[Fairy Tail ★ RE-UP!] รักของผู้เชิญเทพแห่งดวงดาว ★

ตอนที่ 19 : ★ EPISODE 17 ★ ว้าวุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    25 เม.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 

E P I S O D E          17


เสียงสัญญาณดังขึ้นเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เปลือกตาฉันค่อยๆ เปิดออก สัมผัสนุ่มๆ บนหัวทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองอัตโนมัติ และก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นผิวแก้มเนียนใสของคนข้างๆ ในระยะประชิดจนสายตาปรับโฟกัสไม่ได้

 

ฉันตัวแข็งทื่อ รู้สึกใจเต้นแรงผิดปกติจนต้องยกมือมาทาบอกตัวเอง กลัวว่าเกรย์จะตื่นมาได้ยิน และไม่ทันที่ฉันจะถอยใบหน้าออกมา เขาก็ค่อยๆ ลืมตาอย่างงัวเงีย ผละหัวออก ขยี้ผมให้ได้ทรงอยู่แป๊บนึงแล้วมองมาทางฉัน ก่อนจะมีรอยสีแดงจางขึ้นที่แก้ม

 

เห็นอย่างนั้นแล้วฉันรีบลุกขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูกก่อนจะเดินออกจากรถไฟไปโดยไม่รอคนตัวสูง ระหว่างเดินออกมาก็พยายามตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และผ่อนออกช้าๆ เผื่อหัวใจจะกลับมาเป็นปกติได้บ้าง

 

“หลังจากนี้จะไปยังไงต่อเหรอ” เอลซ่าที่ลงมาก่อนเป็นคนเอ่ยถามขึ้นมา นัตสึยังพิงเกราะเธออยู่ในสภาพมึนๆ ฉันรอจังหวะให้เกรย์เข้ามาร่วมวงก่อนแล้วค่อยตอบ

 

“เห็นพ่อบอกว่าจะส่งคนมารับน่ะนะ อืม...” ฉันเขย่งเท้าและกวาดสายตามองไปรอบๆ ชานชาลา เผื่อจะเจอคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาบ้าง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพ่อจะส่งใครมารับ “อ๊ะ นั่นไง ดูจากชุดแล้วน่าจะมาจากบ้านฉันแน่ๆ”

 

ทันทีที่ชี้มือออกไป ฉันก็เสียจังหวะการทรงตัวและกำลังจะล้ม คนข้างๆ ฉันรีบคว้าข้อมือฉันไปจับทันที

 

...ฉันเองก็จับไหล่เขาไว้เหมือนกัน

 

“เอ่อ...” เมื่อทรงตัวได้ฉันก็รีบผละออกจากเกรย์ เขาเองก็ปล่อยข้อมือฉัน ถึงแม้มันอาจจะไม่ใช่ท่าที่ชวนให้รู้สึกวาบหวามสักเท่าไหร่ (ก็แค่คนจะเซล้มแล้วต่างจับกันไปกันมาเองนี่นะ) แต่เป็นที่หัวใจฉันเองที่กำลังจะรู้สึกแบบนั้น

 

“ลูซี่ ไม่เป็นไรนะ” นัตสึเหมือนจะได้สติ เขารีบมาแตะตัวฉันอย่างเป็นห่วง ฉันพยักหน้าให้เบาๆ และยิ้มร่า

 

“คุณหนู!? คุณหนูใช่มั้ยขอรับ!? วันนี้นายท่านส่งให้กระผมมารับคุณหนูและเพื่อนๆ เชิญทางนี้เลยขอรับ”

 

ชายตัวสูงท่าทางสะอาดสะอ้านที่คงจะเป็นคนขับรถม้าเข้ามาหาฉัน เอ้อ บางทีก็ควรจะแนะนำตัวสักนิดนึงนะ ฉันจำคนของที่บ้านได้ไม่หมดหรอก T_T ขอโทษด้วยนะ

 

 

ม้าสีน้ำตาลพาเรามายังคฤหาสน์ฮาร์ทฟิเลีย หรือเรียกง่ายๆ ว่าบ้านฉันนั่นเอง หลังจากลงจากรถม้า นัตสึก็แทบจะคลานไปอ้วกกองสุดท้ายที่พุ่มไม้พุ่มหนึ่ง แอบสงสารต้นไม้อ่ะ -0-; จะห้ามก็ไม่ได้อีก เฮ้ออ ดราก้อนสเลเยอร์นี่ก็น่าเห็นใจเนอะ

 

“ขากลับฉันก็ต้องนั่งไอ้นั่นเหรอ ไม่เอาด้วยแล้ว ขอบินกลับเองดีกว่า TOT” คนสภาพดูไม่ได้นอนแผ่หลาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เอลซ่าหัวเราะคิกคัก

 

“นายเป็นคน นายจะบินไปได้ยังไงเล่า”

 

“โธ่ลูซี่ ก็แฮปปี้ไง!

 

“ไม่เอาด้วยหรอก ขี้เกียจ เมื่อย หนักด้วย! ไอล์!

 

แฮปปี้ทำทีหยิ่งกับนายตัวเอง ฉันยิ้มก่อนจะหันไปมองโฉมหน้าโฉมตาสิ่งที่ฉันเรียกมันว่าบ้านก่อนจะเหล่ไปมองคนที่ไม่ปริปากพูดอะไรเลย เขายืนชมนกชมไม้ไม่สนใจพวกเราที่คุยกันเล่น

 

มันเป็นเรื่องปกติของเขา...หรือว่าเป็นเพราะฉันกันแน่นะ?

 

 

คุณสเป็ตพาพวกเราเข้าบ้านไปและให้เมดมาช่วยเปลี่ยนชุด ฉันก็ยังคงใส่ชุดสีชมพูขาวนั่นเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือรู้สึกว่ามันคับมากซะด้วยสิ -0- กระโปรงนี่ก็ยาวไม่ถึงตาตุ่มฉันแล้ว ฉันคงจะโตขึ้นมากสินะ

 

ฉันเข้าไปนั่งรอในห้องทานอาหารที่ประกอบไปด้วยโต๊ะยาวๆ หนึ่งโต๊ะและเก้าอี้อีกเป็นตับ ข้างบนประดับไฟระย้าที่ฉันไม่รู้ว่าราคากี่พันล้านจีเวล ไม่นานนักเอลซ่าก็ปรากฏตัวพร้อมกับชุดคล้ายๆ ฉันแต่สีขาวทั้งตัวตัดกับผมสีแดงเพลิงของเธอ เกรย์กับนัตสึก็ใส่สูทซะเรียบร้อย ดูเป็นผู้เป็นคนไปเลย ถ้าไม่ดูสีหน้าอ่ะนะ

 

“ให้ฉันใส่ไอ้นี่กินข้าวอ่ะนะ ลำบากแท้” นัตสึบ่นอุบอิบ แต่แฮปปี้ดูตื่นเต้นมาก เพราะคิดว่าคงมีเนื้อปลาไฮคลาสรออยู่มั้ง =_=;;

 

“อือ นิดนึง ฉันรู้สึกว่าชุดมันเล็กมาก แบบนี้จะกินอะไรไหวเหรอเนี่ย” คนผมแดงพูดพลางดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฉันออกแล้วนั่งลง เกรย์นั่งข้างๆ เธอโดยไม่บ่นอะไร ส่วนนัตสึกับแฮปปี้นั่งข้างๆ ฉัน อาหารต่างๆ เริ่มนำมาเสิร์ฟ อย่างกับอยู่ภัตตาคารแน่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อก่อนฉันทำอะไรแบบนี้อ่ะ

 

นัตสึยังคงง่วนอยู่กับชุดที่ค่อนข้างเป็นทางการ ฮะๆ คงจะไม่ชินนั่นแหละ “นี่นัตสึ ถ้าได้แต่งงานแล้ว ฉันว่านายอาจจะได้ใส่ชุดแบบนี้บ่อยขึ้นนะ”

 

“ลูซี่ชวนผู้ชายเข้าบ้านแหละไอล์!

 

“ไม่ใช่แบบนั้นมั้ยล่ะยะ!” ฉันแว้ดใส่เจ้าแมวหยาบคาย “ฉันแค่จะบอกให้นัตสึปรับตัวนิดหน่อยต่างหาก -0-;;

 

“ถ้างั้นก็ควรจะไปซื้อชุดมาไว้ให้พอดีตัวบ้างสินะ ไว้ฉันมาด้วยอีกได้หรือเปล่า รู้สึกว่าอยากจะมาทานข้าวในชุดที่ใส่แล้วกินได้เยอะกว่านี้”

 

ฉันตอบรับไปพร้อมเสียงหัวเราะ หลังจากนั้นเราทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบ อาหารยังทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมต้องอลังขนาดนี้ กินกันยังไม่ถึงสิบคนเลย (แต่ถ้านับความกว้างใหญ่ของกระเพาะก็ไม่แน่ -0-) ฉันมองหน้าเกรย์ เขาดูแปลกไปจริงๆ นะ ทุกคนต้องรู้สึกสิ ทำไมไม่มีใครชวนเขาคุยบ้างเลยล่ะ

 

เอาวะ ฉันควรจะอยู่ในคราบลูซี่ผู้ร่าเริง ถ้าเงียบไปอีกคน อาจจะทำให้ผิดปกติไปมากกว่าเดิมก็ได้...

 

“...เกรย์ นายอึดอัดกับชุดบ้างหรือเปล่า” ฉันตัดสินใจถามเขาไป เขาเงยหน้ามาสบตาฉันนิดนึงก่อนจะเท้าคางลงบนโต๊ะและอ้าปากตอบ

 

“ฉันก็อึดอัดกับเสื้อผ้าทุกชุดนั่นแหละ”

 

เฮือก! ลืมเรื่องถอดผ้งถอดผ้าไปซะสนิทเลย นี่ถ้ากินๆ กันอยู่แล้วจู่ๆ เขาก็เปลื้องออกมาเงี้ย พ่อฉันไม่หัวใจวายตายเหรอ =[]=;;

 

“เอ่อ...คือ...นายห้ามทำนิสัยแบบนั้นตอนอยู่ที่นี่เด็ดขาดนะ เข้าใจมั้ย -0-” ฉันรีบตักรีบเตือน

 

“รู้แล้วน่า”

 

น้ำเสียงคนผมดำติดรำคาญใจเล็กน้อย ฉันเม้มปากเป็นเส้นตรง ทำไมบรรยากาศตรงนี้ถึงดูมาคุจังนะ ทั้งเอลซ่า ทั้งนัตสึ ทั้งแฮปปี้ ไม่มีใครชวนคุยอะไรสักอย่าง แถมดูมีมารยาทมากด้วย อาหารอยู่ตรงหน้าเป็นสิบ ยังไม่มีใครตักอะไรกินกันเลย

 

“ฉันว่าทำตัวตามปกติก็ไม่เป็นไรหรอกนะ พวกนายเกร็งกันเกินไปแล้ว -0-;;

 

“จริงเหรอ งั้นฉันจะกินล่ะนะ” นัตสึหยิบช้อนส้อม ตั้งท่าเตรียมสวาปามเต็มที่

 

“จะบ้าเรอะ! ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นเฟ้ย” ฉันรีบตีมือเขาจนเจ้าตัวสะดุ้งไป “เอ้อ นายก็...ทำตัวให้ปกติหน่อยนะ อย่าเพิ่งทำเสียงานล่ะ”

 

“ได้เลยครับพ้ม!” คนข้างๆ เหยียดหลังตรงเป็นการตอบรับ จังหวะนั้นเองประตูห้องทานอาหารก็เปิดออก มีเมดนำชายร่างสูงหน้าคุ้นตาเข้ามา ฉันยืนขึ้น และทุกคนก็รีบยืนตาม

 

“ลูซี่”

 

เขาเรียกฉันแค่นั้น ฉันยิ้มให้บางๆ “สวัสดีค่ะ ท่านพ่อ นี่เพื่อนๆ ของหนูเอง”

 

“อืม เชิญนั่งเถอะ” พอพ่อมาถึงหัวโต๊ะแล้ว พวกเราก็นั่งลง (คือจริงๆ ฉันนำก่อนแหละ) “คนไหนล่ะ”

 

พ่อมองนัตสึกับเกรย์สลับไปมา ฉันเลื่อนสายตาไปสบกับพ่อแวบนึง ฉันนึกว่าเขาจะรู้ซะอีก

 

“นัตสึค่ะ” ฉันตอบพลางหันไปมองคนข้างๆ ทำปากมุบมิบว่า ทักทายพ่อฉันเดี๋ยวนี้นะ

 

“เอ่อ...” คนหัวชมพูเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก “ไง ท่านพ่อ”

 

หางตาฉันเห็นเอลซ่ากับเกรย์เกือบหลุดขำพรืดออกมา เดาว่าแฮปปี้ก็ด้วยอ่ะ -0- พ่อฉันนิ่งไปเลย แต่เอาจริงๆ พ่อก็คงไม่อะไร ถึงฉันจะรู้ก็เหอะว่าเขาชอบแบบพิธีรีตองนิดนึง

 

“ทานข้าวกันเถอะค่ะ เย็นแล้วเดี๋ยวไม่อร่อยเนอะ ^^;

 

 

มื้อกลางวันผ่านมาด้วยดี...มั้ง -0- ให้ทายว่าเกิดอะไรขึ้น อาจคิดไม่ถึงเลยล่ะ คนที่เข้าขากับพ่อฉันที่สุดคือเอลซ่า เม้าท์อะไรกันก็ไม่รู้อ่ะ เดี๋ยวก็ข่าวเมืองโน้น ข่าวเมืองนี้ ส่วนนัตสึนี่เผลอหยิบผักด้วยมืออะไรแบบนี้ตลอด ดีนะไม่มีไก่ ไม่งั้นฉันว่าเขาก็คงจะแทะทั้งสูทอ่ะแหละ แฮปปี้ยังดูเรียบร้อยดี กินปลาโดยไม่สนใจใครเลย

 

ส่วนเกรย์น่ะเหรอ...รายนั้นเรียบร้อยอย่างคาดไม่ถึง ถ้าฉันไม่รู้จักเขาฉันคงคิดว่าเขามาจากตระกูลผู้ดี จริงๆ ก็มีบางช่วงที่ฉันแอบเห็นว่าเขาจะปลดกระดุม แต่เหมือนจะยับยั้งใจทัน ฉันเผลอแอบมองเขาตั้งหลายรอบแน่ะ T^T คือก็ไม่อยากมองนะ แบบว่า...การที่เขาเงียบแบบนั้น ยิ่งทำให้ฉันใจเต้นผิดจังหวะ ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลย

 

หลังจากทานเสร็จ ฉันบอกว่าอยากจะคุยกับพ่อสักหน่อย พวกนั้นเลยไปเดินเล่นกันที่สวน พ่อบอกว่าให้มาหาที่ห้องทำงาน ฉันล้างหน้าล้างปากอยู่สักพักแล้วค่อยตามไป

 

พอถึงห้อง ฉันเคาะประตูบานใหญ่สองที “ลูซี่เองค่ะ”

 

เมดที่รับใช้พ่ออยู่เปิดให้ฉันเข้าไป ร่างสูงใหญ่กำลังยืนอยู่ที่หน้าต่าง สายตาทอดมองลงไปข้างล่าง ฉันเดินเข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน

 

“มองอะไรอยู่เหรอคะ”

 

คำถามของฉันทำให้พ่อหันมา เขาเอามือไพล่หลัง สีหน้าเคร่งเครียด อยู่ๆ ใจฉันก็เต้นระส่ำ ความรู้สึกเลวร้ายที่เคยได้รับกำลังคลืบคลานเข้ามา ฉันไม่อยากเดาต่อไปเลยว่าพ่อจะพูดอะไร

 

“ฉันคงไปงานแต่งของแกไม่ได้”

 

...

 

อะ...อะไรนะ?

 

คือฉันไม่ได้ตกใจที่พ่อมางานแต่งงานไม่ได้ แต่ฉันงงแค่...

 

คนอย่างเขา...ยอมให้ฉันแต่งงานกับคนที่ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรให้จริงๆ เหรอ...

 

“ท่านพ่อ...”

 

“ขอโทษด้วยจริงๆ”

 

ฟึ่บ!

 

จู่ๆ ฉันก็ได้รับสัมผัสที่เมื่อก่อนอยากได้มาตลอด พ่อเข้ามากอดฉันและลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนโดยที่ฉันไม่คิดว่าคนแบบเขาจะทำเป็น

 

“โตเป็นสาวแล้วนะ หลังจากนี้...ดูแลตัวเองดีๆ”

 

“ท่านพ่อ...”

 

“ไม่สิ แกก็ดูแลตัวเองมาตั้งนานแล้วนี่นะ”

 

“...”

 

ฉันซุกหน้าลงไปที่ส่วนอกของคนตัวสูง ถึงจะเคยบอกว่าไม่อยากยุ่ง ไม่อยากเข้าใกล้ก็เถอะ

 

แต่ช่วงเวลาแบบนี้...ขอให้ฉันได้เก็บเกี่ยวเถอะนะ

 

ฉันกลัวว่าฉันอาจจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีก...

 

พ่อผละจากฉัน มองฉันด้วยสายตาเอ็นดูปนเป็นห่วง “ฉันขอโทษที่ไม่เคยทำตัวดีๆ กับแก”

 

“...”

 

“ฉันหวังว่าคนของแกจะไม่ทำแบบเดียวกันกับฉันนะ”

 

ไม่มีทางหรอกค่ะ...

 

ไม่ว่าจะนัตสึหรือเกรย์...เอ๊ะ! นี่ฉันคิดถึงเกรย์ทำไมเนี่ยยย =O=

 

“ลูซี่ ฉันอยากจะพูดกับแกอย่างหนึ่ง” พ่อจับไหล่ฉัน

 

“คะ”

 

“แกเคยทำตามที่ใจแกอยากทำแล้ว ครั้งนี้ แกก็ควรจะทำมันอีก”

 

“...?”

 

ฉันได้แต่ส่งสีหน้าสงสัยไปให้ เขาไม่พูดอะไรกลับมา

 

“ท่านพ่อ...ยอมให้ลูกแต่งงานจริงๆ เหรอคะ”

 

“ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน” พ่อเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง “เห็นแกมีความสุข ฉันก็รู้สึกผิดที่แกไม่เคยทำหน้าแบบนั้นกับฉันเลย”

 

“...”

 

“มันผิดที่ฉันเอง และฉันก็ไม่ควรกักขังแกให้อยู่กับฐานะที่แกไม่อยากจะเป็น”

 

“ค่ะ...ขอโทษด้วยนะคะ...”

 

“ฉันอยากเห็นแกมีความสุขจากสิ่งที่ฉันทำบ้าง”

 

“...”

 

“สิ่งที่ทำได้คงมีเพียงอย่างเดียว คือปล่อยแกไป ให้แกได้ใช้ชีวิตตามที่แกต้องการ”

 

“...”

 

“ฉันรู้ว่าผู้ชายของแก ดูแลแกดีทั้งนั้น”

 

“...?”

 

“เลือกความสุขให้ถูกล่ะ” เขาหันมาหยิบอะไรสักอย่างบนโต๊ะทำงานที่แสนจะยุ่งเหยิง เต็มไปด้วยกองกระดาษมากมาย “อีกสองสามวันสินะ เอานี่ไปช่วยคิดก็แล้วกัน”

 

พ่อยื่นใบเหลี่ยมๆ ยาวๆ มาให้จำนวนหกใบ ฉันรับมันมา ในนั้นเขียนว่า ‘AKANE RESORT’ มีรูปทะเล ที่พักและสวนสนุกเป็นสัญลักษณ์บอกว่ามันคืออะไร

 

“ขอโทษนะที่มีเวลาว่างให้แค่นี้ แต่ฉันคงต้องทำงานต่อแล้วล่ะ เอาไปเที่ยวเล่นให้สนุก อย่าลืมคิดถึงสิ่งที่ฉันบอกด้วย”

 

 

แกเคยทำตามที่ใจแกอยากทำแล้ว ครั้งนี้ แกก็ควรจะทำมันอีก

 

ฉันรู้ว่าผู้ชายของแก ดูแลแกดีทั้งนั้น

 

เลือกความสุขให้ถูกล่ะ

 

 

ระหว่างที่ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินออกจากตัวบ้านและมุ่งหน้าเข้าไปในสวน คำพูดของชายคนนั้นยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมาราวกับต้องการบอกอะไรบางอย่าง แต่ฉันคิดอะไรไม่ออกหรอกนะตอนนี้ มึนงงไปหมดแล้ว TOT

 

ในมือฉันถือตั๋วรีสอร์ตอาคาเนะ สถานที่ที่เคยไปแต่เที่ยวไม่สุดเพราะเจอเพื่อนเก่าของเอลซ่าแล้วก็มีเรื่องกัน ต้องไปบุกยันหอคอยสวรรค์ -0-; ชีวิตฉันนี่มันบู๊จริงๆ เลย

 

ด้วยความที่สวนบ้านฉันมันกว้างใหญ่เหลือเกิน มันก็ยากอยู่นะที่จะตามหาเพื่อนให้เจอในเวลาชั่วครู่ นี่เดินวนไปวนมาตั้งสองรอบแล้วฉันยังงงๆ กับสภาพแวดล้อมอยู่เลย แต่เอ...คราวก่อนนู้นก็เจอกันตรงหลุมศพของท่านแม่นี่นา บางทีพวกนั้นอาจจะรออยู่แถวนั้นก็ได้

 

ฉันเดินไปเรื่อยๆ รับลมเอื่อยๆ ที่สัมผัสกับผิวหนังอย่างแผ่วเบา ไม่นานนักก็เห็นร่างของสาวผมสีแดงเพลิงแวบๆ ฉันไม่ตะโกนเรียกเธอแต่ค่อยๆ เดินเข้าไปยังบริเวณนั้นจนกระทั่งได้ยินบทสนทนาบางอย่าง

 

“...ฉันว่าเธอควรไปหาหมอได้แล้ว”

 

“เออน่า เรื่องของฉันน่ะ”

 

เกรย์ที่กำลังลูบหลังคนอาเจียนดูเจื่อนไปนิดนึงเมื่อโดนตอบกลับมาแบบนั้น ฉันแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ ไม่รู้ว่าทำไมใจถึงสั่งให้ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไปดูอาการเอลซ่า

 

“นี่ถ้าเธอไม่บอกฉันสักทีว่าเธอเป็นอะไร ฉันจะสรุปเองเออเองว่าเธอท้องแล้วนะ -0-

 

“ท้อง!?

 

เฮ้ย! นี่ไม่ใช่เสียงฉัน ไม่ใช่เสียงเอลซ่า แต่เป็นเสียงไอ้แมวบินได้ที่มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดีนะที่แฮปปี้ลั่นไม่ดังมาก สองคนนั้นเลยยังไม่รู้ว่าพวกเราแอบอยู่ตรงนี้

 

นัตสึเองก็มาอยู่ข้างๆ ฉัน เขาทำตาโตและอ้าปากเหมือนตกใจ

 

“นายมาอยู่ตรงนี้ได้ไงเนี่ย”

 

“ก็นึกว่าเล่นซ่อนแอบ จะมาเล่นด้วย ไม่คิดว่าจะมาฟังพวกนั้นคุยอะไรกันนี่นา” คนข้างๆ เกาหัวแกรกๆ ฉันส่ายหัวอยู่ในที กี่ขวบแล้วเนี่ย คิดว่ามาเล่นซ่อนแอบเนี่ยนะ เชื่อเขาเหอะ =_=;;

 

“แต่เอลซ่าเนี่ยนะท้อง...” ฉันทำทีตกใจ “อย่างเอลซ่าเชียวนะ”

 

“ก็อยู่กับเจราล ฉันว่ามันก็ไม่แปลกมั้ง”

 

ฉันแอบนิ่งไปเมื่อได้ยินนัตสึตอบกลับมาอย่างนั้น เพราะว่าปกติเขาดูขี้เล่น ดูไม่สนใจอะไรพวกนี้นี่นา ได้ยินอย่างนี้มันก็อดเขินไม่ได้ -///-

 

เนี่ย เห็นมั้ย ฉันยังเขินกับนัตสึอยู่นะ!

 

#ดูเป็นนางวันทองสองใจขึ้นมาทันที

 

“เกรย์...”

 

“หา? อะไร”

 

พวกเรารีบปิดปากให้สนิททันทีเมื่อเอลซ่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง เธอลุกขึ้นจากพื้นโดยมีเกรย์คอยช่วยพยุง

 

“นายจะรับได้มั้ย” สายตาของสาวผมแดงเพลิงเหล่ลงมองพื้นดินด้วยแววตาแสนเศร้า

 

“...”

 

จังหวะนี้ฉันลุ้นมาก เหงื่อนี่ออกเต็มฝ่ามือ รับอะไรอ่ะ เกรย์ต้องรับอะไรเหรอ หรือว่าลูกในท้องเป็นลูกเกรย์ O_o

 

“ถ้าคนที่นายรักท้องกับคนอื่นน่ะ...”

 

อะไรนะ!

 


============================================

อมก. เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ชวนพีคมากๆ เลย

จำได้ว่าเวอร์ชั่นแรกทุกคนก็ฮือฮากับเรื่องเอลซ่ามากๆ

ที่สำคัญมันส่งผลกับนางเอกของเรามากๆ เลยค่ะ T^T // สปอยล์ให้ได้อะไรเนี่ยยย

ถ้าบรรยายแปลก ไม่ดี อ่านแล้วงง หลุดคาแรกเตอร์

บอกได้นะคะ จะนำไปปรับปรุง (ในเวอร์ชั่นหน้า 55555555) 

คือรู้สึกไม่ค่อยโอเคเลย อยากได้ฟีดแบ็ก T_______T;

ถ้าอยากรู้ว่าเอลซ่าท้องกับใคร ฝากติดตามกันด้วยน้าาาา

(สรุปนี่ฟิคคู่ไหนอ่ะ 55555)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

554 ความคิดเห็น

  1. #543 Sherlook207 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:12

    ไม่ต้องให้ตะลึงถึงลูซี่ คนอ่านก็ตะลึงค่าาาาาาา ToT

    เดี๋ยวก่อนเอลซ่าาาาาาาา นี่แผนใช่มั๊ยยยยยยยยยยยยย U_U

    #543
    1
    • #543-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 19)
      23 มีนาคม 2562 / 01:47
      /me รูดซิบปาก 55555555555555
      #543-1
  2. #480 $iviα✻ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 19:24
    เวอร์ชั่นนี้ก็ยังฮือฮาอยู่ค่ะ!! เล่นทิ้งคำพูดให้คาใจซะขนาดนี้55555

    สารภาพว่าผลจากการเคยอ่านเวอร์ชั่นแรกไม่ได้ช่วยให้หายลุ้นได้เลยค่ะ อ่านนานจนลืมหมดแล้ววววT T #หัวเราะทั้งนั้มตาร์
    #480
    1
    • #480-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 19)
      28 เมษายน 2560 / 23:17
      555555555 ดีใจที่รีดเดอร์ยังลุ้นอยู่นะ อิอิ
      #480-1
  3. #479 PairwaKung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:00
    เอลซ่าถามเเบบนี้หมายความว่าไง!!!!!!!หรือว่าเอลซ่าท้องกับนัตสึ(//โดนตบ ถีบ เตะ ต้อย)
    #479
    1
    • #479-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 19)
      28 เมษายน 2560 / 23:17
      ไม่บอก T_T
      #479-1
  4. #478 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:34
    มีความเข้าใจผิดแน่ๆ
    #478
    1
    • #478-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 19)
      28 เมษายน 2560 / 23:16
      รอติดตามกันน้าา ><
      #478-1
  5. #386 Welkin Evil'Lover (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 21:55
    -3- ฮิฮฺิ
    #386
    0
  6. #363 อย่าสนใจฉันเลย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 18:45
    "ฉันเคยรักเขา

    ตอนนั้นฉันรักเธอ และลืมเขาไปแล้ว

    แต่ตอนนี้เขา... ทำให้ใจฉันวุ่นวายอีกครั้ง"



    สรุปคนผิดคือเกรย์

    5555

    //อย่าสนใจค่ะ
    #363
    0
  7. #326 Love fairy tail (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 21:28
    T^T ซึ้ง
    #326
    0
  8. #301 คนชอบการ์ตูน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 19:54
    ไม่เห็นเป็นไรในเนื้อเรื่องหลักนัตสึยังมีลิซานน่าอยู่นี่
    #301
    0
  9. #278 NINJA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 12:07
    แง นัตสึน่าสงสารอ่าTT.TT ให้เจ้ช่วยปลอบมั้ย*.*
    #278
    0
  10. #220 riren (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 11:03
    งืออออ อ่านเมนท์ที เจอแต่คำว่าสงสารนัตสึ
    ก็จริงอ่านะ T^T
    #220
    0
  11. #215 Rock 64 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 18:30
    นัตสึ น่าสงสารอ่าาาาTT^TT
    #215
    0
  12. #198 ริน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 09:03
    สงสารนัตสึ
    #198
    0
  13. #161 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 22:05
    นัตสึน่าสงสารTAT!!! เเต่เค้าเชียร์เกรย์ง่าT.T....(ขอโทษน้านัตสึ...)
    #161
    0
  14. #64 MomoKumA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 14:35
    นาลูเถอะค่ะ สงสารนัตสึT"T
    #64
    0
  15. #49 pizzer (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 20:04
    แง ไรท์ สงสารนัตสึอ่า T^T
    #49
    0