หลังม่าน l Behide the scenes

ตอนที่ 1 : ฉากแรก l Pran talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 965 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

หลังม่าน l Behind the scenes

 

l ฉากแรก l

Pran l talk 

 

เคยมีคนบอกผมว่าความลับไม่มีในโลก เมื่อไหร่ก็ตามที่ความลับรู้กันเกินสองคนขึ้นไปย่อมไม่นับว่าเป็นความลับอีกต่อไป ผมเป็นคนไม่ชอบมีความลับ ไม่รู้สึกว่าการต้องปิดบังอะไรสักอย่างเป็นเรื่องสนุก รังแต่จะมีเรื่องยุ่งยากตามมาไม่หยุดเสียมากกว่า

แต่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่จำความได้ ผมก็มีความลับเรื่องหนึ่งติดตัวมาด้วยตลอด เป็นความลับที่รู้กันเกินสอง เป็นความลับที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด แต่ก็เป็นความลับที่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังพยายามสุดความสามารถเพื่อไม่ให้ใครรู้

อาจจะเพราะกำลังกลัว...กลัวว่าหากความลับนั้นไม่ใช่ความลับแล้ว...บางสิ่งจะหายไป

 

ปราณ! ระวัง!

ฟึ่บ! ตุบ!

เสียงร้องตะโกนของไอ้ไวดังมาจากด้านหลัง ให้ผมเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณอัตโนมัติ ร่างของฝ่ายตรงข้ามพุ่งเลยตำแหน่งเดิมที่ผมยืนอยู่เมื่อครู่ไปอย่างรวดเร็ว และล้มกลิ้งไปที่พื้นเนื่องจากพลาดจุดปะทะที่ตั้งใจไว้

มันหันมาจ้องหน้าผมอย่างโกรธเคืองและพุ่งขึ้นมาหา หมัดที่กำแน่นจนสั่นง้างขึ้นเตรียมจะซัดเข้าที่สันกราม ผมฉวยจังหวะนั้นก้มลงเอียงใบหน้าจนกำปั้นเฉียดไปแค่ปลายนิ้ว ก่อนจะสวนหมัดเข้าที่ใต้คางอีกฝ่าย

ผมหอบหายใจและถอยเท้ามาหนึ่งก้าวเพราะใช้แรงกับการเคลื่อนไหวเมื่อครู่มากไป

มึง!

พลั่ก!

อั่ก!

ปราณ!

ผมคงพลาดไปที่ยืนเรียกสตินานไปหน่อยถึงได้ถูกโจมตีจากด้านหลัง เท้าของใครสักคนกระแทกเข้ามาที่กลางหลัง ตามด้วยหมัดหนักๆ ที่มุมปาก ผมล้มลงไปนอนบิดกายด้วยความเจ็บปวดจากแรงกระแทกพื้นคอนกรีตแข็งๆ บริเวณแขน

เงยหน้ามองก็เจอไอ้ไวมันพุ่งเข้ามารั้งพวกวิศวะไว้และถีบออกไป ผมถุยน้ำลายที่มีรสคาวเลือดลงพื้น ปาดของเหลวตรงมุมปากสะบัดออกลวกๆ ก่อนขยับตัวยืนอย่างยากลำบากด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนซี้ข้างกาย

ไวมึงไปช่วยเก้ก่อน!ผมบอกไอ้ไว แล้วพยักหน้าไปทางเพื่อนอีกคน เมื่อหันไปเห็นเก้กำลังโดนฝ่ายตรงข้ามสองคนรุมอยู่ ไวพยักหน้าแล้วฟาดแข้งเข้าที่หน้าท้องของคู่ต่อสู้ก่อนจะก้าวขายาวๆ ไปทางนั้น

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นออกไปผมก็แทบกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้เมื่อหันมาแล้วพบกับหมาหมู่สามตัวแยกเขี้ยวรออยู่

ในเวลาแบบนี้ไอ้พวกเด็กที่สร้างเรื่องไว้มันหายหัวไปไหนกันหมดวะ!

อะไร คนอย่างปราณ ปารกุลนี่หน้าซีดเป็นด้วยสินะ

เจ้าของน้ำเสียงและใบหน้ากวนอวัยวะเบื้องล่างยกยิ้มที่มุมปาก ขยับตัวเข้ามาใกล้ มือยังสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยและหรี่ตามองอย่างอยากถามว่า มึงจะเอายังไง?’

ตัวแข็งไปแล้วหรือไง

หึ

ผมยิ้มมุมปากและส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

ผลั่วะ!

ก่อนจะวาดหมัดซัดเข้าที่ข้างแก้มของคนตรงหน้าอย่างจังโดยไม่ให้สัญญาณ อีกฝ่ายหน้าหันไปตามแรงกระแทกแต่รอยยิ้มกวนประสาทยังคงประทับอยู่ที่มุมปาก

ไอ้เชี่ยนี่!

สุนัขรับใช้ข้างหลังมันร้อนตัวแทนลูกพี่ เห่าดังลั่นแล้วทำท่าจะกระโจนเข้าหาผม แต่ท่อนแขนสีกร้านแดดก็กางขึ้นมากันไว้ก่อนท่ามกลางแววตาไม่เข้าใจของคนพวกเดียวกัน

อะไรวะภัทร

เดี๋ยวตรงนี้กูจัดการเอง

ภัทรพูดจบก็หันมายกยิ้มร้ายให้ผม รอยยิ้มแบบที่คุ้นเคยกันดีจากการพบเห็นมาหลายต่อหลายครั้งในสนามกำปั้นแบบนี้ แววตาประสานกันซึ่งผมก็ยิ้มรับคำท้าแต่โดยดี เรามองกันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงตีระฆังดังก้องอยู่ในหัว และนั่นเป็นการมองหน้ากันครั้งสุดท้าย ก่อนที่ผมและมันจะกระโจนเข้าหากัน

หมัดแรกปะทะเข้าที่ท้องแต่ไม่ได้แรงจนจุก ผมจับท้ายทอยอีกฝ่ายแล้วตีเข่าเข้าที่หน้าท้องคืน ในจังหวะที่ใบหน้าเฉียดกันก่อนที่คนโดนทำร้ายจะทรุดลงไปนั่งกุมท้องที่พื้น

มึงไม่ออมแรงเลย

เจ้าตัวเอ่ยกระซิบลอดไรฟันจนผมต้องลอบอมยิ้ม มันดันกายขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งเข้ามาใหม่อาศัยจังหวะที่ผมกำลังตั้งรับจากหมัดขวาเบี่ยงตัวไปทางตรงกันข้ามแล้วล็อกคอผมแน่น ผมเบ้หน้าเพราะอึดอัดด้วยขาดอากาศหายใจ รวบรวมแรงทั้งหมดทิ้งตัวและตวัดขัดขาอีกฝ่ายจนล้มคว่ำไปทั้งคู่ แลกหมัดกันอยู่อย่างนั้นจนหมดแรงกระเด็นไปคนละฝั่ง

 

ไอ้เชี่ยเจ็บฉิบหาย

ไวบ่นอุบสลับกับซี้ดปากตอนที่ใช้ผ้าชุบน้ำบิดจนหมาดเช็ดตามแผลบริเวณหัวคิ้วตัวเอง

ไม่เจ็บก็แย่แล้ว คิ้วแตกขนาดนั้นคนพูดอย่างไอ้เก้ก็ไม่ต่างกัน ปากแตกช้ำเลือดแบบที่แค่ขยับปากก็ต้องนิ่วหน้าเพราะเจ็บปวด

แล้วนี่กอล์ฟมันไปไหนผมถามพลางหันมองหาเพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคน ตั้งแต่วงแตกเพราะเสียงอาจารย์ดังมาจากไกลๆ ผมก็ยังไม่เห็นมันเลย

ตอนวิ่งกันเห็นมันนำน้องๆ ไปอีกทาง เดี๋ยวก็ตามมามั้ง

ไอ้น้องพวกนี้แม่งก็สรรหาแต่เรื่องไม่เว้นวัน แค่โปรเจ็กต์ที่กำลังทำอยู่มันยุ่งไม่พอใช่ไหมวะ ถ้าคราวนี้หัวข้อธีสิสกูไม่ผ่านนี่มีเรื่องแน่

ตกลงคราวนี้มันเรื่องอะไร

กูไม่แน่ใจไอ้เก้โคลงหัว แต่เห็นมันพูดกันคร่าวๆ ว่าเด็กวิศวะปีสองมันมาแซวน้องปีหนึ่งคณะเรา

ไอ้เรื่องพวกนี้อีกแล้ว เมื่อไหร่อาจารย์มหาลัยเราแม่งจะยอมจัดงบประมาณซื้อตะกร้อมาครอบปากให้ไอ้พวกคณะโน้นเสียที พวกกูจะได้สงบสุขขึ้นไม่ต้องคอยไล่ตีหมาแบบนี้

มึงโอเคปะเนี่ย แผลที่แขนเป็นทางยาวเลย ไปล้างน้ำก่อนไหมอยู่ๆ ไอ้ไวก็จับแขนที่ผมกำลังกุมอยู่ไปดู

เดี๋ยวกูกลับไปทำแผลที่ห้องเลยก็ได้ เดินออกไปแค่นี้เอง

งั้นกูเดินไปด้วย เกิดเจอพวกปากเปราะอีกจะแย่เอา

สภาพพวกมันก็ไม่ต่างกันหรอก ป่านนี้หลบไปเลียแผลแล้วมั้ง

เออน่า ไอ้เก้มึงจะกลับเลยปะมันตัดบท แล้วหันไปพูดกับอีกคนที่ท้ายประโยค

มึงกลับกันไปก่อนเลย เดี๋ยวกูนั่งอีกแป๊บ

เออ งั้นเจอกันพรุ่งนี้ อย่าลืมกลับไปแก้งานด้วย

มึงช่วยเลิกพูดถึงงานในเวลาที่ร่างกายกูกำลังอ่อนแอแบบนี้ได้ปะเชี่ยไว

ไอ้ไวหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะซี้ดปากอีกครั้งเพราะแสบบริเวณที่แก้มขยับ พูดลากันอีกหน่อยผมกับมันก็เดินแยกออกมาด้วยกัน

อันที่จริงเปิดมาเจอพวกผมมีเรื่องเหมือนหมากัดกันแบบนั้นก็อาจจะทำให้งงไปเสียหน่อย แต่ไอ้การยกพวกตีกันก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วสำหรับแก๊งหัวหน้าของสองคณะที่ไม่ถูกกันมาตั้งแต่รุ่นหนึ่งอย่างถาปัตย์แบบพวกผม และไอ้พวกปากเปราะวิศวะอย่างพวกมัน

ยิ่งพออยู่ปีสี่เป็นพี่โตสุดเวลารุ่นน้องมีปัญหาอะไรก็พุ่งมาบอกให้ต้องตามไปเช็ดไปล้างให้เสมอ หลายครั้งที่แก๊งผมกับแก๊งตรงข้ามแม่งก็ไม่ได้มีปัญหากันโดยตรง ระหว่างที่กำลังซัดกันจนล้มคว่ำเลือดพรากแบบนั้นก็ยังไม่รู้เหตุผลหรือเรื่องราวแน่ชัดเลยด้วยซ้ำ

แต่เพราะศักดิ์ศรีมันค้ำคอ พอมีเรื่อง...พวกกูก็ต้องชนะ

 

แผลที่คิ้วมึงอะ กูว่าพรุ่งนี้ระบมชัวร์

ไวหันมามองหน้าผมก่อนจะยกมือขึ้นแตะหางคิ้วตัวเองแล้วสูดปาก

เออกูพลาดไปหน่อย แม่งมาจากด้านหลัง ท้องมึงเถอะเป็นไงบ้างวะ เห็นกุมมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

จะให้เป็นยังไงได้ล่ะวะ ไอ้ภัทรแม่งต่อยซ้ำเข้ามาที่ท้องตอนจังหวะล้มลงไปที่พื้นในทีแรก ครั้งที่สองกะแรงกันพลาดจนได้แผลจริงจังมาเนี่ย

ใต้ร่มผ้าผมยักไหล่ ไม่เป็นไรหรอก

คนอย่างมึงต้องช้ำในตายเข้าสักวัน

งั้นมึงก็คงตายหน้าเละสินะ

เชี่ยปราณ

ผมยิ้มบางเดินลัดตามถนนต้นไม้ของมหาลัยมาจนถึงด้านหลังที่เป็นจุดรวมหอนอก

มึง แวะซื้อข้าวเย็นแป๊บไวตบบ่าผมเบาๆ แล้วเดินนำไปทางร้านบะหมี่ เล็กต้มยำพิเศษหนึ่งถุงครับป้า มึงเอาปะพอสั่งเมนูประจำเสร็จก็หันมาถามผม

ไม่อะ ปากมึงเหวอะขนาดนี้ยังเสือกจะกินของเผ็ด ไม่ดูสังขารตัวเอง

มันหัวเราะ เออกูซาดิสม์ แล้วนี่จะกินอะไร

ไม่รู้ดิ อิ่มหมัดแล้วมั้งเนี่ย

อีกฝ่ายยิ้มและพยักหน้าสองสามครั้งรับคำผมเหมือนตัดจบบทสนทนา หันไปมองหม้อน้ำซุปรอป้าเจ้าของร้านที่กำลังลวกเส้นใส่ถุงอยู่

งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะมึง

ถึงหน้าหอผมแล้วไวก็เอ่ยปากลา เพราะมันอยู่ตึกถัดไปเลยต้องแยกกันตรงหน้าตึก ผมพยักหน้าส่งให้แล้วเดินผ่านประตูเข้าไปที่ลิฟต์ ยืนรออยู่ไม่นานประตูก็เปิดออก ผมก้าวเข้าไปยืนกดเลขชั้นของตัวเองและรอให้ประตูเหล็กค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหากัน

เดี๋ยว! ไปด้วย!

แต่ในขณะที่มันกำลังจะปิดเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นก่อน ตามด้วยการเคลื่อนตัวออกของประตูพร้อมใบหน้าช้ำเลือดของคนที่ผมเพิ่งตะลุมบอนด้วยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

ตัวเจ้าปัญหามันยิ้มมุมปากแล้วแทรกตัวเข้ามายืนในลิฟต์ข้างๆ ผมพลางมองไปที่เลขชั้น ผมยาวระต้นคอที่รัดรวบไว้ข้างหลังดูกี่ทีก็รำคาญตา ใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มกวนอารมณ์อยู่เสมอหันมาสบตาเมื่อลิฟต์ปิดสนิทเตรียมเคลื่อนห้องโดยสารขึ้นด้านบนแล้วเรียบร้อย

ภัทร ณภัทร หัวหน้าแก๊งปีสี่ของคณะวิศวะ คู่ตีคู่ต่อยตลอดระยะเวลาสี่ปีที่อยู่มหาลัยของผม เป็นที่รู้กันว่าเมื่อไหร่เห็นพวกผมอยู่ในระยะรัศมีเดียวกันคือต้องมีเรื่อง เจอกันไม่ได้ต้องตั้งท่าจะฆ่ากัน ถ้าเปรียบกันผมก็คงเป็นไฟ ส่วนอีกฝ่ายก็เป็นน้ำมัน ปะทะกันทีไรก็มีแต่พังกับบรรลัย ซึ่งมันน่าตลกดีที่พวกผมไม่ได้กัดกันแค่รุ่นลูก...

แต่มันเริ่มต้นมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่

พ่อแม่ผมกับพ่อแม่มันเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันมาตั้งแต่ผมยังไม่เกิด เรียกได้ว่าเกลียดกันเข้ากระดูกดำ ก่นด่าสาปแช่งกันจนซึมเข้าสมองส่วนลึกของลูกๆ ตั้งแต่จำความได้

แล้วก็เหมือนสวรรค์ท่านแกล้งเมื่อดันมาอาศัยอยู่บ้านหลังติดกัน เรียนอนุบาลเดียวกัน ประถมเดียวกัน มัธยมเดียวกัน เจอหน้ากันทีไรก็แทบจะประเคนบาทาให้เป็นของขวัญ ความเกลียดชังจากผู้ใหญ่ส่งต่อมาให้เด็กอย่างพวกผมต้องพานต่อยตีและเป็นคู่แข่งกันแม่งทุกเรื่อง ทั้งเรียน กีฬา พละกำลัง ทุกอย่างที่คิดออกคือกูต้องเหนือกว่า

แม่งยิ่งน่าหัวเราะเข้าไปอีกเมื่อพอเข้ารั้วมหาลัยพวกผมก็ดันมาเรียนมหาลัยเดียวกัน ผิดก็ตรงที่แยกย้ายกันไปอยู่คณะคู่แข่งที่ตั้งอยู่ติดกันราวกับกำลังเชิญชวนให้ลงมือฆ่ากันเสียจะได้จบๆ ไป สถานการณ์ทุกอย่างช่างเอื้ออำนวยจนจะเปลี่ยนเป็นบังคับอยู่แล้ว

แทบจะเอาเท้าก่ายหน้าผากเมื่อรู้สึกได้ว่าชาตินี้ผมกับมันคงหนีกันไม่พ้น ต้องตามรังควานกันอยู่แบบนี้ทั้งชีวิต คิดดูแล้วมันก็น่าแปลกที่ตั้งแต่เกิดมาก็มีคนที่ถูกกำหนดไว้ให้เกลียดจนเข้าไส้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้รู้จักกัน อยากเอาชนะตั้งแต่ยังไม่ได้เห็นหน้า

มึงกินไรยัง

ผมหลุดจากความทรงจำเก่าเปื้อนฝุ่นของตัวเองก็ตอนที่ไอ้หมาบ้าข้างๆ มันสะกิดเข้าที่บ่า

ปากแบบนี้ให้กินอะไรผมว่าเสียงเรียบ เหลือบตามองใบหน้าที่มีแผลปริแตกฟกช้ำไม่ต่างกันของอีกฝ่าย กลับไปหยอดน้ำข้าวที่ห้องไปมึงอะ

มันหัวเราะ ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยอากัปกิริยาแบบเดียวกับที่ทำให้เบื้องล่างกระตุกทุกครั้งที่มอง

เดี๋ยวแบ่งให้มึงหนึ่งถ้วย

ผมกลอกตาไปข้างๆ อย่างเบื่อที่จะมองหน้าอีกฝ่าย ก็แหงล่ะ...วันนี้ผมแม่งซัดอยู่แต่หน้ามันจนเอียนไปหมดแล้ว

เก็บไว้แดกเองเหอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 965 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,316 ความคิดเห็น

  1. #1307 After_TeaTime (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2564 / 00:14

    สารภาพว่าตามมาจากทีเซอร์ของแค่เพื่อนครับเพื่อนค่ะ555555 ชอบพล็อตมาก น่าสนใจมากๆเลยค่ะ จนอยากรู้ว่าตัวเองไปอยู่ไหนมากว่าจะมาเจอเรื่องนี้555555 ติดตามนะคะ<3

    #1,307
    0
  2. #1241 PeerayaButthong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 22:39
    มันจะปิ๊งกันไงเนี่ยย5555
    #1,241
    0
  3. #1226 blueeyes111 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 16:14
    เอ๊ะ!! สองคนนั้นเหมือนมีอะไรมนกอไผ่
    #1,226
    0
  4. #1197 Zhang1Yi5Xian (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 20:21
    Who can translate for me? ??😭
    #1,197
    0
  5. #1097 Biekps99 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:19
    ตีกันยังไงให้ได้กัน
    #1,097
    0
  6. #1035 AmyOh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 11:58
    เค้าตีกัน แต่ทำไมเราฟิน555
    #1,035
    0
  7. #956 mint_Byunny (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 07:08
    แอบรักกันป่ะเนี่ย555
    #956
    0
  8. #862 ploy-p-ploy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:26
    อุแง ทำไมมันมีออร่าความแฟนล่ะน้อ
    #862
    0
  9. #854 heykiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    ฮั่นแน่ ชอบกันก็บอก หาเรื่องตีกันเฉย ๆ อะเปล๊าา ละเป็นศัตรูกันด้วยความจำเป็นอะ เกิดมาก็ต้องเป็นแล้ว งี้ 55555555555555 แอบน่ารัก
    #854
    0
  10. #697 hh_9094 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:58
    มีความน่ารักในความบู๊
    #697
    0
  11. #644 Noey_CHP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 07:56
    มาแค่ตอนแรกก็น่าสนใจแล้ว >< ความสัมพันธ์ทั้งคู่ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ5555
    #644
    0
  12. #602 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 18:37
    เราไปเห็นเรื่องนี้ในร้านหนังสือ สนใจมาก แต่ไม่มีเงินซื้อ เลยขอมาอ่านในเว็บแทน555555555555
    #602
    0
  13. #557 Quiqoang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 14:29
    ถึงรุ่นพ่อรุ่นแม่กันทีเดียว คู่นี้ไม่ธรรมดา555555 ตีกันได้เจ็บปวดมาก
    #557
    0
  14. #527 LittleSwallow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 09:37
    ตอนแรกนึกว่าตีกันมาตั้งแต่รุ่นพี่ ที่ไหนได้ตั้งแต่รุ่นพ่อกันเลยทีเดียวว 55555
    ว่าแต่ความลับอะไรหนออ...
    #527
    0
  15. #183 justattempt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 10:26
    โอ้เปิดเรื่องมาน่าสนใจ ชอบจังเลยค่ะไอแบบที่ต่อยกันไปมาแล้วกำปั้นก็นำพาให้เกิดความร๊า----- แค่ก
    #183
    0
  16. #168 -Shawty- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 03:54
    ความลับที่ว่ามันคืออะไรรร
    #168
    0
  17. #103 Purplenose (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 14:17
    ความลับนี่คือแอบกิ๊กกันใช่ไหมตอบมา โอ้ยตอนแรกเปิดมาเถื่อนๆ ตอนหลังๆทำไมแอบน่ารัก ไวนี่แอบชอบเพื่อนตัวเองด้วยไหมคะ #งานมโนของสาววาย 555555555
    #103
    0
  18. #53 peony_pink (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 08:57
    ต่อหน้าตีกันลับหลังกิ๊กกันปะเนี่ยยยย
    #53
    0
  19. #34 pannjed . (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 08:14
    ฮื่ออออ คืออออ อย่าให้รู้นะ
    #34
    0
  20. #1 ไม่ใช่ติ่ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 03:33
    ความลับคืออะไรหว่าาา ติดตามค่าา
    #1
    0