[SF] FALLEN ANGEL short fics [Seohyun SNSD x EXO]

ตอนที่ 14 : 6th story ::: The secret admirer (SeoHun) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ส.ค. 59

"The secret admirer"
SeoHun



SEHUN POV

หลายคนบอกว่าเธอดูร่าเริงขึ้น

เธอกระโดดโลดเต้นไปทั่ว รอยยิ้มสดใสปรากฎอยู่บนใบหน้าเสมอ

เธอลืมเขาได้แล้ว

เธอคงต้องการให้คนอื่นคิดแบบนั้น

แต่ผมเห็น

เบื้องหลังที่ไม่มีใครสังเกต

ดวงตาคู่นั่นยังคงหม่นหมอง

เธอยังลืมเขาไม่ได้

 


“ฮยองชอบซอฮยอนนูนาเหรอ!?

“ชู่ อย่าเสียงดังดิ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน” ลู่หานฮยองรีบล็อคคอผมเอาไว้แล้วเอามือมาปิดปาก เมื่อได้รู้ความลับของฮยอง ผมก็ตื่นเต้นจนตะโกนออกมาอย่างลืมตัว

“ชอบจริงๆเหรอฮยอง”

“เออสิ” เขายอมรับแมนๆ แต่ก็เขินจนหน้าแดงไปถึงใบหู

“งั้นผมจะช่วยฮยองเอง”

หลังจากนั้นผมก็คอยเป็นกามเทพสื่อรักให้ลู่หานฮยอง กว่าทั้งคู่จะได้แลกเบอร์โทรศัพท์คุยกันก็ใช้เวลาเป็นปีเข้าไปแล้ว ซอฮยอนนูนาที่รู้สึกตัวช้ากับฮยองผู้ไม่ประสีประสาเรื่องความรัก ผมต้องทำงานหนักมาก ถ้ามีลู่หานกับซอฮยอนที่ไหนก็ต้องมีโอเซฮุนอยู่ด้วย ทั้งคอยจัดฉากให้ทั้งคู่ได้คุยกัน คอยแซวให้สาวเจ้ารู้ตัว พวกเราสามคนมักไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ จนกระทั่งพวกเขาตกลงคบกัน ผมก็กลายเป็นคนนอกโดยสมบูรณ์แบบ รอยยิ้มและสายตาอันอ่อนโยนของเธอที่เคยมอบให้ผม ตอนนี้กลายเป็นของลู่หานฮยองเพียงคนเดียว มันทำให้ผมรู้ว่าตลอดเวลาที่คอยช่วยฮยองนั่น...

ผมก็หลงเสน่ห์ของเธอเข้าอย่างไม่รู้ตัว

 



“เซฮุนอ่า ฮยองขอโทษ”

            ลู่หานฮยองก้มหน้าไม่ยอมสบตาด้วยความละอายใจ ผมพยายามซ่อนความผิดหวังและน้ำตาไว้ภายใต้ใบหน้าอันเฉยชา พี่ชายที่ผมรักที่สุดกำลังจะจากไป ผิดสัญญาที่ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

            “ผมรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง”

            ตั้งแต่คริสฮยองออกจากวงไป ผมก็รู้แล้วว่าประวัติศาสตร์มันจะต้องซ้ำรอย ผมเห็นมันในดวงตาของลู่หานฮยองมาตลอด ความลังเล ใจหนึ่งเขาคงอยากไปแต่อีกใจก็รู้สึกผิดที่ต้องทิ้งสมาชิกที่เหลือไว้เบื้องหลัง วันนี้เมื่อคอนเสิร์ตใหญ่จบลง เขาคงตัดสินใจได้แล้ว

“แล้วนูนารู้เรื่องนี้หรือยัง”

“อืม รู้แล้ว" ลู่หานฮยองยิ้มอย่างเศร้าๆ

"แล้วนูนาว่าไงบ้าง"

"เขาอวยพรให้ฉันโชคดี"

ผมถอนหายใจ สมกับเป็นซอฮยอนนูนาจริงๆ เธอไม่ยื้อห้ามฮยองของเขาไว้เลย แถมยังอวยพรให้อีกเนี้ยนะ เธอมักจะนึกถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ ทำไมถึงไม่รู้จักเห็นแก่ตัวบ้างนะ

"ฝากนายดูแลเธอแทนฉันด้วยล่ะ”

อย่ามาพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หน่อยเลย ผมจะไปแทนที่ฮยองได้ยังไง เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะตลอดเวลาในสายตาของเธอไม่เคยมีผมอยู่เลย

 



วันที่ลู่หานฮยองจากไป ผมพยายามติดต่อเธอแต่ไม่สำเร็จเลยตัดสินใจโทรหาทิฟฟานี่นูนา เลยได้รู้ว่าเธออยู่ที่หอพักและไม่ยอมออกจากห้องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

“ซอฮยอนอ่า” แทยอนนูนาเคาะประตูเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนในห้องก็ไม่มีทีท่าจะสนใจ เธอจึงยอมแพ้แล้วปล่อยให้ผมจัดการเอง

“นูนา ผมเซฮุนเอง เปิดประตูเถอะ” ยังคงไร้เสียงตอบรับ

“ได้โปรดเถอะ” ผมยืนพิงประตูพูดอ้อนวอนอยู่นาน กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงปลดล็อคประตู ภาพหญิงสาวตรงหน้าทำให้หัวใจของผมเจ็บปวด ดวงตาของเธอบวมแดง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวและคราบน้ำตาที่ยังประทับอยู่บนใบหน้า เธอดูเปราะบางราวจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อหน้า ผมต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้คว้าเธอเข้ามากอด

“นูนา ผมขอโทษ”

“ขอโทษทำไม นายไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย” หญิงสาวฝืนยิ้ม ผมพยายามยิ้มตอบแต่มันคงเหมือนการยกมุมปากขึ้นมากกว่า “เขาไปแล้วใช่มั้ย” เสียงแตกพร่าเบาดั่งเสียงกระซิบ ผมพยักหน้าตอบ แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเธออีกครั้ง หญิงสาวลงไปนั่งกองกับพื้น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวโยน

ผมนั่งลงข้างเธอเงียบๆ ไม่มีคำพูดปลอบโยนเพราะรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ผมปล่อยให้เธอร้องไห้อย่างเต็มที่ หวังว่าความเศร้าภายในใจจะไหลออกไปพร้อมกับหยาดน้ำตา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เสียงสะอื้นของเธอค่อยๆเบาลงและเปลี่ยนเป็นเสียงหายใจสม่ำเสมอ ผมอุ้มเธอขึ้นนอนบนเตียง ความรู้สึกผิดท่วมท้นอยู่ภายในใจ แม้เธอจะบอกว่าไม่ใช่ความผิดของผม แต่ผมเป็นคนทำให้ทั้งคู่รักกัน ถ้าผมไม่ตกลงที่จะช่วยลู่หานฮยอง เธอคงไม่ต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้

“อย่าไปนะ อย่าทิ้งฉันไป”

ผมรู้สึกดวงตาร้อนผ่าว ไม่แน่ใจว่าน้ำตาที่ไหลออกมานั้นสาเหตุเพราะเสียพี่ชายคนสนิทไปหรือเพราะมือเล็กที่คว้ามือผมไว้แน่นกันแน่ แต่ผมก็ปล่อยให้มันไหลรินออกมา

ผมกำมือเธอไว้ บรรจงปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากมน แม้ว่าในความฝันนั้นเธอไม่ได้พูดกับผม แต่คืนนี้ผมจะอยู่ข้างกายเธอเอง

 


 

“ช่วงนี้ซอฮยอนนูนาดูร่าเริงขึ้นแล้วนะ” จงอินที่นั่งดูจอมอนิเตอร์อยู่ด้วยกันพูดขึ้นมา

 “คงงั้นมั้ง”

“ตอนถ่ายหนังด้วยกันที่จีนนะ นูนาเฟรนลี่มากเลย” ชานยอลเสริม ผมพยักหน้ารับแต่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เกือบสองปีที่ผ่านมาเธอหักโหมทำงานหนักมาก

ต่อหน้ากล้องนั้นเธอดูสดใสราวกับแสงแดดยามเช้า คนอื่นอาจไม่ทันสังเกตเห็นแต่เมื่อเธอเผลอความเศร้าที่ซ่อนเอาไว้มักจะปรากฏออกมาเสมอ ผมรู้ เพราะเธออยู่ในสายตาของผมเสมอ ผมหลอกตัวเองว่ากำลังทำหน้าที่แทนลู่หานฮยอง แต่ใจจริงแล้วผมทำเพื่อตัวเองต่างหาก

หลังจากวันนั้นที่เธอร้องไห้ต่อหน้าผม ซอฮยอนนูนาก็ไม่เคยพูดเรื่องลู่หานฮยองขึ้นมาอีกเลย เธอยังคงยิ้มแย้มทักทาย แต่ผมรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันเปลี่ยนไป ห่างเหิน จากรุ่นพี่รุ่นน้องคนสนิทกลายเป็นแค่คนรู้จักกัน เธอพยายามหลีกเลี่ยง ไม่มีข้อความ ไม่มีการคุยเรื่องส่วนตัวหรือนั่งกินกาแฟที่ร้านประจำ อาจเป็นเพราะการอยู่กับผมทำให้เธอคิดถึงลู่หานฮยองก็เป็นได้

“เอ็กโซเตรียมตัวได้แล้ว” ผมสะบัดหัวไล่ความคิดเรื่องเธอ เด้งตัวขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปเตรียมตัวหลังเวที คอนเสิร์ตเอสเอ็มทาวน์ผ่านไปกว่าครึ่งทางแล้ว เสียงเพลง catch me if you can ดังกระหึ่ม ท่าเต้นอันร้อนแรงเรียกเสียงเชียร์จากแฟนๆ ผมเองก็ละสายตาจากเธอไม่ได้เช่นกัน

“จ้องจนตาจะหลุดจากเบ้าอยู่แล้ว” จงแดฮยองเดินเข้ามาแซวแล้วตบไหล่เสียงดังป้าบ

“โอ้ย เจ็บนะฮยอง” ผมเบี่ยงตัวออกห่าง

“โซฮอทจริงๆเลย” แบคฮยอนฮยองผิวปากแล้วเหล่มองผมด้วยสายตาขี้เล่น “ไม่รีบออกตัวเดี๋ยวก็โดนคนอื่นคว้าไปก่อนหรอก”

“ฮยองพูดเรื่องอะไรน่ะ” ผมแกล้งตีหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อเลย” พูดแล้วแบคฮยอนฮยองก็ต่อยเข้าที่ต้นแขน ผมหรี่ตามองเจ้าของหมัด เจ็บนะเนี้ย “เป็นมักเน่แล้วคิดจะปิดบังฮยองเหรอ” คนตัวเล็กส่ายหน้าแล้วกอดคอผม

“ปิดไม่อยู่หรอก ปีที่แล้วฉันเห็นนะว่านายเดินตามนูนาต้อยๆเลย” จงอินที่จู่ๆก็โผล่มาข้างหลังช่วยผสมโรง เขากำลังพูดถึงคอนเสิร์ตเอสเอ็มทาวน์ปีที่แล้ว ข้างหลังเวทีค่อนข้างมืดเลยไม่มีใครสังเกตใบหน้าของผมที่แดงขึ้นมา

“เดี๋ยวฉันแย่งมาเอง” คยองซูฮยองพูดเล่นหน้าตาย เรียกเสียงหัวเราะจากรอบข้าง

“ฮยอง! พอได้แล้ว” ผมขึ้นเสียง พยายามหาทางหลบจากบรรยากาศอึดอัดนี้ โชคดีที่เสียงเพลงจบลงพอดี ผมโค้งให้เหล่านูนาที่วิ่งเข้ามายังหลังเวที ซอฮยอนนูนาแค่โบกมือตอบ ไม่มีการสบตาและรอยยิ้มเหมือนก่อน ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอไป

“เซฮุนอ่า นายช่วยคนอื่นมามากพอแล้ว คราวนี้พวกฮยองจะช่วยนายเอง” ไม่ทันที่จะได้ตอบโต้อะไร ผมก็ถูกทิ้งอยู่ข้างหลัง ผมรีบวิ่งตามออกไปยังตำแหน่งของตัวเอง ในหัวยังคงมีคำพูดของซูโฮฮยองวนเวียนอยู่

 



เพลง hope ปิดคอนเสิร์ตดังขึ้นดั่งเช่นทุกครั้ง ศิลปินในค่ายต่างเดินทักทายผู้ชม หลังจากถูกจงอินทักผมก็พยายามที่จะไม่เดินตามซอฮยอนนูนา แต่ก็สายตาก็อดที่จะมองหาเธอไม่ได้

เมื่อเพลงใกล้จบ ทุกคนต่างมายืนเรียงกันหน้าเวทีใหญ่ ผมถูกซูโฮฮยองกับจงอินเกี่ยวแขนคนละข้างแล้วลากไปยืนข้างหลังซอฮยอนนูนา หญิงสาวกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง โดยไม่รู้เลยว่าผมยืนอยู่ข้างหลัง

เธอโบกมือส่งจูบเป็นแฟนเซอร์วิสให้กับผู้ชม สองมือกวาดไปทั่ว เธอถอยหลังมาก้าวหนึ่งแล้วชนเข้ากับแผ่นอกของผม 

ซอฮยอนนูนาตกใจรีบหันมาขอโทษ ใบหน้ายังเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของผม..กับลู่หานฮยอง ช่วงวินาทีหนึ่งเหมือนความห่างเหินนั้นจะหายไป แต่มันช่างสั้นนัก เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบตากัน หญิงสาวรีบปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วตบไหล่ผมเบาก่อนจะเดินนำหน้าไป ทิ้งผมไว้เบื้องหลังกับหัวใจที่เต้นรัว



หลังคอนเสิร์ตจบลง ระหว่างเดินกลับไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า จู่ๆผมก็ถูกล็อคแขนจากข้างหลัง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของชานยอลฮยองกับเสียงหัวเราะคิกคักของสมาชิกดังขึ้นรอบตัวผม

“ฮยอง! ทำอะไรน่ะ” ผมโวยวาย พยายามดิ้นให้หลุด แต่ยิ่งดิ้นฮยองคนอื่นก็ยิ่งเข้ามาช่วยจับมากขึ้น “เงียบแล้วตามมาเถอะหน่า”

เมื่อเห็นว่าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ ผมจึงยอมถูกลากไปโดยดี แต่เมื่อเห็นปลายทางที่กำลังจะไป ผมก็รีบขืนตัวเอาไว้

“เฮ้ย ฮยอง! มาที่นี่ทำไมน่ะ!” พวกเขาพาผมมาหยุดที่หน้าห้องพักของรุ่นพี่โซนยอชิแด ซูโฮฮยองเคาะประตูแล้วรีบเปิดเข้าไป เสียงวี้ดว้ายอย่างตื่นเต้นของสาวๆในห้องดังขึ้นเมื่อเห็นพวกผม

“มาแล้วๆ” ซูยองนูนาตะโกนเสียงแหลม หลังจากนั้นนูนาทั้งหลายก็พากันวิ่งออกจากห้องไป ผมถูกผลักกระเด็นเข้าไปในห้องพัก เสียงปิดประตูดังขึ้นข้างหลัง ผมพยายามเปิดแต่มันถูกดันไว้จากข้างนอก เสียงหัวเราะของชายหญิงผสานกันอยู่อีกฝากของประตู ผมหันไปมองรอบห้องด้วยความงงงวย ซอฮยอนนูนาเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้อง เธอเองก็มีสีหน้าตกใจ คงไม่รู้เหมือนกันว่าสถานการณ์ทีเกิดขึ้นคืออะไร

“เซฮุนอ่า นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมกับเธอได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ (ถ้าไม่นับพวกที่อยู่หลังประตูอ่ะนะ)

“เซฮุนย่า นี่เป็นโอกาสของนายแล้วนะ” ซูโฮฮยองตะโกน

“สู้เข้านะเซฮุนนี่” เหล่านูนาช่วยกันส่งเสียงเชียร์

ผมส่ายหน้าแล้วยกมือขึ้นกุมขมับ ที่ฮยองบอกว่าจะช่วยคือทำแบบนี้เนี้ยนะ

“เซฮุน ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่” ซอฮยอนนูนาที่ยังคงสับสนถามขึ้นมาอีกครั้ง ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันไปจ้องดวงตาคู่โต เราสบตากัน ต่างคนต่างไม่พูดอะไรแล้วเธอก็หลบตาหนี เธอกำลังจะผลักผมออกไปอีกแล้ว เห็นอย่างนั้นความกล้าก็ลุกฮือขึ้นมาข้างใน สองปีที่ผ่านมานี้ผมไม่กล้าเข้าหาเธอเพราะคิดว่าเธอยังต้องการเวลาเพื่อลืมลู่หานฮยอง แต่ผมจะไม่ยอมอีกแล้ว

ผมเดินตรงเข้าไปหาเธอ หญิงสาวลุกขึ้นจากโซฟาตั้งใจจะเดินหนี แต่ผมนั้นไวกว่า ผมวางมือทั้งสองข้างบนพนักโซฟาทำให้เธอต้องนั่งลงอีกครั้ง ขังเธอเอาไว้ระหว่างร่างกายของผม เธอก้มหน้านิ่ง มือทั้งสองจับกันไว้แน่นบนตัก

“นูนามองผมสิ” เธอยังคงนั่งนิ่ง “นูนา มองผม” เธอค่อยๆช้อนตาขึ้นมองเมื่อผมใช้น้ำเสียงออกคำสั่ง

ผมคิดถึงดวงตาคู่นี้เหลือเกิน

“เซฮุน อย่าทำแบบนี้เลย” เสียงของเธอสั่นเครือ ผมคว้าตัวเธอเข้ามาไว้ในแนบอก พอกันที่กับการฝืนใจไม่ให้แตะต้องตัวเธอ

“นูนา ได้โปรด ฟังผมก่อน” ผมกอดเธอไว้แน่น กลัวว่าถ้าคลายอ้อมกอดแล้วเธอจะหนีหายไป ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังสั่น สมองพยายามเรียบเรียงความรู้สึกอันพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูด แค่บอกความในใจทำไมมันถึงยากแบบนี้นะ

ระหว่างที่ผมกำลังสู้รบกับตัวเองว่าจะบอกความรู้สึกออกไปอย่างไรดี ซอฮยอนนูนาก็ยกแขนขึ้นมากอดผมตอบ หัวใจของผมเต้นรัว ความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาทันที ไม่ว่าคำตอบของเธอจะเป็นอะไร ผมก็ตัดสินแล้วว่าจะพูดความรู้สึกของตัวเองออกไป

“ซอฮยอนนูนา ผม...”



................................................................................................................

จบไปแล้วกับ The secret admirer ::: Sehun POV

เพิ่งเคยแต่งแบบมุมมองของหนุ่มๆครั้งแรก ชอบไม่ชอบอย่างไรติชมกันได้นะคะ

ส่วนเซฮุนจะบอกอะไร? และซอฮยอนจะตอบว่าอะไรนั้น...

ความลับจ้าาาา 55555

ขอดูกระแสก่อนนะ ถ้าชอบกันจะแต่งภาคต่อเป็น Seohyun POV อีกตอน

ขอบคุณที่ติดตาม อย่าลืมเม้น & โหวตให้กำลังใจกันนะคะ

บะบาย ^^


(ps. แปะ link เพิ่มความฟิน ><)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

331 ความคิดเห็น

  1. #321 Mr.JYH (@warnjeed) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:47
    จบแบบนี้คือฆ่ากันชัดๆค่ะ ฮรืออออออออ 
    #321
    0
  2. #320 S&H (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 16:01
    ไรท์จ้าอย่าจบแบบนี้สิมาต่อเถอะนะค่ะแบบนี้ไมไหวแล้วววว
    #320
    0
  3. #319 โซวอน ซอฮยอน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 12:53
    อ้ายยย เน่จะบอกชอบเเร้ววว

    เขินนน น้องชออย่าเมินเน่เรยยน่ะะ

    #319
    0
  4. #318 แม่นางหงส์เอ๋อ (@nururu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 11:03
    ต่่อเถอะค่ะไรท์ได้โปรด ลุ้นให้ฮุนสารภาพรักซักที จะติดตามเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #318
    0
  5. #317 นูน่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 08:04
    บอกตรงมันค้างคามากกก กำลังลุ้นเลยเลื่อลงมาเฮ้ยจบแล้วจบได้ไง มาต่อเลยนะไรท์เตอร์ โปรดเถิดดวงใจ 5555
    #317
    0
  6. #316 Kpcrescent (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 21:31
    สนุกคะ แต่งต่อนะคะ อยากรู้ว่าฮุนจะกล้าสารภาพมั้ย แล้วน้องซอจะตอบว่ายังไง

    #316
    0
  7. #315 CocoVivi (@nut_777_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 15:53
    ค้างงงงงงงง แต่งต่อเถอะค่ะไรท์ อยากรู้ซอฮยอนจะตอบเซฮุนว่ายังไง จะรุ้สึกเหมือนกันหรือป่าววว // รอนะค่าาา
    #315
    0
  8. #314 Twinkle_Soshi (@caretyler_june) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 00:21
    งื้อออออ ค้างมากค่ะ ฮุนจะบอกชอบได้หรือเปล่านะ ><
    #314
    0
  9. #313 EdelWeiss Eye (@fanatic06622) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 13:16
    เค้าอยากให้มีต่อ เค้าฟินมากเลยตอนที่รู้ว่าซอชนฮุน
    มันแบบกุชปคู่นี้ นานๆทีมีโมเม้น
    ไม่คิดว่าไรท์จะแแต่งอะ เซอไพรมาก
    อ่านแล้วยิ่งชอบ อยากให้เป็นเรื่องจริง 5555
    โคตรมโน แต่งต่อนะคะ เค้าจะรอ จุ้บบ
    #313
    0
  10. #312 seohyun_only (@nanoai16) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 06:44
    มันค้างอ่ะขอภาคต่อเลยนะคะๆๆๆๆ
    #312
    0
  11. #311 น้องซอ (@nickname11) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 02:13
    ฮะ ดีค่ะๆๆๆ นี่มันเรื่องจริงชัดๆ ฮ่าๆๆ ขำๆ รอต่อของซอ คิดเช่นเดียวันไหมนะ^^
    #311
    0
  12. #310 Ju Jaa Ju (@jujaaju) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 02:02
    ชอบคะ ชอบมาก !! รอนะคะรอของซอฮยอนต่อ ติดตามเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #310
    0