หลังม่าน l Behide the scenes

ตอนที่ 8 : ฉากแปด l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 644 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

l ฉากแปด l

Pat l talk

 

ผมรู้ว่านั่นเป็นห้องส่วนตัวของปราณ มันมีสิทธิ์ที่จะอนุญาต หรือไล่ใครออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ใจต้องการ เป็นสิทธิ์ของมัน แต่ที่ทำให้ใจหล่นวูบคือไม่แม้สักครั้งที่ปราณจะออกปากไล่ผมด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้น ความรู้สึกที่ว่าปราณเลือกไอ้หมอนั่น เป็นห่วงไอ้ลิงกังที่คอยวอแวรอบตัวแทนผมที่รู้จักกันมาตั้งแต่เกิดมันชวนให้ทั้งเสียใจทั้งโมโห ผมลืมน้องหอม เดินกลับมาที่ห้อง ห่างกันเพียงไม่ถึงเมตร แต่กลับใช้เวลายาวนานกว่าจะบิดลูกบิดประตูหมุนเข้าไปได้

ผมรู้ว่าวันนี้รุนแรงกับไอ้นั่นมากไป แต่ความหงุดหงิดที่พอกพูนขึ้นทุกทีมันขอให้อัดมันไปสักยก ผมหน้ามืด ยิ่งนึกถึงภาพที่ปราณดีกับมันแล้วก็อยากทำให้อีกฝ่ายไม่มีตัวตน เจ็บปางตายไปเลยก็ได้ ผมไม่สน ใครสนกันล่ะ

อ้อ...ใช่... คนที่สนเพิ่งไล่ตะเพิดผมออกมาจากห้องเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเอง

ผมหัวร้อน และก็ยอมรับว่ารู้สึกผิดที่ต่อยปราณไปแบบนั้น แม้ไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ซัดไปเต็มแรง นับตั้งแต่ชั้นประถมก็ไม่เคยคิดว่าจะชกต่อยกับปราณด้วยพละกำลังจริงๆ ของตัวเองเลยสักที ความรู้สึกผิดรุมเร้า ปราณเจ็บกาย แต่ผมเจ็บใจ เพราะแบบนี้เลยตั้งใจไปขอโทษมันจากใจจริง

แต่ปราณคงไม่ได้อยากฟัง

เป็นอะไร พี่ภัทร

น้องสาวที่กำลังทาสีเล็บอยู่ในห้องถามเมื่อเห็นผมยืนหน้าแน่นิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอนตัวเอง กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงบ่นภาไปบ้าง แต่เวลานี้ถึงแม้หญิงสาวจะเปิดประตูกี่บานให้กลิ่นเหม็นฉุนลอยตลบผมก็ยักไม่มีแก่ใจพูดให้ภาไปทาเล็บที่ริมระเบียงเหมือนอย่างเคย

ถอนหายใจหนึ่งครั้ง มองกำปั้นตัวเองที่ต่อยปราณลงไปแล้วก็อยากกลับไปงอแงใส่

มีสิทธิ์อะไรมาทำให้ผมรู้สึกแย่จนอยากจะร้องไห้แบบนี้

มีอะไรพี่ภัทร เป็นอะไรหรือเปล่า

ทะเลาะกับปราณ

อีกแล้วภาถอนหายใจหน่าย ก่อนขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าผมไม่เถียงสักคำ ทะเลาะแบบไหน ต่อยกันเหมือนทุกครั้งหรือเปล่า

อืม พี่ต่อยมัน แต่มันไม่ได้ต่อยพี่

พี่ภัทร! แล้วพี่ปราณเป็นอะไรหรือเปล่า

ภาแวะไปดูมันหน่อยก็ดี

แล้วทำไมพี่ไม่เข้าไปดูเพื่อนล่ะ

มันคง...ผมนิ่งไปชั่วขณะ อยากเข้าไปช่วยทำแผลแต่คงไม่จำเป็นอีกแล้ว ไม่อยากเห็นหน้าพี่ล่ะมั้ง

โกรธกันจริงๆ เหรอ พี่สองคนเลิกโกรธกันมานานแล้วไม่ใช่หรือไง มีเรื่องอะไรถึงได้ไปลงไม้ลงมือ แถมยังไม่จบหลังมีเรื่องกันเสร็จอีก ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้นะ

อืมผมตอบในลำคอ เลี่ยงที่จะตอบคำถามภา ผมไม่รู้ว่าควรใช้คำพูดแบบไหน แต่ผมไม่ชอบไอ้เวรนั่น ไม่ชอบแล้วก็ไม่สนด้วยว่ามันจะทำให้ปราณโกรธผมหรือเปล่า

จะว่าพาลก็ได้ผมไม่แย้ง แต่ความรู้สึกหึงหวงอยากเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอีกฝ่ายเป็นเรื่องจริง

รอใจเย็นๆ ก่อนแล้วค่อยคุยกันไหม

"ช่างแม่ง"

ตอบพลางถอดเสื้อช็อปแล้วโยนบนเตียง ผมทิ้งตัวลงนอน ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ภาพจำของผมก็คือไม่ว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน ต่อให้ปราณโกรธ ไม่พอใจ สุดท้ายเมื่ออยู่กันตามลำพังผมจะเป็นที่หนึ่งของมัน สิ่งที่งอกเงยในใจไม่เคยคิดจะแสดงออก ไม่จำเป็นให้ใครรับรู้ กระทั่งวันหนึ่งที่จุดที่ยืนไม่ใช่จุดที่ปลอดภัยอีกต่อไป ความรู้สึกที่ข่มไว้ก็เหมือนพร้อมจะปะทุออกมา

"พี่ภัทร ภารู้ว่าพี่อยากอยู่คนเดียว แต่มีอะไรก็เรียกภานะ"

"เดี๋ยวจะออกไปกินเหล้ากับไอ้กรณ์"

ภาพยักหน้ารับรู้ก่อนเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง เหลือเพียงแต่ผมที่ยังดำดิ่งกับความรู้สึกบัดซบๆ แบบนี้ลำพัง

ไม่เคยนึกถึงวันที่ปราณให้ใครเป็นที่หนึ่งแทนผมไว้เลย พอวันนี้ถูกเย็นชาใส่เหมือนโลกทั้งใบจะสลาย

แม่งมีแต่ผม ที่คิดเกินเลยไปถึงไหนต่อไหนแต่เพียงผู้เดียว

 

ความร้อนในตัวถูกระบายออกไปแล้ว หลังจากดื่มหนักจนเมาหยำเป ไม่ถึงขั้นเมาเป็นหมาแต่เละเทะใช้ได้

ผมไม่แน่ใจว่าไอ้จ้อบอกแน็ต หรือแน็ตมาดักเจอที่ร้านประจำ แต่คงไม่สำคัญเท่ากับเราจบลงกันที่ไหน ผมนอนไม่หลับ และใช้เวลาเกือบทั้งคืนเพื่อจัดการตัวเองให้เลิกฟุ้งซ่าน

ทำไมต้องแคร์ไอ้เชี่ยปราณขนาดนั้น

"ภัทร จะไปแล้วเหรอ ยังเช้าอยู่เลย"

ผมลุกขึ้นมาสวมกางเกงที่กองรวมกับยกทรงที่ข้างเตียง เสียงของหญิงสาวที่ใช้เวลาด้วยกันก็ดังท้วงขึ้น ตอนนี้ผมอยู่ในคอนโดฯ หรูห่างจากมหาวิทยาลัยพอสมควร ไฟในห้องเพิ่งปิดไปหลังจากแน็ตเหน็ดเหนื่อยจนผล็อยหลับ ไม่คิดว่าจะรบกวนเลยใช้แสงที่สาดทะลุผ้าม่านเป็นเครื่องนำทางหยิบจับเสื้อผ้าขึ้นสวม เมื่อสะบัดเสื้อเชิ้ตสีขาว กล่องถุงยางอนามัยหล่นถึงพื้น และนั่นอาจเป็นสิ่งที่ปลุกเจ้าของห้องให้ตื่นจากความฝัน

"มีเรียนเหรอ"

"เปล่า ต้องรีบกลับน่ะ น้องสาวรออยู่"

"นี่ ภัทรโตแล้วนะ จะห่วงกันทำไมนัก นอนกอดแน็ตต่ออีกพักไม่ได้เหรอ ค่อยออกไปหาอะไรกินด้วยกัน"

ผมไม่ตอบ กลัดกระดุมจากล่างขึ้นบน หญิงสาวลุกจากกองผ้านวมด้วยร่างเปลือยเปล่า สอดมือสวมกอดจากทางด้านหลัง ออดอ้อน

"นะคะ"

"ยังไม่เหนื่อยเหรอแน็ต พักผ่อนเถอะ"

"เหนื่อยใจจะขาด แต่ถ้าภัทรอยากต่อก็โอเค อยู่ด้วยกันอีกนิดนะ แน็ตติดต่อภัทรยากมากเลยอะ"

"ไม่เอาน่า แน็ต" ผมคำรามเมื่อปลายเล็บไต่ลงบนอก แกะกระดุมที่ผมกลัดเข้าหากันเมื่อครู่ออกแล้วเอาคางเกยที่บ่าและกดจูบเบาๆ บนซอกคอ

"ใจร้ายอ่ะ"

"ไว้จะติดต่อมาแล้วกัน"

"พูดแบบนี้ตลอด ครั้งก่อนก็บอกว่าไว้นัดเจอกันแล้วก็หาย"

"อย่าหาเรื่องทะเลาะน่าแน็ต มันเป็นความพอใจของสองคน ถ้าไม่อยากให้ทำบอกตั้งแต่ต้นผมก็ไม่ทำแล้ว" ผมตอบเสียงนิ่ง จุดบุหรี่ขึ้นสูบ หญิงสาวปล่อยมือแล้วกลับไปนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"สรุปจะจบแค่นี้ใช่ป่ะ"

"แน็ต... โอเค ถ้าแน็ตอยากให้ผมขอโทษ ผมขอโทษ"

"ภัทรอย่ามากวนประสาทแน็ตนะ"

" งั้นไว้เรานัดเจอกันใหม่ แบบนี้ดีไหม"

เมื่ออีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจผมก็ตอบเสียงอ่อนลงแล้วกลัดกระดุมตามเดิม ก่อนโน้มตัวลงมาจูบแก้มหญิงสาวเพื่อให้แน็ตเย็นลง

"ผมแค่อยากให้แน็ตพักผ่อน"

และผมก็ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน

เจ้าของห้องถอนหายใจ ยอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระในที่สุด ผมหยิบโทรศัพท์ที่แบตฯ หมดกับกระเป๋าสตางค์เดินออกมา เรียกแท็กซี่ หลับตาลงระหว่างทาง รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อเดินทางถึงที่หมาย ผมใช้ชีวิตเหมือนเดิม กดลิฟต์ มองตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหนือหัว ไขกุญแจห้อง ป่านนี้ภาคงออกไปเรียนแล้ว หากแต่เมื่อเสียงคลายล็อกดังประตูกลับถูกดึงจากข้างใน

"พี่ภัทรหายไปไหนมา!"

ภายังอยู่ในชุดเดียวกับหัวค่ำวาน ตาลึกโหลเหมือนคนไม่นอน เสียงแหบแห้งแต่ตะเบ็งกร้าว

"ภาติดต่อพี่ไม่ได้ เพื่อนพี่ด้วย รู้ไหมว่าภาเป็นห่วงแค่ไหน!

ภา ใจเย็นๆ พี่ขอโทษเด็กสาวใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดทุบตี ก่อนจะร้องไห้และโผกอด ปกติภาไม่อ่อนไหวขนาดนี้ แต่ผมรู้ ต้นเหตุทั้งหมดเป็นเพราะภาเข้าใจว่าการทะเลาะกับปราณสำหรับผมมันค่อนข้างหนักหนา แม้ไม่เคยบอกแต่ภาเข้าใจดีมาตลอดว่าสำหรับผมแล้วปราณสำคัญมาก

ดังนั้นการหายไปโดยติดต่อไม่ได้อาจทำให้ภาเป็นกังวลจนถึงขั้นนั่งรอตลอดคืน

นี่อะไร

เด็กสาวถาม ค่อยๆ ผละตัวออก ผมนิ่งไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าภากำลังเอ่ยถึงอะไร ความอ่อนไหวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นดุดัน ภาผลักอกผมแรงแล้วสะบัดหน้าเข้าห้อง สองเท้าก้าวยาวๆ คว้าต้นแขนไว้ กลายเป็นว่าเราอยู่กันในห้องโดยที่ประตูแง้มเปิดแต่ไม่มีใครใส่ใจมัน

ภา โกรธอะไรอีก ขอโทษ พี่เมาเลยไปนอนห้องไอ้กรณ์

แล้วมีเซ็กซ์กับพี่กรณ์หรือเปล่า

จะบ้าเหรอ

แล้วไอ้รอยที่คอนี่มันอะไร! พี่ภัทรไม่มีแฟน อย่าบอกนะว่าเครียดเลยทำตัวเหลวไหล ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!?”

ภา อย่าบ้าน่า พี่โตแล้ว

บอกภามาสิว่ามันชื่ออะไร ภาไม่ยอมให้พี่ภัทรไปนอนกับใครมั่วซั่วหรอกนะ พี่โง่จะตาย

ภา

อย่าให้ภาไปเค้นกับพี่กรณ์นะ

แน็ตผมสารภาพเพื่อให้หยุดเถียง แต่แทนที่สงครามจะสงบ ดูคล้ายจะทำให้ภาเดือดมากกว่าเก่า

แน็ต เด็กวิทยา ที่เป็นลีดคณะหรือเปล่า

อืม

พี่ภัทรทำอะไรลงไป! ไม่รู้หรือไงว่าแน็ตเป็นคนยังไง ป้องกันหรือเปล่า ถ้ามันจะปล่อยท้องจับพี่ล่ะภาไม่สงสัยเลยนะ จะเรียนจบกันอยู่แล้วด้วย พี่บ้าหรือไง

ภา คิดมากไปแล้ว ช่างมันเถอะภา พี่ป้องกัน เลิกบ่นได้แล้ว พี่ก็แค่คลายเครียด

จะเครียดกว่าเดิมล่ะสิไม่ว่า เลิกยุ่งกับมันเลยนะ เอาโทรศัพท์มานี่

แบตฯ พี่หมด

เอามา!

ผมยื่นเครื่องมือสื่อสารให้น้องสาว ยิ่งไม่ได้นอนภายิ่งโกรธง่าย สุดท้ายเลยยินยอมทำตามคำสั่ง ทิ้งโทรศัพท์ให้ภาก่อนเดินกลับไปเพื่อปิดประตูห้อง แต่ผมกลับเห็นใครบางคนยืนแน่นิ่งอยู่หน้าประตูห้องตัวเองเสียก่อน ใกล้ในระดับที่ทะเลาะกับภาเสียงดังขนาดนี้น่าจะได้ยินรายละเอียดทั้งหมด ชั่วขณะหนึ่งหัวใจผมหล่นวูบ แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าไม่เห็นต้องแคร์

ปราณสบตากับผม ริมฝีปากหยักไม่ขยับขึ้นหรือลง แววตาเมินเฉยไม่สะทกสะท้าน จับจ้องครู่หนึ่งก่อนมองเลยผ่านไปราวกับผมไม่มีตัวตน ขณะนั้นผมปิดบานประตูลง หมุนตัวเข้าห้องส่วนตัว ทิ้งตัว และข่มตาหลับ แต่คงเป็นเพราะไม่มีน้องหอมอยู่ข้างๆ ถึงแม้ว่าไม่ได้พักผ่อนติดกันยาวนานเกิน 24 ชั่วโมง ผมก็ไม่อาจข่มตาลงเลย

 

ป่วยการจะพยายามพักผ่อนในเมื่อไม่มีทางที่จะทำได้ ผมมาเรียนในช่วงสายของวันเดียวกัน ไม่พกโทรศัพท์ ปล่อยให้ภาหลับอยู่ที่ห้อง ไอ้กรณ์เห็นหลิ่วตาล้อมาก่อน ขณะที่ไอ้จ้อมีสีหน้าลำบากใจ

ไงมึง ตาโหลมาเชียว จัดไปกี่ยกครับ

ไร้สาระ

แหมๆ ร้อยวันพันปีไม่เห็นลากใครไปนอนด้วย นานมากแล้วโนะ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กูยังจำไม่ได้เลยคนพูดยังแซวไม่หยุด ผมกระแอมไอในลำคอ ก่อนไอ้กรณ์จะพูดต่อ กูก็นึกว่ามึงจะไม่มาเสียอีก

นอนไม่หลับ

เอ้า ใช้แรงมาทั้งคืน

ภาวีนใส่กูแหลก เมื่อเช้า

จบประโยคไอ้กรณ์ก็เงียบ เป็นอันรู้กันว่าถ้าน้องสาวมีปัญหาเมื่อไหร่ผมต้องถอยทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรหรืองี่เง่าแค่ไหนก็ตาม โชคดีอย่างตรงที่น้อยครั้งนักที่ภาจะโกรธผมแบบไร้สาระ

กูว่าแล้วจ้อออกความเห็นบ้าง ผมพยักหน้า ไม่เล่าอะไรต่อ ยกคอมพิวเตอร์ขึ้นมาจากกระเป๋า ทำโปรเจ็กต์ระหว่างรออาจารย์เข้าสอน ภัทร เมื่อเช้าอาจารย์นนทชัยเรียกพวกกูไปถามเรื่องเมื่อวาน

หืม? เมื่อวาน ทำไม

เขาบอกถ้ามึงมาแล้วให้เข้าไปคุยด้วย เรื่องที่มีเรื่องกับเด็กถาปัตย์ ถ้าเขารู้อีกรอบจะโดนทัณฑ์บนกันหมด ไหนๆ ก็จะจบแล้ว เขาไม่อยากให้มีปัญหา โดยเฉพาะมึงเพื่อนสนิทยังพูดด้วยสีหน้าเครียด คราวนี้ไอ้กรณ์เลิกแซว เริ่มกังวลไม่ต่างกัน ปกติเขาเห็นว่าต่อยกัน วิ่งไล่กันตามประสาเด็กๆ เลยไม่อยากยุ่ง แต่เมื่อวานที่เข้าหูอาจารย์เลยคือมึงกะเอาไอ้ฝั่งนั้นตาย

เดี๋ยวเลิกเรียนกูเข้าไปเอง

น่าจะพูดเรื่องไม่อยากให้เราปลูกฝังกับรุ่นน้องด้วยว่าไม่ถูกกับคณะนั้น

งั้นเหรอผมครางในลำคอ คงจะจี๋จ๋ากับไอ้ปราณเป็นแบบอย่างให้รุ่นน้องตามหัวหน้าภาคท้วงมาได้อยู่หรอกถ้าไม่ใช่สถานการณ์แบบนี้

ผมถอนหายใจ

จากที่ไม่เคยเกลียด คงเกลียดผมจะตายห่าแล้วมั้งที่ไปยุ่งกับเพื่อนรักของมัน

 

เกิน 48 ชั่วโมงที่ผมมีแต่เรื่องของปราณอยู่ในหัว ผมเข้าไปหาอาจารย์ตามคำบอกของไอ้จ้อ รับฟังเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้วและรับปากว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ไม่รู้กี่ครั้งที่ถูกพูดเตือนมา แต่อย่างว่า ตลอดระยะเวลา 4 ปีตั้งแต่เข้าปี 1 ที่ผมถูกปลูกฝังจากรุ่นพี่มาตลอดคือ 2 คณะนี้ไม่มีวันญาติดีกันได้ คงเหมือนกับครอบครัวที่ผมไม่เคยรู้ที่มาที่ไป แต่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้เลยพานเหม็นขี้หน้ากันรุ่นต่อรุ่น เริ่มมาเนิ่นนานจนไม่อาจนับเป็นตัวเลขได้ บางทีอาจจะเท่าๆ กับที่คณะก่อตั้งมา อาจารย์ทั้งหลายก็รู้ดี เขาปรามเท่าที่ปรามได้ บางคนก็ว่าไร้สาระ แต่พวกรุ่นพี่ไม่ถือว่าไร้สาระเหมือนโซตัสนั่นแหละ

ผมนั่งถอนหายใจที่โต๊ะรับแขกรวมใต้หอพักตั้งแต่ห้าโมงกว่า ปราณยังไม่กลับห้อง และผมคงนอนไม่หลับถ้าไม่ได้เอาน้องหอมมากอดด้วย อย่างน้อยถ้าไม่มีน้องหอม ก็เป็นกลิ่นไอ้ปราณนี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกสงบลง ก็เลยมานั่งรอมันขณะหาข้อมูลทำโปรเจ็กต์ในอินเตอร์เน็ตใต้คอนโด

พอได้อยู่คนเดียวก็อดคิดไม่ได้ว่าที่จริงแล้วตัวเองก็เป็นปัญหาให้คนรอบตัวไปไม่น้อยเหมือนกัน

ปราณกลับมาถึงหอพักเกือบหกโมงเย็น มันเห็นผม แต่ทำมองผ่าน ผมเองก็แสร้งทำงาน ไม่ลุกตามไปในทันที กระทั่งลิฟต์ลงมาเป็นรอบที่สองถึงได้ตามขึ้นไป เอาโน้ตบุ๊กไปเก็บก่อนแล้วหยิบข้าวกล่องที่ซื้อไว้เผื่อปราณกับภาติดมือมาด้วย

ผมเคาะประตูห้องมันด้วยข้อนิ้ว ไม่ถึงนาทีเจ้าของห้องก็เปิดออก ปราณมองผมด้วยสีหน้าเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้

มีอะไร

น้องหอม

 มันหันหลังกลับไปหยิบมาให้โดยไม่เชิญผมเข้าห้อง เมื่อผมรับมาเราก็ยังไม่พูดกันอีกพักใหญ่ กระทั่งมันเป็นคนเริ่มก่อน

เรื่องผู้หญิงที่มึงไปนอนด้วยเมื่อคืนตาคมเหลือบมองที่รอยสีม่วงช้ำบนซอกคอ มันเด่นชัดจนไม่อาจหาคำโป้ปดอะไรมากลบเกลื่อน แน็ตจงใจสร้างหลักฐานไว้เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อคืนระหว่างเราเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่มึงควรจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่ง

แล้วมึงเสือกอะไร ทีไอ้เวรนั่นมึงยังปล่อยให้มันวอแวได้

นี่มึงยังไม่สำนึกเหรอว่าเรื่องนั้นมึงผิด

ผิดอะไร ทีมึงยังไม่อยากให้กูยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลย ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาเที่ยวห้ามคนอื่น

ไอ้ภัทร ไวมันเพื่อนกู

แน็ตก็เพื่อนกูเหมือนกัน เพื่อนกันก็เอากันได้ ไม่เห็นแปลก มึงจะเอากับไอ้เวรนั่นก็ได้

อย่ามากวนตีน ไม่มีอารมณ์จะทะเลาะด้วย

แล้วใครใช้ให้มึงเสือกเรื่องของกูล่ะ กูจะนอนกับใครมันก็เรื่องของกู เหมือนที่มึงจะไปป้อนไอ้ติมใครที่ไหนก็ได้ไง

ถ้าน้องมึงไม่ร้องห่มร้องไห้หนักขนาดนั้นคิดว่ากูจะพูดให้มันเสียปากไหม เรื่องต่ำๆ แบบนี้กูไม่ได้อยากรู้ไปกับมึงหรอก

อ๋อ จะบอกว่าที่อุตส่าห์เมตตามาเตือนนี่เพราะภาไปขอร้องให้มึงมาห้ามกูอีกแรงอย่างนั้นเหรอ โอ้โห นี่กูต้องกราบตีนไหม

ไอ้เชี่ยภัทร!มือขาวกระชากที่คอเสื้อ ผมผลักอกมันจนเซไปชนกับประตู ก้าวขาประชิด ยกมือขึ้นคร่อม

ทำไม จะต่อยกูเหรอ

เออ ทำไมกูจะต่อยมึงไม่ได้ มึงยังต่อยกูได้เลย หยุด! อย่าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว!

กลัวเหี้ยอะไรล่ะ ตอนเสือกไม่เห็นกลัว กลัวโดนชกอีกเหรอผมยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม ปราณออกแรงผลักที่อก ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มือที่จับแต่คัตเตอร์กับโมเดลจะทำอะไรได้มากนัก มันอ่อนจะตาย มีเรื่องชกต่อยมากี่รอบทำไมจะไม่รู้ว่าคนในอาณัติมีแรงขนาดไหน ผมขยับเข้าหาเรื่อยๆ ใช้มือข้างหนึ่งจับคางมันให้เงยขึ้นมา รู้หรือเปล่าว่านอกจากชกแล้ว ดื้อมากๆ กูก็ลงโทษมึงด้วยวิธีอื่นได้เหมือนกัน

ฉับพลันวินาทีนั้นผมก็ทำทุกอย่างดั่งใจ เรียวปากหยักที่ลอบมองมาเนิ่นนานถูกบดคลึง กดจูบทาบทับลงไปไม่สนท่าทีขัดขืนเต็มกำลังของอีกฝ่าย กัดริมฝีปากด้วยความมันเขี้ยว ล็อกคอไว้จนกระทั่งจูบจนสาแก่ใจก็ผละออก

ดวงตาจับจ้องมันแน่นิ่ง ข้าวกล่องกับน้องหอมร่วงลงพื้น ปราณโกรธจัด โกรธจนตัวสั่น หน้าแดง แต่กลับทำให้ผมกดยิ้มที่มุมปาก

ถามตัวเองเถอะว่าที่มาเสือกเรื่องกูไปเอากับใคร มึงท้วงเพราะภาขอร้อง หรือว่า...มึงหึง...?”

 


TBC


อย่าโกรธภัทรรรร  ภัทรแค่น้อยใจ ภัทรขอโทษษษษ
เมื่อคืนลืมลง อิอิ
สุขสันต์วันอังคารนะคะทุกคนน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 644 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,313 ความคิดเห็น

  1. #1308 YingYing27 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 00:24
    โดนนังตัวดีนั่นเล่นแน่ๆ อิภัทร
    #1,308
    0
  2. #1301 Nampunch26 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2564 / 20:24
    อินังภัทรรรรรรรรรรรรรรรร ชั้นโกดดดดดดดมากกกกกกกกกก
    #1,301
    0
  3. #1263 letsmetobeno1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 17:34
    สองคนนี้คอนทราสต์กันมากอะ ปราณใช้เหตุผลเสมอแต่ภัทรปล่อยให้อารมณ์นำตัวเองตลอด
    #1,263
    0
  4. #1251 KK-Sunantha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 17:26
    ชั้นจะทุบแกนังภัทร
    #1,251
    0
  5. #1240 258011 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 22:09
    ตอนเเรกเชียร์ภัทรนะ เเต่คือภัทรไม่ระวังตัวเองจริงๆอะ เหมือนที่ภาบอกเลย ถ้าฝ่ายหญิงปล่อยท้องเพื่อจับอ่ะ เเล้วยังจะมาว่าปราณลูกเราอีก
    #1,240
    0
  6. #1234 blueeyes111 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 20:16
    เชียร์ภัทรมาตลอด แต่ตอนนี้ฉันโกรธ!!!! ทำไมทำงี้ โมโหๆๆ ชกมันเลยปราณแม่เชียร์
    #1,234
    0
  7. #1229 nnongpla (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 17:36
    ภัทรไม่น่ารักเลย ฮึ่มมม
    #1,229
    0
  8. #1215 Suraiya1874 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 22:16
    ศัตรูโซนต่อไปแล้วกัน ดิชั้นไม่ยกลูกให้หรอกค่ะ
    #1,215
    0
  9. #1200 BamBam_Kunpimuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 16:22
    นิสัยแบบนี้ไม่ดีนะภัทร
    #1,200
    0
  10. #1195 failui (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 11:21
    ภัทร สติ
    #1,195
    0
  11. #1135 Mania (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 18:26
    ตัวเองหึงเองอ่าภัทรรร
    #1,135
    0
  12. #1103 Biekps99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:17
    โกรธวะ พูดได้คำเดียวอะ
    #1,103
    0
  13. #1089 MARRYBENN21 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 17:11
    ทำไมภัทรทำงี้อ่ะ ไม่ดีเลย
    #1,089
    0
  14. #1042 PeachJAYKAY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 17:20
    เฮ้ยเป็นนี่ก็ไม่โอเคนะถ้าโดนด่าว่า-แล้วทำงี้อะ แม่จะตีๆๆๆๆ
    #1,042
    0
  15. #1034 Ihaveadream (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 07:36
    เป็นปราณจะไม่สนใจอิภัทรเลย สร้างแต่เรื่อง เมื่อไรจะโต
    #1,034
    0
  16. #999 PARKSELOR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 22:00

    ไอ่ภัทรโว้ยยย5555 ชั้นจะบ้าตาย แกหึงได้หน้ามืดตามัวมาก เป็นไรกะเค้าาา โอ้ยน้อ
    #999
    0
  17. #885 nam-tao-hu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:57
    นังภัทรรร ทำให้เรื่องมันบานปลายเกินไปแล้ว
    #885
    0
  18. #884 heykiki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    ภัทรอย่าทำตัวแบบนี้ จะรำคาญแล้วนะ ไร้สาระ โดนคนชื่อแน็ตตามราวีแน่
    #884
    0
  19. #876 D-Sooo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    แกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะภัทร โกรธ!!
    #876
    0
  20. #870 ploy-p-ploy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:21
    แลงมากอะ นาย เขาเป็นห่วงนะเว้ย เตือนดีๆอะ ลมหึงมันขึ้นหน้านานจังวะ
    #870
    0
  21. #860 AiJaewa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:17
    ภัทรตรรกะพังมาก ถ้ายังเป็นงี้ไม่ปรับปรุงตัวเอง อย่าเอาตัวมาเฉียดปรานเถอะ
    #860
    0
  22. #858 sichul (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 08:45
    ภัทรนิสัยไม่ดีเลย!
    #858
    0
  23. #817 no-run (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:04
    โอ้ยยยยยยยย ไปกันใหญ่แร้ววววว
    #817
    0
  24. #809 blastocyst (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:03
    ภัทรไปเอาความมั่นใจมาจากไหน เอาโมเดลเขวี้ยงหัวมันเลยปราน 55
    #809
    0
  25. #801 Pony C (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:37
    เกินไปแล้วนะณภัทร!!!!!!! หนูลูกเอาคัตเตอร์ปาดคอมันเลยลูก! เรื่องนี้ไม่มีพระเอกได้
    #801
    0