ตะครุบยาทาเล็บสีชมพูพาสเทลออกไปจากมือ

          “ถ้าเจออะไรที่มันไม่น่าอยู่ในห้องก็ไม่ต้องสนใจ ทิ้งไปเลย”

          “อะไรที่มันไม่น่าอยู่ในห้องบ้างล่ะ”

          “อย่ากวน”

          “แหม”

          ผมทำเสียงยวน ลากกระเป๋าของตัวเองวางแหมะข้างโซฟา ผมมีอุปกรณ์เครื่องใช้ไม่กี่อย่าง กล้องตัวโปรด หนังเรื่องโปรด แม็คบุ๊ก ชุดทำงานที่เหมือนชุดอยู่บ้านและเป็นชุดนอนพร้อมๆ กัน มีเสื้อผ้าทางการไว้สำหรับคุยกับลูกค้าติดมาตัวเดียว รองเท้าแตะสำหรับใส่ไปทำงาน ผ้าใบอดิดาสรุ่นนิยมที่ฝากเพื่อนหิ้วจากไต้หวันติดไว้ท้ายรถ 

          “ทำมีลับลมคมใน นี่เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบคู่ผัวตัวเมียแล้วนะดาร์ลิ้ง”

          “ใครผัวใครเมีย เพ้อเจ้อ”

          เข็มทิศถอดเสื้อ ม้วนแล้วโยนใส่หัวผมก่อนหันไปเปิดพัดลมด้วยนิ้วโป้งตีน ต่ำตมไม่สิ้นสุด

          “ของทุกอย่างแชร์คนละครึ่ง”

          เป็นการบรีฟงานของอาร์ตไดฯ ที่เหี้ยกว่าลูกค้ามาก 

          “ไม่คิดจะแนะนำห้องหน่อยเหรอ แบบ นี่ห้องน้ำ นี่ครัว นี่ที่นอนผมนอนฝั่งขวา คุณนอนฝั่งซ้าย ห้ามถอดกางเกงในเป็นเลขแปด ต้องซักผ้าทุกวันไหน บลาๆ”

          “ดีเทลมากไป” เข็มทิศว่าแล้วถอดกางเกงยีนที่สวมอยู่พาดเก้าอี้คอมพิวเตอร์ เหลือบ็อกเซอร์ลายขวางสีเทาฟ้าติดแค่ตัวเดียว 

          “อยู่ๆ ไปเถอะ จ่ายค่าเช่าห้องตอนสิ้นเดือน โอนเข้าบัญชีมาเลย ไม่ต้องรอให้ทวง”

          โชคดีฉิบหายที่เป็นมนุษย์เงินเดือน โยนภาระหน้าที่รับผิดชอบใส่พี่ดิวทั้งหมดให้หางานมาค้ำจุนบริษัทต่อไป 

           “ปกติทำกับข้าวกินไหม”

          “ซื้อกินถูกกว่า” คู่สนทนาตอบพลางหยิบน้ำขวดพลาสติกจากตู้เย็น เป็นขวดน้ำขวดละสิบบาทต้นๆ รียูสเป็นกระบอกน้ำสำหรับกดน้ำจากตู้หยอดเหรียญอีกที ที่รู้เพราะสภาพยับย่นเต็มประดา เขายกดื่มโดยไม่เทใส่แก้ว ทิ้งตัวลงข้างผมแล้วส่งให้ทีหลัง 

          “ซื้อกินนี่หมายถึงอาหาร” ผมหยุดพูดเพราะดื่ม ยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากแซว “หรือผู้หญิง”

          “เดี๋ยวกูตบคว่ำ”

          “เฮ้ยๆ ขึ้นมึงกู ไม่น่ารักเลย”

          “ไอ้เบ๊บ” เข็มทิศสางมือเข้าท้ายทอย ยีหัวตัวเองจนโซฟายุบตามแรงสะเทือน “คิดถูกหรือคิดผิดวะ”

          “ไม่รู้อะ แต่เปลี่ยนใจไม่ทันแล้ว” ผมเริ่มสนุกที่ได้แกล้งมนุษย์อินโทรเวิร์ทอย่างเข็มทิศ เผ่าพันธุ์นี้หาได้ยากมากในหมู่ครีเอเตอร์ แน่นอนว่าคณะนิเทศ วารสาร หรืออะไรเทือกนี้ต้องเน้นมนุษย์เอ็กซ์โทรเวิร์ท ตอนมหา’ลัย กลุ่มผมเป็นพวกโหวกเหวกที่สุดในภาควิชา เรียนเอกฟิล์ม ชอบถ่ายภาพ แต่ไม่เก่งโปรแกรม พบว่าตัวเองนอกจากชอบพูดแล้วยังชอบเขียนด้วย โชคดีที่ตอนปีหนึ่งไปร่วมกับก๊วนที่ทำหนังสั้นกันมาตั้งแต่มัธยม เป็นเด็กพื้นที่ ส่วนใหญ่เกาะกลุ่มกันมาก่อนแล้ว ผมไปจอยด้วยทีหลัง

          “นายทำ moment เหรอ” เขาพูดถึงหนังสั้นของผมที่ชวดรางวัลระดับประเทศแต่ถูกพูดถึงในวงการทำหนังประมาณหนึ่ง “พี่รูญบอกว่ารู้จักนายจากงานนั้น”

          “อ๋อ ไม่เชิง ก่อนหน้านี้มีส่งภาพประกวด ได้โชว์ตามแกลลอรี่บ้าง ไปเจอกันในงานที่ขอนแก่น”

          “สายล่ารางวัล” เขาว่า ผมพยักหน้า เขายิ่งเสริม “ก็ดูเป็นคนแบบนั้น”

          “คือยังไง”

          “พวกล่าฝัน แอคทีฟ กะตือรือร้น” ผมไม่ค่อยเข้าใจ แต่ใครๆ ก็ต้องเป็นนักล่าฝันกันไม่ใช่หรือไง “ก็ดีนะ มีแพชชั่น”

          “คนเราก็ต้องมีสิวะ นี่ทำครีเอทีฟไม่ได้มีแรงบันดาลใจอะไรเหรอ อุตส่าห์ขัดคำสั่งแม่”

          “แค่อยากขัด ที่เหลือก็ปล่อยมันไปเอง”

          “ไอเดียนี่มาจากพรสรรค์ล้วน? โคตรน่าอิจฉา” 

          “ไม่รู้ว่าพรสวรรค์นี้มาจากไหน อาจเพราะไม่ค่อยได้พูดก็ได้ ไม่น่าอิจฉาหรอก” 

          ผมไม่เข้าใจว่าคนมีพรสวรรค์ไม่น่าอิจฉาตรงไหน อะไรก็ง่ายไปหมด อย่างผมเรียกพรแสวง แต่ก็ทำให้มาถึงจุดเดียวกับเขาคือได้เหมือนกัน เหนื่อยหน่อยเท่านั้นเอง

          “ที่จริงก่อนทำงานที่นี่ผมไปสมัครไว้หลายที่นะ เคยไปสมัครบริษัทโฆษณาด้วย”

          “เอเจนซี่?”

          “อ่าฮะ อาหารเสริม แม่งเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ ไฟขาวสว่างๆ น่ะ พี่ที่มาสัมภาษณ์บอกให้ทำหน้าฉลาดๆ งงไปดิ”
เข็มทิศหัวเราะในลำคอ ยิ้มแค่มุมปากไว้ท่าตามสไตล์ โอเค อย่างน้อยก็มีมารยาทที่ไม่หลุดก๊ากออกมา 

          “โจทย์ยากเลยดิ”

          “เออ จริงๆ ผมไม่ได้โง่แค่หน้านะ โง่จริงแหละ พอบอกให้ทำหน้าฉลาดรู้ปะผมทำไง ทำตาโตๆ อ้าปาก ดีดนิ้วโป๊ะ ไอ้เหี้ย ได้งานเฉย”

          “ไม่ทำที่นั่นล่ะ”

          “เดินออกมาแล้วมันคิดว่ายังไม่ใช่ว่ะ” 

          ผมเลื้อยตัวลงบนโซฟา ขยันยัดมือไปตามซอกหลือบของเบาะหาของดี ส่วนอีกฝ่ายยืดแขนสองข้างวางพาดพนักพิง เข็มทิศตัวใหญ่กว่าผมนิดหน่อย มีกล้ามเนื้อมากกว่า เคยสงสัยว่าทำไม แต่ดัมเบลที่วางไว้ใต้ชั้นวางทีวีนั่นก็ตอบคำถามได้ชัด ไม่นับรวมกับบาร์โหนที่ติดไว้หน้าประตูห้องนอน ถ้าไม่ขี้เกียจเล่นเหมือนผมที่ซื้อลู่วิ่งไว้ที่บ้านแต่สุดท้ายกลายเป็นราวตากผ้าเช็ดตัวก็ควรจะมีซิกซ์แพคบ้าง ใช่ มันเป็นเรื่องที่ผู้ชายอายุยี่สิบกว่าๆ ควรจะมี

          “แล้วที่นี่สัมภาษณ์ยังไง เขาโทรตามเหรอ” 

          “เปล่า ที่จริงลืมไปแล้วว่าพี่รูญให้นามบัตรไว้ พอไม่รับงานที่นั่นก็เซ็ง ทั้งที่เป็นอดีตนักศึกษาที่คณะจับตามองแต่พอกลับกรุงเทพก็ง่อยแดก แม่บอกให้ลุกมาเก็บห้องจะได้มีแรง โคตรบังเอิญ เจอนามบัตรพี่จรูญในห้อง”

          ตอนที่เจอกันสมัยเรียนเฮาส์นี้ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างชัดเจน เวลาผ่านไปอ่านทวนชื่อบริษัทที่พี่แกทำอีกครั้งถึงกับตาลุกวาว 
“นึกถึงหนังสั้นโฆษณาโรลออนที่เปิดตลาดโฆษณารูปแบบใหม่ครั้งแรกนะ เฮาส์แม่งก็ดังเอาดังเอา”

          “หึ เด็กเส้น กะมาเกาะเฮาส์รึไง”

          “ไม่ได้เรียกว่าเกาะ เข้ามาหาประสบการณ์” ผมอยากเป็นผู้กำกับ สักวันหนึ่งต้องได้เป็นผู้กำกับเต็มตัว 

          “แล้วคุณล่ะเข้ามายังไง”

          ผมกับเข็มทิศไม่เคยคุยกันในเรื่องจริงจังมาก่อน โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัว เรารู้จักกันมากเท่าที่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งควรรู้จัก มากกว่านั้นก็เป็นคำบอกเล่าของผู้ใหญ่เสียหมด นับเป็นความบังเอิญที่โชคดีของเขา เรียกผมว่าเทพเจ้าแห่งโชคได้ทีเดียวเพราะการปรากฏตัวของผมทำให้ที่ทำงานคลายความอึดอัดจากเจ้าเด็กหัวดีแต่มนุษยสัมพันธ์ต่ำโดยปริยาย

          พี่จรูญไม่อะไรกับเขานัก แต่กับคนอื่นในช่วงวัยเดียวกัน โดยเฉพาะที่จบมาจากสถาบันเดียวกันหมั่นไส้เล็กน้อย ไม่แปลกใจเลยว่าเข็มทิศเป็นตัวทีเด็ดของรุ่นพี่ที่ไม่ยอมเข้าเชียร์ ไม่ร่วมงานคณะที่ไม่พัฒนาความรู้เรื่องการเรียน

          “คนมีฝีมือ” เขาเกริ่นด้วยท่าทางนิ่งเฉยก่อนขยายความ “อาจารย์ส่งมาฝึกงานที่นี่ตอนปี 3 ที่จริงตอนนั้นที่นี่ก็ไม่มีอะไร พี่จรูญเป็นเพื่อนกับอาจารย์ที่ปรึกษา กำลังหาแนวร่วมที่พูดน้อยๆ ไอเดียดีๆ” 

          ผมเคยได้ยินพี่ก้อยเล่า รุ่นก่อตั้งเห็นจะมีพี่ก้อยกับพี่จรูญ หัวสมัยใหม่ ไฟแรงตามประสาคนอายุไม่ถึงสี่สิบที่เล่นทุกโซเชียลมีเดียบนโลก เขาอยากให้เด็กรุ่นใหม่มีส่วนร่วมกับเฮาส์ แต่ไม่อยากได้เด็กขี้โม้ ติดที่ไอ้เด็กหัวดีส่วนมากจะปากมากไปพร้อมๆ กัน 

          “หลังฝึกงานเสร็จก็รับจ๊อบเล็กๆ ไปทำ ตอนนั้นที่นี่ยังรับแต่งานโฆษณาเล็กๆ อยู่เลย”

          ก่อนหน้านี้ที่นี่จ่ายงานให้ฟรีแลนซ์ เพิ่งรับสมัครพนักงานประจำเมื่อต้นปี ผมกับเข็มทิศเป็นรุ่นล่าสุดและยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิดรับเพิ่ม งานที่ทำระบุตำแหน่งชัดเจน แต่เอาเข้าจริงวิ่งทำเกือบทุกอย่าง โดยเฉพาะช่วงที่งานเข้าติดกันได้เป็นตั้งแต่ครีเอเตอร์ฟยันแม่บ้าน อาจารย์เคยบอกว่าทำงานบริษัทเล็กดีอย่าง บริษัทใหญ่ดีไปอีกอย่าง ส่วนใครคิดว่าฟรีแลนซ์คืออาชีพที่อิสระที่สุดบอกได้คำเดียวว่า มึงพลาดแล้วล่ะ

          “เฮ้ย ฟัง shura ด้วยเหรอ”

          ผมรื้อเจอกล่องซีดีแตกๆ หลังโซฟา ข้างในมีแผ่นสภาพแย่ของวงเดียวกับหน้าปก นักร้องสาวที่พ่อเป็นผู้กำกับชาวอังกฤษ ส่วนแม่เป็นสาวรัสเซีย สาวรัสเซียแม่งสุดยอด ถ้าถามสเป็กผมขาวหมวยนี่ตกไปเลย ผมชอบผู้หญิงรัสเซียสุดๆ 

          “ฟังแนวนี้เหรอ”

          “ไม่เชิง ฟังทุกอย่างที่เป็นเพลง ถ้าอกหักแล้วอยากขยี้ก็ฟังของ boxx music ของ portrait งี้ ถ้าความรักคือต้องทน ถ้ามันต้องเจ็บ...”

          “เคยร้องเพลงตามงานไหม พวกอีเวนท์เล็กๆ น้อยๆ”

          “โห เคยดิ” เข็มทิศแม่งหูถึง

          “ได้ตังค์ด้วย”

          “ไม่เคยว่ะ ขึ้นไปร้องเพลงสองเพลงให้สาวกรี๊ด เป็นรับเชิญ”

          “งั้นแสดงว่าคงเป็นงานเล็กๆ ที่สนิทกัน”

          “เออ ทำไม”

          “ถ้าร้องตามร้านจะจ่ายเงินให้” เชื่อผมสิ อาร์ติสยังไงก็เป็นอาร์ติส ไม่ว่าจะอินโทรเวิร์ทหรือเอ็กซ์โทรเวิร์ทก็เถอะ “จ้างให้หุบปาก”

          เข็มทิศเล่นเอาผมหุบยิ้มได้ฉับ ถีบเจ้าของห้องลงจากโซฟาสุดแรงที่มี แต่เขาไม่ขยับ กลายเป็นผมเลื่อนตัวเลื้อยขึ้นบนพนักพิงโซฟาแทน 

          “เคยมีคนบอกไหมว่าคุณเหมาะกับเป็นจ่าเฉยที่สุดแล้ว พูดทีนึกว่าเปิดฟาร์มหมาอยู่ในปาก”

          ยอมรับความคมกับจังหวะของเขาในงาน แต่ไม่เคยรับได้ในเรื่องส่วนตัวเลยให้ตาย ผมกระโดดจากโซฟา เริ่มรื้อชั้นวางของให้ละเอียด นิสัยของครีเอทีฟคือต้องช่างสังเกต หยิบทุกเรื่องมาพูดได้หมด ชักแม่น้ำทั้งห้าให้พูดจริงๆ ก็คือขี้เสือกนั่นแหละ ผมแค่เอาอาชีพมาบังหน้า

          “คุณฟังแนวอิเล็กโทรนิคเยอะนะ มีบีทเทปด้วย”

          “เอาไว้ฟังตอนทำงาน ถ้าเครียดจะฟัง R&B มากกว่า”

          “Jazz มะๆ”

          “ก็ได้”

          ผมเริ่มเจอเรื่องที่จูนกับเขาติด อย่างน้อยนอกจากงานที่ชอบเหมือนกัน ก็ยังมีเพลงแนวโปรด ขอบคุณพระเจ้าที่เข็มทิศไม่ชอบร็อค เพราะผมฟังร็อคไม่ไหวจริงๆ ให้ตาย 

          “จริงๆ ไม่ได้ชอบฟัง electronic หรอก ฟังเพราะเอามาใส่ในงานแล้วติดหู”

          “เหมือนคุกกี้เสี่ยงทายอะนะ”

          “อันนั้นฟังเพราะน้องเขาน่ารัก”

          “ก็น่ารักจริง” 

          ประมาณว่าถ้าได้ก็เอา เทิดทูนบูชาเลย แต่ให้เลือกใหม่ผมก็ยังคิดว่ารัสเซียคือที่สุดอยู่ดี 

          “แต่ว่าแข็งๆ แบบนี้ผู้หญิงสายแบ๊วเขาจะทนไหวเหรอ”

          “ผู้หญิงสายไหนก็ชอบแข็งๆ”

          อันนี้ไม่ใช่ลักษณะนิสัยแน่ เอี้ยวตัวกลับไปมองเห็นเข็มทิศนอนยืดเหยียดเท้ามาอีกฝั่งของโซฟา กึ่งเปลือยเปล่า ประสานนิ้วมือทั้งสองเข้าด้วยกัน กดคางลงเล็กน้อย สายตาจ้องตรง แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากชวนเซ็กซี่ปนขนลุกซู่ นี่คงเป็นเวอร์ชั่นจ่าหื่นแบบที่ไม่เคยมีใครได้เห็น

          “ทะลึ่งแล้วมึง ทำหน้าทำตาอย่างกับบรีฟให้พระเอกโฆษณาถุงยาง”

          ผมกลับมารื้อซีดี มีวงโปรดของผมด้วย Teeksสุดยอด!Teeksสุดยอด!

          “เขินทำไม”

          “อะไร” ผมไม่ตอบ ทำเฉไฉ รับรู้ด้วยตัวเองว่าร้อนวาบที่หูกับแก้ม ส่วนหัวใจก็เต้นตุบๆ อาจเป็นเพราะภาพเมื่อกี้ เข็มทิศแม่งเซ็กซี่จริงๆ


          เสียงเคาะประตูดังช่วยชีวิตระหว่างที่เดดแอร์ทำงานขยายวงกว้าง เข็มทิศทำหน้าเบื่อหน่ายเหมือนเดิม ลุกหยิบเสื้อที่กองไว้ที่พื้นเมื่อครู่มาสวม ส่วนผมอาสาเปิดประตูหน้าที่เจ้าบ้านครึ่งหนึ่งโดยไม่ถามซ้ำ เดาว่าอย่างมากก็เป็นป้าจอย แม่เข็มทิศ คนไม่มีปากอย่างนี้ไม่น่ามีมิตรสหายมากเท่าไร

          “เอ๊ะ”

          “เอ๊ะ?”


          ผมเอียงคอตามคนคอ หญิงสาวสูงชะลูด ผมดัดตัดสั้นระบ่าสีน้ำตาลอ่อนยืนตรงหน้า คอนแท็กเลนส์สีเทา จมูกโด่ง คิ้ว
โก่ง แต่งหน้าบางๆผงะถอย เธอสวมกางเกงยีนขายาว เสื้อกล้ามด้านในทับด้วยเสื้อแจ็กเกตลายนกพลามิงโก้กับรองเท้าผ้าใบ NMD แซลมอนพิงค์ที่หายากฉิบหาย

          เหี้ย โคตรสตรีท โคตรน่ารัก

          “ขะ...เข็มทิศ มีคนมาหา”

          “อ่อ...เพื่อนพี่เข็มเหรอคะ”

          ผมเพิ่งรู้ว่าเข็มทิศมีชื่อเรียกว่าเข็ม สาวจังครับ 

          “ครับ เพื่อนที่ทำงาน...แป็บนะ มันแต่งตัวอยู่”

          ประเมินผู้หญิงตรงหน้าแล้วอายุน่าจะไม่ห่างจากผมนัก เธอยกมือไหว้งงๆ เออ ผมก็งงไม่ต่างกัน หันกลับไปมองความพร้อมของรูมเมทเมื่อเขาสวมกางเกงเรียบร้อยแล้วผมก็เปิดประตูออกกว้าง

          “เดี๋ยวผมลงไปซื้อของกินข้างล่างนะ จะเอาอะไรก็โทรมาแล้วกัน”

          ฉีกยิ้มให้เข็มทิศอีกที เจ้าตัวพยักรับรู้ ผมหยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์โดยไม่ทันได้ถามชื่อน้องผู้หญิง ยิ้มให้อีกครั้งสานสัมพันธ์ อีกฝ่ายยิ้มแห้งตอบมา หางตาผมเห็นปลายเล็บสีชมพูของเธอ เป็นชมพูเดียวกับที่เจอยาทาเล็บในซอกโซฟา ลังเลพักหนึ่งว่าจะทิ้งถุงยางในกระเป๋าสตางค์ให้ดีไหม แต่ห่วงเพื่อนก็เลยเอาออกมาวางโดยใช้ที่เขี่ยบุหรี่ทับไว้หมิ่นๆ คนไทยไซส์มาตรฐานน่าจะใช้ร่วมกันได้ เดี๋ยวค่อยซื้อของตัวเองใหม่ก็ได้วะ ถือเป็นของขวัญต้อนรับการร่วมชีวิตใหม่กับคนที่บังเอิญเห็นหน้ากันมาตลอดชีวิตแล้วเดินออกมา ขยิบตาให้นิดแม้ว่าไอ้เข็มทิศจะทำหน้าเซ็งเต็มประดา

          ลิฟต์อยู่ไม่ห่างจากห้องพักนัก ผมได้ยินคนปากหนักถามเสียงเรียบ ไม่แน่ใจว่าพูดปกติหรือเย็นชา แต่ถ้าผมใช้เสียงแบบนี้เรียกแฟนสาวกูได้ง้อด้วยกระเป๋าแชนแนลแน่

          “มาทำไม”

          “น้อยเป็นห่วงพี่เข็ม"

          ผมบึนปาก กลอกตามองบนเป็นตัวร้ายเหมือนกิ๊กสุวัจนี

          ทำเป็นเงียบเรื่องสาว มีของเด็ดอยู่ในมือแท้ๆ 

          ขี้กั๊กนะไอ้สัด




          .
          
          .
          

 



westonwednesday มาแน้ววว 
มามืดไปหน่อย เมื่อวานลองยาตัวใหม่ (เดี๋ยวๆ)  เล่าให้ฟังก่อนว่ามีปัญหาเรื่องการนอนค่ะ พอดีหมอปรับยาให้นอนนานขึ้น เลยตั้งหลักนานนิด เมื่อคืนนอนไม่หลับ หลับตีสองตื่นอีกทีห้าโมงเย็น
ความพอดีคืออิหยัง
ตอนนี้น่าจะทันกับรอบที่แล้วหรือยังหว่า? ที่ตัวละครลับโผล่มา 
ไว้เจอกันพุธหน้าครัชช
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 827 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,069 ความคิดเห็น

  1. #2042 Wafuii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 12:06
    รักเพื่อนเป็นห่วงเพื่อนจัด
    #2,042
    0
  2. #2020 PCB614 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:59
    เกลียดการทิ้งถุงยางไว้ให้ โอ๊ยย555555

    ว่าแต่เค้าเป็นใคร!?
    #2,020
    0
  3. #1989 Mune (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 04:05
    เบ๊บบบบบบ แสบมากเธอออ 555555555
    #1,989
    0
  4. #1959 Biekps99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:22
    เขาเป็ยใคร
    #1,959
    0
  5. #1933 nammieClash (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 22:16
    เพิ่งเข้ามาอ่าน น่าติดตามมาก เขียนได้ลื่นไหล ภาษาดีเลยค่ะ
    #1,933
    0
  6. #1907 heykiki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 21:45
    ชอบการบรรยายนะคะเนี่ยยยย แง
    #1,907
    0
  7. #1888 m51t (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 19:27
    ร้ายมากกก
    #1,888
    0
  8. #1846 Earn0624 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:42
    เอ๊ะ จ่ายังไงคะ เธอขี้ซึนแล้วยังขี้กั๊กแบบที่เบ๊บบอกหรอ
    #1,846
    0
  9. #1794 HaeMay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 17:06
    แฟนจ่า?
    #1,794
    0
  10. #1722 gabriel.la(: (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 15:54
    เบ้บติดเล่นมากลูก แต่ช่างสังเกตจริงเรื่องเล็บผชสายอาร์ตเป็นงี้เรอะ5555
    #1,722
    0
  11. #1577 Vivachoco (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 01:49
    เข็มทิศคือมีอะไรกว่าที่แสดงออก
    #1,577
    0
  12. #1540 D-Sooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 11:08
    เบ๊บไม่ใสเด้อ 55 กวนตีนสุด
    #1,540
    0
  13. #1529 PINKLAND (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 09:24
    เบ๊บเขินเลย
    #1,529
    0
  14. #1505 pintha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 12:23
    ชอบคาแรคเตอร์ของทั้งเบ๊บและเข็มเลย แมนๆคุยกัน
    #1,505
    0
  15. #1478 Horizon_right (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    ชอบความขี้-แต่เอาอาชีพมาบังหน้า555555555 อย่างได้ๆ
    #1,478
    0
  16. #1476 Srnoey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    เบ๊บเธอไม่ใช่คนดี555555
    #1,476
    0
  17. #1401 fuxxy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:32
    โสดไม่โสดคับคุนเข็มทิศ
    #1,401
    0
  18. #1388 Demonseaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:13
    น้องเบ๊บมันตัวยุ่งจริงจริ๊งงงง ค้นของเขาไปทั่วเลย แต่คุณน้อยนี่ใครกัน ไม่น่าจะแฟนรึเปล่า หรือแฟนเก่า??
    #1,388
    0
  19. #1201 mxhh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 19:42
    น้องนางน้อย เป็นใครกันพี่เข็ม
    #1,201
    0
  20. #1193 fa-gun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:46
    เข็มทิศไม่นิ่งงงงงงงงง ร้ายลึกอ่ะ
    #1,193
    0
  21. #1057 KaRToon_HH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 08:20
    แฟนหรอ
    #1,057
    0
  22. #1047 kkolk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:35
    วรั้ย มีขงมีเขินเขาด้วย แย่แล้ววววววเบ๊บบบบบบ
    #1,047
    0
  23. #1034 I am the flash (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 12:21
    ยังอ่านไม่จบตอน แต่ขอเม้นก่อน ชอบมากกก 55 โกรธตัวเอง เห็นเรื่องนี้ผ่านหน้าทล.บ่อยมากแต่ไม่ยักกะาอ่าน พออ่านก็เรียบร้อย ติดงอมแงม
    #1,034
    0
  24. #1031 JongjitSriyan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:40
    เบ๊บเขินไปแล้วเรียบร้อย
    #1,031
    0
  25. #981 annelf10783 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    แบบนี้ไม่น่าใช่แฟนนะ
    #981
    0