หลังม่าน l Behide the scenes

ตอนที่ 28 : l ฉากยี่สิบแปด l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

l ฉากยี่สิบแปด l

Pat l talk

 

หากปราศจากรักแล้ว ผมก็ใคร่ครวญคิดว่าหัวใจมีไว้เพื่อทำอะไรได้อีก

แสงแดดยามเช้าส่องเข้าตาเมื่อพระอาทิตย์โผล่พ้นตัวตึก ผมมานอนบ้านไอ้กรณ์หลังจากโซซัดโซเซด้วยร่างกายที่หมดเรี่ยวแรง ความหวังที่จะได้เคียงข้าง ต่อสู้อุปสรรคทุกอย่างไปพร้อมคนรักมอดดับลง ที่เจ็บปวดที่สุดคือครั้งนี้สาเหตุไม่ใช่เพราะคนรอบตัว แต่เพราะปราณยืนยันที่จะถอดใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงยื้อสุดกำลัง

แต่วันนี้รู้สึกอ่อนล้ามากเกินกว่าจะฝ่าฟันทุกอย่างไปเพียงลำพัง

นอนบ้างป่ะวะ

เจ้าของบ้านลุกขึ้นจากเตียง ถามเสียงงัวเงีย เบียร์ที่แช่ไว้ในตู้เย็นถูกกวาดมาดื่มจนหมด กรณ์ไม่ถามว่าผมมาจากไหน เป็นอะไรมา หลังจากได้ยินเสียงออดมันก็ลงมารับ แล้วกลับขึ้นมานอนต่อ ให้เวลาผมอยู่กับตัวเองค่อนคืนเพื่อตกตะกอนความคิด แต่ไม่ว่าจะใช้เวลามากแค่ไหน ความกังวลก็ยังเป็นฝุ่นคลุ้งในใจไม่สามารถสงบลงได้สักที

เล่าให้กูฟังได้ยัง เป็นห่าไร หนีออกจากบ้านมาเหรอ

ผมไม่ตอบ และคิดว่าความเงียบคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในตอนนี้ กรณ์ลุกจากเตียงมาเปิดกระเป๋าที่ผมพกมา เมื่อเห็นว่าเป็นเสื้อผ้าก็ถอนหายใจ เดินมานั่งข้างๆ ก่อนผลักหัวผมด้วยแรงเพียงน้อยนิด และพบว่าผมกลับเอนหงายลงราวคนไร้กำลัง

อะไรจะขนาดนั้น

ปราณทิ้งกูว่ะ

หืม?”

เขา...ไม่ไปกับกู

ไม่ไปไหน ไอ้เหี้ยภัทร อย่าบอกนะว่าจะพากันหนี มึงจะบ้าเหรอ เดี๋ยวก็วุ่นวายกันใหญ่ ไม่เห็นที่เขาประกาศหากันตามโซเชียลเหรอ มึงคิดว่าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน

จะให้กูทำยังไง กูคิดอะไรไม่ออกแล้ว

ใจเย็นๆ

ปราณทิ้งกู

สมควรโดนทิ้ง คิดอะไรเป็นเด็กๆกรณ์ว่าพลางลุกไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ผมนอนมองเพดานเพียงลำพัง เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คำตอบจากปราณแค่สั้นๆ วนเวียนซ้ำอยู่ในใจ

กูว่านะภัทรเจ้าของบ้านเดินออกมาทั้งที่แปรงสีฟันคาปาก เสียงอู้อี้ต้องเงี่ยหูฟังจับประโยคมันให้ดี กูว่ากลับไปแล้วค่อยๆ ใช้ไม้อ่อนกับที่บ้านมึงดีกว่า ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนทรมานลูกตัวเองได้จริงๆ หรอก

ไม่ใช่พ่อแม่ทุกคนรักลูกปะวะผมพูดเสียงเบา บ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับทุกคนนะกรณ์

กูรู้...แต่มึงก็รู้ว้าถ้ามึงหนีไปแบบนี้ทั้งมึงทั้งปราณก็ลำบาก ไหนจะภาอีก

ปราณจะไปเมืองนอกแล้ว

ก็ไม่ได้ไปตายป่ะวะ

กูกำลังจะต้องแต่งงาน

สู้แบบนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเสียงทุ้มกล่าว มันหายไปบ้วนปากในห้องน้ำ แล้วกลับมาพร้อมโยนผ้าเช็ดตัวให้ผม อาบน้ำล้างหน้าเรียกสติมาก่อน เดี๋ยวกูไปส่งที่บ้าน

กูไม่อยากกลับ

ภัทรเจ้าของเสียงวางมือบนบ่าผม มันมองตาเพื่อสื่อความรู้สึกทุกอย่างแบบที่เพื่อนคนหนึ่งจะมอบให้กันได้ ปราณมันทิ้งมึง แต่พ่อกับแม่ทิ้งมึงไปไหนนะ กลับบ้านเถอะ เชื่อกู

ผมเงียบไปชั่วอึดใจ

ก่อนพยักหน้าลง

 

เสียงข้าวของแตกกระจายระคนกับร้องไห้ดังลอดออกมา เมื่อกลับเข้าบ้านโดยมีไอ้กรณ์ขนาบข้าง คราวนี้ผมรู้สึกหวาดหวั่นข้างในใจมากกว่าครั้งไหน เสื้อผ้าของผม แผ่นเกมที่หวงแหน แม้กระทั่งโมเดลรถที่สะสมไว้กองระเนระนาดอยู่บนพื้นหินอ่อน  เมื่อไล่สายตาไปเรื่อยๆ ชายวัยกลางคนยืนเกรี้ยวกราด หอบเอาอากาศเข้าหายใจจนบ่ายกกระเพื่อมขึ้นลง

ไปแล้วโผล่หน้ากลับมาให้เห็นอีกทำไม ไอ้เนรคุณ!

ผมยืนเงียบ เหลือบสายตาไปด้านหลัง แม่ทรุดตัวนั่งร้องไห้ไม่มีสติ ขณะที่ภากอดเอาไว้ทั้งตัว มือข้างหนึ่งถือยาดมอังจมูกมารดาไว้ไม่ให้ร่วงหล่น

ไม่รู้ว่าที่บ้านรู้เรื่องผมหนีออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ที่แน่ๆ คือเวลานี้ทุกอย่างพังพินาศ ไม่เหลือชิ้นดี

ฉันสอนแกมายังไง ไอ้ภัทร ถึงได้หน้ามืดตามัว ทิ้งพ่อแม่ ทิ้งน้อง พาผู้ชายหนีตามกันไปแบบนี้

ผมไม่ได้หนีไปกับปราณ

ก็เพราะเรื่องไอ้เด็กเวรนั่นไม่ใช่หรือไงแกถึงเกกมะเหรกเกเรจนแม่เป็นลมล้มพับตั้งแต่เช้าบุคคลที่สามพยายามลุกขึ้นมาหาแต่ด้วยสภาพจิตใจที่อ่อนแอ ร่างกายก็อ่อนแรงตามกันไป ภาประคองแม่ไว้ บังคับกึ่งจูงให้ไปนั่งบนโซฟากำมะหยี่กลางบ้านในที่สุด

เพราะพ่อกับแม่เอาแต่บังคับผมไม่ใช่เหรอ

ยังไม่สำนึกผิดอีก! คนอื่นวุ่นวายขนาดไหน เมื่อไหร่จะคิดได้! ไม่รักแม่แกบ้างหรือไง!

แล้วมีใครเคยรักผมบ้างหรือเปล่า!

ภัทร แม่รักลูกนะ แม่รัก...อย่าไปไหนเลยนะลูก

ภาพที่เห็นบีบความรู้สึกข้างในจนเจ็บร้าว ผมคงไม่โกรธพ่อเลย หากเขาจะชกผมสักทีให้หายโมโห เพราะภาพที่แม่ร้องไห้ปิ่มขาดใจนั่นเป็นสิ่งที่สมควรแล้วที่ลูกชายคนหนึ่งต้องถูกลงโทษสถานหนักที่สุด

ภัทร แม่ขอร้อง อย่าหนีไปอีกนะลูก กลับมาอยู่กับแม่นะ

หัวใจผมที่สิ้นหวังจากรักของปราณ เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นขอให้ผมกลับมาทุกอย่างก็พังทลายยับเยิน ความเจ็บปวดที่ไม่ถูกเลือกต้อนให้ไขว่คว้าหาใครสักคนที่รัก ผมอ่อนแอ นับเป็นความอ่อนแอที่ชัดเจนและโดดเดี่ยวที่สุดในชีวิต นั่นทำให้ผมสยบยอมก้มลงกราบแทบเท้ามารดาอย่างสิ้นหนทาง

มืออุ่นวางบนศีรษะ ลูบไปมาด้วยความรักใคร่และพร้อมให้อภัย

และเป็นเพียงคนเดียว

ภัทรยอมแล้ว

ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่

ภัทรยอมแม่ทุกอย่างแล้ว

ก็ยังรักและหวงแหนผม

ไม่คิดปล่อยมือ

 

ช่วงชีวิตหนึ่งของคนเราต่างเคยเหลวแหลก ทำตัวให้คนอื่นลำบาก แต่ละคนใช้เวลาตรึกตรองต่างกันไป ผมทำทุกอย่างตามใจตัวเองตั้งแต่เล็ก นิสัยมุทะลุ ไม่คิดหน้าคิดหลัง เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง

เพิ่งมาประจักษ์รู้ได้ เมื่อต้องอยู่ในระเบียบและกฎที่เคร่งครัดราวกับได้เปลี่ยนเป็นคนละคน

งานแต่งงานระหว่างสมาชิกสองครอบครัวถูกกำหนดวันขึ้นในเดือนแรกของต้นปี ฤดูหนาวปีนี้คงเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวผมได้สมาชิกเพิ่มอีกคน และไม่นานจากนั้น ก็อาจจะมีอีกคนตามธรรมชาติ

ความรู้สึกทั้งหมดมอดดับ ตายด้าน ในเมื่อไม่มีความสุขของตัวเองไปแล้ว ก็ปรารถนาจะดื้อรั้นทำลายคนอื่นต่อไป ลมหายใจของผมเป็นคล้ายเพียงกลไกของการใช้ชีวิตไปวันๆ เท่านั้น

พรุ่งนี้อย่าลืมไปรับชุดนะคะพี่ภัทร

เสียงใบมีดกระทบจานกระเบื้องดังเบาๆ ในร้านอาหารหรูของห้างสรรพสินค้า ว่าที่คู่หมั้นเฉือนสเต๊กเป็นชิ้นพอดีคำ ตัดเข้าปากแต่ละคำอย่างละมุนละม่อม ผมพยักหน้า ยกน้ำขึ้นจิบแทนคำตอบ

เมื่อเช้าเพื่อนพันช์ส่งแบบทำผมมาให้เพิ่ม พันช์เลือกไม่ถูกเลยค่ะ

แบบที่เลือกไว้ก็ดูดีแล้วนี่

ก็ดีค่ะ แต่อย่างอื่นก็น่ารัก ถักเป็นเปียข้างๆ พอรวมกับชุดไทยแล้วจะได้ไม่แก่

เรื่องแบบนี้พันช์ปรึกษาเพื่อนดีกว่าผมกระอักกระอ่วนเมื่อต้องเสนอความเห็นเกี่ยวกับงานหมั้นของตัวเองในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ถึงแม้ถอดคราบภัทรคนไม่เอาไหนทิ้งไป แต่ลึกๆ ในใจก็ยังเป็นคนเดิมที่รู้สึกว่าเรื่องพรรค์นี้จุกจิกน่ารำคาญ

พี่ภัทรไม่ค่อยใส่ใจเลย

พี่เป็นคนแบบนี้

แต่ที่พันช์เห็นพี่อยู่กับภาไม่ใช่นี่คะผมมีปากเสียงกับหญิงสาวบ่อยขึ้น ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะนิสัยไม่ใส่ใจคนอื่นของตัวเอง ทำไมกับน้องสาวพี่ภัทรดูแลแทบทุกอย่าง แต่พอเป็นเรื่องของเราพี่ภัทรกลับไม่สนใจเลย

พี่ไม่อยากทะเลาะ

ขอโทษนะคะ แต่บางทีพันช์ก็อดคิดไม่ได้ว่าพี่ภัทรแต่งงานกับพันช์เพราะชอบพันช์หรือแค่ขัดที่บ้านไม่ได้

ผมเงียบเสียง เรื่องรักใคร่นั้นไม่เคยพูดถึงเลยสักครั้ง หากค้นดูหัวใจตัวเองตอนนี้ก็ไม่ต่างจากหัวใจสัตว์ที่ตาย รอวันแล่เนื้อชั่งกิโลขายกระมัง

ช่วยตอบพันช์หน่อยได้ไหมคะ

โอเค แค่เลือกทรงผมใช่ไหม

พี่ภัทร...พันช์ไม่ได้บอกให้พี่ตามใจพันช์นะ พันช์แค่อยากรู้ความรู้สึกของพี่

อย่าเรื่องมากนักพันช์ผมคำรามลอดไรฟัน ต้องอาศัยความอดทนมากเท่าไหร่กับการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นที่แนวคิดหันเหไปคนละทาง เราก็รู้ว่าไม่ได้เริ่มต้นกันดีนัก ทุกอย่างมันเร็วเกินไป

ถ้าไม่พร้อมก็น่าจะพูดกับคุณป้านะคะ พันช์ไม่ได้รีบอยู่แล้ว

นับว่าเป็นโชคดี ที่หญิงสาวตรงหน้ายังใช้ความอดทนกับผมเหมือนกัน

แล้ว...พี่ภัทรจะทำยังไงกับทรงผมคะ คิดหรือยัง รวบไว้พันช์ว่าก็ดูดีนะ

ไม่ล่ะ

นึกย้อนไปถึงใครบางคนที่เคยคะยั้นคะยออยากให้ตัดผมตั้งแต่สมัยเรียนก็รู้สึกคล้ายหัวใจถูกสูบเลือดไปจนหมด แรกเริ่มผมไว้ผมยาวเพราะชอบมาดเซอร์ๆ ของตัวเอง ผมหยักศก ปล่อยรุงรัง แต่พบว่าชอบความรุงรังของผมตัวเองยิ่งไปกว่านั้นก็เมื่อไอ้ปราณทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ตอนที่ถูกผมไถหัวกระเซอะกระเซิงไปบนไหล่ของมัน เหมือนคนโรคจิต แต่ชอบฟังเสียงที่ปราณบ่น คิดเอาไว้ว่าก่อนทำงานจะตัดให้เรียบร้อยโดยต้องเป็นไอ้ปราณขอร้องให้ตัดด้วยท่าทางน่าเอ็นดูในแบบของมันเท่านั้น

เดี๋ยวพี่ตัดผมสั้นเลยดีกว่า

ก็ในเมื่อความตั้งใจที่ว่า...มันไม่มีทางเป็นจริง

 

ผมใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายไปกับการเปลี่ยนทรงผม และโกนหนวดเคราจากใบหน้าให้สะอาดหมดจด ไม่ค่อยคุ้นตัวเองบนกระจก แต่จากสายตาของช่างตัดผมและว่าที่คู่หมั้นแล้วก็รับรู้ได้ว่าดีกว่าทรงเดิม กระทั่งพ่อแม่ หรือภา ต่างพากันแปลกใจเมื่อเห็นลูกชายคนโตเดินกลับเข้าบ้านด้วยภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน

ผมไม่พูด เลี่ยงที่จะตอบคำถาม หลังจากส่งพันช์ที่บ้านเจ้าตัว ทานมื้อเย็นด้วยกันกับป้าดวงแล้วก็ปลีกตัวกลับเข้าบ้านหลังพระอาทิตย์ตกดิน ช่วงไม่กี่วันมานี้วงจรชีวิตผมไม่ต่างกันนัก เวลาเกือบทั้งหมดใช้ร่วมกับพันช์เพื่อศึกษาวิธีการรับมือและอดทนกับคนอื่นที่จะร่วมหอลงโรงกันในเร็ววัน

ผมถอนหายใจ ปลดกระดุมเสื้อตัวเองแล้วโยนมันลงตะกร้า มุมหนึ่งของห้องนอนที่ไม่ใช่ห้องนอนเดิมซึ่งมองลอดหน้าต่างไปแล้วเห็นห้องของใครอีกคนต่อไป

มันควรจะเป็นแบบนี้...แบบที่พ่อกับแม่สบายใจ และปราณก็มีอนาคตที่สดใสที่รออยู่ข้างหน้า

พี่ภัทร ภาเข้าไปนะเสียงของน้องสาวดังขึ้นแผ่วเบาแต่ได้ยินชัดแจ้งเมื่อตกอยู่ในภวังค์เงียบสงัด ผมอนุญาตโดยการส่งเสียง ส่วนร่างกายตัวเองยังนอนมองเพดาน สะกดกลั้นความขมขื่นในลำคอ กลืนลงไปพร้อมน้ำตาหยดสุดท้ายเมื่อหลายวันก่อน แม้หัวใจยังคงร่ำร้องเหมือนเด็กโดนลงโทษด้วยการอดนมก็ไม่ปาน

โอเคหรือเปล่าภาทรุดตัวลงนั่ง เบาะเตียงยุบลงเล็กน้อยตามน้ำหนักตัว ภาเห็นพี่เป็นแบบนี้แล้วไม่สบายใจเลย

ไม่เป็นไร

พี่ปราณบินวันที่สิบสามนี้นะ

ผมเงียบไปชั่วอึดใจ คำบอกกล่าวของภาทำให้ผมเข้าใจได้ว่าปราณยังติดต่อกับน้องสาวผมอยู่

หากแต่ระหว่างเราสิ้นสุดกันลงแค่คืนนั้น

คืนที่มันปรารถนาจะปล่อยมือผมแล้วเดินไปในเส้นทางของตัวเอง

วันเดียวกับงานหมั้น

พี่ภัทรจะทำยังไงต่อ หมั้นไปก่อนแล้วค่อยหาวิธีเลิกกับพี่พันช์เหรอ คุยกับพี่ปราณหรือยัง

ไม่ได้คุย คงไม่คุยแล้ว ก็ทำทุกอย่างตามใจแม่นั่นแหละ

แต่พี่ดูไม่มีความสุขเลยเสียงเล็กสั่นคล้ายจะร้องไห้ ผมละสายตาจากเพดานมองแผ่นหลังของน้องสาว ยกมือลูบมันเป็นการปลอบโยน ภาไม่ชอบให้เป็นแบบนี้เลย

โตแล้ว ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเราไปตลอดหรอกภา

พี่ภัทรจะยอมง่ายๆ เหรอ ไม่เหมือนพี่ชายคนเดิมของภาเลย

พี่ทำอะไรได้วางมือลงอย่างอ่อนแรง ปิดเปลือกตาด้วยความเจ็บปวด ในเมื่อคนที่พี่อยากสู้เพื่อเขาไม่ได้ต้องการ

พี่ปราณเป็นคนปากหนัก เรื่องนี้พี่ก็รู้นี่คะ

แต่เรื่องนี้ก็จริงอย่างที่มันว่าแหละภา...เราไม่ได้มีกันแค่สองคน

ผมคงต้องลากมันมาทุกข์ทรมานด้วย หากดึงดันเอาแต่ใจตัวเองต่อไป

มานั่งคิดดู ให้เวลามัน ให้โอกาสตัวเองก็น่าจะดีเหมือนกัน

โอกาสอะไรภายกเข่าขึ้นมากอดด้วยสองแขน โอกาสที่ภาจะเสียพี่ชายคนเดิมไปอย่างนั้นน่ะเหรอ

ผมไม่ตอบโต้ ปล่อยให้ภาพูดต่อ

ไม่ใช่คนอื่นไม่รู้สึก พี่ภัทรเป็นคนที่ปิดบังอะไรๆ ได้แย่ที่สุดเลยรู้หรือเปล่า ทั้งภา ทั้งแม่ ทั้งพ่อ ทุกคนรู้ทั้งนั้นว่าพี่ภัทรไม่โอเค

ถึงกระนั้น เราต่างยังหวังว่าวันพรุ่งนี้จะดีกว่าวันนี้โดยที่ไม่มีใครลงมือทำอะไรเลย

พี่ภัทรจะยอมให้เรื่องเป็นไปแบบนี้จริงๆ เหรอ

ผมพยักหน้า เฝ้านึกถึงชายหนุ่มอันเป็นที่รัก

พี่จะลองทำตามที่มันบอกดู

ดวงตาวาววับ ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะคำรามลอดลำคอ

ถ้าท้ายที่สุดแล้วไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกดีขึ้นมาเลย พี่ก็จะไม่ปล่อยมันไปแล้วเหมือนกัน






Tbc...



มาแทนพี่เวสต์ค่าา เจ้าตัวหนีไปญี่ปุ่นตั้งแต่ศุกร์ที่ผ่านมา  
ลงช้าไปวันนึงเพราะเพิ่งกลับมาจากทำงานที่ขอนแก่นเหมือนกัน แหะ

ตอนนี้บรรยากาศเรื่องอึมครึมมาก สู้นะคะทุกคน ฮึบไว้! //กอดรวบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,318 ความคิดเห็น

  1. #1296 Baekberry12 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 23:13
    คือภัทรก้กลับมาแล้วป่าวอ่ะ ที่บอกไม่รักแม่ไม่รักน้อง ทำไมจะไม่รัก แล้วพ่อกับแม่ไม่เคยคิดถึงความรู้ลูกหรือไง เคยถามบ้างมั๊ยว่าอยากแต่งหรือไม่อยากอ่ะ แล้วก็นะ อีกอย่างก็เลิกกับปราณแล้ว ปราณไปแล้ว แล้วทำไมยังไม่ปล่อยลูกไปมีอิสระ ในเมื่อปราณก็ไปแล้วอ่ะ -,-
    #1,296
    0
  2. #1269 PS.B (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 11:26
    ตรรกะเพี้ยนมากครอบครัว ยิ่งอ่านก็รู้สึกว่า พ่อแม่เ-้ยๆแบบนี้มีไปทำไมวะ
    #1,269
    0
  3. #1221 Suraiya1874 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 09:39
    น้ำตากุไหลถึงติน
    #1,221
    0
  4. #1184 melvyn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 23:13
    ครอบครัวทุกคนคือtoxicมากๆๆ เราเกลียดมาก อ้างคำว่ารักเพื่อความสบายใจ เห็นแก่ตัวของตัวเอง ทั้งพ่อแล้วก็แม่ เกลียดมากๆๆๆ ทุกคนทรีตเหมือนลูกตัวเองอายุ10กว่าขวบ ต้องอยู่ในโอวาท บ้ามากๆๆ เราเป็นลูกบ้านนี้ เราอยู่ไม่ได้แน่นอน อ่านแล้วมันบีบรัดหัวใจมากกกก
    #1,184
    0
  5. #1180 tonlhewpinket (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 23:04
    ยังดีที่ภัทรไม่ปล่อยปรานง่ายๆ แต่เดาใจปรานไม่ถูกเลย;-;
    #1,180
    0
  6. #1145 sugarraeks (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 19:57
    ไม่นะไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยแงๆๆๆๆๆๆ
    #1,145
    0
  7. #1122 Biekps99 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:26
    เจ็บอะ รู้สึกดีใจที่ครอบครัวตัวเองไม่เป็นแบบนี้
    #1,122
    0
  8. #1083 Noon_13 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 18:27
    หน่วงมาก
    ร้องไห้ตาเเฉะเลย
    #1,083
    0
  9. #1062 PeachJAYKAY (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 16:56
    ร้องไห้อะ เข้าใจฟีลโดนบังคับจากครอบครัวเลยโคตรเจ็บ เราไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยเหรอบอกว่ารักแล้วทำเหมือนไม่รักอะ แม่ง
    #1,062
    0
  10. #1022 PARKSELOR (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 01:01
    แกต้องเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสุขสิ ยอมรับเลยว่าบ้านแกใจร้ายจริงว่ะ555 พ่อแม่อะไรวะ ไม่ฟังลูกเลย รออ่านเลยว่าปมเกลียดกันนี่มันเพราะอะไร หนักมากมั้ย หนักว่าที่ลูกตัวเองเหมือนคนไร้วิญญาณมั้ย โคตรดูถูกความรักลูกตัวเองอะ คิดว่าง่ายรึไงกว่ามันจะได้คบกัน โตจนเรียนจบกันหมดละ แค่เด็กคบกันกลัวไรวะ เหลือด่านเดียวแล้วเนี่ย ขัดใจจจจจจ
    #1,022
    0
  11. #974 heykiki (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    อะไรของครอบครัวนี้วะ ถามจริงเถอะ ที่บอกว่าแม่รัก ๆ นี่รักจริงหรือเปล่า เป็นห่วงจริง ๆ ใช่ไหม ถ้ารักแล้วทำไมไม่ลองเปิดใจให้ลูกบ้าง ลองช่วยพูดกับพ่อให้ลูกก็ยังได้ นี่อะไร บอกว่าแม่รับไม่ได้ที่ลูกเป็นเกย์ ลูกต้องอย่างงู้นอย่างงี้ แบบนี้เรียกเรียกรัก? แล้วภาเป็นไร ก่อนจะโดนแบบนี้ตัวเองเป็นคนบอกพี่เองไม่ใช่เหรอให้ยอม พอภัทรยอมก็มาบอกว่าจะยอมแพ้เหรอ อะไรของเธออะ ตลก
    #974
    0
  12. #945 minidays (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:29
    คือแบบที่แม่ร้องไห้เพราะบังคับลูกไม่ได้หรือเปล่า ไม่ใช่ห่วงว่าลูกหายไปไหนหรอก แต่ละคนเอาแต่คิดว่าความคิดพ่อแม่คือดีที่สุดแบบนั้น ก้ไม่ต้องมีความสุขเป็นของตัวเองแหละถูกแล้ว พ่อแม่แบบเหตุผลไม่มี มีแต่ที่อยากได้ บ้าบอมากอะพ่อแม่ภัทร ภาก็อะไรไม่รู้ ไม่รู้เป็นคนยังไงกันแน่ เคลียด
    #945
    0
  13. #934 D-Sooo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:39
    ไม่รู้จะโกรธใครดี ทั้งพ่อแม่ พันช์ และก็ภา ภา เธอดูย้อนแย้งนะบางที สงสารพี่ก็ช่วยพี่ดิวะ นังน้องเด๋อ
    #934
    0
  14. #921 AiJaewa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 02:11
    ตลกมากแนะนำพี่ให้ทำตามแม่ไม่ใช่รึ
    #921
    0
  15. #905 ploy-p-ploy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:39
    ภาคือ บอกให้พี่แต่งงานเองรึป้ะ แล้วมาบอกว่าไม่โอเค อะไรอะ นี่ไงพี่เขาทำตามที่เทอบอก แล้วมาบอกพ่อแม่ก็รู้ว่าภัทรไม่โอเค อ๋อ คือรู้แล้วปล่อยไว้งี้ แล้วน้องพีนซ์ไรนั่นอะ เอาจริงก็ไม่น่าจะเรียบร้อยทุกอย่างอย่างที่แม่ภัทรอยากได้หรอก เฮ้อ สงสารภัทรอะ แล้วภัทรกับปราณไม่เข้าใจกัน
    #905
    0
  16. #847 Cha' nok (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:41
    สู้เขา ซักวันนึงจะเป็นของเรา ภัทรสู้ๆนะ //หน่วงมากแม่จะร้อง
    #847
    0
  17. #827 blastocyst (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:47
    โอยย สงสารจัง ไม่รักปรานแล้ว ไม่อยู่ทีมปรานแล้ว โกรธ //อิน
    #827
    0
  18. #772 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 04:57
    สู้ๆนะภัทร
    #772
    0
  19. #766 vanish_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 07:27
    โตแล้วนะภัทร แต่อ่านแล้วเศร้าจัง ;-;
    #766
    0
  20. #741 DekD.com (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:36

    ต่อมน้ำตาแตก หน่วงใจมากๆๆๆๆ

    #741
    0
  21. #714 mind_ktd (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 02:23
    หยุดร้องไห้ไม่ได้เลย
    #714
    0
  22. #629 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 13:48
    มันแย่เกินไปอ่ะ พ่อแม่แบบนี้คือแบบ... โอ๊ยยย อยากด่าก็ด่าไม่ได้ ฮึ่ย
    #629
    0
  23. #589 Quiqoang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 14:45
    ให้ตายเถาะ นั่งกลั้นน้ำตาในรถ พันซ์ไม่ใช่น้องภานิ ถึงจะได้ดูแลใส่ใจอะไรขนาดนั้น เพิ่งเยอ เพิ่งคุยกันไม่เท่าไหร่ ได้เท่านี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว
    #589
    0
  24. #482 Mune (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:46
    คุณพ่อคุณแม่จะใจอ่อนแล้วใช่ไหม ;-;
    #482
    0