คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,061

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


1,061

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 มี.ค. 61 / 22:26 น.
นิยาย [Fic Kuroko No Basket] [AoKaga] Rain Again [Fic Kuroko No Basket] [AoKaga] Rain Again | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

[Fic Kuroko No Basket] [AoKaga] Rain Again

Title : Rain Again

Author : กระเบนเรืองแสง

Pairing : Aomine Daiki x Kagami Taika (อาโอมิเนะ ไดกิ x คางามิ ไทกะ)

Rate : PG

Note : สวัสดีจ้า ^0^/ เป็นฟิค knb เรื่องที่สองแล้วค่ะแต่คู่เดิม มาคราวนี้เนื้อเรื่องไม่หน่วงเหมือนเรื่องก่อนเป็นแนวใสๆสะกิดตับเล็กน้อย 55555 แต่งให้เข้ากับฤดูฝนบ้านเราสักหน่อย ในเรื่องเราจะเปลี่ยนชื่อ,นามสกุลตามระดับอารมณ์ของตัวละครในขณะนั้นนะคะ มาคราวนี้เป็นฟิคสั้นที่สั้นมากจริงๆ5555 มีอะไรก็แนะนำกันได้น้าเรายินดีจ้า ^v^ ถ้าอย่างนั้นเชิญอ่านกันได้เลย ขอให้อ่านให้สนุกน้าาา ^+++^


 *** หมายเหตุ หากมีการแจ้งเตือนว่าอัพเดตนิยายหลังจากที่เราจบเรื่องไปนานแล้วแสดงว่าเราแก้ไขคำผิดนะคะ ไม่ได้อัพหลอกน้าาา



 Aomine Daiki                  Kagami Taika  





ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ >0< /




* ขอบคุณเครดิตภาพทุกภาพนะคะ *

https://uk.pinterest.com/pin/399483429430081598/ 

https://topsy.one/hashtag.php?q=%23Aokaga

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 มี.ค. 61 / 22:26


                 

                            ซ่า ซ่า ซ่า

 

                เสียงสายฝนกระหน่ำร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย ทั้งๆที่เมื่อครู่แสงแดดยามเย็นยังส่องอยู่แท้ๆ สภาพอากาศช่างแปรปรวนจริงๆสมกับเป็นฤดูฝน

 

                นัยน์ตาแดงชาดจ้องมองสายฝนอย่างว่างเปล่า ใบหน้าสีน้ำผึ้งนิ่งงันไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ ร่างกายสมส่วนยืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปปั้นในเทพนิยายที่ไม่สะท้านกับความเย็นจากสายฝน ทุกอย่างรอบตัวเขาดูเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า มีเพียงแต่เสียงหัวใจและภาพภายในหัวของชายหนุ่มเท่านั้นที่กำลังเคลื่อนไปตามปกติ

 

                อา...

 

                รู้สึกเหมือนเคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้...

 

                …

 

                เมื่อไหร่กันนะ?

 

                แม้ความคิดยังคงไหลไปเรื่อยราวกับสายน้ำแต่ร่างกายของเขาก็ยังยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองสายฝนที่ตกลงมาอยู่เหมือนเดิม อา...เริ่มหนาวขึ้นมาแล้วแฮะ

 

                กริ๊ง! กริ๊ง!

 

                ราวกับความเชื่องช้าเมื่อครู่พังทลายลงไปตรงหน้า ชายหนุ่มสะดุ้งตัวเล็กน้อยได้สติจากภวังค์ก่อนจะเอื้อมมือลงไปหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อโคทและยกขึ้นมารับอย่างใจเย็น

               

                “ฮัลโหล มีอะไรรึเปล่า คุโรโกะ...”ชายหนุ่มเอ่ยรับเสียงปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พวกเขาพุดคุยกันอย่างเรียบง่าย บางทีก็มีเสียงหัวเราะเคล้าไปกับบทสนทนา ช่างเป็นบทสนทนาที่เรียบง่าย...แต่มันทำให้เขามีความสุข มีความสุขมากขึ้นกว่าเมื่อครู่ อย่างน้อยเขาก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาบ้าง คางามิเผยยิ้มบางประดับขึ้นบนใบหน้าให้กับความคิดของเขาอย่างมีความสุข

 

                “อะ แค่นี้ก่อนนะครับ ไว้วันหลังผมจะติดต่อกลับไปหาอีกบ่อยๆนะครับ โชคดีครับ”น้ำเสียงสดใสจากเพื่อนตัวเล็กของเขาดังขึ้นก่อนจะวางสายไปหลังเขาบอกลา ความเงียบครอบงำข้างใบหูเขาอีกครั้งก่อนจะแผ่ขยายไปรอบๆตัวเขา

 

                บรรยากาศกลับมาเป็นแบบเดิมอีกแล้ว...

 

                คางามิหลุบตาลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าถอนหายใจพร้อมกับกระตุกยิ้มให้กับตนเอง ก่อนเขาจะเลื่อนโทรศัพท์เก็บลงกระเป๋าเสื้อโคทดังเดิม

 

                เวลาระหว่างที่เขาพูดคุยคุโรโกะผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่าเมื่อเขาวางสายไปท้องฟ้าที่เคยมองเห็นเมฆสีเทาหม่นและหยาดฝนที่กำลังล่วงหล่นได้อย่างชัดเจนกลับแทนที่ไปด้วยความมืดมิดทั่วทั้งผืนฟ้า...ค่ำแล้วสินะ แม้ว่าจะเริ่มค่ำแล้วแต่ดูท่าฝนจะยังไม่ยอมหยุดตกเลยสักนิด ความแรงก็ไม่ตกลงเลยเสียด้วย อากาศก็เริ่มเย็นขึ้นแล้วสิ คางามิขยับมือดึงเสื้อโคทตัวหนาของเขาให้กระชับตัวขึ้นเพื่อบรรเทาความเย็นจากสายฝน ทำอย่างไรดีล่ะร่มก็ไม่ได้เอามา ใบหน้าสวยฉายแววครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจดังเฮือกออกมา

 

                ลุยฝนไปเลยแล้วกัน...

 

                คางามิตัด(สิน)ใจว่าจะฝ่าฝนไปเพราะขี้เกียจต้องมายืนรอให้ฝนหยุดตกอยู่หน้ามินิมาร์ทแบบที่เขาทำมานานอีกแล้ว เขาก็รู้อยู่หรอกว่านี่มันหน้าฝนแต่เขาเพียงออกมาซื้ออาหารเย็นและเผื่อเช้าวันพรุ่งนี้เอง มันจำเป็นต้องมาตกในวันที่เขาไม่ได้พกร่มมาด้วยไหมล่ะ นี่ฟ้ากลั่นแกล้งเขาชัดๆ คางามิมุ่ยหน้าหงุดหงิดฟ้าราวกับเด็กน้อย เฮ้อ...ไปดีกว่า

 

                ก่อนขาของคางามิจะก้าวออกไปพลันหางตาเหลือบไปเห็นคนๆหนึ่ง...

 

                คนๆหนึ่งที่คุ้นเคย

 

                คนๆหนึ่งที่ทำให้ความทรงจำภายในหัวของเขา...ฉายต่อจากความทรงจำเมื่อครู่

 

                เป็นความทรงจำที่ช่วยตอบคำถามของเขา...

 

                ว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนเคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้...

 

                เพราะมันเหมือนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้น่ะสิ!

 

                “ไง...ไม่เจอกันนานเลยนะ”ชายคนนั้นเอ่ยทักก่อนจะค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับร่ม แม้ว่าร่างกายจะดูสูงใหญ่กว่าเดิมเล็กน้อยแต่นิสัย การพูดคุย การทักทายก็ยังเป็นเหมือนเดิม

 

                “สนใจมาใช้ร่มคันเดียวกับฉันไหมล่ะ...”สิ้นเสียงชายหนุ่มก็เขย่าร่มเป็นสัญญาณ คางามิไล่สายตาขึ้นมาผ่านร่างกายแข็งแรงสีช็อกโกแลตก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยมาก ใบหน้าสีช็อกโกแลตเข้มตัดกับเรือนผมสั้นสีน้ำเงิน ใบหน้าที่ตอนนี้ประดับด้วยรอยยิ้มบางพร้อมกับแววตาคุ้นเคยที่ส่งมาให้เขา ใช่...ทุกอย่างที่ทำให้เขาหลงใหลเมื่อในอดีต แต่ตอนนี้...

 

                “ไทกะ”

 

                ไม่ใช่...อีกต่อไป

 

                ความเงียบโรยตัวลงใส่ชายหนุ่มทั้งคู่ สายตาทั้งสองสอดประสานกันกันอย่างเงียบๆไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา ก่อนจะเป็นชายหนุ่มผู้ถือร่มที่ทำลายบรรยากาศที่เงียบชวนอึดอัดลง

 

                “ว่าไง ถ้าไม่ไปฉันไปแล้วนะ อย่ามาร้องขอที่หลังแล้วกัน เจ้าบากะงามิ!”พูดดีด้วยกันไม่ทันไร ก็เอ่ยน้ำเสียงยียวนบวกกับท่าทางกวนๆชวนให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว แกนี่มัน...

 

                “แล้วใครขอแกชวนฉันตั้งแต่แรกเล่า ไอ้เจ้าอาโฮ่มิเนะ!”คางามิแหวใส่ตอกกลับอย่างลืมตัว เจอหน้ากันหลังจากนานมาแล้วแท้ๆคุยกันดีๆก่อนก็ไม่ได้

 

                “ฮ่าๆๆ ฮึ”ชายผู้ถูกเรียกว่าอาโฮ่มิเนะหรือว่าอาโอมิเนะ หลุดขำออกมาจนต้องใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือร่มยกขึ้นมาปิดปากพยายามกลั้นขำจนตัวเขาสั่นสะท้าน เหมือนจะสะกิดต่อมโมโหของชายผมแดงที่ปกติก็ตื้นเขินอยู่แล้วขึ้นมาอีก

 

                “ขำบ้าอะไรของแกวะ!”คางามิตะโกนเสียงดังพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้งไม่พอใจราวกับยักษ์ เหมือนกับที่เขาเคยโดยบ่อยๆเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อก่อนเขาถึงทนเสียงดังตะโกนจนแสบแก้วหู ไหนจะใบหน้ามุ่ยที่มักแสดงออกมาเวลาหงุดหงิดหรือไม่พอใจที่มักจะแสดงออกมาบ่อยๆมากกว่ารอยยิ้มเสียอีก ก็นะ เจ้าบากะงามิมันมีต่อมโมโหที่ตื้นยิ่งกว่าคลองตอนหน้าแล้งเสียอีก แต่ก็นั่นแหละ ที่ทำให้เขาชอบตลอดเวลา

 

                มาจนถึง ทุกวันนี้...

 

                “ต้องให้มันได้อย่างนี้สิ ถึงจะเป็นคางามิที่ฉันรู้จัก”อาโอมิเนะยักคิ้วหลิ่วตายิ้มยียวนอย่างสะใจเหมือนแกล้งแมวให้โมโหได้ ก็เขาชอบหน้ามุ่ยๆและแก้มที่มักจะมีสีแดงระเรื่อขึ้นตลอดเวลาที่โกรธนี่หน่า แม้ว่าเจ้าตัวจะดูไม่รู้ตัวก็ตาม

 

                “แกนี่มัน...เฮ้อ”คางามิชี้หน้าเตรียมจะด่าแต่ก็นึกคำไม่ออกจนต้องถอนหายใจยอมแพ้ไป ความเงียบโรยตัวอีกครั้ง ก่อนชายหนุ่มที่ถือถุงมินิมาร์ทเป็นคนทำลายความเงียบแทน

 

                คางามิเงยหน้าสบสายตาอาโอมิเนะก่อนจะพบกับรอยยิ้มที่ประดับใบหน้าเข้มและผ่านแววตา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น...ชวนให้อบอุ่นใจอีกครั้ง สายตาทั้งสองสบประสานกันอยู่ครู่ใหญ่ ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ความคิดภายในใจของอีกฝ่าย เพียงแต่ตอนนี้ที่พวกเขาใช้สายตาสื่อสารกัน มันก็มากเพียงพอแล้ว

 

                ก่อนจะเป็นคางามิที่หลุบสายตาลงพร้อมกับกระตุกยิ้ม

 

                “หึ เอางั้นก็ได้”ใบหน้าสวยถูกระบายด้วยรอยยิ้มก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป อย่างน้อยก็ดูอบอุ่นกว่าตอนที่อาโอมิเนะเขาไปทักล่ะนะ เมื่อชายผิวสีได้ยินก็กระตุกยิ้มขึ้นมุมปากก่อนจะย่างเท้าเข้าไปใกล้ร่างผิวน้ำผึ้งมากขึ้นและหยุดตรงหน้าเว้นระยะสักหนึ่งฟุตให้พอมีที่ว่าง

 

                “เราจะไปกันเลยไหม”อาโอมิเนะเอ่ยเสียงชวนอย่างนุ่มนวลพร้อมกับดึงถุงมินิมาร์ทของคนข้างตัวไปถืออย่างถือวิสาสะจนเจ้าตัวเอ่ยปากด่าไม่ทัน ก่อนจะเลื่อนแขนซ้ายให้อาณาเขตภายใต้ร่มไปทางคางามิมากกว่าแล้วผุดยิ้มดีใจชวนอบอุ่นขึ้นมา

 

                คางามิเงยมองเขาด้วยใบหน้ามุ่ยหงุดหงิดก่อนจะสบกับแววตาอบอุ่นของอาโอมิเนะ ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มบางออกมา

 

                ทั้งๆที่ความทรงจำแบบนั้นควรจะถูกแช่แข็งให้ลึกสุดใจไปแล้วแท้ๆ

 

                “อื้อ”

 

                จู่ๆก็มีสายฝนตกลงมาชโลมจนมันเริ่มละลายซะได้

               

                “อืม งั้นก็ไปกันเลย!

  

 

อา...แล้วเขาจะทำอย่างไรดีล่ะ มันเริ่มจะละลายจนอ่อนลงแล้วสิ

 

 

ไม่ใช่ความทรงจำอย่างเดียวหรอกนะ

 

 

หัวใจของเขาด้วยต่างหากล่ะ!

 

 

- END -


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Talk : จบแล้ว จริงๆนะ 5555 อาจจะจบแบบงงๆหน่อย เราก็งงเหมือนกัน - -; //อะไรของแก๊! 555 ตอนแรกไม่ได้วางโครงเรื่องให้เป็นแบบไหนหรอกค่ะ แต่ที่เรารู้สึกคงประมาณว่า คางามิของเราเคยงุ้งงิ้งๆกับอาโฮ่มาก่อนแล้วก็แยกกันไปนาน(อาจจะจบไม่ดี) คางามิที่ปัจจุบันอยู่คนเดียวก็เหงาเป็นธรรมดาค่ะเลยคิดถึงความทรงจำเก่าๆไปเรื่อยเปื่อย จนอาโฮ่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งมาตาม(ง้อ)แบบเนียนๆ ตอนแรกเจ้าหญิงน้ำแข็งของเราก็ใจแข็งอย่างที่เห็นแหละค่ะแต่พอคุยกันไป หยอกกันไปเรื่อยๆความทรงจำเก่าๆความรู้สึกดีๆก็ผุดขึ้นมาให้อบอุ่นหัวใจขึ้น กำแพงน้ำแข็งที่สร้างเลยเริ่มละลายซะงั้น -///- 5555 ในส่วนอนาคตต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับทั้งสองคนแหละค่ะ หรือให้นักอ่านไปจินตนาการเอาเองนะคะ 5555 สามารถติชม ให้แก้ไขคำผิด หรืออะไรอย่างไงบอกได้น้าเพราะว่าเราก็ลองแต่งบทบรรยายแบบใหม่ดูไม่รู้ว่าแปลกๆหรือเปล่า อย่างไงก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน(หรืออาจจะหลงเข้ามา 55555)นะคะ แล้วเจอกันใหม่น้า บ๊ายบายย ^0^//  (15/6/2560)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กระเบนเรืองแสง~* จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 15:05
    เป็นฉากสั้นๆที่น่ารักจังเลยค่ะ ไดกินายอารมณ์ดีจังเลย น่ารักก
    #7
    1
    • 22 มิถุนายน 2562 / 22:50
      อาโอมิเนะอารมณ์ดีเพราะได้เจอ ได้แกล้งแหย่คนน่ารักค่ะ5555 แถมยังง้อสำเร็จด้วย แฮปปี้ทั้งคู่~ ฮือ ดีใจที่ชอบน้าา^/\^ ตอนเขียนก็มีมู้ดแนวเหงาๆหน่อย อบอุ่นหัวใจนิดๆ บรรยายเลยออกมาประมาณนี้555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^0^/
      #7-1
  2. #6 PAlINAP (@toon2546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 17:13
    อบอุ่นสุดๆ ชอบจังเลยค่า
    #6
    1
    • #6-1 WDLoR (@-valensia-) (จากตอนที่ 1)
      11 พฤษภาคม 2561 / 20:55
      ดีใจที่ชอบค่าา >//< มีความอบอุ่นหัวใจในตอนท้าย~ ตอนแรกก็กลัวใจตัวเองจะหักดิบ bad end มากเลยค่ะ5555 แต่ดีที่ดึงอารมณ์กลับมาทันไม่งั้นโดนแม่ยกฟ้าไฟรุมแน่เลย...//โดนบาสขว้าง 555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเมนต์ให้กำลังใจนะคะ ^/\^
      #6-1
  3. #5 bloodc2 (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 15:05
    ดูละมุนใจจังค่ะ
    #5
    1
    • #5-1 WDLoR (@-valensia-) (จากตอนที่ 1)
      23 มีนาคม 2561 / 20:28
      ดีใจรู้สึกตามบรรยากาศในเรื่องได้นะคะ5555 ตอนแรกเราตั้งใจจะเขียนในบรรยากาศให้ดูเหงาๆใจหน่อยพอกลางๆถึงท้ายก็ให้ค่อยๆมีความอบอุ่น ความละมุนละไมแผ่ออกมา//เหม็นความรักตอนจบมาก55555 แต่ก็เป็นเรื่องราวที่ทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้นมาตามคางามินั่นแหละค่ะ555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^0^
      #5-1
  4. วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 15:16
    มาอ่านอีกรอบค่ะ อ่านกี่รอบ ๆ ก็ชอบบ TT 
    #4
    1
    • 6 มีนาคม 2561 / 22:23
      แงงง ขอบคุณที่ยังคิดถึงและกลับมาอ่านอีกรอบนะคะ5555 ดีใจที่ยังชอบไม่เปลี่ยนน้าา ไว้ถ้ามีโอกาส เวลาว่างๆเหมาะๆจะเขียนอีกนะคะ คิดถึงคู่นี้เหมือนกัน5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่าา >/\<
      #4-1
  5. #3 ZANDRO (@ZANDRO) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:54
    ชอบบบ ขอบคุณที่มาเเต่งให้อ่านนะคะ หนูมี๊ก็ต้องปากไม่ตรงกะใจอย่างนี้ล่ะคะ ซึนๆเเต่น่ารักกก
    #3
    1
    • #3-1 WDLoR (@-valensia-) (จากตอนที่ 1)
      28 มิถุนายน 2560 / 21:50
      ดีใจที่ชอบน้าา ยินดีเลยค่ะคู่นี้น่ารัก -3- ใช่แล้วว คางามิซึนเดเระนี่แหละน่ารักที่สุดค่ะ! 55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์นะคะ ^+++^
      #3-1
  6. วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 22:22
    คิดถึงคุณกระเบนเรืองแสงมากค่ะ ดีใจที่แต่งคู่นี้ให้ได้อ่านกันอีกครั้งนะคะ ฮืออออ
    เนื้อเรื่องไม่งงค่ะ ว่าแล้วว่าทั้งคู่เคยคบกันช่วงนั้นคงมีความสุขมาก แต่สุดท้ายก็เลิกกัน พอวันเวลาผ่านไปก็เกิดความเหงา เหงาที่เมื่อก่อนเคยมีคนอยู่ข้าง ๆ มีคนคอยทะเลาะ 555
    แต่ก็เป็นมิเนะที่ลดทิฐิตัวเองมาง้อก่อน ถึงโดนไล่แต่ก็ไม่ไป(ในใจคงเสียใจบ้างแหละเนอะมาง้อแต่โดนพูดใส่งี้เนี้ย555)
    แง้ แต่สุดท้ายก็แฮปปี้กันไป ฮือออ รักกันนาน ๆ นะ ชอบมากค่ะ ฮือออ
    #2
    3
    • 18 มิถุนายน 2560 / 14:15
      จะรอฟ้าไฟเรื่องต่อไปนะคะ > ////<
      #2-2
    • 18 มิถุนายน 2560 / 18:33
      ได้เลยค่าา จะพยายามฝึกเขียนให้ดีขึ้นต่อๆไปนะคะ ขอบคุณค่ะ ^v^
      #2-3
  7. วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 13:29
    น่าร้ากกกกชอบมากค่ะ
    #1
    1
    • 17 มิถุนายน 2560 / 22:54
      งื้ออ ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์น้าา ^0^
      #1-1