หลังม่าน l Behide the scenes

ตอนที่ 22 : ฉากยี่สิบสอง l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

l ฉากยี่สิบสอง l

Pat l talk

 

ฉิบหาย!

ฉิบหายของจริง จะมีอะไรโป๊ะแตกไปมากกว่าการที่เรารับผู้หญิงสักคนมาที่บ้านแล้วเจอแฟนตัวเองเข้าให้ ผมยืนนิ่ง หน้าซีดเผือด หัวใจร่วงลงไปที่ตาตุ่ม ไอ้ปราณเห็นแน่เพราะหลังจากที่ประสานสายตากันเมื่อครู่มันก็เดินกลับเข้าบ้านไปเลย ถ้อยคำมากมายจุกอยู่ในคอ ทุกอย่างชัดเจนและชี้ไปในทางเดียวกันเพราะสองสามวันมานี้ผมมัวแต่เอาใจที่บ้านจนไม่มีเวลาไปวุ่นวายกับมันเหมือนเมื่อก่อน

น้ำเน่าชะมัด ใครจะไปคิดว่าผู้ชายอายุ 22 จะโดนที่บ้านคุมตัวแจแบบนี้

ไม่ใช่แค่คุมไม่ให้ผมไปสุงสิงกับปราณเท่านั้น แม่ยังเจ้ากี้เจ้าการสั่งให้ออกไปกินข้าว ดูหนัง ชวนเพื่อนสมัยเด็กของภาไปไหนมาไหนด้วยเกือบทุกวันโดยอ้างว่าผมจะได้ไม่มีเวลาคิดเรื่องกลับไปคบหาเพื่อนชั่วๆ อย่างปราณอีก

น้องพันช์มาพอดี แม่กำลังจะทำขนมเลย เคยทำทับทิมกรอบทานเองไหมลูก

เวลาแบบนี้คุณนายแกมีความสุขนักล่ะ แม่ผมเป็นแม่บ้านเต็มขั้น ฐานะทางบ้านไม่ได้เป็นถึงไฮโซไฮซ้อ แต่มีบริษัทเป็นของตัวเอง ดำเนินงานทุกอย่างโดยพ่อ ดังนั้นเวลาทั้งหมดของแม่คือจัดระเบียบที่บ้าน ทำขนม หุงหาอาหาร เคยเสนอให้จ้างคนงานมาดูแลครั้งหนึ่งก็ดูจะขัดอกขัดใจกัน สุดท้ายเลยจัดแจงทุกอย่างสมต้นแบบกุลสตรีไทยโบราณ และไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดที่แม่จะชอบพันช์ เด็กสาวผู้เรียบร้อยอย่างกับผ้าพับไว้

เมื่อก่อนตอนคุณพ่อยังอยู่พันช์ทำทานกับคุณแม่บ่อยๆ ค่ะ ท่านชอบ

ผมถอนหายใจ นุ่มนิ่มเสียจนจับแต่ละทีก็กลัวจะยุ่ยคามือแบบนี้ไม่เห็นเหมาะกับผมเลยสักกระบิ แม่ลากพันช์ไปทำครัวตามประสาแม่ศรีเรือน ส่วนตัวผมเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น จิตใจว้าวุ่น ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วยีหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

ให้มันได้แบบนี้สิโว้ย!

เป็นอะไรพี่ภัทร

ปราณเห็นพันช์

แล้ว?”

แล้วไงอะ ที่นั่งข้างคนขับไอ้ปราณยังไม่เคยได้ขึ้นเลยนะผมกระซิบลอดไรฟัน ถึงจะสามารถตีความว่าพันช์เป็นอย่างอื่นไปได้ แต่ปราณก็คือปราณ มันรู้อยู่แล้วว่าถ้าไม่พิเศษผมไม่เคยทำนิสัยแบบนี้ให้ใคร อย่างเช่นเปิดประตูรถบ้าบออะไรนั่น แต่ถามว่าไม่เปิดได้ไหม โอ้โห ถ้าแม่เห็นก็โดนบ่นไปอีกค่อนคืนนั่นแหละ

ทำไมชีวิตมันยากแบบนี้วะ

แล้วนี่พี่พันช์ไปไหน

ช่วยแม่ทำขนมในครัว

ภาหิวแล้วน้องสาวบ่นออดแอด ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆ กัน พี่ภัทรโทรไปหาพี่ปราณหรือยัง

ยัง ยังคิดคำพูดไม่ออก

แล้วเมื่อเช้าออกไปไหนกับพี่พันช์มา

ทำบุญตักบาตร ถวายสังฆทาน

เด็กสาวกลั้นหัวเราะกับกิจกรรมที่ขัดกับบุคลิกผมอย่างสุดโต่ง เอาน่า ตามใจแม่ไว้เขาจะได้เลิกจุกจิก ถ้าเขามั่นใจว่าพี่ภัทรได้ดั่งใจไปเสียทุกอย่างแล้วแม่ก็คงปล่อยให้กลับไปใช้ชีวิตปกติแหละนะ พี่ภัทรเล่นโป๊ะแตกให้เขาจับได้ติดๆ กันตั้งหลายเรื่อง

นั่นน่ะสิผมเห็นด้วย ถอนหายใจยาว แต่เรื่องพันช์คงต้องสารภาพให้ปราณรู้แล้วแหละ

อื้อ อาจจะไม่แย่อย่างที่คิดก็ได้นะคะเสียงหวานพูดพลางนวดหัวไหล่ผมเชิงให้กำลังใจ

 

มื้อเที่ยงวันนี้อุดมไปด้วยอาหารหน้าตาน่ากินราวกับกับอาหารชาววัง แต่ความกังวลก็เล่นงานจนผมกินไม่ลงนัก ใช้ส้อมเขี่ยกับข้าวที่พันช์ตักให้จนเกือบล้นจานไปมา ในใจยังตั้งคำถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของตัวเองกับปราณว่าจะทำยังไงต่อไป

กับข้าวไม่ถูกปากเหรอคะพี่ภัทรพันช์ถาม เกือบทั้งหมดสาวเจ้าก็ลงครัวช่วยแม่ผมทำมาด้วยกัน เธอเป็นคนพูดน้อย เสียงเบา เสียงหวาน ถามครั้งหนึ่งต้องเงี่ยหูฟังว่าพูดอะไรกันแน่ ท่าทางเป็นสาวขี้อายที่ทางบ้านค่อนข้างเข้มงวดเป็นพิเศษ

ยังไม่ค่อยหิว

ภัทร พูดกับน้องดีๆ สิจ๊ะ น้องเขายังคะขากับเราเลย

ผมมองหน้าว่าที่คู่หมั้นแล้วถอนใจระอา ไม่ได้เกลียดหรอก แต่รู้สึกฝืนไปเสียทุกอย่าง ส่วนตัวแล้วเป็นคนพูดจาขวานผ่าซาก ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองตลอด พอถูกจี้ให้เป็นสุภาพบุรุษขั้นสูงสุดก็กระอักกระอ่วนใจ

ไม่เป็นไรค่ะ พี่ภัทรเป็นตัวของตัวเองเถอะ

นี่นะ น้องน่ารักจะตายไปนะตาภัทรแม่ผมทำท่าจะบ่นอีกยาวก็เลยรีบตอบเพื่อตัดบทเสียงอ่อนเสียงหวาน

ปกติไม่ค่อยทานข้าวเช้าน่ะครับ พอทานแล้วก็เลยอิ่มมาถึงเที่ยง

ไม่ดีเลยนะคะ ข้าวเช้าสำคัญที่สุด

ผมพยักหน้ารับ ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงว่าปกติตื่นก็ตะวันตรงหัว จำใจตักข้าวใส่ปากลวกๆ ตัดรำคาญ บรรยากาศตอนนี้ทุกอย่างดูถูกใจตามอุดมคติทุกคน มีแต่ผมที่สุมไฟทุกอย่างอยู่ในอก ภาเหลือบมองเป็นระยะ ราวกับสังเกตการณ์ว่าความอดทนของผมจะสิ้นสุดลงเมื่อใด

 

บ่ายแก่ๆ แดดร่มลมตก พ่อเป็นคนเสนอให้ผมพาคู่หมายเดินเล่นในสวนหลังบ้าน บริเวณซึ่งอุดมด้วยสวนเล็กๆ ที่มีคนเข้ามาจัดการวันละครั้ง มีศาลาเล็กๆ สีขาวสะอาดตาแต่เสื่อมโทรมไปตามอายุขัยตั้งอยู่ตรงกลาง ครั้งยังเด็กภารักที่ตรงนี้ เอาดอกไม้ของพ่อมาสมมติเป็นกับข้าวเล่นขายของเป็นประจำ

ไม่ได้มาเสียนาน พันช์ยังนึกถึงตอนเด็กๆ เลยค่ะพี่ภัทร

หญิงสาวชวนคุย เดินกรุยกรายผ่านทางเดินหินศิลาแลง ผมรับคำในลำคอ ภาพตอนไหนก็มีแต่ไอ้ปราณมาตลอดชีวิต

พี่ภัทรโตแล้วขรึมขึ้นเยอะเลยนะคะ

ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก

พันช์จำได้ว่าตอนเด็กๆ พี่ภัทรใจดีมาก ยอมเล่นขายของกับพันช์กับภา เอาใบไม้มาทำเป็นเงิน

ขืนไม่ยอม ภาก็ร้องลั่นบ้านสิ

พี่ภัทรน่ะ รักภาจนบางครั้งพันช์ก็อิจฉานะคะที่ภามีพี่ชายดีๆ แบบนี้

ถ้าโตขึ้นแล้วรู้ว่าการเป็นน้องสาวผมต้องคอยตามบ่นทุกรายละเอียดเรื่องราวคนพูดคงเปลี่ยนใจแทบไม่ทัน ผมถอนหายใจ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ร้างคนมาแสนนาน

พันช์ชอบบ้านพี่ภัทรนะคะ ร่มรื่นดี

พี่ไม่ค่อยได้ดูอะไรหรอก คุณพ่อเป็นคนจัดการ เรื่องจ้างคนสวนก็เหมือนกัน

คุณลุงกับคุณป้าก็ใจดีค่ะ ถ้าเป็นแม่ของพันช์นะ ดุอย่างนี้เลยรอยยิ้มหวานผุดขึ้นประดับหน้า พันช์เป็นคนสวย สวยแบบไม่ต้องปรุงแต่ง อย่างที่แม่เคยบอก ผมอาจจะเป็นฝ่ายตกหลุมรักเพื่อนเก่าคนนี้เข้าให้ก็ได้ ในกรณีที่ถ้าชีวิตนี้ไม่รู้จักปราณมาก่อน

แต่ทำไงได้ ชีวิตมันย้อนเวลากลับไปไม่ได้ และต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรไปเริ่มที่ตอนไหน

ตอนไหนที่ผมยังไม่รักไอ้ปราณมากขนาดนี้

พี่ภัทรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ถอนหายใจหลายครั้งแล้ว

ปวดท้องน่ะครับจะพูดให้ถูกคือรู้สึกมวนๆ ในท้องมากกว่า ความเครียดทำให้ผมหายใจไม่เต็มอิ่ม นึกกังวลแต่เรื่องของคนคนเดียว พันช์ พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ จะนั่งเล่นตรงนี้หรือเข้าไปคุยกับภาก็ได้ นานหน่อย

พูดจบก็หันหลัง กึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน เมื่อขึ้นชั้นสอง เปิดประตูห้องนอนตัวเองได้ก็คว้าโทรศัพท์มากดหาคนที่อยู่ในหัวทันที รอสายครู่ใหญ่กว่าปราณจะรับ ผมกำโทรศัพท์แน่นขณะเงี่ยหูฟังเสียงจากมัน จะเป็นด่า โวยวาย หรือถามจุกจิกไรก็ได้ แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมาเป็นเพียงการขานรับเบาๆ ในลำคอ

[อืม]

ปราณ...

ถ้อยคำมากมายอัดแน่นในอก ไม่ใช่แค่ผมที่อึดอัดกับสถานการณ์ตอนนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายชั่งใจอยู่นานว่าจะรับสายหรือไม่ และเมื่อสัญญาณต่อติด เรากลับเงียบไปราวกับรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเรามันกำลังแย่ลงเรื่อยๆ ปราณไม่ถาม แต่เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายรอฟังคำสารภาพทั้งหมดจากปากของผมเอง

ปราณ

[ว่ามาสิ]

ผมไม่ชอบน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้ คำพูดที่เหินห่าง แม้จะดูเหมือนปราณคนเก่า แต่เราต่างรู้ว่ามีอะไรที่ต่างออกไป ผมเม้มริมฝีปากแน่น สรรหาถ้อยคำมากมายที่จะทำให้ความรู้สึกของมันกลับมาดีเหมือนเดิม

ทั้งหมดทั้งมวลเพราะผมแคร์มันมากกว่าใคร

ปราณ

[ถ้าจะโทรมาแค่เรียกชื่อวางหูนะ]

เดี๋ยวประโยคนั้นคล้ายกับโอกาส เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ปราณจะไม่รับฟังอะไรอีก เปิดหน้าต่างให้หน่อย กูจะไปหา

[ไอ้ภัทร! ตอนกลางวันแสกๆ]

กูต้องคุยกับมึง

[ก็คุยอยู่นี่ไง]

ไม่ใช่ไม่อยากให้มันเป็นเพียงประโยคแก้ตัวอย่างคนมักง่ายทำ ทุกอย่างที่ผมจะพูดกับมันเป็นความจริงที่ต้องมองตาเท่านั้นถึงจะเข้าใจ

อีกอย่าง...ผมทนคิดถึงมันไม่ไหวแล้วด้วย

ปราณ กูวางสายนะ เปิดหน้าต่างห้องด้วย

ผมกดตัดสายโดยไม่รอฟังคำอนุญาต จากตรงนี้เขย่งต่อจากหลังคาไปเพียงนิดก็ถึงกำแพง ใช้ทักษะอีกเล็กน้อยก็ปีนขึ้นหลังคาห้องครัวบ้านปราณปีนต่อขึ้นไปถึงหน้าต่างห้องนอนได้ เรื่องนี้เป็นความลับถึงที่สุด เพราะถ้าพ่อแม่รู้ผมอาจถูกย้ายห้องสลับกับภาทันที

ปราณหน้าหงิกงอเมื่อผมโผล่ไปถึงขอบหน้าต่างห้องนอนมันด้วยเท้าเปล่า เมื่อกระโดดลงพื้นอย่างเงียบเชียบที่สุดสีหน้าอีกฝ่ายก็คลายลง มันกอดอก เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ส่วนผมอัปเปหิตัวเองมานั่งบนเตียงนอนสีสะอาดโดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ

ว่ามา

จำพันช์ได้ไหม

จำไม่ได้

น้องที่เคยมาเล่นกับภาบ่อยๆ ตอนเด็กๆ ไงต้องมีบ้างแหละที่มันเคยเห็นหน้า แต่คงไม่ได้ใส่ใจ ขนาดผมเจ้าของบ้านยังไม่เคยคิดสนใจเลยด้วยซ้ำ คนเมื่อกี้น่ะ

ภาขับรถเป็นหรือเปล่า

เป็นดิ ทำไม รถคันนั้นพ่อก็ให้ใช้ด้วยกัน

แล้วทำไมมึงเป็นคนไปรับเพื่อนภาวะ ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่มันดู...ปราณเงียบไปครู่หนึ่ง “...ขัดกับนิสัย

เพราะเป็นมันถึงรู้จักผมดีกว่าใคร ผมถอนหายใจ ไม่ได้จงใจจะโกหกเพียงแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงไม่ให้ความรู้สึกของมันแย่ลงไปกว่านี้เลยเลือกที่จะปิดบังมาตลอด

และเห็นได้ชัดว่าเป็นวิธีที่ผิดมหันต์

จะช้าหรือเร็วปราณก็รู้ความจริงอยู่ดี

ที่บ้านพันช์เปิดบริษัทคอนซัลท์ มีลูกสาวคนเดียว ไปเรียนบัญชีที่เชียงใหม่ เพิ่งสอบเสร็จก็กลับมาเลย ปีเดียวกับเรานั่นแหละ

แล้ว?”

พ่อแม่กู กับแม่พันช์อยากให้รู้จักกันไว้

จับคู่ให้?”

ดวงตาคู่นั้นวูบไหว มองหน้าผมก่อนเบนหนี ผมถอนหายใจอีกครั้ง ทุกอย่างอัดแน่นในอก ยังคิดหาทางออกไม่เจอและยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินวนเวียนอยู่ในเขาวงกต

เห็นแวบๆ เหมือนจะสวยนะ

สวย

ชอบไหมล่ะ

ปราณ อย่าถามเหมือนมึงไม่รู้ใจกูได้ไหม

ผมเอื้อมมือไปดึงเก้าอี้ล้อหมุนของปราณเข้ามาใกล้ จับใบหน้าอีกฝ่ายให้หันตรงมาสบตา มึงก็รู้ว่ากูชอบใคร

ไม่รู้ว่ะ บางทีกูก็ไม่มั่นใจ

คิดว่าจะเหมือนเรื่องแน็ตเหรอ

กูไม่ได้จะขุดนะ แต่มึงก็ยังโอเคกับความสัมพันธ์กับผู้หญิง ที่จริงการคบหาแบบนั้นยังดูไปไกลกว่าด้วยซ้ำ

จะใกล้จะไกลมันอยู่ที่ใจป่ะวะ ปราณ กูมองใครไม่ได้นอกจากมึง ที่ทำแบบนี้เพราะเรา ขอโทษ แต่กูแค่ยังหาทางลงไม่ได้ แต่สัญญาว่ากูต้องแก้ปัญหานี้แน่ๆ

ภัทร มึงเป็นเด็กดีของพ่อแม่เหรอวะ ไม่รู้ดิ มึงขัดได้ มึงไม่ต้องเปิดประตู ไม่ต้องไปดูแลผู้หญิงคนนั้นได้ แต่ที่กูเห็นคือมึงทำ และมึงจะทำเรื่องแบบนี้ให้เฉพาะกับคนที่มึงชอบ คนที่มึงอยากทำ

รู้จักกูดีจังนะ

ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่ปราณรู้จักผมไปเสียทุกเรื่อง กระนั้นก็เข้าใจถึงความหงุดหงิดของอีกฝ่าย ถ้าเป็นผม เห็นไอ้ปราณมีใครมาวอแวรอบตัวแบบนี้ก็คงพังกันไปข้างเหมือนกัน

ช่างมันเถอะ กูคงพูดมากเกินไปแล้ว

ปราณ มึงมีสิทธิ์หึง แต่ฟังกูอธิบายหน่อย

กูไม่ได้หึง!

ปราณ ฟัง!จบประโยคผมก็บีบมือมัน จ้องตาสีอ่อนคู่นั้นดุดัน จริงจัง ปราณยังคงสั่นไหว ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนเหมือนตึกสูงที่ไม่ได้ลงเสาเข็ม ขาดความมั่นใจ ไร้ซึ่งความมั่นคงเป็นหลักประกัน

กูต้องทำตามใจแม่ เพราะอยากให้เขาเห็นวางใจจะได้ไม่ต้องไปยุ่มย่ามที่มหาลัย เรายังเจอกันที่นั่นได้นะเว้ย

ถึงแม้เวลาที่เหลือจะน้อยเต็มทน เกลียดตัวเองที่รู้ตัวช้า เวลาสี่ปีที่มหาวิทยาลัยถูกละเลยมาตลอด ผมมองหน้ามัน รู้สึกร้อนที่กระบอกตา ความหวาดหวั่นเข้าเกาะกินใจเพราะเกรงว่ามันจะไม่รับฟัง กังวลว่าปราณจะท้อและถอยความสัมพันธ์ให้ลดลงไปเรื่อยๆ

กูไม่ใช่คนเจ้าชู้ มึงก็รู้ กูไม่สนใจเรื่องผู้หญิงด้วยซ้ำ

ภัทร กูรู้ แต่มึงจะทำยังไงต่อ

กูจะแก้ปัญหา

แม้ทางข้างหน้าจะมืดบอดก็ไม่คิดจะปล่อยมันไป ผมคลายแรงที่บีบมือมันลง เปลี่ยนเป็นนวดเบาๆ บนหลังมืออีกฝ่าย อ้อนวอนด้วยความจริงที่สุดในใจ

เชื่อกูนะ

ภัทร ถามอีกอย่างดิปราณสูดลมหายใจ คล้ายว่าจะคลายกังวลเรื่องชู้สาวไปบ้างแต่ยังมีสิ่งอื่นกวนใจ ผมเงียบเพื่อให้ปราณพูด และคู่สนทนาก็เอ่ยออกมาในที่สุด ถ้ากูไม่เจอกับตัววันนี้ มึงคิดจะบอกกูหรือเปล่า

คำถามง่ายๆ แต่กลับยากสำหรับเอ่ยคำตอบ ผมนิ่งงัน ก่อนกลายเป็นฝ่ายหลบตา ปราณดึงไหล่ผม รุกไล่เอาคำตอบด้วยสายตาแน่นิ่ง กดดัน

กูถาม

ผมไม่กล้าสู้หน้ามัน เพราะความจริงก็คือจะปิดบังให้ถึงที่สุด ปราณไม่ชอบใจแน่กับคำตอบนั้น แต่ผมก็เลือกที่จะไม่โกหก

นี่มันปัญหาของเราหรือเปล่าวะภัทร

กูจัดการได้

ถ้าจัดการได้ มึงคงไม่รอจนกูจับได้แบบนี้

มันก็ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปสิวะ คิดว่ากูจะยอมแต่งงานกับคนอื่นหรือไง

ใครจะไปรู้ว่ามึงคิดอะไรเขาตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก เสียงกรุ๊งกริ๊งของโมบายที่หน้าต่างดังขึ้นจากลมโชยแต่ใจของเราสองคนกลับร้อนเป็นไฟ มึงเห็นหัวกูบ้างไหมวะ หรือกูต้องเป็นคนที่หลบอยู่หลังปัญหาให้มึงเผชิญทุกอย่างด้วยตัวเอง

ปัญหาคือแม่กู มึงจะช่วยยังไง แค่มึงจัดการกับพ่อแม่ตัวเองก็เหนื่อยแล้ว กูจะเอาเรื่องมาให้มึงปวดหัวทำไมอีก

เพราะต้องแก้ไขมันด้วยกันไง ถึงได้เรียกว่าคนรักกัน

ผมไม่เถียงต่อ จนแก่คำถามที่อีกฝ่ายตั้งขึ้น ความจริงที่สุดคือผมแค่กลัว กลัวว่ามันจะไม่เข้าใจ

กูขอโทษ

กูเบื่อคำว่าขอโทษของมึงฉิบเป๋ง

จะให้กูทำไงผมถอนหายใจ ก้มหน้าลงซุกหน้าผากลงบนตัก กอดปราณที่นั่งบนเก้าอี้ไว้ด้วยอ้อมแขน จะช้าจะเร็วก็ถูกปราณโกรธอยู่ดี

ตอนนี้น้องเขาอยู่ไหน

ไม่รู้ คิดว่ากูแคร์หรือไง

มึงกลับไปดูเขาเถอะ

หายงอนกูก่อน

เจ้าของห้องถอนหายใจซ้ำ เมื่อผมเงยขึ้นมาจากตักมันก็พยักหน้าส่งๆ กลับไปเหอะ เย็นๆ แม่กูลงครัวแล้วจะปีนลำบาก

ผมจูบที่ข้อนิ้วของมัน คิดถึงกลิ่นของปราณ นึกถึงวันคืนที่เราใช้เวลาร่วมกันสุดหัวใจ

หากเป็นไปได้ ผมจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับมันไม่ยอมให้คลาดสายตาไปไหนเลยสักนาที

กูคิดถึงมึงมากเลยปราณ

เจ้าของชื่อนิ่งงัน ไม่ตอบในทันที กระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าผมสั่นแล้วปราณก็บุ้ยใบ้เชิงให้รับสาย

ว่าไงภา

[หายไปไหน แม่ถามหา จะให้ไปส่งพี่พันช์]

ภาไปส่งหน่อยดิ บอกว่าพี่ท้องเสีย

[อยู่ไหนเนี่ย]

ห้องปราณ

ผมตอบเสียงเรียบ ภาก็ครางรับในลำคอ [จนได้สิน่า เดี๋ยวภาออกไปส่งแล้วกัน พี่ภัทรก็รีบกลับมาเถอะ ถ้าบอกแม่แบบนั้นเดี๋ยวแม่ก็ขึ้นมาดูที่ห้อง]

ผมตอบรับก่อนกดวางสาย ปล่อยมือที่จับปราณไว้แม้อยากจับให้นานกว่านี้สักนิดก็ยังดี

กูกลับก่อนนะ

อืม ปีนระวังๆ

ปราณเจ้าของชื่อมองหน้า ยังเย็นชาเหมือนเดิม กูรักมึงนะ

หวังว่าความรู้สึกนี้จะไปละลายน้ำแข็งของความไม่ชอบใจของอีกฝ่ายได้ ปราณพยักหน้า และยังคงไม่ตอบกลับด้วยคำพูดชวนชื่นหัวใจ มันยืนส่งผมปีนออกไปทางหน้าต่าง กระทั่งถึงฟากที่เป็นห้องนอนของตัวเอง

ผมกับมันสบตากันจากคนละฝั่งของตัวบ้าน มีพื้นที่และกำแพงกันระหว่างตำแหน่งของเราสองคน ผมหวังว่ามันจะเป็นเพียงรั้วบ้านเท่านั้น

ไม่ได้หมายถึงความรักที่สั่นไหวบนยอดตึกที่พร้อมจะถล่มลงมาเพียงเพราะการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของสายลม



Tbc...


หน่วงๆ ไปก่อนนะ นี่ภัทรอุษามณีเอง เข้าใจภัทรนิดนึง ต่อให้พ่อแม่จะทำลายภัทร แต่ภัทรเป็นลูก ไม่มีสิทธิ์โกรธเกลียดพ่อแม่อยู่แล้ว /เดี๋ยวแกรรรร

เป็นกำลังใจให้ภัทรกับปราณกันค่ะ

#ช่วยน้องด้วยนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,318 ความคิดเห็น

  1. #1277 ธนัชชา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 13:02

    พากันหนีเลย😁

    #1,277
    0
  2. #1218 Suraiya1874 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 08:51
    พ่อแม่ก็นะ เห้อ
    #1,218
    0
  3. #1206 seprem (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 14:40
    แย่จังเลยค่ะ กับสังคมที่เป็นลูกแต่ไม่มีสิทธิ์โกรธเกลียดพ่อแม่ มันเศร้านะ5555555555555
    #1,206
    0
  4. #1140 sugarraeks (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 18:58
    มองไม่เห็นทางออกเลยอ่าาาาา
    #1,140
    0
  5. #1116 Biekps99 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:56
    ทำไงต่อไปดี
    #1,116
    0
  6. #1056 PeachJAYKAY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 21:49
    ชั้นเครียดจังเลยอะ หน่วงมากกรี๊ดดด
    #1,056
    0
  7. #1014 PARKSELOR (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 16:00
    นุใจจะขาดดด เค้าต้องรักกันนะแม่ ครอบครัวก็เกินเหตุเกินเบอร์ ตั้งแต่ไม่ให้อยู่หอเดียวกันละ คันมือละนะ!! เดี๋ยวเหอะๆ .เกามือ
    #1,014
    0
  8. #965 heykiki (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:34
    สงสารอะ
    #965
    0
  9. #943 minidays (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:29
    อุปสรรคเยอะไปหมดดดดดดด โฮกกกกกก
    #943
    0
  10. #928 D-Sooo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 13:20
    สู้ๆนะพวกแก โอ้ยปัญหาใหญ่มาก หน่วงไปหมด
    #928
    0
  11. #897 ploy-p-ploy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    ไม่รู้อะ เออแต่มันก็ยากอะเพราะเป็นพ่อกับแม่ เฮ้อ
    #897
    0
  12. #836 มอคค่าน้อย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    ทนไมาได้้้้้ พ่อแม่ปญอ
    #836
    0
  13. #834 Thamolwan Inyapho (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:27
    หน่วงมากกกก มาม่าถ้วยใหญ่
    #834
    0
  14. #738 DekD.com (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 10:28

    หน่วงสุุดๆๆๆ เจ็บด้วย

    #738
    0
  15. #723 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:26
    มันมีอะไรมากกว่านี้หรือเปล่าทำไมผู้ใหญ่สองบ้านนี่ดูไม่ชอบกันมากๆ แง
    #723
    0
  16. #623 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 23:28
    หน่วงงงงงงงง
    #623
    0
  17. #577 Quiqoang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:33
    ปราณใจเย็นมาก ไม่งี่เง่างอแงจนกว่าเจ้าตัวจะมาอธิบาย แต่เป็นใครใครก็คิดงั้นแหละ ต้องเชื่อใจกันนะสู้ๆ ฮือ กลัวใจว่าพ่อปราณจะส่งปราณไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วทุกอย่างจะลำบากขึ้นมาทันทีเลย ผ่านไปให้ได้นะ
    #577
    0
  18. #479 Mune (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:46
    หน่วงมากก แบบนี้จะจบยังไงเนี่ย ดูไม่มีใครยอมใครเลย เห้ออ
    #479
    0
  19. #478 Mune (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:46
    หน่วงมากก แบบนี้จะจบยังไงเนี่ย ดูไม่มีใครยอมใครเลย เห้ออ
    #478
    0
  20. #454 ซีเรียลกับนม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:37
    ภัทรแน่ใจเหรอว่าทำแบบนี้จะดีน่ะ? ยิ่งทำดีกับพันช์พ่อแม่ก็ยิ่งคาดหวัง ผู้หญิงก็คาดหวัง คิดดีแล้วเหรอ? แบบนี้ไม่ได้หาทางแก้ปัญหา แต่ผูกปมเพิ่ม หนีปัญหาว่าทำแบบนี้จะแอบไปเจอปราณที่อื่นได้ นี่มันไปสู่ลูปของแอบคบชู้ชัดๆ ถ้าผ่านไปถูกจับหมั้นเถียงไม่ได้ พ่อแม่ยิ่งคาดหวังมาด้วย จะทำอะไรได้เหรอ?

    คาแรคเตอร์ภัทรเหมือนพวกฟรีๆ ลุยปัญหาได้ เหมือนตอนเผชิญเรื่องเพื่อน แต่พอเป็นเรื่องความรัก เรื่องของปราณ สิ่งที่ภัทรทำแต่ละอย่างมันโง่มาก ทั้งตอนหึงไวเป็นหมาบ้า ตอนแน็ตที่ไปมั่วเอาง่ายๆ ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายก็ร้าย (ต่อให้บอกว่าเป็นเกย์ สาวเจ้าก็แค้นได้แล้วอาจจะมาทำให้ปราณเสียใจก็ได้ ไม่คิดเหรอ?) ตอนประชดปราณเรื่องแน็ตอีก ส่วนตอนนี้ก็รู้สึกว่าภัทรเลือกไม่ถูกจริงๆ นะ คนอื่นคิดยังไงไม่รู้ แต่ส่วนตัวเราคิดว่า ถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายคาดหวัง ไม่ตัดไฟซะตั้งแต่ต้นลม ถ้าไฟมันลุกลามแล้ว พ่อแม่เค้าหวัง เค้าคิดว่าจะได้พันช์มาเป็นลูกสะใภ้แล้ว คิดเหรอว่าจะดับไฟนั้นได้ง่ายๆ ? เห้อออ มันยิ่งทำให้ปมยุ่งเหยิงไปอีกเพราะไปสาดปมเกี่ยวเนื่องกับพันช์ไปอีก แล้วก็ครอบครัวพันช์อีก ลองคิดถ้าสองครอบครัวตกลงหมั้นหมายกัน ลองถ้าภัทรมารู้อีกทีเค้าตกลงกันแล้วจะทำอะไรได้? มืดมนกว่าปฏิเสธพันช์ให้ชัดๆ แต่แรกอีก (ถ้าเป็นกรณีนั้นตอนหลังพ่อแม่ภัทรยอมให้คบปราณ ก็คงมาแนวฉันชอบให้แกกกมันได้แต่ต้องแต่งกับหนูพันช์! และแน่นอน ต้องมาต่อที่ปมว่าพ่อแม่ปราณต้องไม่ยอมสิ...) และเท่าที่ดู ถ้าพันช์เห็นภัทรไม่สนใจ ผู้หญิงคนนี้ก็ดูมีความภาคภูมิพอจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่เล่นด้วยและยอมถอย แต่ถ้าทำให้เขารู้สึกมีหวังล่ะ? เห้อออออ
    #454
    0
  21. #251 Army1994 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 12:01
    ไรท์ รอนานแล้วน้าาา มาต่อเร็วววTT
    #251
    0
  22. #249 P'oil (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:40
    งานน้ำตา หาทางออกยังไงล่ะภัทรเอ๊ยย สงสารปราณมาก สงสารภัทรด้วย สู้ๆนะ
    #249
    0
  23. #247 faungfhaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 19:12
    รีบมาต่อนะะะะค้างอ่าา
    #247
    0
  24. #246 Purplenose (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 03:30
    ภัทรอุษมณี โอ้ยยยยยยยย กำลังเครียดๆ ขำก้ากเลยค่ะ555555555555 โอ้ยสงสารภัทร ทำไมต้อมเครียดกับเรื่องแบบนี้ ปล่อยให้เขารักๆกันไปก็ได้ ไปกีดกันแบบนี้ไม่ไหวเลยว่ะ เฮ้อม
    #246
    0
  25. #245 Army1994 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:31
    อยากรู้ว่าภัทรมันจะแก้ปัญหายังไง. คือแบบ..มันมีหลายปัญหาเหลือเกินน สงสารปรานไปอีกกกTT
    #245
    0