[Fairy Tail ★ RE-UP!] รักของผู้เชิญเทพแห่งดวงดาว ★

ตอนที่ 28 : ★ EPISODE 26 ★ ทั้งหมด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 

E P I S O D E          26


[Lucy’s Part]

 

ฉันจับใจความอะไรจากคำพูดนัตสึไม่ได้เลยนอกจากคำว่าพวกเรารู้กันหมด นั่นแปลว่าทุกคนรู้ ยกเว้นฉัน ฉันที่โดนทุกคนหลอก โดนทุกคนปิดบัง แย่ไปกว่านั้นคือคนเหล่านั้นคือเพื่อนรักของฉันเอง

 

การแต่งงานและเกมชิงถ้วยเป็นเรื่องโกหก ทุกอย่างถูกสร้างขึ้นมาปลอมๆ ฉันไม่เข้าใจส่วนนี้เท่าไหร่นัก แต่ฉันโกรธที่ทำไมทุกคนเล่นกับความรู้สึกฉันแบบนี้!

 

มือที่ตบหน้าเพื่อนสนิทอย่างนัตสึไปเริ่มออกอาการชา ฉันไม่รู้ว่าฉันทำมันแรงแค่ไหน แต่ฉันโกรธที่เขารู้เรื่องทั้งหมด ทำมาเป็นบอกฉันว่าเลิกกันไม่ได้เพราะว่าต้องแต่งงาน ทั้งๆ ที่ในใจก็รู้ดีว่าทุกอย่างมันไม่มีจริง เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่!

 

ฉันเสียใจที่นัตสึปิดบังฉัน เพราะฉันไว้ใจเขาที่สุด...

 

เหมือนทั้งห้องโถงจะเงียบสงัดไปทันทีหลังจากมีเสียงระหว่างมือของฉันกับแก้มของนัตสึ คนที่โดนฉันทำร้ายก้มหน้านิ่ง ฉันเองก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาตามโครงหน้า ฉันเห็นเอลซ่าวิ่งเข้ามาหาพวกเรา เกรย์กับจูเบียเองก็ดูจะช็อกไปเหมือนกัน

 

“ลูซี่! อย่าทำอะไรนัตสึ หมอนี่ไม่ผิด ฉันผิดเองที่บอกทุกคนว่าห้ามบอกเธอ...”

 

คนตรงหน้าพยายามแก้ต่าง ใช่สิ...นัตสึบอกว่าเธอคนนี้กำชับไม่ให้บอกฉัน แถมเจ้าตัวยังเคยโกหกเรื่องท้องกับเกรย์ด้วย

 

“มันก็ผิดหมดทุกคนนั่นแหละ! ฉันก็ผิด เกรย์ก็ผิด จูเบียก็ผิด ทุกคนผิดที่ไม่บอกความจริงกับเธอ!” นัตสึแย้ง ฉันเห็นรอยแดงเป็นรูปฝ่ามือบนแก้มซ้ายของเขา แต่เขาดูไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่

 

“งั้นก็อธิบายมาสิ ความจริงมันยังไงกันแน่ และพวกเธอปิดบังฉันทำไม!” ฉันทรุดนั่งลงอย่างอ่อนล้าก่อนจะสบตาพวกนั้นด้วยแววตาเหนื่อยอ่อน

 

“เกมชิงถ้วยไม่มีจริง เมืองเราเลิกแข่งขันไปเป็นร้อยปีแล้ว มาสเตอร์เอาเรื่องนี้มาอ้างเรื่องการแต่งงานปลอมๆ อีกที เพื่อที่พวกเธอจะได้รู้ใจตัวเอง”

 

เอลซ่าเป็นคนอธิบาย สายตาฉันเหลือบไปมองคนข้างหลังอัตโนมัติ ชายร่างเตี้ยที่เราคุ้นตากันดีกำลังมองมาที่ฉัน แต่เขาไม่พูดอะไร

 

มาสเตอร์...โกหกงั้นเหรอ

 

แล้วรู้ใจตัวเองที่ว่ามันคืออะไรกัน! หัวใจของพวกเราจำเป็นต้องมาสับสนอลหม่านเพียงเพราะวิวาห์ปลอมเปลือกนี่น่ะเหรอ!

 

“รู้ดีเหมือนกันนี่เอลซ่า...” นั่นเป็นประโยคแรกที่ฉันได้ยินจากปากเจ้าของเรื่องทั้งหมดหลังจากที่เราโต้เถียงกันเองอยู่นาน “ไหนรู้อะไรอีก...ว่ามาซิ”

 

“ก็ไม่ได้รู้อะไรมากหรอกค่ะ ยังอยากจะถามมาสเตอร์ด้วยซ้ำว่าทั้งหมดนี้ทำไปเพื่ออะไรกัน”

 

“ก็ถูกนี่ ฉันแค่อยากให้พวกเธอได้อยู่กับคนที่เหมาะสม...”

 

“แค่เหรอคะ!?” ฉันแทรกทันที “มาสเตอร์รู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราบ้าง ถึงแม้ร่างกายเราจะไม่ได้บาดเจ็บอะไร แต่พวกฉันสี่คนเหนื่อยกับหัวใจมากเลยนะคะ!

 

“...”

 

“ถ้าไม่มีเรื่องแต่งงาน ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้”

 

“เธอน่าจะฟังที่ฉันพูดให้จบก่อนนะลูซี่...”

 

“...”

 

“เหตุผลของฉันอาจฟังดูไร้สาระ แต่ขอร้อง ฟังให้จบก่อนแล้วค่อยขัดฉัน” มาสเตอร์เดินเข้ามาใกล้ฉัน นัตสึกับเอลซ่า พวกเรานิ่งไป “มันก็จริงอย่างที่เอลซ่าว่า ฉันต้องการให้พวกเธอรู้ใจตัวเอง เพราะต่างคนต่างมีคนที่เหมาะสมกับตัวเองอยู่”

 

ฉันพยายามไม่อ้าปากเถียง ถึงแม้ความคิดในหัวกำลังโต้แย้งคำพูดของมาสเตอร์อยู่ก็ตาม สายตาฉันเหลือบไปด้านหลังมาสเตอร์ เกรย์กับจูเบียยังยืนอยู่ที่เดิม ฉันรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อยที่เขาไม่เดินเข้ามาหา

 

“เธออาจจะคิดว่าเพียงแค่นั้นจะต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ มันก็ถูกอีก แต่เพราะว่าฉันเปรียบเหมือนเป็นพ่อของพวกเธอ พ่อที่ต้องดูแลลูกให้ดีที่สุด เพราะงั้นพ่อจึงอยากให้ลูกคู่ควรกับคนที่เหมาะสมที่สุด”

 

“...”

 

“และฉันก็รู้ว่าทุกอย่างต้องมีปัญหาตามมาแน่ ฉันรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอบ้าง แต่เชื่อมั้ย ต่อให้ฉันไม่กุเรื่องแต่งงานขึ้นมา เรื่องพวกนั้นก็เกิดขึ้นอยู่ดี” มาสเตอร์หยุดหายใจ “เธออาจจะคิดว่าถ้าไม่มีเรื่องแต่งงาน อาจจะแก้ปัญหาหัวใจง่ายขึ้น แต่ฉันขอบอกว่าเธอคิดผิด”

 

“...”

 

“เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนอาจมีใครบางคนรู้สึกว่ามันชั่ววูบ งานแต่งงานเลยกลายเป็นตัวกดดันและตอกย้ำความรู้สึกให้พวกเธอได้ตระหนักถึงหัวใจตัวเอง”

 

ฉันนิ่งไปพลางคิดตามที่มาสเตอร์พูด มันอาจจะจริง...ไม่สิ มันคงจริงเลยแหละ ถ้าหากไม่มีเรื่องแต่งงาน แล้วฉันหวั่นไหวกับเกรย์ขึ้นมา ฉันเคยคิดว่าถ้างั้นก็คงบอกเลิกนัตสึแล้วไปคบกับเกรย์เลยสิ แต่มาสเตอร์พูดเหมือนกับว่าฉันจะไม่เลือกทำแบบนั้น เพราะทุกอย่างมันชั่ววูบ ฉันก็คงจะคบกับนัตสึต่อ และออกห่างจากเกรย์ เกรย์เองก็คงไม่อยากยุ่งกับพวกเรา ถ้าไม่มีเรื่องแต่งงาน พวกเราก็คบกันไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดอะไรมาก บางทีฉันอาจจะกลับมารู้สึกกับนัตสึ กลุ่มของพวกเราอาจจะขาดเกรย์ไป...

 

...นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นงั้นเหรอ

 

เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่ผูกเราทั้งสองคู่เอาไว้ด้วยกัน และสร้างปัญหาอย่างใหญ่หลวง ฉันเริ่มรู้สึกกับเกรย์ ช่วงเดียวกันนั้นความรู้สึกของนัตสึกับฉันต่างแย่ลงทั้งคู่ ฉันมีปัญหากับจูเบีย แต่สุดท้ายเราก็เปิดใจคุยกันได้อย่างที่ไม่เคยคุยมาก่อน รวมถึงคนผมชมพูก็เช่นกัน

 

“หวังว่าพวกเธอจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันทำ ยังไงก็ตาม ฉันก็ต้องขอโทษที่ทำให้พวกเธอมีปัญหา”

 

“มาสเตอร์ ที่ทำแบบนี้น่ะ...เพราะคิดว่าอนาคตอาจจะเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ” เอลซ่าเอ่ยถาม

 

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

 

คำพูดของคนตัวกะจิ๋วทำให้ฉันสงสัยว่ามาสเตอร์คิดอะไรอยู่กันแน่

 

“...แล้วพ่อของฉันล่ะคะ” เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ฉันก็ถามออกไป พ่อเซ็นรับรองใบบ้าบอนั่น แถมยังให้กิฟต์วอชเชอร์ชุดแต่งงานด้วย เขาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าโดนพวกเราหลอก...

 

“พ่อของเธอรู้ว่าฉันต้องการทำอะไรลูซี่”

 

หา! หมายความว่าไง

 

“ฉันเป็นคนพูดให้เขาฟังเอง เขาก็ยอมรับนะ”

 

ให้ตายสิ...

 

เพราะว่าแต่งงานปลอมๆ พ่อก็เลยยอมให้แต่งหรือเปล่า!? มิน่าล่ะ...ต่อให้เขาจะปล่อยให้ฉันเป็นอิสระกับชีวิตจริงๆ แต่เรื่องแต่งงานน่ะ...พ่อไม่ยอมให้มันง่ายดายขนาดนี้หรอก

 

ทำไมฉันถึงไม่เอะใจกันนะ...

 

ขนาดพ่อฉันยังรู้เรื่องทั้งหมดเลย...

 

“นี่ถ้าฉันไม่โวยวาย ลุงจะปิดบังไปถึงเมื่อไหร่กัน” นัตสึกอดอกถามคนตัวเตี้ย

 

“ฉันก็คิดว่าแกต้องทำแบบนั้นอยู่แล้วแหละ” มาสเตอร์พูดอย่างรู้ทัน “แล้วฉันก็คิดไม่ผิดที่เอลซ่าตามเรื่องนี้จนรู้ความจริง ฉันต้องการให้มันออกมาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว”

 

“นี่ฉันเดินตามเกมของมาสเตอร์เลยเหรอเนี่ย”

 

ฉันได้ยินเอลซ่าบ่นเสียงเบาก่อนจะหันไปกวาดสายตาดูเพื่อนคนอื่นๆ ทุกคนดูท่าทางจะรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกจริงๆ...หลายคนส่งสายตาเห็นใจมาให้ บางคนก็ทำหน้ารู้สึกผิด...

 

“เอลซ่า” ฉันเรียกคนตัวสูง เธอหันมามองด้วยแววตารู้สึกผิดเหมือนที่คนอื่นๆ ทำ “แล้วเรื่องท้องน่ะ...โกหกฉันทำไมเหรอ”

 

เจ้าตัวดูเหมือนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ฉันก็ถาม เธอคงเขินอายนิดหน่อยที่ทุกคนมาได้ยินเรื่องแบบนี้

 

“ขอโทษนะ...ฉันก็แค่อยากรู้อาการของเธอ ตอนนั้นฉันยังไม่มั่นใจเต็มร้อยน่ะ...”

 

งั้นเหรอ...เพื่อทดสอบฉันสินะว่าฉันดูเจ็บปวดต่อชื่อใครมากกว่ากัน ฮะๆ

 

น้ำตาของฉันเหือดแห้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ก็ดีแล้วแหละ ฉันเบื่อเต็มทีกับการที่จะต้องมาเสียใจกับเรื่องไร้สาระ ตอนนี้ทุกอย่างจบหมดแล้ว ฉันก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องร้องไห้อีก...

 

อยู่ๆ เอลซ่าก็โผเข้ามากอดฉันแน่น ฉันทำตัวไม่ค่อยถูก ได้ยินแต่คำว่าขอโทษ

 

“...ที่ฉันทำลงไปเพราะหวังดีกับเธอนะ เธอไม่จำเป็นต้องเชื่อก็ได้ จะโกรธฉันต่อก็ได้ แต่อย่าโกรธนัตสึกับเกรย์เลย พวกนั้นน่ะไม่รู้เรื่องอะไรหรอก” คนที่โอบร่างฉันอยู่ปลอบเสียงแผ่วราวกับรู้ทันว่าฉันคิดอะไร ฉันวางคางลงบนไหล่ของอีกฝ่าย

 

“ฉันรู้สึกแย่นะที่เป็นคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”

 

“...ฉันขอโทษจริงๆ”

 

“มันเหมือนกับว่าฉันไม่สำคัญ”

 

พอได้ยินฉันตัดพ้อแบบนั้น เอลซ่าก็กอดฉันแน่นขึ้น พวกเราไม่พูดอะไรกันต่อ จากนั้นเอลซ่าก็ปล่อย สายตาฉันเหลือบไปมองคนข้างหลังอีกแล้ว...สองคนนั้นก็ยังยืนอยู่ที่เดิมราวกับเป็นหุ่นขี้ผึ้งหรือโดนสตัฟฟ์ไว้ไม่ให้ไปไหน พอยิ่งเห็นหน้า...ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกข้างซ้าย

 

นัตสึเดินเข้ามาหาฉันบ้าง ฉันมองหน้าเขาแล้วก็เงียบ

 

“เธอโอเคนะ”

 

“นายคิดว่าไงล่ะ -_-” ฉันตอบไปทันทีโดยไม่ต้องคิด นัตสึดูทำอะไรไม่ถูก ตอนนั้นแฮปปี้ก็บินมาและพุ่งเข้ามากอดฉันเต็มแรงจนหน้าหงายไปนอนกับพื้น “เจ้าแมวบ้า!

 

“อ่ะ” คนในชุดสูทสีขาวยื่นมือมาให้ ฉันไม่ลังเลที่จะจับและเขาก็พาฉันลุกขึ้นยืน “หลังจากนี้เราต้องทำอะไรอ่ะ”

 

“ฉันจะรู้เหรอ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ระหว่างนั้นเองมีใครหลายคนเข้ามาขอโทษพวกเรา เช่นพวกเลวี่จัง คาน่า มิร่าเจน ฉันฝืนยิ้มไปตามระเบียบ

 

เฮ้อ...สุดท้ายแล้วฉันก็โกรธใครไม่ลงนอกจากเพื่อนสนิทที่ยังรู้สึกขุ่นเคืองอยู่หน่อยๆ พอมารู้ว่าทุกอย่างมาสเตอร์ทำเพื่อพวกเรา...ก็พอจะอภัยให้ได้นิดนึง

 

ก็ไม่นิดหรอก...สุดท้ายฉันก็หายโกรธทุกคนนั่นแหละ

 

ตอนนั้นทุกคนเริ่มเคลียร์ห้องโถงให้กลับมาเป็นปกติ ฉันหาเกรย์ไม่เจอแล้ว ส่วนเอลซ่าก็หายไปเช่นกัน นัตสึกับแฮปปี้ยังคงอยู่กับฉัน

 

“ในที่สุดก็จบสักที” นัตสึยืดแขนบิดขี้เกียจ “ฉันหวังว่าเธอจะหายคิดมากนะ ตอนนี้เราก็...”

 

“...”

 

“...นั่นสินะ ใครจะพูดดีล่ะ”

 

“หือ...อะไร”

 

“ใครจะเป็นคนบอกเลิก”

 

พอนัตสึพูดมาอย่างนั้นฉันก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เรายังคงเป็นแฟนกันอยู่ ฉันพยักเพยิดให้เขาเป็นคนพูด

 

“งั้นเหรอ ก็ได้ งั้นเลิกกันนะ!

 

เขาพูดประโยคนั้นออกมาด้วยแววตาเริงร่า ช่างเป็นการบอกเลิกที่ตลกที่สุด -0-

 

“อื้อ” ฉันตอบรับไปโดยไม่คิดอะไร “นัตสึ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ”

 

“หา” ดูเหมือนคนข้างๆ จะตั้งตัวกับคำขอบคุณไม่ค่อยทัน

 

“แล้วก็...ขอโทษสำหรับทุกอย่างด้วย”

 

“อะไรของเธอ -0-//” ฉันไม่ตอบ ให้เขาไปคิดเอาเองก็แล้วกันว่าฉันขอโทษอะไรไป - -; “แล้วนี่จะเอายังไงกับเกรย์ต่อ”

 

จู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดถึงใครบางคนที่มักจะทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ฉันนิ่ง

 

“ไม่รู้สิ ว่าแต่นายนั่นแหละ...ได้คุยกันเรื่องวันนั้นหรือยัง”

 

“ก็คุยแล้วนะ”

 

ฉันชวนนัตสึขึ้นไปห้องแต่งตัว แฮปปี้บอกว่าจะแยกไปหาคนอื่นๆ จึงเหลือแค่เราสองคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดกันอยู่ ดอกไม้ถูกเก็บกวาดออกไปหมดแล้ว คนผมสีชมพูเข้ามาในห้องของฝ่ายเจ้าสาว ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่งก่อนเดินออกมา

 

“เกรย์มันก็ขอโทษฉันล่ะนะ ประวัติศาสตร์จะต้องจารึก!

 

“มันใช่เรื่องมั้ย -0-

 

“ก็นั่นแหละน่า มันบอกว่ามันรู้ตัวว่าผิดที่ทำกับเธอแบบนั้น ฉันก็ไม่ได้อะไรนะ แต่ก็บ่นมันไปนิดหน่อย ฮ้า! รู้สึกดีชะมัดที่ได้สั่งสอนไอ้ตาตกนั่นอ่ะ”

 

ฉันว่านี่มันแรงแค้นส่วนตัว - -;

 

“แล้วนายบอกเกรย์ไปหรือเปล่า...เรื่องความรู้สึกของเรา”

 

“ไม่แน่ใจแฮะ ฉันจะไปจำทุกประโยคได้ยังไง” นัตสึเกาหัวแกรกๆ “จำได้แค่ว่า...มันบอกว่ามันเห็นฉันกับเธอ...จูบกัน”

 

เสียงของนัตสึเบาลงตอนที่พูดคำสุดท้าย ฉันขนลุกซู่ เขาจะไปเห็นได้ยังไง O_O ในเมื่อตอนนั้นพวกเราอยู่ชิงช้าสวรรค์ หรือเขาจะนั่งอยู่ที่กระเช้าอันข้างๆ...ไม่มีทาง ฉันไม่เห็นนะ ฉันว่าฉันสำรวจดีแล้ว Q[]Q

 

“มันถามว่าฉันคืนดีกับเธอแล้วเหรอ เห็นสีหน้าพ่ายแพ้ของมันฉันก็เลยแกล้งตอบไปว่าใช่!

 

“นัตสึ!

 

ที่แท้เกรย์หลบหน้าก็เพราะเข้าใจไปเองว่าฉันกับนัตสึกลับมาดีกันแล้วงั้นสิ! โธ่เอ๊ย แล้วดูที่หมอนี่ตอบไปสิ ทำไมมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้เนี่ย

 

“ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า ฉันบอกมันไปว่าเราจูบกันเพราะอะไรต่างหาก”

 

มันฟังแล้วดูดีขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่าว้า แถมเหตุผลก็อันเดียวกับตอนที่เกรย์จะจูบฉันชัดๆ

 

“หลังจากนี้ฉันควรจะทำอะไรต่อเนี่ย”

 

ฉันกอดอกทำหน้าเซ็งพลางคิดไม่ตก ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนหลบหน้าไปก่อน แปลว่าฉันจะต้อง...ง้อหรือเปล่า

 

เออ เอาวะ ถ้าอย่างน้อยมันจะทำให้เรากลับมาคุยกันได้ แค่เข้าไปทักก่อนก็คงไม่เป็นอะไร...เพราะฉันคือลูซี่ผู้ร่าเริง

 

แล้วก็เป็นเพื่อนทีมเดียวกันกับเกรย์ด้วย...

 

นัตสึบอกว่าเกรย์น่าจะอยู่ห้องข้างๆ ฉันนี่แหละ เขาก็เลยเดินไปเป็นเพื่อนเพราะมันเป็นห้องของเหล่าเจ้าบ่าว ถึงแม้เจ้าบ่าวก็คือพวกเพื่อนสนิทฉันเอง แต่มันก็ห้องผู้ชายล่ะนะ...ไม่ค่อยกล้าผลีผลามทำอะไรเท่าไหร่

 

คนในชุดสูทสีขาวเดินนำแล้วเปิดประตูห้องนั้น ร่างของเขาบังอยู่ทำให้ฉันไม่เห็นข้างใน

 

“ไอ้...เกรย์?”

 

ฉันพยายามดันตัวนัตสึออกให้เหลือช่องว่างให้ฉันบ้าง แต่พอได้เห็นว่าภายในห้องเป็นยังไง ฉันก็ก้าวขาไม่ออก

 

จูเบียนั่งอยู่หน้ากระจก เจ้าตัวมองฉันอย่างตกใจ ข้างหลังเธอก็คือชายหนุ่มผมดำที่กำลังถอดเวลคลุมผมให้คนที่ใส่ชุดเจ้าสาวอยู่

 

หน้าอกฉันปวดแปลบจนต้องถอยหลังออกมา รู้ทั้งรู้ในใจว่ามันมีไม่อะไรแต่กลับไม่ชอบให้ทั้งคู่ทำแบบนั้น ฉันเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าแล้วกระตุกชายเสื้อของนัตสึ

 

“ไปส่งฉันหน่อยได้มั้ย”

 

“ได้...แต่เปลี่ยนชุดก่อนนะ อึดอัดจะแย่”

 

“ไม่...”

 

“หา?”

 

“ฉันจะกลับตอนนี้”



=========================================

เฮ้ยยย เจ้าเกรย์ทำอะไรเนี่ยย

กำลังจะจบสวยแล้วแท้ๆ T____T

ตอนหน้าจะเข้าสู่บทส่งท้ายแล้วน้า

ฟิคอะไรไม่รู้โมเมนต์พระนางน้อยเวอร์ฮืออออ

เพราะงั้นก็รอตอนพิเศษอีกสองตอนด้วยเนอะ

จะจัดเต็มให้เลย รวมถึงปมคู่อื่นๆ ด้วย 555555555

อย่าเพิ่งทิ้งกันน้าาา อิอิ ร้ากกกก <3


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

554 ความคิดเห็น

  1. #523 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:02
    เกรย์ นายทำอะไร!!!!! >0<
    #523
    1
    • #523-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 28)
      17 มิถุนายน 2560 / 20:10
      ฮือออออ
      #523-1
  2. #522 SawaleeTik (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 22:41
    เกรย์แก่ทำอะไร
    #522
    1
    • #522-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 28)
      17 มิถุนายน 2560 / 20:10
      นั่นเซ่!
      #522-1
  3. #395 Welkin Evil'Lover (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 22:36
    แอร๊ยย -///- นอนห้องเดียวกัน ฟินนน
    #395
    0
  4. #331 Love fairy tail (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 12:18
    เกรย์นอนเฉยๆเหรอ
    #331
    0
  5. #227 riren (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 11:43
    เฮ้ย เกรย์!! -*-
    ไม่ดีละนะ แบบนี้ นี่มันแย่งกันชัดๆเลยนี่หว่า
    #227
    0
  6. #169 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 22:36
    เกรย์จ๋า~เรื่องเเบบนี้ทำไมไม่รอหลังเเต่งงานกันละ=w=~~(?)<<<<(คิดอะไรอยู่ฮะ!!=[]=//ลูซี่)
    #169
    0
  7. #116 klamreborn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กันยายน 2555 / 14:03
    Happy หายไปไหนอะ?
    #116
    0
  8. #115 yaiteenoi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 10:44
    อ๊ายยย นอนข้างๆคิดไรกันนะ กิ้วกิ้ว 
    #115
    0
  9. #113 wimpykid (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 20:03
    ชอบบบบบบบบบบบบบ
    #113
    0
  10. #112 Daywalker (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 19:10
    อั้ย~!!อยากอ่านตอนต่อไปจัง~!!'w'~
    #112
    0
  11. #111 teresa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 12:01
    นอนเฉยๆแน่นะ ไม่เชื่อ (กลัวว่าจะไปลักหลับ ลูซี่)
    #111
    0
  12. #110 s and p (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 01:03
    ชะอุ้ย=///= นอนเฉยๆแน่หรอ555
    #110
    0