คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Tom and Jerry] [JerryxTom] แผนซ้อนแผน

เพราะโดนกระทำมาตลอดทอมจึงตั้งใจจะเลิกยุ่งกับเจอร์รี่ตามแผนโดยไม่ให้โดนจับได้ แต่ดูเหมือนเจอร์รี่จะไม่ยอมปล่อยเขาง่ายๆซะแล้ว ทำไมต้องคอยวอแวแกล้งเขาตลอดเลยวะ ได้!ในเมื่ออยู่ด้วยกันไม่ได้ก็แยกกันอยู่!

ยอดวิวรวม

160

ยอดวิวเดือนนี้

18

ยอดวิวรวม


160

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ก.ค. 62 / 22:32 น.
[Fic Tom and Jerry] [JerryxTom] แผนซ้อนแผน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

[Fic Tom and Jerry] [JerryxTom] แผนซ้อนแผน

 

Title : แผนซ้อนแผน

Author : กระเบนเรืองแสง

Pairing : Jerry x Tom ( หนูเจอร์รี่ x แมวทอม )

Rate : PG

Note : สวัสดีค่าา~ คิดถึงการเขียนจังเลยไม่ได้เขียนนาน555 วันนี้มาในฟิคที่(คิดว่า)คนเขาไม่ค่อยชิปกันนะคะ(ถ้ามีก็มาแสดงตัวกันหน่อยย อย่าให้เรารู้สึกแปลกๆคนเดี๊ยวว >[]<; )555 คู่หนูเจอร์รี่กับแมวทอมจากเรื่อง Tom and Jerry นั่นเองง >0<// เพราะดูการ์ตูนแล้วรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา เลยเกิดอยากเขียนฟิคทำลายความฝันในวัยเด็กซะงั้น5555 ตอนแต่งฟิคเรามีเรฟตัวละครประมาณว่าเป็นคนแต่มีหู มีหางแทนคิดว่าน่าจะจินตนาการได้เข้ากันมากกว่าแต่ก็ไม่ได้ขัดการจิ้นของนักอ่านน้าา ตามสบายเลยย5555 วันนี้ได้เคาะสนิมเริ่มแต่งอีกครั้งถ้ามีคำแนะนำอะไรสามารถบอกได้เลยน้าา เรายินดีนำไปปรับปรุงจ้า ^0^ ถ้าอย่างนั้นไปอ่านกันเลยค่าา ^v^/



โทมัส ทอม แคท

( Thomus Tom Cat )

เจ้าแมวเด๋อผู้ถูกกระทำมาตลอดถึงเวลาทวงความยุติธรรมคืนสักที!



เจราเมีย เจอร์รี่ เมาส์

( Jeremiah Jerry Mouse )

เจ้าหนูสมองใสแต่ใจ(ไม่)ซื่อ ชอบวอแวแกล้งทอมอย่างมีนัยยะแฝงเสมอ



บุช

( Butch )

เจ้าแมวดำเจ้าเล่ห์ที่หวังเคลมทอมแต่โดนเจอร์รี่ขัดขวางตลอด!



สไปค์

( Spike )

เจ้าหมาบูลด็อกที่มักทำหน้าโมโหอยู่เสมอ



ไปอ่านกันได้เลยค่าา ^0^/




* ขอบคุณเครดิตภาพทุกภาพนะคะ *

RinBT77 - ( https://www.deviantart.com/rinbt77 )

Jackettt - ( https://www.deviantart.com/jackettt )


เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ก.ค. 62 / 22:32



                 บางทีทอมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องเพียรพยายามจับเจ้าหนูเจอร์รี่ถึงขนาดเจ็บตัวจนเกือบตายทุกที หน้าที่ในการเฝ้าบ้านและอาหารให้ห่างจากเจ้าหนูมันต้องถึงขนาดถวายจิตวิญญาณขนาดนั้นเลยหรือ? แม้ว่าแมวจะมี9ชีวิตแต่เจ้าเจอร์รี่ก็เกือบทำเขาตายทั้งหมด9ชีวิตเลยเชียวนะ! แต่เอาล่ะ วันนี้จะเป็นวันที่เขาจะฉลาดขึ้นสักที! ต่อไปนี้เขาจะไม่สนใจ ไม่ยุ่งกับเจ้าหนูนั่นอีก! โทมัส ทอม ยืดอกปฏิญาณกับตนเองอย่างหนักแน่น

 

                หลังจากตั้งปณิธานแล้วทอมก็ตั้งใจว่าจะนอนขี้เกียจๆตามประสาแมวๆบนที่นอนนุ่มๆ เมื่อตื่นแล้วก็จะชิมนมแสนอร่อยที่ว่างอยู่ข้างที่นอน อา อนาคตชีวิตอันแสนสดใสช่างส่องสว่างเหลือเกิน ~

 

                แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก!

 

                เสียงข้าวของขยับดังมาจากในห้องครัว คงจะเป็นเจ้าหนูนั่นอีกแล้วล่ะสิ ฮึ! วันนี้ฉันจะไม่เล่นตามเกมของแก ฉันไม่ใช่เหยื่อของแกอีกต่อไป! ทอมคิดในใจพลางนอนกระดิกหูอย่างสบายอารมณ์

 

                อะไรล่ะนั่นเจ้าหนูเจอร์รี่ที่กินชีสอิ่มเสียจนท้องป่องเดินมาแอบมองเจ้าแมวที่นอนหลับอย่างสบายใจประหนึ่งไม่ได้ยินเสียงเขาเลย เป็นไปไม่ได้ ปกติแค่เขาก้าวเท้าออกจากรูเจ้าทอมก็วิ่งมาตะปบเขาแล้ว เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่ได้ยิน หรือว่าจะไม่ได้ยินจริงๆ...

 

                เหหห สนุกล่ะสิ!

 

                เจอร์รี่ยิ้มได้ใจก่อนจะวิ่งกลับไปในห้องครัวขนอาหารและขนมต่างๆโดยพยายามทำเสียงให้ดังแล้วลำเลียงไปไว้ในรูอย่างสบายใจ อีกเดี๋ยวก็คงตื่นแล้วมาไล่ตีฉันตามปกติล่ะน้า~ เจอร์รี่คิดในใจพร้อมกับเคี้ยวลูกองุ่นแก้มตุ่ย

 

                ดังชิบหนวกหูโว้ยยย!’ ทอมกู่ร้องตะโกนในใจอย่างเดือดดาลขณะที่เจ้าหนูขนอาหารอย่างเสียงดัง ว่าจะปล่อยไปแล้วนะ แต่ก็กวนเวลานอนกันอยู่ได้ สงสัยอยากเจอ แต่เดี๋ยว! ฉันตั้งใจว่าจะไม่สนใจ ไม่ยุ่งกับเจ้าหนูนั่นอีกแล้วนี่หว่า เฮ้ออ ใจเย็นๆ พุท~ โธ~ เจ้าเหมียวโทมัสพยายามข่มตาหลับและพูดกับตัวเองเพื่อบรรเทาความโกรธ

 

                ...

 

                ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เขาพยายามกินอาหารรอเจ้าแมวทอม รอแล้วรออีก รอจนกินอิ่มแล้วอิ่มอีกก็ยังไม่มีวี่แววเจ้าเหมียวนั่นแม้แต่เงา เอ มีอะไรแปลกไปหรือเปล่านะ เมื่อเจอรรี่คิดได้ดังนั้นจึงลองบุกไปหายังเจ้าตัวที่นอนหลับพริ้มอยู่บนที่นอนอย่างมีความสุข

 

                เจอร์รี่ยืนมองโทมัส ทอมที่ทอดร่างยืดยาวนอนหลับอย่างสนิทบนโซฟาด้วยใบหน้าพริ้มอย่างมีความสุข อะไรกัน ไม่มีฉันกวนแล้วมีความสุขขนาดนี้เชียวหรือ น่าหมั่นไส้ชะมัด! เจอร์รี่หน้ามุ่ยขัดใจกับความคิดตัวเองก่อนจะสะบัดหัวไร้ความคิดนั้นออกไป เจ้าหนูถอดสายตามองเจ้าเหมียวที่นอนหลับอย่างเงียบๆก่อนจะถอนหายใจพลางเอื้อมหลังมือไปแตะหน้าผากบ้าง แก้มบ้าง ซอกคอบ้างเพื่ออังความร้อนจากร่างกายของทอม ก็ไม่แน่...เจ้าเหมียวอาจจะป่วยก็ได้...ไม่ได้เป็นห่วงหรอกนะ!

 

                แต่ดูแล้วตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่หน่าแล้วทำไมไม่สนใจฉะ...ไม่สนใจความวุ่นวายที่ฉันก่อเรื่องเลย คิดว่าฉันจะยอมให้นายนอนหลับอย่างสงบสุขหรือ ไม่มีทาง! เจอร์รี่กระตุกยิ้มในใจให้กับความคิดของตนเอง

 

                แผนการของฉันคือแกล้งทำแจกันแถวๆโซฟาให้แตกจนทอมสะดุ้งตกใจตื่นแล้ววิ่งพล่านจนลื่นสบู่ที่พื้นจนทำให้ไถลไปถูกไฟในเตาผิงไหม้ก่อนที่ฉันจะเอาน้ำมาดับให้โดยครอบถังน้ำใส่หัวเขาจนเปียกม่อลอกม่อแลก สมบูรณ์แบบ! เจ้าหนูกระตุกยิ้มให้กับแผนแกล้งในใจอันชาญฉลาด

 

                โครม! ซ่า!

 

                แต่ดูเหมือนแผนการแกล้งจะไม่เป็นไปตามที่เจอร์รี่คิดซะแล้ว

 

                “...”หลังจากเขาวิ่งพล่านจนลื่นสบู่แล้วไปโดนไฟไหม้ไอ้หนูบ้านั่นก็โยนถังน้ำมาครอบดับไฟเขาดังซ่าจนทั้งผมทั้งตัวเปียกลู่ไปหมดแถมถังยังครอบหัวเขาไว้อีก โว้ยยย! อดทนไว้! โทมัส ทอมกัดฟันกรอดตัวสั่นเต็มไปด้วยโทสะ พยายามอดกลั้นไม่หันไปตบไอ้หนูบ้านั่นจนใจแทบขาด พยายามสูดหายใจเข้าออกอย่างแรงให้ใจเย็นจนปอดแทบโยก ทั้งๆที่ฉันไม่ไปยุ่งกับแก ไม่ไปขัดขวางแกแต่แกก็ยังหาเรื่องฉันอยู่เสมอ ได้! ในเมื่ออยู่ด้วยกันดีๆไม่ได้ ไม่ฉันก็แกต้องออกไป!

 

                เจอร์รี่ยิ้มร่าให้กับแผนที่(คิดว่า)สำเร็จเตรียมจะวิ่งหนีการไล่ล่าของเจ้าเหมียวแต่กับต้องนิ่งไปเมื่อเจ้าเหมียวทอมนั่งนิ่งทั้งที่ถังครอบหัวตัวเปียกอยู่บนโซฟาไม่ไปไหนทั้งๆที่ปกติต้องวิ่งใส่เขาแล้ว สงสัยต้องไปยั่ว(โมโห)สักหน่อย

 

                “ไง~ คุณแมวเหมียวเป็นอะไรไป ตัวสั่นเชียว หนาวหรอจะ...”

 

                “เลิกยุ่งกับฉันสักที! รำคาญ!!!”ทอมกระชากถังน้ำบนหัวก่อนจะขว้างไปโดนที่อกเจอรรี่อย่างรุนแรงจนเจ้าหนูล้มไปอย่างไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับตะโกนเสียงดังเต็มไปด้วยความโกรธที่ระเบิดออกมา

 

                ก่อนเจ้าหนูที่ล้มก้นจ้ำเบ้าจะเงยหน้าต่อล้อต่อเถียงที่เจ้าแมวกลับมาโวยวายเป็นเหมือนเดิมแล้วกลับพบกลับร่างโปร่งเจ้าเหมียวที่ยืนตระหง่านด้านหน้าเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ใบหน้าและดวงตากลับกลายเป็นสีแดงกล้ำเจือไปด้วยโทสะที่แล่นพลุ่งพล่าน แขนทั้งสองข้างที่เหยียดเกร็งกำกำปั่นทำให้รู้ว่าเจ้าเหมียวโกรธขนาดไหน โกรธจริงหรือเนี่ย

 

                “เหห นะ...”ยังไม่ทันเจ้าหนูจะเอ่ยอะไรทอมก็เดินลิ่วคว้าถุงผ้าข้าวของของตนเองก่อนจะเดินผ่านประตูไปเตรียมเดินออกไปจากรั้วบ้านโดยไม่มองเขาแม้แต่น้อย

 

                “...”

 

                “จะไปไหน ทอม!”เจอร์รี่วิ่งตามเจ้าเหมียวออกมาอย่างตกใจพยายามจะรั้งแขนให้หันกลับมาคุยแต่ถูกเจ้าแมวสะบัดแขนหนีโดยไม่แม้แต่มองหน้าเสมือนรำคาญ ขณะเดียวกันสไปค์เจ้าหมาหน้ายักษ์ก็ตื่นขึ้นเพราะเสียงความวุ่นวายที่เกิดขึ้น

 

                “เฮ้ย พวกแกน่ะเล่นอะไรกันอีก”เจ้าหมาตัวใหญ่เดินกอดอกทำหน้าดุมาแต่ไกลมาหาเจ้าหนูที่พยายามเดินตามเจ้าแมวตัวเปียกที่ถือถุงผ้าแขวนด้วยไม้ไว้ อะไรวะ สถานการณ์แปลกๆนี่...

 

                “อย่าพึ่งน่า สไปค์”

 

                “เฮ้ย! เจ้าแมว จะไปนะ....”

 

                “...”ก่อนเจ้าหมาบูลด็อกจะพูดจบทอมก็ตวัดสายตานิ่งมองสไปค์ด้วยหางตาด้วยใบหน้าเรียบตึง อา นี่เป็นครั้งแรกเลยเขารู้สึกพ่ายแพ้ให้กับเจ้าแมวโทมัส ทอม ฮึ่ย น่ากลัวชะมัด

 

                “เฮ้ย ทอม จะไปไหนน่ะ”เจอร์รี่ยังพยายามเดินตามต่อไปโดยไม่ทำให้โทมัสรู้สึกรำคาญไปมากกว่านี้ นี่ฉันทำทอมโกรธจริงๆหรอเนี่ย แล้วเจ้านั่นโกรธฉันถึงขนาดไม่มองหน้าจนอยากจะหนีออกจากบ้านเลยหรอ แล้วฉันจะทำไงดี! เดี๋ยว ทำไมฉันต้องร้อนใจขนาดนี้นะ...

 

                “...”ทอมเดินถึงรั้วบ้านแล้วยื่นมือไปผลักบ้านประตูออกก่อนจะสะดุ้งเพราะมือของเจอร์รี่คว้ามาจับข้อมือเขาไว้จากด้านหลัง

 

                “เดี๋ยว นายยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไปไหน คิดจะหนีออกจากบ้านหรือไง แมวสำอางค์อย่างนายจะหากินตามถังขยะได้หรอ”เดี๋ยวสิ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนี่นิ ปากหนูหรือปากสไปค์กันแน่ เจอร์รี่เอ๊ย

 

                “...”

 

                “คือไม่...ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้น คือจริงๆแล้ว ฉันขะ...”

 

                “เลิกทำตัวน่ารังเกียจแบบนี้สักที คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง”ทอมเอ่ยเสียงนิ่งพลางค้อนตามองเจอร์รี่ที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ด้านหลังก่อนจะกระชากข้อมือตัวเองกลับมาแล้วเดินออกจากบ้านมาอย่างสง่างามโดยไม่หันกลับไปแม้แต่น้อย...


           ก๊ากก! ฮ่าๆๆๆ!

 

                จังหวะเมื่อกี้เป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ในชีวิตของเขาเลยนะที่รู้สึกได้ถึงชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ได้รู้สึกอยู่เหนือเจ้าหนูเจอร์รี่กับสไปค์ที่มักรวมหัวกันข่มเหงรังแกเขาอยู่เสมอ เป็นความรู้สึกที่เขาจะไม่มีวันลืมเลย ฮา มีความสุขจัง ทอมคุยกับตนเองในใจขณะเดินแบกถุงผ้าออกจากบ้านไปตามริมถนนใหญ่ ความจริงแล้วเขาจะไม่มีวันรู้สึกชนะเจ้าสองตัวนั่นเลยถ้าไม่ได้… 

 

                “ไง~ ทอมมี่ แผนของฉันเป็นไงบ้าง” ก่อนทอมจะเดินเลี้ยวเข้าซอยถังขยะ บุช เจ้าแมวสีดำเพื่อนรักของทอมก็พรวดเข้ามากอดคอรั้งทอมให้เดินไปในซอยกับเขา

 

                “ดีเยี่ยมเลยล่ะ! ฉันได้ไม่รู้สึกสะใจขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้ว อยากให้นายเห็นหน้าพวกนั้นจริงๆ”ทอมยิ้มซื่อตาแป๋วเล่าอย่างเจื้อยแจ้วให้กับเพื่อนรักอย่างเลื่อมใส จริงๆแผนที่ว่าของบุชก็คือให้เขาทำลองทำเป็นไม่สนใจเจอร์รี่ ทำตัวให้เท่ๆคูลๆให้ฉลาด ใจเย็นเข้าไว้ แล้วเมื่อถึงจุดอารมณ์โกรธมากๆจนทนไม่ไหวก็ให้แกล้งหนีออกจากบ้านมาอยู่กับบุช เพราะเมื่อเขาไม่เอาตัวเองลงไปเล่นเกมปั่นหัวของเจอร์รี่เขาก็จะไม่เจ็บตัวแถมยังทำให้เจอร์รี่หงุดหงิดงุ่นง่านกระวนกระวายเมื่อเขามีท่าทีแปลกไป ซึ่งมันก็ได้ผลจริงด้วย! บุชช่างเป็นเพื่อนรักที่แสนฉลาดของเขาจริงๆจนเขาอยากเป็นแบบบุชบ้าง

 

                “เอาน่าๆ อย่าพึ่งอะไรพูดตอนนี้เลย ฉันมีอะไรจะถามนายสักหน่อยน่ะ”บุชยิ้มเจ้าเล่ห์พลางชี้นิ้วแตะปากทอม

 

                “อะไรหรอ”

 

                “ถ้านายหนีออกจากบ้านมานี่ ก็แสดงว่าอาหาร เอ๊ย ทางเข้าบ้านนายก็จะสะดวกใช่ม่ะ”เจ้าแมวดำเจ้าเล่ห์ถามโทมัสก่อนจะตะล่อมทอมให้เข้าไปพักในบ้าน(โทรมๆ)ของตน

 

                “ใช่ๆ”

 

                “งั้นทอมเพื่อนรัก นายอยู่ที่นี่เดี๋ยวฉันจะไปเอาอาหารที่บ้านนายมาแบ่งให้เรากินที่นี่เอาม่ะ”บุชเท้าคางส่งยิ้มให้ทอมเมื่อพวกเขานั่งเก้าอี้ระหว่างทำข้อตกลงกันอยู่ 

 

                “โอเค!”ทอมพยักหน้าให้กับข้อตกลง ดีล่ะ เขาจะได้กินอาหารดีๆบ้างแม้ว่าเขาจะย้ายมาอยู่บ้านบุชแถวถังขยะก็ตาม

 

                “เยี่ยม งั้นนายรอนี่เดี๋ยวฉันกลับมา”บุชยิ้มร่าลุกพรวดรั้งตัวทอมเข้าไปกอดก่อนจะฝังจมูกลงซอกคอสูดหายใจดังฟอดใหญ่จนทอมยืนนิ่งเกร็ง อา ปกติแมวก็ทำอย่างนั้นให้กัน...มั้งนะ ทอมยิ้มค้างคิดในใจอย่างงงวย

 

 

                ระหว่างนั้นพักใหญ่เจ้าแมวบุชก็เดินมาถึงหน้าบ้านของทอม เขาค่อยๆปีนรั้วแล้วเดินย่องผ่านหน้าสไปค์ที่นอนหลับในบ้านหมาอย่างระมัดระวังก่อนจะผ่านประตูหน้าบ้านเข้าไปได้สำเร็จ ทีนี้ด่านสุดท้ายของเขา ศัตรูตัวฉกาจ เจอร์รี่ เจ้าหนูฉลาดเป็นกรดที่สร้างความน่ารำคาญให้เขาเสมอไม่ว่าจะเป็นแอบย่องมาจับมัน แอบย่องมากินอาหาร แอบมาหาทอม...ไม่ใช่! ยังไงก็แล้วแต่เจ้าหนูนี่ขัดขวางเขากับทอมอยู่เสมอ แต่วันนี้จะเป็นวันที่เขาชนะเขาจะจัดการกับเจอร์รี่ก่อนจะเอาร่างมันไปให้ทอมเชยชม

 

                “คิดว่าจะขโมยของของคนอื่นไปได้ง่ายๆอย่างนั้นหรอ”น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นด้านหลังของบุช เจอร์รี่ที่กอดอกพิงประตูไม่รู้ว่าอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรนั่นเอง

 

                “ก็ขโมยไปได้แล้วไม่ใช่หรือไง”บุชหันกลับมามองใบหน้าเรียบนิ่งแต่อารมณ์คุกรุ่นพุ่งออกมาของเจอร์รี่อย่างท้าทายพลางยัดอาหารแมวกระป๋องใส่ถุง

 

                “มันไม่เร็วไปหน่อยหรอที่จะตัดสินน่ะ”เจอร์รี่กระตุกยิ้มก่อนจะแตะชั้นวางที่โคลงเคลงเบาๆจนมันเอียง จานที่วางเรียงกลิ้งลงชั้นวางต่อๆกันก่อนจะร่วงใส่หัวบุชรัวๆจนแมวดำมึนหัวตึ๊บ เล่นฉันก่อนเลยหรอวะ ได้! บุชคิดในใจ ก่อนจะคว้าไม้เบสบอลวิ่งไล่ฟาดเจอร์รี่แต่ก็ไม่ทัน เจ้าหนูหัวใสวิ่งนำเข้าไปหลังผ้าม่านเมื่อแมวดำวิ่งตามไปไล่ฟาดก็ถูกเชือกดึงม่านไหลลงมาพันตั้งหัวจรดเท้าก่อนจะเสียหลักล้มตึงลงไป เจอร์รี่ยืนมองผลงานตัวเองอย่างชื่นชม อย่างไงเขาก็ฉลาดที่สุดอยู่แล้วนี่น่า เจ้าหนูยอตัวเองในใจก่อนจะเดินมานั่งย่อคุกเข่าข้างร่างเจ้าบุชที่นอนอารมณ์เสียขู่ฟ่อๆใส่เขาอยู่

 

                “เฮอะ! ชนะฉันคราวนี้ก็ชนะไป อย่างไงฉันไปหากินที่อื่นก็ได้ไม่ต้องง้อบ้านนี้หรอก”บุชเบ้ปากไม่พอใจ

 

                “ปากดีซะจริง แล้วทำไมไม่ไปที่อื่นซะตั้งแต่แรกล่ะ”เจอรรี่มองต่ำแค่นเสียงหยันอย่างไม่สบอารมณ์ ก็แน่ล่ะสิ แมวทอมหายตัวออกจากบ้านไปแต่ดันมีแมวตัวอื่นที่ไม่ได้รับเชิญกลับบ้านมาแทนน่ะสิ ตัวที่อยากให้กลับไม่มา ตัวที่ไม่อยากให้มาดันแอบเข้ามาซะได้ ทั้งๆที่รอให้กลับบ้านมาขนาดนี้แล้วแท้ๆ

 

                “ก็แหมม~ ถ้าทอมไม่อ้อนอยากกินอาหารจากบ้านเก่าล่ะก็ฉันจะไม่มาเหยียบบ้านนี้ให้หรอก ก็เข้าใจแหละน้าว่าทอมเป็นแมวมีเจ้าของต่างจากฉัน อาจจะเพราะว่าได้กินอาหารดีๆอาบน้ำบ่อยๆแหละมั้งตัวถึงได้นู๊มม นุ่ม กลิ่นตัวก็ห๊อมม หะ...”

 

                ปัง!!!

 

                เสียงไม้เบสบอลฟาดตู้จนบานประตูบุบต่อหน้าต่อตาผ่านหูบุชไปเพียงนิดเดียวด้วยฝีมือของเจอร์รี่ ทะ...ทำไมเจ้าเจอร์รี่มันถึงมีจิตสังหารพุ่งมาหาฉันขนาดนี้ฟะ น่ากลัวชิบ บุชคิดพลางลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อถูกใบหน้าเย็นชาใช้สายตาเรียบนิ่งจ้องมองประหนึ่งมีดแหลมพันเล่มพุ่งเข้าหาตัวเขา อะไร เขาแค่พูดเกินจริงเรื่องทอมอ้อนอยากกินอาหารจากบ้านเก่าเฉยๆเอง แต่เรื่องตัวนุ่มกับตัวหอมนี่เรื่องจริงนะ ทำไมต้องทำตัวน่ากลัวขนาดนี้ด้วย

 

                “ทอมอยู่ไหน...”เจ้าหนูเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับลากไม้เบสบอลผ่านหน้าเขาไปแวบหนึ่ง

 

                “อะ...อะไร จะรู้ไปทำไม ก็นายเกลียดทอมไม่ใช่หรือไงถึงคอยแกล้งให้เขาเจ็บตัวบ่อยๆ เอาเถอะๆนายสบายใจได้ ต่อไปนี้ทอมจะอยู่กับฉัน เดี๋ยวฉันดูแลเขาเอง”บุชยิ้มพยายามยืดอกอย่างภูมิใจจนเจอร์รี่เริ่มหมั่นไส้

 

                “ฉันไม่เคยบอกว่าเกลียดเขา แล้วฉันก็ไม่ชอบให้คนของฉันไปอยู่กับคนอื่น”

 

                “แหมม ถ้าดูแลไม่ดีก็ให้คนอื่นเขาไม่ดีกว่าหรอ~ ก็คนอยากดูแลต่อจริงๆน่ะเขาจริงจังนะ...”บุชเอ่ยเสียงทีเล่นทีจริงตามนิสัยก่อนจะเปลี่ยนเป็นจริงจังกับประโยคสุดท้าย เจ้าหนูมองแมวดำที่นอนบนพื้นด้วยใบหน้าเรียบ เจ้าแมวดำก็จ้องมองเจอร์รี่อย่างนิ่งสงบไม่แพ้กัน เสมือนแมวดำกับเจ้าหนูกำลังก่อสงครามเย็นทางจิตเพื่ออะไรบางอย่าง...อาจจะเป็นแมวเด๋อๆที่ชื่อว่าโทมัส ทอมก็ได้...มั้ง

 

                “แหม บุช ดูท่าแล้วผมสวยๆของนายคงไม่อยากจะมีแล้วสินะ”เจอร์รี่เหยียดยิ้มเย็นก่อนจะลุกไปคว้าบางอย่างมา

 

                “ฮะ อะไรนะ...เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ เจอร์รี่เพื่อนรัก”บุชรีบเปลี่ยนน้ำเสียงพูดเมื่อเห็นเครื่องตัดผมในมือเจอร์รี่

 

                “ขอถามอีกครั้ง...ทอมอยู่ไหน”เจ้าหนูว่าพลางกดให้เครื่องทำงานดังใกล้หัวบุชอย่างกดดัน

 

                “ไม่บอกหรอกโว้ย อย่างไงฉันก็จะกลับไปหาทอมที่นอนรอฉันบนเตียงให้ได้!”บุชตะโกนลั่นพร้อมกับดิ้นไปมาคล้ายหนอนพยายามให้เชือกหลุด

 

                “หรอ...”เจอร์รี่กระตุกยิ้มเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะใกล้เข้ามาหาบุชที่แหกปากโวยวายดิ้นไปมาอย่างไร้ประโยชน์...


...



                ซ่า! ซ่า! ซ่า!

 

                โครกก!

 

                เสียงท้องร้องดังขึ้นรอบที่ล้านแข่งกับสายฝนด้านนอกบ้านของบุช หิวจะแย่อยู่แล้วทำไมบุชยังไม่กลับมาอีก ก็พอจะรู้หรอกว่าไปเอาอาหารที่บ้านเขาแต่ทำไมไปนานจังนะ หรือว่าติดฝน แล้วเขาควรออกไปช่วยที่บ้านเก่าไหม ไม่ได้สิ ถ้าเจ้าพวกนั้นเห็นว่าเขากลับบ้านหลังจากทำตัวเหมือนออกจากบ้านมาไม่ถึงวันก็เสียหน้ากันพอดีสิ ฮึ!

 

                หลังจากเข้ามาในบ้านของบุชพักใหญ่ ทอมก็อาบน้ำ สระผมและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วทอมก็เลยลองค้นอาหารหรือขนมในบ้านนี้กินแต่ก็ไม่มีอะไรกินได้เลยจึงตัดสินใจนอนกอดขาบรรเทาความหิวและความหนาวเย็นอยู่บนโซฟาอยู่พักใหญ่ คิดไปคิดมาก็รู้สึกหว่าเว้อยู่นิดๆ หากเขาอยู่บ้านหลังนั้นแม้ว่าจะถูกสไปค์ไล่กัดนิดหน่อยหรือโดนเจอร์รี่แกล้งปั่นหัวอยู่เสมอแต่เขาก็ยังมีเตาผิงอุ่นๆ มีที่นอนนุ่มๆ มีนมแสนอร่อย มีเจ้าของอยู่กับเขา แต่ว่าที่นี่ ตอนนี้ เขาไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เขาคิดถูกแล้วไหมนะที่ตัดสินใจแกล้งออกมา...เหงาจัง

 

                แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย แม้ว่าบางครั้งเขาจะเริ่มแกล้งเจอร์รี่ก่อนแต่ในท้ายที่สุดเขาก็พ่ายแพ้และบาดเจ็บอยู่ทุกที ผิดกับเจอร์รี่ ทุกครั้งที่เจ้าหนูกลั่นแกล้งเขากลับเป็นเจอร์รี่ซะเองที่ชนะเขาเสมอ ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย! ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาไม่ได้ฉลาด ไหวพริบดี เอาตัวรอดเก่งเท่ากับเจ้าหนูนั่น มันเลยทำให้เขา...ไม่เคยชนะเจอร์รี่ได้เลย


                ก็อก! ก็อก! ก็อก!

 

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนตกเรียกสติแมวทอมที่นอนอยู่ให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง สงสัยบุชคงจะมาแล้ว นานๆทีจะเห็นมีมารยาทเคาะประตูบ้านก่อนเข้ามานะเนี่ย ไปเปิดให้ก็ได้ ทำประโยชน์ให้กับเจ้าของบ้านที่ออกไปหาอาหารให้สักหน่อย

 

                “กลับมาแล้วหรอ ฉันหิวละ...”ยังไม่ทันที่ทอมจะพูดจบเมื่อประตูเปิดออกจนเห็นบุคคลตรงหน้าก็ทำเอาทอมผงะอ้าปากค้างก่อนจะรู้ตัวรีบปิดประตูหนีหน้าก็ไม่ทันซะแล้ว

 

                “รอใครอยู่หรอ ทอมมี่~”เจอร์รี่นั่นเอง เจ้าหนูยิ้มหวานทักทายเอามือดันขว้างประตูไว้ ให้ตายเถอะ ตัวแค่นี้ทำไมแข็งแรงจังวะ ทอมคิดในใจขณะพยายามดันประตูให้ปิดลงให้ได้

 

                “...”ทอมยังคงแกล้งทำเป็นไม่พูดไม่จากับเจอร์รี่เพื่อให้ดูเหมือนว่าเขายังโกรธอยู่ตามแผนของบุชพร้อมกับใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อดันประตูให้ปิดลงให้เร็วที่สุด เขายังไม่อยากเห็นหน้าหรือพูดคุยกับเจอร์รี่ตอนนี้ เพราะบุชบอกว่าเขาชอบหลุดทำหน้าตาประหลาดๆ เก๊กหน้าตึงหรือแสดงท่าทางไม่ค่อยสมบทบาทเดี๋ยวทำแผนแตกซะเอง และเมื่อแผนแตกเจ้าหนูเจอร์รี่ก็จะได้รับชัยชนะอีกครั้งแล้วหัวเราะเยาะเย้ยทับถมเขาอีก ไม่มีทาง

 

                ปึง!!!

 

                บานประตูหมุนคว้างกระแทกกับผนังอีกด้านด้วยแรงผลักจากแขนของเจอร์รี่ ขะ...แข็งแกร่ง! ทอมยืนมองการกระทำของเจ้าหนูตรงหน้าตาค้างอย่างลืมตัว ก่อนเจอรรี่จะถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้านแล้วสะบัดข้อมือปิดประตูดังปังอีกรอบ ตอนนี้ทอมยืนประจันหน้ากับเจอร์รี่อย่างเต็มตัว เขาพึ่งสังเกตว่าเจ้าหนูผมลู่ ตัวเปียกโชกเหมือนไปตกบ่อน้ำที่ไหนมา แต่เอ๊ะ ตอนอยู่หน้าบ้านก็ไม่เห็นร่มหรือเสื้อกันฝนนิหรือว่าตากฝนมา

 

                “...”ทอมรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกเจอร์รี่จ้องมองตรงๆแบบนี้เขาทำได้เพียงเฉตามองไปที่อื่น นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขารู้สึกทำตัวไม่ถูก อึดอัดอยากออกไปจากตรงนี้ รู้สึกพ่ายแพ้ทั้งๆที่เจ้าหนูนั่นทำแค่เพียงมองหน้าเขาตรงๆเท่านั้น อะไรกันนะ

 

                “จะไม่พูดกับฉันจริงๆหรอ”เจอร์รี่ถามเสียงอ่อน มองทอมด้วยแววตารู้สึกผิด ฮึ รู้หรอกน่ะว่ามารยา แสดงเก่งซะจริงๆ ทอมกลอกตาและถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับลูกเล่นของเจอร์รี่

 

                “...”

 

                “นี่ โทมัส...กลับบ้านเราเถอะนะ”แววตาเศร้าของเจอร์รี่ยังคงจ้องมองทอมที่ยืนหน้านิ่งหันไปทางอื่นคล้ายไม่อยากแม้แต่มองเขา เจอร์รี่จึงตัดสินใจยื่นมือมาออกไปประคองมือของทอม

 

                เพียะ!

 

                “ฮะ!...”ทอมหน้าตาตื่นรีบสะบัดมือหนีออกทันทีเมื่อเจอร์รี่แตะโดนเขา ก่อนเจ้าตัวจะรีบหุบปากที่กำลังจะส่งเสียงร้องตะโกนออกมาแล้วรีบเก๊กท่านิ่งเหมือนเดิม เขาจะหลุดทำท่าทางแปลกๆจนเจ้าหนูนั่นจับได้หรือเปล่านะ ให้ตายเถอะ โทมัส ทอม

 

                “...”เจอร์รี่หน้าเสียเข้าไปใหญ่เมื่อมือที่เขายื่นไปจับมือทอมถูกสะบัดหนีออกไปทันที สัมผัสของเขามันน่าขยะแขยงขนาดนั้นเลยหรอ เขารู้ว่าเขาทำผิดกับทอมไว้มาก เขาปากเสีย เขาแกล้งทอมเล่นจนเกินเลยทำให้ทอมโกรธ แต่เขายืนยันเขาไม่ได้เกลียดทอม ไม่ได้ต้องการให้ทอมออกไปจากบ้าน ออกไปจากชีวิตเขา...

 

                “ฉันมันน่ารังเกียจมากเลยหรอ”เจอร์รี่ก้มหน้าเอ่ยเสียงเบาเสียจนทอมคิดว่าหูของเขาได้ยินถูกหรือเปล่า เอ เจ้าเจอร์รี่มันหงอยๆผิดปกติจากเมื่อกี้หรือเปล่านะ การแสดงขั้นที่สองหรอ ฮึ หลอกฉันไม่ได้หรอก ทอมยิ้มให้กับความฉลาดของตัวเอง

 

                “ฉันขอโทษ”เจอร์รี่เงยหน้าอีกครั้ง เขายิ้มบางๆให้เจ้าเหมียวตรงหน้าดวงตาคลอไปด้วยน้ำใสๆ ทอมมองเจอร์รี่นิ่งแต่ในหัวมีแต่คำถามมากมายชนกันไปมาในสมองน้อยๆของเขา ขอโทษหรอ! เจ้าหนูเจอร์รี่ขอโทษเขาหรอ! แม่เจ้าา เจ้าหนูเจอร์รี่ผู้หยิ่งผยองในความฉลาดของตัวเองขอโทษเขา เจ้าหนูที่ปากเสียชอบพูดแดกดันเขาเนี่ยนะ สุดยอดด อยู่ด้วยกันมาก็หลายสิบปีไม่เคยได้ยินเจ้านั้นพูดกับเขาสักครั้งเลยด้วยซ้ำไม่ว่าเขาจะถูกแกล้งจนเจ็บตัวหรือเกือบตายขนาดไหนก็ตาม แต่นี่แค่เขาทำตามแผนของบุชไม่ถึงวันทำให้เจอร์รี่เป็นไปได้ขนาดนี้เลยหรอ อะเมซิ่งสุดๆ!

 

                “เอ่อ...”ก่อนทอมจะเอ่ยถาม เจอรรี่ก็พูดโพล่งออกมาก่อน

 

                “ฉันจะออกจากบ้านเอง”

 

                “ฮะ?...”

 

                “นายไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านมาอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนี้อีก นายกลับบ้านเถอะนะ...ทอม”เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอ่อนแรงขนาดนี้ เขาพึ่งรู้ว่าที่ผ่านมาเขาทำนิสัยเสียขนาดไหน มันแย่เสียจนทอมรังเกียจเขา เขาเพียงแต่คิดว่าการแกล้งกันไปมาระหว่างเขากับทอมมันทำให้เราได้อยู่ด้วยกันเสมอ สนิทกันจนไม่มีใครมาแทรกเราได้ แต่เขาคิดผิด เขาลืมคิดถึงจิตใจของทอมที่โดนกระทำอยู่เสมอ เขาผิดเอง...

 

                “เมื่อกี้นายขอโทษฉันหรอ!”แววตาประกายของทอมพร้อมกับอาการดี๊ด๊าของเจ้าตัวแสดงโดดเด้งออกมาจนเก็บไม่อยู่ทำเอาเจอร์รี่ค้างไปเพราะความงงงวย เดี๋ยวนะ...

 

                “เดี๋ยวนะนาย...”

 

                “ฉันถามว่านายขอโทษฉันหรอ~”ทอมยิ้มร่าเริงถามเขาอย่างออกหน้าออกตาเหมือนลืมตัวจากที่โกรธเขาตอนแรก เจ้าแมวตัวนี้มัน...

 

                “ใช่...แล้วตอนนี้นายหายโกรธฉันแล้วหรอ”เจอร์รี่กระตุกยิ้มถามทอมอย่างนิ่งๆ ทอมที่ยิ้มค้างก็เหมือนพึ่งรู้ตัวว่าเขาทำแผนแตกแล้วแน่ๆเลยทำหน้าเหวอเลิ่กลั่กออกมา น่ารักชะมัด

 

                “แหะๆคือว่า...”

 

                ฟึบ!

 

                ก่อนทอมจะพูดจบเจอรรี่ก็ยิ้มกระโดดพรวดเข้าไปกอดเจ้าแมวอย่างลืมตัว

 

                “โว้ยย!”ทอมหน้าตื่นหลบอ้อมแขนอันเปียกโชกของเจ้าหนูอย่างรวดเร็ว ก็ปกติเคยกอดกันบ่อยซะที่ไหน อีกอย่าง มันน่าอายแปลกๆจะตายไป

 

                “อะไรอีก!”เจอร์รี่โวยถามอย่างเคืองๆ ขัดอารมณ์เก่งจริง

 

                “หัดดูสารร่างตัวเองซะบ้างเซ่! เปียกโชกขนาดนี้แมวที่ไหนอยากจะโดนตัวฮะ!”ทอมตะโกนขู่ฟ่อๆใส่

 

                “งั้นเมื่อกี้ที่สะบัดมือออกก็ไม่ได้รังเกียจฉันสินะ”เจอร์รี่ถามอย่างมีหวังพลางใช้สมองคิดอย่างเป็นเหตุเป็นผล ก่อนจะพึ่งนึกได้ว่าตัวเองรีบมาหาทอมที่บ้านบุชตามคำสารภาพที่เค้นออกมาได้ของเจ้าแมวดำจนตัวของเขาเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนและปกติแมวก็ไม่ชอบน้ำ อา นี่เขาคิดไปไกลขนาดไหนกันเนี่ย น่าอายจริงๆ

 

                “ก็ใช่น่ะสิ แล้วนายคิดว่าอะไรล่ะ”ทอมกอดอกมองเจอร์รี่ด้วยดวงตาใสแป๋วอย่างงงๆ

 

                “ปะ...เปล่า ไม่มีอะไร”เจอร์รี่เฉตามองไปทางอื่นอย่างเสียอาการ

 

                “อ๋อ...”

 

                “นี่นาย...เมื่อกี้บอกว่าตัวฉันเปียกน้ำเลยไม่อยากโดนกอดสินะ”

 

                “อา...หรอ”ทอมมองเจ้าหนูตรงหน้าอย่างงงๆกับคำถาม เขาพูดว่าจะให้กอดตอนไหนหว่า

 

                “งั้นถ้าฉันตัวฉันไม่เปียกก็กอดได้สินะ”เจอร์รี่ยิ้มและมองทอมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แปลกๆก่อนจะเริ่มปลดเครื่องแต่งกายออกและค่อยๆเดินตรงมาหาทอม ดะ...เดี๋ยว จะแกล้งอะไรเขาอีกเนี่ย!

 

                “หยุดจะทำอะร๊ายย!”ทอมหน้าตื่นตาโตแหกปากตกใจ ก่อนจะวิ่งหลบเจ้าหนูเจอร์รี่ที่ถอดเสื้อแล้วพุ่งตัวมาไล่กอดเขา ปกติแมวต้องเป็นฝ่ายวิ่งไล่หนูไม่ใช่หรอ แล้วทำไมเขาต้องเป็นฝ่ายวิ่งหนีเจ้าหนูเจอร์รี่แทนเล่า!


...


                หลังจากวิ่งไล่กันจนเหนื่อยเจอร์รี่ก็ถูกทอมไล่ให้ไปอาบน้ำซะ ส่วนทอมก็นั่งกินอาหารบนโซฟาที่เจอร์รี่เอามาให้แต่ไม่ได้ให้เขาก่อนหน้านี้เพราะคุยกันนานจนลืมไป ทอมนั่งเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ยไปสักพักก็พึ่งนึกได้ว่าบุชที่อาสาไปเอาอาหารที่บ้านของเขานานแล้วยังไม่กลับมาเลยทั้งๆที่บุชควรต้องกลับมาพร้อมอาหารแทนที่จะเป็นเจอร์รี่ สงสัยต้องถามเจ้าหนูเจอร์รี่สักหน่อย

 

                แอ๊ด

 

                เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นด้านหลังเขาก่อนเจอร์รี่จะออกมาพร้อมเปลี่ยนเป็นชุดใหม่(ของทอม)และพาดคอด้วยผ้าขนหนูไว้เช็ดผม(ของทอม) ก่อนเจ้าหนูจะเดินมานั่งข้างๆเขาบนโซฟา ที่ให้ใช้ชุดของทอมก็เพราะว่าเกรงใจบุชหรอกนะอีกทั้งเจอร์รี่ยังยืนกรานจะไม่ใช่ของบุชไม่ว่าอะไรก็ตามอีก ไม่รู้อะไรนักหนา เรื่องมากจริงเจ้าหนู!

 

                หมับ!

 

                “เฮ้ย!”ทอมสะดุ้งตกใจตัวโยนเมื่อจู่ๆก็มีสัมผัสเปียกชื้นมาโดนที่แก้มของเขา มือเจ้าเจอร์รี่นั่นเอง มาแตะซ้าย แตะขวาทำไมนักหนาวะ “นี่นาย ทำอะไรเนี่ย!

 

                “วัดไข้ไง เดินออกมาทั้งๆที่ตัวเปียกแบบนั้นแถมอากาศตอนนี้ก็เย็นๆเพราะฝนตกอีก ถ้าเป็นไข้จะทำไงล่ะ”เจอร์รี่อธิบายเสียงเรียบและยังแตะตัววัดอุณหภูมิต่อไปโดยเลื่อนมือลงมายังคอ

 

                “แหมม วัดตัวเองก่อนดีกว่าไหมเจ้าหนู เดินตากฝนมาซะขนาดนั้น”ทอมพูดกระแนะกระแหนพร้อมพยายามปัดมือหลบหลีกสัมผัสของเจอร์รี่ก่อนจะพึ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ “เออ แล้วนายเห็นบุชบ้างไหม”

 

                “...ทำไม”เจ้าหนูเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยถามทอมกลับเสียงเรียบ ทำไมรู้สึกมีรังสีความโกรธแผ่ออกมาจากตัวเจ้านี้กันหว่า

 

                “ก็บุชอาสาว่าจะไปเอาอาหารที่บ้านนี่หน่า นายน่าจะเห็นบ้าง”ทอมอธิบายต่อพลางจิ้มแครรอทแท่งเล็กเข้าปากเคี้ยวตุ่ยๆ อ้าว อาหารหมดซะแล้ว

 

                “เจอสิ”เจอร์รี่ยิ้มนิ่งตอบก่อนจะใช้มือข้างที่วัดไข้ทอมออกแรงผลักจนร่างของทอมเอนหงายลงไปนอนบนโซฟา

 

                “เฮ้ย! ทำอะไรอีกเนี่ย!ทอมหน้าเหวอตะโกนอย่างตกใจก่อนจะใช้มือทั้งสองดันไหล่เจอร์รี่ที่กำลังก้มลงมาคร่อมเขาอย่างช้าๆ สถานการณ์ตอนนี้มันแปลกๆหรือเปล่าวะ

 

                “เปล่า แค่อารมณ์เสียนิดหน่อยน่ะ”เจ้าหนูตอบอย่างไม่ยี่หระก่อนจะพูดต่อ “ก็กำลังจะเล่าเรื่องบุชให้นายฟังไง”

 

                “แล้วนั่งฟังเฉยๆไม่ได้หรอ”ทอมมองหน้าเจอร์รี่แล้วถามอย่างสงสัย เขาไม่ได้อยากนอนฟังนี่หน่า

 

                “อย่างนี่น่ะดีแล้ว”เจอร์รี่ยิ้มตอบ มองทอมที่นอนอยู่ใต้เขาทำหน้าเลิกลั่กสงสัยอย่างเอ็นดู

 

                “ระ...หรอ”ในเมื่อเขาเปลี่ยนใจเจอร์รี่ไม่ได้ ก็ทำได้เพียงแต่นอนมองหน้าเจอร์รี่พูดไปอย่างงงๆ

 

                “ฉันได้คุยกับบุชก่อนมาที่นี่ เขาบอกให้ฉันเอาอาหารมาให้นายแทนส่วนเขามีปัญหากับทรงผมนิดหน่อยน่ะเลยต้องไปหาทางแก้...คงไปสบายแล้วล่ะ”เจ้าหนูยิ้มตาหยีตอบอย่างอารมณ์ อย่างนี้นี่เอง ถึงว่าหายไปนานเชียว ทอมพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่เขาจะพูดต่อ “ฉันเล่าให้นายฟังแล้ว แล้วเมื่อไหร่นายจะเล่าให้ฉันฟังบ้าง”

 

                “เล่า? เล่าอะไร”ทอมขมวดคิ้วมองหน้าเจอร์รี่อย่างสงสัยพลางนึกทบทวนเรื่องราวในสมอง...อา แผนของบุชน่ะนะ ม่ายย เขาไม่อยากโดนเจอร์รี่หัวเราะเยาะตอนนี้

 

                “เรื่องนายกับบุชไง”เจอร์รี่ถามเสียงเย็นพลางลูบไล้บริเวณคอของทอมไปมาช้าๆ ขนลุกโว้ย จะกดดันอะไรกันขนาดนี้ เจ้าเหมียวมองมือที่ลูบไปมาแถวคออย่างขนลุก

 

                “ไม่ ไม่มีอะไรนี๊!”ทอมตอบพร้อมเฉตาหลบสายตาเจ้าหนูตรงหน้า ท่าทางมีพิรุธขนาดนี้ โกหกไม่เก่งเลยนะ โทมัส ทอม เจอร์รี่คิดในใจ

 

                “อ๋อ...หรอ”

 

                “ใช่ๆ แล้วปล่อยฉันลุกได้หรือยังอะ”ทอมตอบหน้าซื่อตาใส ทั้งที่โกหกเขาเนี่ยนะ แหม สงสัยอยากโดนทำโทษ

 

                “นายยังมีเรื่องปิดบังฉันอยู่ไม่ใช่หรอทอม ถ้าไม่บอกดีๆฉันคงต้อง...”เจอร์รี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าลงหาทอมช้าๆจนเจ้าแมวที่นอนอยู่ด้านล่างเริ่มรู้สึกกระวนกระวาย เดี๋ยวๆจะทำอะไรอีกเนี่ย มันจะมากไปแล้วนะโว้ย!

 

                “อย่าาา!”ทอมแหกปากดิ้นขัดขืนอย่างตกใจก่อนจะยื่นมือไปกะจะดันหน้าเจ้าหนูให้ถอยออกไปแต่กลับถูกเจอร์รี่คว้าหมับไว้ได้ซะก่อน

 

                “ถ้าอย่างนั้นก็บอกฉันมาเซ่”เจอร์รี่ฉุดกระชากลากถูกับทอมที่พยายามดึงมือกลับอย่างชุลมุน

 

                “ม่ายย!”ทอมทั้งดิ้นทั้งผลักเจ้าหนูตรงหน้าเพื่อเอามือของเขากลับมาจากพันธนาการของเจ้าเจอร์รี่ เหนียวชะมัด มือหนูหรือมือปลาหมึกวะเนี่ย

 

                พักใหญ่ที่ทอมและเจอร์รี่ฉุดกระชากกันไปกันมาจนเหนื่อยเลยหยุดพักสงบศึกกันชั่วคราวโดยไม่ได้นัดหมาย เหมือนเวลาระหว่างพวกเขาหยุดลงไปชั่วคราว เจอร์รี่ทอดสายตามองเจ้าแมวทอมด้วยแววตาอ่านยากจนทอมหวั่นๆในใจและใจสั่นแปลกๆจนเขาทำหน้าไม่ถูก ทอมไม่รู้ว่าเขาทำหน้าแปลกๆออกไปอีกหรือเปล่าแต่เขาแค่รู้สึกว่าใบหน้ามันร้อนๆขึ้นมาอย่างไงก็ไม่รู้ สงสัยเขาจะเป็นไข้อย่างที่เจอร์รี่บอกจริงๆซะแล้วมั้ง

 

                ยังไม่ทันที่ทอมจะชักมือกลับจู่ๆเจอร์รี่ก็เอียงคอจุมพิตลงฝ่ามือของทอมอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ก่อนจะเหลือบตาจ้องมองทอมอย่างมีความหมาย ซึ่ง...ทอมคิดว่าเขาเดาไม่ออก ทอมรู้เพียงแต่ว่าเขาต้องออกไปจากสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้เดี๋ยวนี้  ทอมรู้สึกว่าเขากำลังเสียเปรียบเจอร์รี่อย่างรุนแรงเพราะตอนนี้ทั้งหน้าทั้งตัวเขาร้อนขึ้นกว่าเมื่อกี้ซะอีก เขาต้องไข้ขึ้นแล้วแน่ๆ และเจอร์รี่จะมาฉวยโอกาสแกล้งเขาตอนเขากำลังป่วยไม่ได้หรอก มันไม่ยุติธรรม!

 

                “อ๊ากกก! พอแล้วๆ ฉันบอกแล้วๆ”ทอมเฉตาหลบตอบเสียงดัง เขาไม่กล้ามองหน้าเจอร์รี่ตรงๆแล้วไม่รู้ทำไม อาจเป็นเพราะการแกล้งแปลกๆของเจอร์รี่เมื่อครู่มั้ง

 

                “ฮึ ยอมซะตั้งแต่แรกก็จบเรื่อง”เจอร์รี่กระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนถือโอกาสจะฉวยมือของทอมไปหอมอีกฟอดแล้วปล่อยให้เป็นอิสระ ทอมได้แต่มองหน้าอาฆาต กัดฟันหมั่นไส้ที่ต้องยอมแพ้เจ้าเจอร์รี่อีกแล้ว

 

                “อา เรื่องก็มีอยู่ว่าบุชแนะนำให้ฉันลองเลิกสนใจ เลิกยุ่งกับนายน่ะจะได้ไม่ต้องถูกแกล้งกลับจนเจ็บตัวเกือบตายอีก แต่ถ้าถูกกวนจนทนไม่ไหวก็แกล้งโมโหแล้วหนีออกจากบ้านมาอยู่กับบุชแทน”ทอมอธิบายอย่างเหนื่อยใจ นี่เขาต้องแพ้ให้กับเจอร์รี่อีกแล้วใช่ไหม คงจะโดนหัวเราะเยาะอีกแล้วล่ะสิ คราวนี้จะโดนพูดเยาะเย้ยแดกดันขนาดไหนกันนะ

 

                “ฉันทำนายเจ็บ ทำนายรู้สึกแย่มากขนาดนั้นเลยหรอ”เจอร์รี่ถามทอมกลับอย่างรู้สึกผิดจนเขาแปลกใจ ไม่ใช่จะหัวเราะใส่เขาหรอกเหรอ

 

                “ใช่น่ะสิ นายคิดว่าโดนไอ้นู่นฟาดบ้าง ไอ้นี่ตีบ้างมันสนุกหรือไง จนเจ็บตัวจนเกือบตายอยู่หลายครั้งแถมยังต้องรู้สึกพ่ายแพ้ให้นายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกมันรู้สึกดีหรอ”

 

                “นายเลยเกลียดฉันมากใช่ไหม”เจอร์รี่มองหน้าถามทอมเสียงเบา

 

                “จะว่าเกลียดก็เกลียด”ทอมตอบแบบงงๆแต่ก็ทำให้เจอร์รี่อึ้งจนแววตาหม่นลง จะว่าเกลียดก็ไม่ได้เกลียดขนาดนั้น แค่เกลียดที่คอยแกล้งเขาจนเจ็บตัว เกลียดที่ไม่ฉลาดแบบเจอร์รี่ เกลียดที่ไม่เคยชนะเจอร์รี่ได้เลย แต่จะว่าไม่เกลียดก็ไม่เกลียด อา เจ้าหนูกำลังเสียใจอยู่หรือเปล่านะ

 

                “ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ฉันทำนายรู้สึกแย่นะ ฉันผิดเองที่มักพูดไม่ดีออกไปโดยไม่คิดถึงความรู้สึกของนาย ที่แกล้งนายแรงจนมันเกินเลยเป็นความรู้สึกแย่ ฉันตั้งใจว่าจะปรับตัวจะไม่ทำให้นายโกรธอีก จะพยายามอยู่ร่วมกับนายให้นายรู้สึกดีขึ้นให้ได้ นายจะได้เกลียดฉันน้อยลงสักหน่อยก็ยังดี”

 

                “อ้าว ไม่ใช่ว่านายก็เกลียดฉันหรอ”ถึงคอยตามแกล้งเขาอยู่ตลอดไงล่ะ

 

                “...ฉันไม่เคยเกลียดนาย”เจอร์รี่ตอบกลับมาอย่างหนักแน่นแต่แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนทอมเริ่มรู้สึกผิด

 

                “อา ถ้างั้นฉันก็ไม่เกลียดนายก็ได้”ทอมยิ้มซื่อตอบจนทำให้เจ้าหนูขมวดคิ้วงง

 

                “นายเอาไงกันแน่เนี่ย”

 

                “ก็ตอนแรกคิดว่านายเกลียดฉันเลยคอยยุ่งวุ่นวายแกล้งฉันจนเจ็บตัว แต่พอนายบอกว่าไม่เกลียดฉันก็พึ่งนึกได้ว่าทุกครั้งที่ฉันเจ็บตัวนายจะคอยดูแลทำแผลให้ตลอด หรือบางทีที่ฉันโดนสไปค์หรือคนอื่นแกล้งนายก็จะคอยช่วยเหลือฉันเสมอ ก็เลยคิดว่าจะไม่เกลียดนายแหละ”ทอมยิ้มร่าอธิบายยาวยืดเมื่อเจอร์รี่ฟังจบก็คลี่ยิ้มออกมาสีหน้าเปลี่ยนไปก่อนจะพุ่งลงมากอดทอมอย่างดีใจ อา ตอนนี้ทอมแทบหายใจไม่ออกนอกจากโดนกอดรัดจนกระดิกไม่ได้แล้วยังโดนเจ้าหนูทับลงมาใส่อีก ตกลงเจอร์รี่ไม่ได้เกลียดเขาจริงๆใช่ไหมเนี่ย

 

                “แล้วที่ฉันทำนายที่ผ่านมา นายจะยกโทษให้ฉันได้ไหม”เจอร์รี่เงยหัวขึ้นมาถามทอมเสียงอ่อย ใบหน้ารู้สึกสำนึกผิด ทอดสายตามองเขาอย่างน่าสงสาร อันนี้มันการแสดงอีกหรือเปล่าหว่า

 

                “อืม...ก็ได้ ถ้าบางครั้งนายยอมให้ฉันเอาคืนนายบ้างอะนะ”ทอมยักไหล่ตอบก่อนจะยิ้มบางออกมา

 

                “ฮ่าๆ ขอบคุณนายมากนะ”เจ้าหนูหัวเราะร่าออกมาอย่างดีใจ

 

                “อื้อ”

 

                “ถ้าอย่างนั้นก็...กลับบ้านของเรากันนะ”เจอร์รี่คลี่ยิ้มให้ทอมอย่างอ่อนโยนจนทอมเริ่มรู้สึกประหม่าเมื่อต้องมองหน้าและสนทนากับเจอร์รี่อย่างใกล้ชิดขนาดนี้ แต่ว่า...กลับบ้านหรอ ลืมไปเลยแฮะ เย้ จะได้กลับบ้านอย่างภาคภูมิสักที งั้นค่อยกลับหลังจากบุชกลับมาละกัน

 

                “แน่นอน นั่นบ้านฉันนะ ก็ต้องกลับอยู่แล้ว”

 

                “อืม ไงไว้หลังจากนี้นะ”เจอร์รี่ยิ้มตอบรับก่อนจะฟุบลงมากอดทอมอีกครั้ง เอ่อ ครั้งนี้มันไม่นานไปหน่อยหรอ

 

                “เอ่อ ไม่ได้จะขัดอะไรนะแต่ว่าตอนนี้ปล่อยได้ยังอะ”ทอมค่อยๆเอ่ยอย่างยากลำบาก รู้สึกขนลุกแปลกๆแฮะจู่ๆก็โดนกอดจากคนที่คิดว่าเป็นศัตรู อีกอย่างตอนนี้เขายังรู้สึกถึงไอร้อนจากลมหายใจของเจอร์รี่ที่รินรดคอแถมเส้นผมของเจ้าหนูนี่ก็ถูคอของเขาจนจั๊กจี้ไปหมดแล้ว ปล่อยสักทีสิโว้ย!

 

                เจอร์รี่นอนกอดทอมนิ่งไปสักพักก่อนทอมจะรู้สึกว่ามีอะไรนุ่มนิ่มมาสัมผัสโดนคอของเขาเบาๆก่อนเจ้าหนูจะเงยหน้าแล้วยิ้มมองทอมด้วยแววตามีความสุข

 

                “เหมือนที่ฉันได้ยินจากบุชเลยแฮะ”เจอร์รี่ยิ้มกริ่มว่าพลางลุกขึ้นจากตัวทอมและดึงมือทอมให้ลุกจากการนอนโซฟาสักที

 

                “ได้ยินว่าอะไรอะ”ทอมนั่งมองเจอร์รี่ที่นั่งข้างอย่างสงสัย ไม่ใช่ว่าแอบไปนินทาเขากันนะ

 

                “เปล๊า”เจ้าหนูยักไหล่แล้วยิ้มตอบเสียงสูง ก็ทอมตัวนุ่มแล้วก็ตัวหอมจริงๆไงล่ะ เขาอยู่ใกล้ทอมมาตั้งนานแท้ๆทำไมไม่ยักกะสังเกตเลยแฮะ สงสัยต้องลองพิสูจน์ทุกวันซะแล้วสิ...

 

                “อะไรวะ ไม่บอกก็ไม่ต้องมาพูดให้อยากรู้เซ่”ทอมตอบเสียงดังอย่างหงุดหงิดหน่อยๆก่อนจะลุกพรวดเตรียมเดินหนีเจอร์รี่

 

                “เดี๋ยวๆฉันขอโทษๆที่แหย่นายเล่น”เมื่อเห็นทอมเริ่มโมโหเจอร์รี่ก็คว้ามือรั้งเจ้าแมวไว้ เขานี่น่าทำไมไม่จำเลยชอบแกล้งแหย่ทอมอยู่เรื่อย คงเพราะทอมน่ารักน่าแกล้งล่ะมั้ง

 

                “เฮอะ ฉันไม่อยากรู้แล้ว”ทอมพ่นลมหายใจอย่างอารมณ์เสียนิดหน่อยก่อนจะเหลือบตาลงมองเจอร์รี่ที่นั่งเงยหน้ายิ้มให้เขาขณะยังกุมมือเขาไว้อยู่

 

                “แต่ฉันอยากให้นายรู้...ฉันไม่ได้เกลียดนาย”เจอร์รี่ว่าพลางออกแรงบีบมือทอมอย่างอบอุ่น แววตาเต็มไปด้วยความสุข ความรู้สึกดีส่งไปหาทอม

 

                “อา...ฉันรู้แล้ว”เจ้าเหมียวยิ้มค้างมองหน้าเจอร์รี่อย่างงงๆ เหมือนความรู้สึกเหล่านั้นของเจอร์รี่จะส่งไปไม่ผ่านเข้าสมองของทอมแม้แต่น้อย ก็บอกกับเขาไปแล้วไม่ใช่หรอ จะบอกซ้ำทำไมอีกอะ แล้วทำไมต้องทำหน้าแปลกๆยิ้มน่าขนลุกมาให้เขาด้วย ทำตัวแปลกๆจริงเจ้าเจอร์รี่!

 

                “ฉันบอกว่าฉันไม่ได้เกลียดนาย เข้าใจความหมายที่ฉันบอกไหมเนี่ย”

 

                “ก็บอกว่ารู้แล้วไง จะพูดทำไมอีกเล่า”

 

                “นายนี่มัน!...เฮ้อ ช่างเถอะ”เจอร์รี่ถอนหายใจให้กับความฉลาดของเจ้าแมวตรงหน้าอย่างอ่อนใจ ทำไมถึงชอบคิลมู้ดขนาดนี้ จะให้เขาพูดตรงๆให้ได้เลยใช่ไหมถึงจะเข้าใจ ก็รู้อยู่หรอกว่าทอมน่ะซื่อแต่ไม่คิดว่าจะบื้อด้วย ให้ตายเถอะเจ้าแมวบื้อ!

 

                “อะไร จะบ่นอะไรฉันอีก”

 

                “เปล่า”ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนที่ชอ...คนของเขาล่ะก็ จะไม่พยายามขนาดนี้เลย! เจอร์รี่บ่นกับตัวเองในใจก่อนพูดต่อ “แต่ฉันขอให้นายจำและเข้าใจฉันเสมอแล้วกันว่า...ฉันไม่ได้เกลียดนาย”

 

                “เออๆรู้แล้ว งั้นก็จำเอาไว้ด้วยเหมือนกันว่าฉันก็ไม่ได้เกลียดนาย”ทอมยิ้มตาหยีเอ่ยกับเจอร์รี่ด้วยประโยคเดียวกันอย่างใสซื่อ ฮึ เจอร์รี่แค่นยิ้มให้กับตัวเอง เขาก็รู้อยู่หรอกว่าตอนนี้ทอมยังไม่เข้าใจความหมายของประโยคนั้นที่เขาบอก แต่สักวัน เขาจะทำให้ประโยคนั้นของทอม ประโยคที่เหมือนกันกับที่เขาบอก มีความหมายที่เหมือนกันให้ได้ แล้วเมื่อถึงตอนนั้น นายรอฟังมันจากปากของฉันอีกครั้งได้เลย โทมัส ทอม แคท ~



- END -



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : สวัสดีอีกครั้งจ้า ^U^/  เริ่มเรื่องมาเจ้าหนูที่แกล้งเขามากก็โดนเอาคืนเลยจ้า5555 แถมยังปากเสียทำน้องทอมเสียใจอีกต้องง้อยาวๆเลย เราบอกเลยค่ะที่คู่นี้เราเลือกเจอร์รี่เมะเพราะมีรังสีความเมะซาดิสม์แผ่ออกมา555 เจอร์รี่จะคอยวอแวแกล้งทอมตลอดแต่พอมีคนอื่นมาแกล้งทอมบ้างก็ไม่ยอมจ้าช่วยเหลือตลอด ประมาณว่าคนของฉัน ฉันแกล้งได้คนเดี๋ยว//อะไรของเธอ! 555 ส่วนน้องทอมจะโดนแกล้งตลอด โดนกระทำเสมอ เด๋อๆด๋าๆตามอะไรใครไม่ทันสักอย่าง แต่ไอ้เพราะความเด๋อนี่แหละเป็นจุดน่าแกล้ง555 แล้วอีกอย่างความสูงไม่มีผลในแนวราบค่า(แต่จริงๆจะจิ้นให้สูงพอๆกันก็ได้นะ555) 25%แรกมาน้อยหน่อยแต่จะพยายามมาต่อให้เร็วที่สุดน้า หากมีคำผิดหรืออยากติชมบอกได้เลยค่า ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมากๆนะคะ ^0^/ (22/6/62)


          มาต่ออีก 50% แล้วจ้าา รู้ตัวการของแผนยุ่งๆนี้แล้ว5555 กะจะแทรกกลางระหว่างทอมกับเจอร์รี่มันก็ยากหน่อยนะบุช เจอเจอร์รี่ไปรู้เลย555ก็คอยดูผลสรุปของบุชแล้วกันค่ะว่าจะรอดหรือไม่5555 พาร์ทต่อไปคงเป็นพาร์ทง้องอนของเจ้าหนูเจอร์รี่และแมวทอมค่า จะเป็นไรต่อไปรอติดตามกันน้าจะพยายามมาต่อให้ไวๆจ้า ขอบคุณที่ติดตามและเข้ามาอ่านกันนะคะ ^U^ (26/6/62)


          เหลืออีกพาร์ทเดียวก็จะจบแล้ว เย้~ ^0^/ แผนของทอมแตกจนได้5555 แมวเด๋อยังไงก็ยังเป็นแมวเด๋ออยู่วันยังค่ำแหละน้า//โดนข่วนหน้า555 แต่ทำให้เจอร์รี่เสียความเป็นตัวเอง ยอมอ่อนข้อให้ขนาดนี้ก็ถือว่าเจ้าเหมียวทอมมีผลต่อหัวใจเจ้าหนูแสบอยู่พอสมควร -///- แต่จะในแง่ไหนกันน้าา ต้องรอติดตามในพาร์ทต่อไปว่าจะหวานกันต่อแบบไหน ติดตามตอนต่อไปตอนสุดท้ายกันเน้ออ จะมาต่ออีกไวๆนะคะ ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันน้าา ^v^ (1/7/62)


          จบสมบูรณ์แล้วจ้าาา เย้~ ^0^/  มาต่อจนครบ100%แล้ว ในที่สุดทั้งเหมียวทอมและหนูเจอร์รี่ก็เหมือนจะกลับไปอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข...มั้ง5555 แต่ความสัมพันธ์ก็ก้าวหน้าขึ้นไปนิดนึงล่ะนะ เหลือแต่เจ้าแมวทอมนี่แหละเมื่อไหร่จะรู้ตัวสักทีว่าเจอร์รี่แอบคิดไม่ซื่ออยู่ ก็เป็นแมวซื่อ(บื้อ)นี่นะ5555//โดนทอมตบ ส่วนบทสรุปเจ้าแมวบุชแอบบอกไว้ตรงนี้ดีกว่า ก็คือโดนเจอร์รี่ทำโทษโดยการไถผมจนเกลี้ยงนั่นแหละค่าเลยไม่กล้ากลับบ้านมายุ่งกับทอมตอนนี้ ทางเลยสะดวกเจอร์รี่เล่นบทพระเอกไปง้อทอมเลย5555 จบแล้วค่ะหลังจากไม่ได้แต่งฟิคนานเลยเป็นคู่ที่(คิดว่า)ค่อนข้างแรร์ด้วย555 หวังว่าจะชอบกันน้า ขอบคุณที่ติดตามกันจนจบนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันด้วยน้า หวังว่าจะได้พบกันใหม่ค่าา บ๊ายบายย ^v^/ (9/7/62)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กระเบนเรืองแสง~* จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Sonaflan-tan (@sonaflan-tan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 15:08
    กรี๊ดดดแงงงงฟินมากกก///////////
    #2
    0
  2. วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 05:52
    ชอบมากทอมเคะ รอมาต่อน่ะค่ะ
    #1
    1
    • 1 กรกฎาคม 2562 / 20:43
      ฮืออ ดีใจที่เจอคนชอบคู่นี้แถมโพเดียวกันอีกT0T 555 เราก็ชอบทอมเคะเหมือนกันนน เวลาดูในการ์ตูนทอมเหมือนแมวเด๋อชอบหาเรื่องเจ็บตัวเล่น5555ส่วนเจอร์รี่เวลาทอมมีปัญหาก็ชอบมาช่วยเฉย เจ้าหนูซึน555 เรามาต่อแล้วน้าแต่เหลืออีกพาร์ทหนึ่งอย่างไงก็ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและเข้ามาอ่านน้าา ^0^/
      #1-1