ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 99 : ดัดนิสัยเด็กดื้อ (ตอนพิเศษ 27)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 407 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

99.ดัดนิสัยเด็กดื้อ

 

                หลังจากวันนั้นแม้หลายๆ คนจะพยายามเข้ามาพูดขอร้องให้ผู้พันกรันณ์ยอมยกน้องสาวให้แต่งงานกับผู้กองคณินแต่ก็ไม่มีใครจะเปลี่ยนใจผู้พันหนุ่มได้ แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่อยากจะเชื่ออีกก็คือตอนนี้ราชาวดีกลับหันไปเลือกข้างเห็นดีเห็นงามกับสามีด้วย ผู้พันคีรินทร์โกรธเธอยกใหญ่หาว่าเธอหลงผัวจนพาลงอนเธอไปอีกคน แต่ราชาวดีก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีกับเหตุผลของสามีเพราะเหตุผลของเขามันฟังขึ้นจริงๆ ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ขวัญตาได้เข้ามาทำงานที่ฐานปฏิบัติการเฉพาะกิจของกองร้อยทหารพรานจู่โจมประจำกรมทหารพรานที่ 35 ร่วมกับพี่ๆ ทุกคนแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปทำงานนอกฐานเพราะเธอยังต้องเรียนรู้งานเกี่ยวกับฐานอีกมากมายโดยมีราชาวดีเป็นพี่เลี้ยงอย่างใกล้ชิดและมีผู้กองคณินคอยดูแลเป็นกำลังใจให้ เมื่อก่อนตอนที่ยังเรียนหนังสืออยู่เธอได้เข้ามาฝึกมาติววิชาทางการทหารจากที่นี่บ้างแต่ก็เรียกได้ว่าเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้นเมื่อเทียบกับการต้องมาทำงานจริงๆ จากที่คิดว่าเรียนมันหนักแล้ว ออกฝึกภาคสนามมันหนักสุดๆ แต่เมื่อต้องมาปฏิบัติงานจริงๆ เจอสถานการณ์จริงก็ทำเอาขวัญตาแทบจะถอดใจอยู่หลายครั้ง ยิ่งเจอเคสทหารลาดตระเวนถูกกับดักของพรานล่าสัตว์ในป่าเข้าเธอก็ลนลานทำอะไรแทบจะไม่ถูก ปืนผูกหรือจั่นห้าวคืออะไรเธอก็ไม่รู้จัก ดีที่ว่ามีพี่หมอแก้มซึ่งมีประสบการณ์เยอะกว่าคอยบอกและคอยสอน แนะนำเธอเกี่ยวกับเรื่องการผ่าตัด แต่ละวันของขวัญตาจึงผ่านไปแบบอกสั่นขวัญแขวน คิดมาคิดไปก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่เลือกเดินทางสายนี้

                “เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้น ค่อยๆ ปรับตัวไปนะ” ผู้กองคณินคอยให้กำลังใจเธออยู่เสมอ หากไม่มีเขากับพี่หมอแก้มป่านนี้เธอคงขอถอนตัวไปนานแล้ว แล้วกับข้าวที่ฐานก็ไม่ค่อยถูกปากเธอเอาเสียเลย จากที่คิดว่าตัวเองเป็นคนอยู่ง่ายกินง่ายแล้วขวัญตาก็อดรู้สึกหงุดหงิดในความเรื่องมากของตัวเองไม่ได้ เมื่อก่อนตอนมาเที่ยวเล่นที่ฐานเธอจะซื้อขนมมาเป็นเสบียงเยอะแยะ แต่พอเมื่อมาทำงานจริงๆ ขนมที่ซื้อมาตอนแรกก็หมดไป จะหาซื้อใหม่ก็ไม่ได้เพราะการจะเดินทางออกจากฐานมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หากไม่ครบกำหนดถึงวันหยุดพักก็ไม่สามารถออกไปไหนได้ ขนมไม่มีกินแล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย เธอไม่ใช่พี่หมอแก้มซะด้วยสิที่จะได้ชอบกินแต่ผลไม้ซึ่งมีให้กินเยอะแยะมากมายเพราะชาวบ้านแถบนี้ชอบเอามาฝาก ส่วนพี่รันของเธอน่ะหรอ พอเธอมาทำงานด้วยหมอนี่ยิ่งโหดกับเธอมากขึ้น ถ้ายังอยู่ในเวลางานเขาไม่คิดว่าเธอเป็นน้องสาวของเขาเลย เขาปฏิบัติตัวกับเธอเท่าเทียมกับคนอื่นทุกอย่าง ยิ่งช่วงวันแรกๆ เธอนี่ถูกดุตลอด เพราะเธอเป็นแพทย์ทหารในสังกัดของเขาไงก็เลยเป็นเหมือนลูกน้องของเขาอีกที ต่างจากพี่หมอแก้มที่เข้ามาเป็นหมอของที่นี่ภายใต้สังกัดของกรมทหารพรานร่วมกับโรงพยาบาลแม่สอดที่ส่งแพทย์อาสาเข้ามาคอยให้ความช่วยเหลือผู้คนที่อยู่ตามแนวชายแดน แน่นอนว่าบางครั้งพี่หมอแก้มก็ต้องไปทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแม่สอดบ้าง แต่หลักๆ ก็จะอยู่ที่ฐาน ต่างจากเธอที่ต้องอยู่ที่ฐานตลอดเวลาเช่นทหารพรานคนอื่นๆ แล้วเธอก็ต้องแต่งชุดทหารพรานตลอดเวลาด้วย จะให้มาแต่งตัวสวยๆ แบบพี่หมอแก้มนั้นเป็นไปไม่ได้

โอ้โห วันเกิดพี่ผู้พัน พี่ผู้กองนทีถึงกับลงทุนขึ้นมาจากนราธิวาสเลยหรอเนี่ย” ขวัญตายืนเท้าสะเอวมองอยู่ที่หน้าบ้านเมื่อเห็นผู้กองนทีเดินเข้ามาในบ้านของเธอพร้อมกับผู้กองคณิน เดินกันมาแบบนี้คาดว่าเขาน่าจะจอดรถเอาไว้ที่บ้านของพี่จ๋าของเธอ เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของผู้พันคีรินทร์ท่านนายพลปภพก็เลยชวนทุกคนมากินเลี้ยงให้ผู้พันคีรินทร์ที่บ้าน ขวัญตาโทรสั่งพิชซ่าเอาไว้ให้หลานๆ ก็เลยออกมายืนรอ

                “ไงผู้หมวด ได้ข่าวว่าไปทำงานที่ฐานมาเดือนหนึ่งแล้วเป็นยังไงบ้าง สนุกมั้ย” ผู้กองนทีทักเธอขึ้นเมื่อเห็นเธอยกมือขึ้นไหว้ เพราะผู้กองคณินเล่าให้เขาฟังว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในช่วงปรับตัวกับการเริ่มหัดทำงาน เพราะที่ผ่านมาชีวิตของเธอมีแต่เรียนกับการเที่ยวเล่น ดูซีรีย์ ดูคอนเสิร์ต ชีวิตลูกคุณหนูไม่เคยต้องหยิบจับงานอะไรจริงๆ จังๆ แบบนี้ก็เลยต้องปรับตัวกันอยู่ยกใหญ่

                “ไม่สนุกซักนิดค่ะ ว่าจะลาออกหลายรอบแล้ว”

                “อะไรกัน ปอดแหกหรอ”

                “นั่นน่ะสิคะ” เธอตอบซื่อๆ ผู้กองคณินก็เลยเอื้อมมือมาโคลงศีรษะของเธอเล่นอย่างเอ็นดู

                “ปรับตัวค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เดี๋ยวก็ชินเองแหละ มีคุณหมอแก้มคอยเทรนงานให้อย่างดิบดีขนาดนั้น”

                “ทั้งฐานน่ะก็มีแค่พี่จ๋ากับพี่หมอแก้มเท่านั้นแหละที่คอยให้กำลังใจขวัญ ผิดกับใครบางคน” แล้วผู้กองนทีก็หัวเราะออกมาเมื่อรู้ดีว่าเธอหมายถึงพี่ชาย เพราะตั้งแต่ที่ผู้พันกรันณ์ไม่ยอมให้เธอแต่งงานขวัญตาก็ยังงอนพี่ชายไม่เลิก ทั้งๆ ที่ตอนอยู่ฐานผู้พันกรันณ์ก็ไม่เคยว่าอะไรเวลาที่เห็นเธออยู่กับผู้กองคณินบ่อยๆ

                “ว่าแต่พี่ผู้กองนทีนี่ก็ลงทุนนะ อยู่ตั้งนราธิวาสยังอุตส่าห์ขับรถขึ้นมางานวันเกิดพี่ผู้พันที่กรุงเทพฯ ได้ พอๆ กับพี่ผู้กองไกรจักรเลย รายนั้นน่ะหอบลูกเมียมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว”

                “ก็พวกพี่ไม่ค่อยได้เจอกันนี่นา ทำงานกันคนละที่ ไหนๆ ก็มีโอกาสให้มารวมตัวกันแล้วจะพลาดได้ยังไง เดี๋ยววันแต่งงานของเราพวกพี่ก็จะได้มารวมตัวกันอีก ไม่ดีหรอเดี๋ยวพี่มาทำซุ้มกระบี่ให้”

                “เฮ้อ! ชาตินี้จะได้แต่งรึเปล่าก็ไม่รู้” ขวัญตาถอนหายใจออกมา ผู้กองนทีเลยจะยื่นมือมาลูบผมเธออย่างเอ็นดู แต่ผู้กองคณินก็รีบปัดมือของเพื่อนออกจากเธอเสียก่อนอย่างเอาเรื่อง

                “เฮ้ยอะไรวะ แค่นี้ก็หวงหรอ”

                “เออ” ไม่ว่าเปล่าแต่ผู้กองคณินยังดึงเอาขวัญตาไปกอดด้วย ผู้กองนทีก็เลยได้แต่ส่ายหน้าให้กับความหวงแฟนของเพื่อนก่อนจะเดินเข้าบ้านท่านนายพลปภพไป ส่วนขวัญตาก็เดินออกไปที่หน้าบ้านเมื่อพิชซ่ามาส่งแล้วโดยมีผู้กองคณินเดินตามไป

                “วันนี้วันเกิดท่านรองนะ ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย” เขาว่าขณะจ่ายเงินค่าพิชซ่าให้เธอแล้ว แต่ขวัญตาก็ยังทำหน้าหงอยอยู่ เธออดคิดถึงเรื่องคืนนั้นไม่ได้ คืนที่เธอเมาและบอกเขาว่าเธอจะต้องท้องกับเขาให้ได้เพื่อที่จะได้แต่งงานกัน อุตส่าห์มอบตัวมอบใจให้ขนาดนั้นแต่พี่จ๋าของเธอก็เพียงแค่จูบเธอ เขาแค่กอดและจูบเธอก่อนจะร้องเพลงเบาๆ กล่อมเธอจนหลับ นี่จะมีผู้ชายซักกี่คนกันที่ผู้หญิงเสนอตัวให้ขนาดนี้ ร่วมเตียงขนาดนี้แต่เขาก็ยังไม่จับกิน นอกจากจะเป็นตาแก่วัยทองแล้วยังหัวโบราณมากอีก

                “หนูอยากท้องแต่พี่จ๋าก็ไม่ยอมทำหนูท้องซักที แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะได้แต่งงานกัน” ขวัญตาพูดออกมาอย่างงอนๆ จนพนักงานส่งพิชซ่าถึงกับถือกล่องพิชซ่าค้างไปชั่วขณะ ผู้กองคณินก็เลยรับเอากล่องพิชซ่ามาแล้วโบกมือไล่พนักงานส่งพิชซ่ากลับไป ยัยเด็กบ้านี่ พูดอะไรออกมาต่อหน้าคนอื่นกันล่ะเนี่ย

                “นี่ พูดอะไรออกมาระวังคนอื่นจะได้ยินด้วยสิ เป็นสาวเป็นนาง”

                “ก็หนูอยากแต่งงานกับพี่จ๋านี่ หนูยังทำใจเรื่องนี้ไม่ได้ แล้วทำไมพี่จ๋าทำใจได้ไวจัง หรือว่าพี่จ๋าไม่อยากแต่งงานกับหนูแล้ว”

                “อยากแต่งสิ ทำไมพี่จะไม่อยากแต่ง แต่ว่า...ตอนนี้เราก็ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้วนะ ถึงเราจะยังไม่ได้แต่งงานกันแต่เราก็อยู่ด้วยกันเป็นเสมือนสามีภรรยากันแล้ว ต่างกันแค่ว่าตอนนี้พี่ยังไม่ได้จับหนูกินก็เท่านั้น”

                “แล้วอยากกินมั้ย”

                “อยากมาก”

                “อยากมากแล้วทำไมไม่กิน”

                “อดเปรี้ยวไว้กินหวาน”

                “อดมากๆ ระวังจะแก่ก่อนจนไม่มีแรงกินนะ” ว่าจบเธอก็เดินหนีเข้าบ้านไปทิ้งผู้กองคณินเอาไว้กับพิชซ่าเซ็ตใหญ่

                “อะไรวะเนี่ย วันนี้นี่เป็นประจำเดือนอีกแล้วใช่มั้ย เป็นทีไรชอบหาเรื่องพี่ทุกทีเลยยัยมนุษย์เมนส์” ไม่กล้าว่าต่อหน้าก็เลยได้แต่แอบว่าลับหลัง ตอนนี้ผู้กองคณินเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้พันกรันณ์ถึงยังไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับเธอ ตอนแรกเขาก็เสียใจและเสียความรู้สึกไปมากที่ผู้พันมาห้ามอะไรแบบนี้ แต่จากการที่เขาเห็นขวัญตาไปทำงานกับเขาที่ฐานแล้วเขาก็คิดว่าเธอยังไม่พร้อมกับการแต่งงานจริงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะอยากแต่งงานกับเธอใจแทบขาด อยากกินเธอแทบตายแต่พอมาคิดถึงหลักความเป็นจริง การใช้ชีวิตด้วยกันหลังแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย แล้วถ้าเกิดเธอท้องขึ้นมา ไม่...หนูจ๋าของเขายังไม่โตพอที่จะเป็นคุณแม่ได้ เมื่อวานนี้เธอยังเล่นเป็นม้าคลานสี่เท้าให้หลานๆ ขี่หลังอยู่เลยไหนจะเล่นขายของกับสไนเปอร์แบบสมจริงสมจังอีก พออยู่กับเขาเธอก็จะอ้อนเขาเป็นเด็กๆ ตอนเป็นเด็ก ม.ปลาย เธอเป็นยังไง ตอนนี้เธอก็ยังเหมือนเดิม แค่ตอนนี้โตเป็นสาวพอที่เคารพเขาเป็นและไม่ตีหน้าชกปากเขาอีกเวลามีเรื่องขัดใจก็เท่านั้น

                เมื่อผู้กองคณินเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นทุกคนกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ แล้วหัวข้อของการพูดคุยครั้งนี้ก็คือการแซวผู้พันคีรินทร์กับหมอเอื้อยเล่นเพราะตอนนี้หมอเอื้อยกำลังตั้งท้องลูกคนที่สองได้สองเดือนแล้ว ผู้พันคีรินทร์จึงวาดหวังว่าลูกคนนี้จะเป็นลูกสาวเสียที

                “แล้วถ้าได้ลูกชายอีกล่ะพี่” ผู้พันกรันณ์ถาม

                “ได้ก็ได้สิ ทีแกยังมีลูกชายสองคนเลย”

                “ของผมเป็นแฝดนะ ท้องสองของผมได้ลูกสาว” แล้วคนมีลูกสาวก็ภูมิใจใหญ่ เพราะนอกจากจะเป็นคนเดียวที่ได้ลูกสาวแล้ว ลูกสาวก็ยังสวยน่ารักมากๆ อีก เห็นหลานสวยมากขนาดนี้ผู้กองคณินก็อดรู้สึกสงสารสไนเปอร์ไม่ได้ โตเป็นสาวมานี่ได้โดนหวงหนักเหมือนอาขวัญแน่ๆ

                “จะลูกสาวหรือลูกชายฉันก็รักทั้งนั้นแหละ ว่าแต่...ผู้กองล่ะ จะเอาเพิ่มอีกซักคนมั้ย” ผู้พันคีรินทร์หันไปถามผู้กองไกรจักร อีกฝ่ายจึงพยักหน้าตอบ

                “ครับ ฟ้าเขาก็อยากได้อีกซักคนเหมือนกัน ตอนนี้ผมกำลังเร่งทำให้อยู่”

                “ฮิ้วววว” ทุกคนร้องแซวผู้กองหนุ่มเล่นเอาฟ้ามุ่ยเขินจัดเมื่อสามีเอาเรื่องส่วนตัวมาพูดต่อหน้าเพื่อนฝูงแบบนี้ อย่าว่าแต่ผู้พันคีรินทร์อยากได้ลูกสาวเลย เธอเองก็ตกหลุมรักในความสวยและน่ารักของสไนเปอร์เหมือนกัน ถ้าได้ลูกสาวบ้างก็ดีสิ

                “แต่ถ้าผมไม่ได้ลูกสาว ผมขอสไนเปอร์ไปเป็นลูกสะใภ้นะครับผู้พัน” ความใจกล้าของผู้กองไกรจักรเรียกเสียงโห่เสียงแซวขึ้นมาอีกจนคนหวงลูกรีบดึงเอาสไนเปอร์ที่กำลังแกะกล่องพิชซ่าอยู่กับคุณอาคณินมากอดเอาไว้แน่นทันที หนอย...เมื่อก่อนมันก็รักเมียเขาจนอยากจะแย่งเอาไป ทีนี้ยังจะมาคิดแย่งเอาลูกสาวเขาไปอีกหรอ ฝันไปเถอะ!

                “คิดดีๆ นะผู้กอง ลูกชายผู้กองอายุน้อยกว่าสไนเปอร์นะ อีกอย่าง...ลูกสาวดุเหมือนพ่อ ผมว่าผู้กองถนอมชีวิตลูกชายเอาไว้จะดีกว่า” ผู้กองนทีรีบบอก เพราะวีรกรรมของหลานสาวคนสวยนั้นไม่ธรรมดาเลย แสบยิ่งกว่าพี่ชายฝาแฝดซะอีก

                “แซวแต่เพื่อน แล้วผู้กองล่ะ เมื่อไหร่จะมีคู่กับเขาซักที” ท่านนายพลปภพที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นถามขึ้นทำเอาผู้กองนทีไปไม่เป็นเลยในทันที

                “สาวๆ เมืองนราฯ มีแต่สวยๆ ทั้งนั้น ไม่ถูกใจผู้กองบ้างเลยหรอ” ผู้กองคณินถามเพื่อนขึ้นพลางยื่นพิชซ่าให้ขวัญตา เธอก็เลยเชิดหน้าหนีอย่างงอนๆ

                “อ้าว ไม่กินหรอพิชซ่าเนี่ยของชอบเราเลยนะ”

                “เอาไปให้สาวๆ สวยๆ ที่นราธิวาสกินนู่น อย่ามายุ่งกับหนู” มนุษย์เมนส์เริ่มเกรี้ยวกราดขึ้นมาอีกรอบ

                “เออดี กิ๊กเก่าผู้กองคณินเขาถามพี่ไม่หยุดเลยว่าเมื่อไหร่ผู้กองคณินจะลงไปที่นราฯ อีก พวกเขาคิดถึง ทั้งคุณองุ่น น้องแตงไทย น้องเชอร์รี่ น้องน้อยหน่า น้องส้ม น้องทับทิม น้องชมพู่ ตอนอยู่นราธิวาสน่ะผู้กองคณินเขามีผลไม้กินตลอดเลยนะ” ผู้กองนทีเพียงแค่จะแซวเล่นๆ แต่ขวัญตากลับน้ำตาซึมออกมาเพราะอารมณ์ช่วงนี้อ่อนไหวและแปรปรวนง่าย ไหนจะยังงอนเรื่องที่พี่ชายไม่ยอมให้แต่งงานอีก ทุกคน...มีความสุขกันจังเลยนะ คนนู้นก็ท้อง คนนี้ก็เร่งจะมีลูก คนที่ยังโสดอยู่ก็ยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่เธอสิ

                “เฮ้ยๆๆ อย่าร้อง พี่ล้อเล่น” ผู้กองนทีรีบขอโทษขอโพย ทุกทีเขาก็ล้อเธอเล่นประจำเธอก็ไม่เห็นจะร้องไห้แบบนี้เลย แล้วทำไมวันนี้ร้องไห้ง่ายจัง

                “เพราะแบบนี้นี่เองพี่จ๋าถึงไม่ยอมพูดเรื่องแต่งงานกับหนูอีก พี่จ๋ามีกิ๊กซ่อนเอาไว้ตั้งเยอะแยะนี่เอง”

                “คิดไปไกลแล้ว” ผู้กองคณินว่าเธอแล้วก็หันไปทำหน้าดุใส่เพื่อนที่อยู่ดีไม่ว่าดีก็หาเรื่องมาให้เขา รู้มั้ยว่าการรับมือกับมนุษย์เมนส์น่ะมันยากเย็นแค่ไหน

                “เป็นอะไรกันล่ะเนี่ย ร้องไห้งี่เง่าอะไรออกมาคนเยอะแยะ” ผู้พันกรันณ์ว่า ขวัญตาก็เลยมองเขาอย่างไม่พอใจ เพราะไอ้พี่บ้าคนนี้แท้ๆ ที่ทำให้เธอไม่ได้แต่งงาน พี่จ๋าก็ดูจะทำใจได้ไวอีกเรื่องนี้ มีแค่เธอสินะที่จะเป็นจะตายอยู่คนเดียว

                “ก็จะไม่ให้หนูร้องไห้ได้ยังไง พี่จ๋ามีกิ๊กตั้งมากมายทั้งๆ ที่ตอนนี้หนูกำลังท้องลูกของพี่จ๋าอยู่”

                “เฮ้ย!!!” ทุกคนพากันร้องออกมาอย่างตกใจ ท่านนายพลปภพถึงกับสำลักน้ำชา เดี๋ยวนะ นี่ขวัญตาพูดอะไรออกมานะ เรื่องที่ว่าผู้กองคณินมีกิ๊กน่ะผู้กองนทีแค่ล้อเล่น แต่เรื่องที่เธอบอกว่าท้องนี่สิ...

                “นี่เราพูดอะไรออกมากันล่ะเนี่ยขวัญ พี่ยังไม่เคย...”

                “พี่จ๋าจะไม่รับผิดชอบหนูใช่มั้ย พี่จ๋าทำหนูท้องแล้วจะมาพูดหรอว่าตัวเองไม่ได้ทำ หนูไม่ใช่ปลากัดนะที่จะได้แค่มองตากันแล้วก็ท้องได้ พี่จ๋าไม่รักหนูกับลูกหรอ” ว่าแล้วก็แหกปากร้องไห้ออกมา ผู้กองไกรจักรเห็นท่าไม่ดีก็เลยให้ฟ้ามุ่ยชวนเด็กๆ ออกไปเล่นที่อื่นกันก่อน ซึ่งพอฟ้ามุ่ยพาเด็กๆ ออกไปจากห้องนั่งเล่นทุกคนก็หันมาจ้องหน้าผู้กองคณินทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่เขาทำขวัญตาท้องจริงๆ หรอเนี่ย

                “เราเล่นอะไรของเราอยู่เนี่ยฮะ พี่ไม่ตลกนะ” ยัยเด็กบ้านี่ ตัวเองเป็นประจำเดือนอยู่แท้ๆ ยังมาโกหกอีกว่าท้องกับเขา

                “ใครจะไปตลกกับเรื่องแบบนี้กัน ฮื่ออออ ถ้าพี่จ๋าไม่อยากรับผิดชอบหนูกับลูก งั้น...งั้นหนูจะไปทำแท้ง!!!

                “อย่านะ!” ทุกคนรีบพากันร้องห้ามทันที ผู้กองคณินก็เลยดึงเอาเธอเข้ามากอดเอาไว้แล้วกัดฟันพูดข้างหูให้เธอได้ยินแค่คนเดียว

                “เล่นบ้าอะไร”

                “ไม่ได้เล่น ถ้าหนูบอกทุกคนว่าท้องเราก็จะได้แต่งงานกันเร็วๆ ไง”

                “ไม่มีใครเขาเชื่อหรอก”

                “แน่ใจหรอ” ขวัญตาว่าแล้วผละผู้กองคณินออก คุณหญิงกรกชจึงรีบดึงเอาหลานสาวเข้าไปหาทันทีด้วยความร้อนใจ นี่ท่านไม่ได้ฟังอะไรผิดไปใช่มั้ย

                “ขวัญ นี่เรื่องจริงหรอลูก เราท้องจริงๆ หรอ”

                “ขวัญท้องได้เดือนหนึ่งแล้วค่ะ วันที่ขวัญรับปริญญาขวัญเสียใจที่พี่รันไม่ยอมให้ขวัญแต่งงานก็เลยแอบหนีออกไปหาพี่จ๋าที่บ้าน แล้ววันนั้นพี่จ๋าก็กินเหล้าจนเมา แล้วก็...ฮื่อออออออ” เธอร้องไห้ออกมาอีกอย่างสมจริงสมจัง ทุกคนก็ยิ่งอึ้งกันเข้าไปใหญ่กับเรื่องที่เกิดขึ้น ผู้กองนทีกับผู้กองไกรจักรมองหน้ากันทันที ถ้าเธอจะหมายถึงคืนนั้นพวกเขาก็อยู่ด้วยนี่ จำได้ว่าขวัญตาเมาหนักมาก ผู้กองคณินไม่แน่ใจว่าเมามั้ย แต่พอเขาพาเธอขึ้นไปนอนเขาก็ไม่ได้กลับลงมาที่ชั้นล่างอีกเลย พอตอนเช้าก็ตื่นกันซะสาย ขวัญตาเหมือนจะไม่สบายนิดหน่อยผู้กองคณินก็เลยให้นอนพักยาวๆ ที่ห้องนอนของเขา หรือว่าสองคนนี้...จะกินตับกันแล้วจริงๆ ถึงผู้กองคณินจะพยายามห้ามใจตัวเองมาโดยตลอดแต่คืนนั้นก็เมาๆ กันด้วย ใครจะไปคุมสติตัวเองได้

                “นี่ผู้กองทำยัยขวัญท้องจริงๆ หรอ” ผู้พันกรันณ์หันมาถามลูกน้องตัวเองเสียงดุทันที ผู้กองคณินก็ยิ่งเครียดหนัก ขวัญตาเล่นยืนยันซะขนาดนี้แล้วก็เล่นใหญ่เล่นจริง ถ้าเขาจะบอกว่าเขาไม่ได้ทำเขาจะกลายเป็นคนเลวที่ทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับทันที แต่ถ้าเขาจะยอมรับก็เท่ากับว่าเขาร่วมมือกับขวัญตาหลอกลวงทุกคนน่ะสิ นี่เขาจะตอบยังไงดีวะเนี่ย

                “เป็นความผิดของผมเองแหละครับ” อยู่ๆ ผู้พันคีรินทร์ก็พูดขึ้น ทุกคนก็เลยหันไปมองทางเขา “ความจริงคืนนั้นผมก็อยู่ด้วย เรามีดื่มกินกันนิดหน่อย ยัยขวัญคออ่อนมากก็เลยเมาก่อนเพื่อนผมก็เลยบอกให้ผู้กองพายัยขวัญขึ้นไปนอน ตอนแรกผมกะว่าจะให้เอื้อยไปช่วยดูแลยัยขวัญ แต่ผมเห็นผู้กองเช็ดตัวให้ยัยขวัญใกล้จะเสร็จแล้วก็เลยปล่อยให้พวกเขาดูแลกันเอง นี่ถ้าผมรู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้นผมคงให้เอื้อยดูแลยัยขวัญเองแล้ว”

                “มึง!!!

                ผลัวะ!!! ผู้พันกรันณ์ชกหน้าผู้กองคณินทันทีจนผู้กองไกรจักรกับผู้กองนทีต้องรีบเข้ามาช่วยกันดึงเขาเอาไว้ ลำพังแค่ขวัญตาพูดเขาเองก็ไม่ค่อยเชื่อหรอก แต่นี่ผู้พันคีรินทร์กลับยืนยันด้วยตัวเองขนาดนี้ใครบ้างจะไม่เชื่อ มันเคยรับปากกับเขาแล้วว่าจะไม่แตะต้องน้องสาวของเขา แต่นี่มันกลับใช้ความเมามาเป็นข้ออ้างอย่างนั้นหรอ

                “มึงทำน้องกูท้องหรอไอ้คณิน มึง!!!

                “พี่รันอย่านะ!” ขวัญตารีบเข้าไปกอดคนรักเอาไว้เมื่อเห็นผู้เป็นพี่ชายจะเล่นงานคนรักของเธออีก “อย่าทำอะไรพี่จ๋าของขวัญนะ ถ้าพี่จ๋าเป็นอะไรไปขวัญกับลูกจะอยู่กับใคร”

                เพราะคำๆ นี้คำเดียวทำให้ผู้พันกรันณ์ถึงกับชะงัก เห็นน้องสาวร้องไห้แบบนี้แล้วก็สงสารเธอยิ่งนัก

                “ขวัญผิดเอง ความจริงคืนนั้นขวัญน้อยใจพี่รันก็เลยว่าจะเก็บกระเป๋าหนีไปอยู่กับพี่จ๋า แต่พี่จ๋าไม่ยอมพาขวัญหนีขวัญก็เลยเสียใจแล้วดื่มจนเมา ถ้าขวัญไม่หนีออกจากบ้านเรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น พี่รันตีขวัญเถอะนะ แต่ว่าอย่าตีตรงท้องของขวัญนะ เดี๋ยวลูกของขวัญจะเจ็บ” แล้วแทนที่จะตีน้องสาว ผู้พันกรันณ์กลับดึงเอาขวัญตาเข้ามากอดเอาไว้แน่นอย่างสงสารน้องสาวจับใจ ไอ้คณิน มึง!!! ไอ้สารเลว มึงทำน้องกู กูไม่น่าไว้ใจคนอย่างมึงเลย

                “นี่มันจริงเรื่องหรอเนี่ย เรื่องจริงหรอคะคุณ” คุณหญิงกรกชหันไปถามสามีเสียงสั่นเพราะท่านนายพลปภพนิ่งมากจนคาดเดาอารมณ์ของท่านไม่ออก

                “เพื่อความชัวร์ เดี๋ยวเอื้อยจัดการตรวจยัยขวัญให้เองค่ะ” หมอเอื้อยพูดขึ้นมา คุณหญิงกรกชก็เลยหันมามองทางหมอเอื้อยอย่างมีความหวัง

                “จริงด้วย หมอเอื้อยเป็นหมอสูตินารีนี่ งั้นช่วยตรวจน้องให้แม่ด้วยนะลูก”

                “ไม่จำเป็นหรอกเอื้อย” ผู้พันคีรินทร์รีบห้ามคนรักของตัวเอง “ยัยขวัญเองก็เป็นหมอ ตัวเองท้องจะไม่รู้เรื่องได้ยังไง จริงมั้ยแก้ม” ห้ามคนรักเสร็จก็หันมาถามน้องสาวต่อ เขายังเคืองเธอไม่หายที่เธอกลับคำไปเข้าข้างสามีเรื่องที่เห็นดีด้วยกับการไม่ให้ขวัญตาแต่งงาน

                “เออ...ไม่ทราบสิคะ แต่ในฐานะของคนเป็นหมอ ตัวเองท้องหรือเจ็บป่วยอะไรก็น่าจะรู้อาการตัวเองดีที่สุด ตอนแก้มท้องแก้มก็รู้อาการตัวเองเหมือนกัน” คำยืนยันของเธอทำให้ผู้พันคีรินทร์พอใจมาก เพราะขวัญตาก็เป็นหมอเหมือนกัน ถ้าเธอท้องเธอก็ต้องรู้ตัวเองดีสิ

                ในที่นี้คงมีแต่ผู้กองคณินเท่านั้นที่น่าสงสารที่สุด ท่านรองเล่นเออออไปกับขวัญตาแบบนี้ไม่บอกเขาก็รู้ว่าท่านรองกำลังช่วยขวัญตาโกหก ถึงคืนนั้นเขาจะดื่มจริง มึนๆ บ้างนิดหน่อยแต่เขาไม่ได้เมาชัวร์ๆ สติเขามีครบ นอกจากกอดกับจูบเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเธอเลย ยัยตัวแสบ!!! ครั้งนี้เธอจะเล่นใหญ่เกินไปแล้วนะ

                “มิน่าล่ะ คืนนั้นพอขึ้นห้องไปแล้วผมไม่เห็นผู้กองกลับลงมาดื่มต่อกับพวกผมเลย” ยิ่งผู้กองนทีย้ำแบบนี้อีกก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าคืนนั้นเขาจับขวัญตากินจริงๆ จนเธอท้อง

                “แล้วนี่เราจะทำยังไงกันดีล่ะคะคุณ ยัยขวัญยังเด็กนะ”

                “ก็ไม่ต้องทำยังไงหรอกคุณหญิง” ท่านนายพลปภพพูดขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน “พวกเขาก็คบกันมานานแล้ว เคยขอกันแต่งงานแล้วด้วย ถ้าผู้กองคณินเคยขอยัยขวัญแต่งงานก็แปลว่าเขาพร้อมที่จะดูแลยัยขวัญแล้ว ไหนๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาขนาดนี้เราจะไปแก้ไขอะไรได้ล่ะ ก็จัดงานแต่งให้พวกเขาไปเถอะ” พอได้ยินคุณลุงพูดแบบนี้ขวัญตาที่กอดพี่ชายร้องไห้อยู่ก็แอบฉีกยิ้มให้ผู้กองคณินทันทีอย่างดีใจ ผู้กองคณินที่ยังอึ้งๆ งงๆ อยู่ถึงกับหัวเราะออกมาทันทีให้กับความแสบของยัยเด็กนี่ ยัยเด็กดื้อน่าตีนัก

                “หัวเราะอะไรผู้กอง” ผู้พันกรันณ์หันมาถามน้องเขยเสียงดุ มันทำน้องสาวเขาท้องก่อนแต่งแล้วยังจะมีหน้ามาหัวเราะแบบนี้อีกหรอ ถ้าไม่เห็นแก่น้องกับหลานพ่อจะฆ่าให้ตายมันตอนนี้เลย

                “หัวเราะโชคชะตาครับ เพราะลูกคนนี้คนเดียวถึงทำให้พ่อกับแม่ได้แต่งงานกัน” ไหนๆ เรื่องมันก็มาขนาดนี้แล้ว เอาวะ! ยอมเล่นไปตามเกมของยัยตัวแสบกับท่านรองก็ได้ เขาคิด

 

                “ท่านรอง นี่ท่านรองรู้หรอครับว่ายัยตัวแสบเล่นละครหลอกทุกคน” ผู้กองคณินได้ทีถามขึ้น ขณะที่ทุกคนออกมาทำบาร์บีคิวปิ้งย่างกันอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำในเวลาช่วงเย็นของวันนั้น หลังจากที่เคลียร์เรื่องของขวัญตาลงตัวและเพื่อกันไม่ให้พี่ชายอาละวาดขวัญตาก็เลยเล่นบทซึมๆ เศร้าๆ ต่อ ผู้พันกรันณ์เห็นน้องสาวไม่ร่าเริงเหมือนเดิมก็ยิ่งเป็นห่วงเธอนักจนไม่กล้าต่อว่าอะไรอีกเพราะอารมณ์คนท้องอ่อนไหวง่าย ยิ่งเธอเคยพูดว่าจะไปทำแท้งเขาก็ยิ่งกลัวว่าเธอจะทำจริงๆ งานนี้ก็เลยต้องคอยดูแลเธอเป็นอย่างดีหน่อย

                “ผมไม่ได้โง่แบบไอ้รันนะ” ผู้พันคีรินทร์ว่าพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มอย่างสะใจที่เล่นงานน้องเขยตัวเองได้ เพราะเขาไม่พอใจที่ผู้พันกรันณ์มาขัดขวางการแต่งงานของน้องสาว “ความจริงไอ้รันมันก็ไม่เชื่อเรื่องที่ยัยขวัญบอกหรอก แต่ว่าผมหมั่นไส้มัน ผู้กองก็รู้ว่าผมเชียร์ผู้กองกับยัยขวัญมาตั้งแต่ยัยเด็กนั่นยังเป็นเด็กน้อยนักเรียนอยู่ ผมเชื่อใจว่าผู้กองจะดูแลยัยขวัญได้ก็เลยช่วยยืนยันให้คำพูดของยัยขวัญมีน้ำหนักมากขึ้นจนไอ้รันมันเชื่อสนิทใจ ใช้ความเมามาเป็นข้ออ้างด้วยจะได้ยิ่งเนียนเหมือนกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นเพราะความเมาไม่ใช่ความตั้งใจ แบบนี้ยัยขวัญยิ่งดูน่าสงสาร ดูสิ ไอ้รันไม่กล้าว่าอะไรอีกเลย” ผู้พันคีรินทร์ว่ายิ้มๆ ขณะมองผู้พันกรันณ์ย่างบาร์บีคิวไปให้น้องสาวอย่างเอาใจ ไอ้รันเอ้ย! ถ้ามึงรู้ความจริงขึ้นมาได้อาละวาดบ้านแตกแน่ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะ ใครใช้ให้มึงเรื่องมากนัก

                “แผนดีใช้ได้นี่ท่านรอง” เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นทำเอาผู้พันคีรินทร์ถึงกับตัวชาวาบขึ้นมาเมื่อท่านนายพลปภพเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย เวรแล้วไง

                “เออ...คุณพ่อได้ยิน...”

                “ผมไม่ได้หูหนวกตาบอดนะที่จะไม่รู้ไม่เห็นอะไร” ท่านนายพลปภพบอก ผู้พันคีรินทร์กับผู้กองคณินก็ยิ่งหน้าซีดกันขึ้นมา ถูกท่านนายพลจับได้แบบนี้พวกเขาตายแน่ๆ

                “แต่ถึงไม่ได้ยินผมก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเนี่ย การแสดงล้วนๆ”

                ว่าไงนะ!!!

                “ยัยขวัญเป็นหลานที่ผมกับคุณหญิงเลี้ยงมาเองกับมือ หลานผมนิสัยยังไงทำไมผมจะไม่รู้ ทั้งแสบทั้งเจ้าเล่ห์ ผู้กองเองก็เลยถูกยัยตัวแสบมัดมือชกไปด้วยเลยใช่มั้ย” ท่านนายพลปภพตบลงมาที่ไหล่ของผู้กองคณิน เขาก็เลยได้แต่ยิ้มแหยๆ ตอบ

                “เออ...ถ้าท่านรู้ความจริงแล้วทำไมถึงได้ยอมให้ผมกับขวัญแต่งงานกันล่ะครับ”

                “แหม ยัยขวัญเล่นใหญ่ขนาดนั้น ผมก็ต้องยอมแพ้ให้กับความพยายามแหละ จริงอยู่ที่ผมเห็นด้วยกับเจ้ารันมันว่ายังไม่อยากให้รีบแต่งงานกัน แต่พอผมได้มาเห็นถึงความพยายามของยัยขวัญในวันนี้ผมก็เกิดใจอ่อนขึ้นมาล่ะ ยัยขวัญยอมเล่นขนาดนี้ก็เพราะว่ารักผู้กองมากจริงๆ อีกอย่าง...ยัยขวัญเรียนจบเป็นแพทย์ทหารมาได้ก็เพราะผู้กองเป็นคนส่งเสียให้เรียน ซื้อบ้านให้อยู่ ดูแลเป็นอย่างดีไม่ให้น้อยหน้าใคร ถ้าผมจะไม่ยกให้มันก็จะเป็นการเอาเปรียบผู้กองเกินไป ความดีและความเป็นสุภาพบุรุษของผู้กองเองก็ทำให้ผมยอมรับผู้กองมาตั้งนานแล้ว ผู้กองเองก็มีส่วนช่วยเลี้ยงยัยขวัญมา ยังไงซักวันผมก็ต้องคืนยัยขวัญให้ผู้กองอยู่แล้วล่ะ”

                “อะไรนะครับ นี่ผู้กองเป็นคนส่งยัยขวัญเรียนแล้วก็ซื้อบ้านให้หรอเนี่ย” ผู้พันคีรินทร์ถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถึงว่าสิท่านนายพลปภพเอ็นดูผู้กองคณินมาก

                “ใช่ท่านรอง เรียกได้ว่าผู้กองเป็นผู้ปกครองอีกคนของยัยขวัญก็ว่าได้ แต่เรื่องนี้เราเก็บเป็นความลับเอาไว้น่ะ ผมยังไม่อยากให้ยัยขวัญรู้”

                “ถ้างั้นผมก็คิดถูกแล้วล่ะครับที่สนับสนุนให้สองคนนี้แต่งงานกัน” ผู้พันคีรินทร์บอกแล้วมองผู้กองคณิน ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะทำเพื่อขวัญตาได้มากมายขนาดนี้ ทำโดยไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย เขามีโอกาสจับขวัญตากินตั้งมากมายแต่ก็ไม่เคยมีเลยซักครั้งที่เขาจะยอมผิดคำพูด เขาล่ะนับถือหัวใจของผู้กองคณินจริงๆ

                “แต่ผมก็ไม่อยากให้ผู้กองตามใจยัยขวัญให้มากนะ” ท่านนายพลปภพว่าขึ้นอีกพลางถอนหายใจ รู้ดีว่าหลานสาวคนนี้เป็นยังไง เธอโชคดีมากแค่ไหนที่ได้ผู้กองคณินมาคอยดูแลแบบนี้จนท่านกลัวว่าหลานสาวคนนี้จะทำตัวไม่น่ารักกับเขา

                “เมื่อก่อนผมกับคุณหญิงไม่อยากให้ยัยขวัญรู้สึกขาดความอบอุ่น ไม่อยากให้ยัยขวัญคิดว่าตัวเองไม่เหลือใครเพราะเสียพ่อกับแม่ไปก็เลยค่อนข้างจะตามใจหลานสาวคนนี้มากไปหน่อยจนเสียเด็กอย่างที่พวกเรารู้ๆ กัน เอาแต่ใจก็ที่หนึ่ง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ถ้าผู้กองตามใจมากๆ ยัยขวัญจะยิ่งเอาแต่ใจแล้วซักวันผู้กองจะคุมยัยขวัญไม่ได้ ผมอยากให้ผู้กองใจแข็งแล้วก็ดุยัยขวัญบ้าง อบรมสั่งสอนให้ทำตัวให้น่ารักมากขึ้นกว่านี้ แค่ครั้งนี้โกหกว่าตัวเองท้องผมก็คิดว่ายัยขวัญชักจะเล่นใหญ่ไปแล้ว ผู้กองต้องเด็ดขาดกับยัยขวัญให้มากๆ นะ ผู้ชายกลัวเมียมันก็ดีอยู่หรอก แต่กับยัยขวัญ...ผู้กองอย่ากลัวเด็ดขาด ยัยขวัญยังเป็นเหมือนเด็กที่ยังไม่รู้จักโต ผมยอมยกให้ผู้กองก็ยังกังวลอยู่เหมือนกันว่าหลานสาวคนนี้อาจจะยังทำตัวไม่น่ารักพอ อาจจะไม่ดีพอให้ผู้กองรัก ยังไงผู้กองก็ค่อยๆ บอก ค่อยๆ สอนเอาแล้วกันนะครับ เพราะดูๆ แล้วยัยขวัญจะติดผู้กองมาก”

                “ท่านอย่าห่วงเลยครับ” ผู้กองคณินบอกอย่างเข้าใจดีในความกังวลของท่านนายพลปภพ “ผมรู้ดีว่าขวัญทั้งดื้อแล้วก็ซนมากแค่ไหน เอาแต่ใจแล้วก็ก่อเรื่องได้ตลอด ถึงผมจะรักมากแค่ไหนแต่ก็ใช่ว่าผมจะรักแบบขาดสติ ถ้าทำผิดก็ต้องดุ ทำดีก็ต้องชมตามเนื้อผ้าอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าการแต่งงานครั้งนี้มันจะเป็นการแต่งงานแบบมัดมือชกเพราะเล่ห์เหลี่ยมของยัยตัวแสบก็เถอะ แต่ผมก็รับปากนะครับว่าจะรัก จะดูแลขวัญให้ดี จะไม่ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจเด็ดขาด แล้วก็...จะแก้นิสัยเด็กดื้อให้ได้ด้วย แสบขนาดนี้ผมไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอกครับ แล้วผมจะช่วยดัดนิสัยเด็กคนนี้ให้ท่านเอง”

                “ดีๆ เล่นบทโหดมันไปเลย อ่อนข้อให้มากๆ ไม่ได้หรอก เล่ห์เหลี่ยมก็เยอะผู้กองต้องคอยระวัง อย่าไปหลงกลเด็ดขาดล่ะ”

                “เล่ห์เยอะยังไงผมก็รับมือได้ครับ” เขายิ้มออกมาขณะมองขวัญตาที่ยังแกล้งทำเป็นซึมให้พี่ชายดูแลอยู่ ผู้พันกรันณ์ก็มัวแต่ห่วงน้อง โดนน้องสาวหลอกจังๆ แล้วยังไม่รู้ตัวอีก

                “แหม เคยเห็นแต่ผู้กองปราบคนร้าย นี่ผมชักอยากเห็นผู้กองปราบเด็กดื้อซะแล้วสิ จัดให้หนักเลยนะผู้กอง” ผู้พันคีรินทร์เห็นด้วยอีกคนอย่างนึกสนุก ยัยตัวแสบ ตายแน่ๆ

 

                ขวัญตาแอบยิ้มอย่างภูมิใจในแผนการของตัวเองอยู่คนเดียว งานนี้นอกจากพี่รันจะไม่ดุอะไรแล้วยังดูแลเธอเป็นอย่างดีอีก พูดกับเธอก็เพราะ อ่อนโยนชนิดที่ว่าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน นี่ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆ พี่ชายของเธอคงจะรักลูกของเธอมากแน่ๆ หึ! ผู้พันกรันณ์คนเก่งหรือจะสู้ท่านขวัญตา อีกแค่เดือนสองเดือนเธอก็จะได้แต่งงานกับพี่จ๋าของเธอแล้ว มีความสุขจัง ว่าแต่...พี่จ๋าอยู่ไหนกันล่ะเนี่ย เมียท้องขนาดนี้แทนที่จะมาดูแล เชอะ! เล่นละครไม่เนียนเลยนะ

                ขวัญตามองไปรอบๆ สระว่ายน้ำก็ยังไม่เห็นผู้กองคณิน ในขณะที่ทุกคนกำลังปาร์ตี้งานวันเกิดของผู้พันคีรินทร์อยู่ จนกระทั่งเธอหันไปเห็นพี่จ๋ากำลังนั่งอยู่คนเดียวที่ริมสระน้ำหลังบ้านจึงได้รีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับจานบาร์บีคิวแสนอร่อย

                “พี่จ๋า” เธอเดินเข้าไปนั่งลงข้างเขาพร้อมกับยื่นจานบาร์บีคิวให้ “หนูเอาบาร์บีคิวมาให้ อร่อยมากเลยนะ” ว่าแล้วก็ชูบาร์บีคิวล่อ แต่ผู้กองคณินก็ไม่ได้สนใจ ซ้ำยังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีก สีหน้าตอนนี้นิ่งมากๆ

                “พี่จ๋า...”

                “จะไปไหนก็ไปไป อย่างเพิ่งมากวนพี่ พี่อยากอยู่คนเดียว” ขวัญตาถึงกับหน้าเสียเมื่อเขาพูดแบบนี้ พี่จ๋าไม่เคยพูดแบบนี้กับเธอเลยนะ...

                “พี่จ๋าเป็นอะไร ทำไมต้องทำหน้าเครียดด้วย เรากำลังจะได้แต่งงานกันแล้วนะ พี่จ๋าไม่ดีใจหรอ”

                “ไม่” เขาตอบนิ่งๆ อีกแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “แต่งงานด้วยวิธีแบบนี้พี่ไม่ภูมิใจหรอกนะ ขวัญอยากภูมิใจก็ภูมิใจไปเถอะ”

                “พี่จ๋าโกรธหนูหรอที่หนูทำแบบนี้”

                “ใช่ พี่โกรธขวัญมาก รู้มั้ยว่าเรื่องที่ขวัญโกหกคนอื่นไปมันร้ายแรงมากแค่ไหน พี่เคยบอกแล้วไงว่าจะไม่เอาวิธีนี้ แค่ปีสองปีพี่รอได้แล้วทำไมขวัญถึงรอไม่ได้ มาใส่ร้ายหาว่าพี่ทำขวัญท้อง...ขวัญกำลังดูถูกพี่รู้ตัวบ้างมั้ย เสียแรงที่พี่รัก เสียแรงที่พี่ทะนุถนอมมา ดูแลมาเป็นอย่างดีแต่ขวัญก็มาทำมันพังหมด ทำตัวแบบนี้รู้มั้ยว่าไม่ต่างจากนางร้ายในละครที่จ้องแต่จะกุเรื่องจับผู้ชายเลยนะ” ว่าแล้วผู้กองคณินก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่สนที่จะหันไปมองเธอ เขารู้แหละว่าเธอจะเสียใจแต่เขาก็ต้องทำใจแข็ง ต้องทำให้เธอได้รู้ตัวเองว่าสิ่งที่เธอทำถึงแม้มันจะสำเร็จ แต่มันก็สำเร็จด้วยความไม่ถูกต้อง

                “พี่ผิดหวังในตัวขวัญมากเลยนะ ไม่คิดจริงๆ ว่าจะเป็นคนแบบนี้ ทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจ ผู้ใหญ่พูดอะไรก็ไม่เคยฟัง พี่เสียใจจริงๆ ที่ขวัญเป็นแบบนี้” ว่าจบผู้กองคณินก็เดินหนีไปทิ้งให้ขวัญตาได้แต่นั่งมองตามจนหน้าซีดเผือดไปหมด พี่จ๋าไม่เคยต่อว่าเธอแบบนี้ ให้เขาตีเธอ ดุเธอแรงๆ ยังดีกว่าการมาพูดแบบนี้ เธอก็แค่อยากแต่งงานกับเขา เธอรักเขา เขาดีกับเธอทุกอย่างเธอก็อยากจะตอบแทนเขาบ้าง แต่เธอก็ไม่รู้ว่าบางทีการที่เธอรักเขามากไปมันจะทำให้เขาอึดอัดแบบนี้

                “ขวัญ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ปะ ไปร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้พี่ภูกัน” ผู้พันกรันณ์เดินเข้ามาตามเธอ เพราะพอรู้ว่าเธอท้อง เขาก็อยากจะดูแลเธอให้ดีเหมือนกับที่เขาเคยดูแลราชาวดี คนท้องอารมณ์อ่อนไหวง่ายและต้องการกำลังใจรวมทั้งการดูแลเป็นอย่างดี สิ่งที่ผิดพลาดไปแล้วเขาไม่อาจแก้ไขอะไรได้ การที่ต้องดูแลเธอต่างหากเป็นสิ่งที่เขาควรทำ ยิ่งเธอเป็นเด็กไม่รู้จักโตแบบนี้เขาก็ยิ่งต้องดูแลให้ดีเพื่อคอยบอกคอยสอนให้เธอดูแลตัวเองกับลูก

                “ขวัญ...ขวัญ...” ขวัญตาไม่รู้จะพูดอะไรดี เธอใจเสียไปหมดแล้วตอนนี้ พี่จ๋ากำลังโกรธเธอ หรือบางทีเขาอาจจะเกลียดเธอแล้วก็ได้ ไม่...อย่าเกลียดเธอนะ เธอรับไม่ได้

                “ร้องไห้ทำไม” เมื่อเห็นเธอร้องไห้แบบนี้ผู้พันกรันณ์ก็ยิ่งเข้าใจว่าเธอคงจะเครียดเรื่องที่ท้อง ครั้งพอมองหาผู้กองคณินก็ไม่เห็นเขาอยู่ที่นี่เลย ไอ้คณิน มันนหายหัวไปไหนของมัน ทำไมถึงมาปล่อยให้เมียร้องไห้อยู่คนเดียวแบบนี้

                “ไม่ต้องคิดมากนะ พี่ไม่ได้โกรธอะไรขวัญหรอก พี่จะดูแลขวัญกับหลานให้ดีเองนะ”

                “ไม่...” ขวัญตาส่ายหน้าทั้งน้ำตา จากตอนแรกที่ดีใจและสะใจที่ได้เอาคืนพี่ชายแบบนี้ แต่พอเขามาทำดีกับเธอเธอก็ยิ่งรู้สึกผิด จริงๆ แล้วพี่รันรักเธอแล้วก็ห่วงใยเธอมาก แต่เป็นเธอเองที่เอาแต่ใจไม่ยอมฟังใครๆ เลย เธอโกหกทุกคน โกหกคุณลุงกับคุณป้า โกหกพี่รันแล้วยังทำให้พี่จ๋าโกรธอีก เธออยากจะบอกความจริงทุกคนว่าเรื่องที่เธอท้องเธอโกหก แต่เธอก็กลัวว่าหากบอกไปเธอจะไม่ได้แต่งงานกับพี่จ๋าของเธอ เธอไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้นตอนนี้

                “ขวัญ...ขวัญอยากอยู่คนเดียว อย่ามายุ่งกับขวัญ” เธอผละพี่ชายออกแล้วรีบเดินหนีกลับเข้าบ้านไปยิ่งทำให้ผู้พันกรันณ์เป็นห่วงเธอหนัก ราชาวดีที่เดินตามเขามาจึงเข้ามาลูบแขนเขาเอาไว้เบาๆ

                “ให้เวลาน้องขวัญหน่อยนะคะพี่รัน คนท้องก็แบบนี้แหละค่ะ อารมณ์แปรปรวนง่าย อีกอย่างน้องขวัญคงกลัวพี่รันกับคุณพ่อคุณแม่จะดุด้วยก็เลยดูเครียดๆ ไป ไว้รอให้อารมณ์ดีกว่านี้ก่อนนะคะแล้วค่อยคุยกัน”

                “พี่สงสารยัยขวัญแก้ม ผู้กองคณินก็ไม่รู้หายหัวไปไหน พี่อยากให้เขาดูแลยัยขวัญให้ดีเหมือนกับที่พี่ดูแลแก้มตอนที่แก้มท้อง”

                “ผู้กองก็ดูแลน้องขวัญมาเป็นอย่างดีอยู่แล้วนี่คะ พี่รันสบายใจเถอะ ไม่มีใครจะดูแลน้องขวัญได้ดีเท่าผู้กองคณินอีกแล้ว” ราชาวดีให้กำลังใจสามีจนเขานึกตามแล้วก็ยิ้มออกมาได้ก่อนจะกอดเธอเอาไว้ แม้ภายในใจจะยังห่วงน้องสาวอยู่ก็เถอะ

 

                ในระหว่างที่ทุกคนปาร์ตี้กันอยู่ขวัญตาก็เดินกลับมาที่บ้านของผู้กองคณินอย่างคนหมดแรง เธอเดินขึ้นมาบนห้องนอนก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง พี่จ๋าหายไปไหนก็ไม่รู้ เธอเดินตามหาเขาไปทั่วบ้านแล้วแต่ก็ไม่เจอ พอกลับมาที่บ้านของเขาก็ยังไม่เห็นวี่แววของเขาอีก ความหวาดกลัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจจนคิดไปเรื่อย หรือว่าพี่จ๋าจะโกรธเธอมากจนหนีไป พี่จ๋ากำลังจะเกลียดเธอหรอที่เธอไปหาว่าเขาเธอท้องจนถูกใครๆ มองในทางไม่ดี พี่จ๋าเกลียดเธอแล้วเขาจะทิ้งเธอไปมั้ย ถ้าเขาทิ้งเธอไปแล้วเธอจะทำยังไงดี ชีวิตของเธอมีเขาคอยดูแลมาโดยตลอด ถ้าไม่มีเขาแล้วเธอจะทำยังไง เธอจะใช้ชีวิตที่ไม่มีพี่จ๋าคอยดูแลได้หรือ

                “พี่จ๋า...พี่จ๋าอยู่ไหน หนูขอโทษ พี่จ๋าอย่าทิ้งหนูนะ หนูรักพี่จ๋า” เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักแล้วฟุบหน้าลงไปกับที่นอน คิดมากไปเรื่อย ถ้าพี่จ๋าทิ้งเธอไปแล้วเธอก็มาที่บ้านหลังนี้ไม่ได้อีกแล้วสิ แล้วถ้าพี่จ๋ามีคนรักใหม่แล้วพาคนรักใหม่มาอยู่ที่นี่แทนเธอล่ะ ไม่เอานะ ไม่เอาแบบนี้

                “ต่อไปหนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว หนูจะไม่ก่อเรื่องอีกแล้ว พี่จ๋าอย่าทิ้งหนูไปนะหนูขอโทษ...ถ้าไม่มีพี่จ๋าแล้วหนูจะอยู่ยังไง ใครจะคอยดูแลเด็กดื้ออย่างหนู เวลาหนูทำอะไรผิดใครจะคอยบอกคอยสอน เพราะหนูเป็นเด็กดื้อใช่มั้ยพี่จ๋าถึงไม่รักหนู  พี่จ๋ากลับมาหาหนูเถอะนะ หนูจะไม่ดื้ออีกแล้ว หนูรักพี่จ๋า พี่จ๋าอย่าทิ้งหนูนะ คุณพ่อกับคุณแม่ก็ทิ้งหนูไปแล้ว พี่จ๋าอย่ามาทิ้งหนูไปอีกคนสิ อย่าทิ้งหนู”

                เสียงร้องไห้ของเธอทำให้ผู้กองคณินต้องหลับตาลงจนหยดน้ำใสๆ ร่วงลงมา สงสารเธอแทบขาดใจ แต่ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้เธอก็จะยังไม่หยุดก่อเรื่องเพราะความซุกซนเอาแต่ใจ เด็กขาดความอบอุ่นและโหยหาแต่ความรักอย่างเธอหากขาดเขาไปก็เท่ากับว่าเขาฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น

                “หนูจะเป็นเด็กดีของพี่จ๋า จะเชื่อฟังพี่จ๋าทุกอย่างแล้วนะ พี่จ๋าอยู่ไหน พี่จ๋า...พี่คณินหนูขอโทษ อย่าทิ้งหนูนะ” ร่างบางสั่นสะท้านด้วยสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร เจ็บปวดปานใจจะขาดอยู่แล้วจนไม่มีแม้แต่แรงจะลุกไปไหน

                “พี่จ๋า...พี่จ๋าไม่รักหนูแล้วหรอ พี่จ๋าไม่อยากแต่งงานกับหนูแล้วใช่มั้ย...หนูไม่แต่งงานกับพี่จ๋าแล้วก็ได้แต่พี่จ๋ากลับมาหาหนูเถอะนะ หนูอยากกอดพี่จ๋า...” ขวัญตาว่าอย่างสิ้นหวัง ร้องเรียกหาเขาให้ตายเขาก็ไม่ได้ยินหรอก ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาหนีเธอไปไหนแล้ว เขาคงเกลียดเธอแล้วจริงๆ เธอทำตัวเหมือนนางร้ายที่จ้องจะจับผู้ชายอย่างที่เขาว่า เธอทำให้เขาเสียใจ เธอมันคนไม่ดี เธอทั้งดื้อแล้วก็เอาแต่ใจ โกหกได้แม้แต่ผู้มีพระคุณเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ พี่จ๋าจะเกลียดเธอก็ไม่แปลกหรอก

                “หนูขอโทษ...หนูผิดไปแล้ว เรื่องคราวนี้หนูเล่นแรงไปจริงๆ หนูก็แค่รักพี่จ๋าแล้วก็อยากแต่งงานกับพี่จ๋า แต่ตอนนี้หนูไม่แต่งงานแล้วก็ได้ ขอแค่พี่จ๋ากลับมาหาหนู อย่าทิ้งหนูไปเลยนะหนูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่จ๋า มาทำให้หนูรักแล้วก็มาทิ้งหนูไปแบบนี้...ฆ่าหนูให้ตายยังไม่เจ็บปวดเท่านี้เลย พี่จ๋า...พี่จ๋า...” ความเจ็บปวดเสียใจอย่างหนักทำให้ขวัญตาค่อยๆ อ่อนแรงลงเพราะร้องไห้มาอย่างหนัก เธอพยายามฝืนร่างกายแต่ก็ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เธอไม่อยากหมดสติไปตอนนี้ เธออยากมีแรงลุกขึ้นเพื่อที่จะได้ตามหาพี่จ๋าต่อ พี่จ๋าไม่รู้จะหนีเธอไปไหนแล้ว ถ้าพี่จ๋าหนีไปแล้วไม่กลับมาหาเธออีกล่ะ เธอจะทำยังไง

                “พี่จ๋า...” เธอเรียกเสียงแผ่วก่อนจะค่อยๆ หมดสติไปแล้วล้มลงไปกับพื้นข้างเตียงทำให้ผู้กองคณินที่แอบซ่อนตัวอยู่ต้องรีบวิ่งเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น เขาไม่เคยคิดที่จะทิ้งเธอไปไหนเลย เขาก็เพียงแค่อยากดัดนิสัยของเธอเท่านั้น นับวันเธอชักจะดื้อและเอาแต่ใจหนักแล้ว เธอคิดว่ามีเขาคอยดูแลปกป้องแล้วเธอจะทำอะไรก็ได้ แต่เขาไม่อยากให้เธอคิดแบบนี้ เขาไม่ได้หวังจะให้เธอเรียบร้อยเหมือนผ้าที่พับไว้ เขาอยากให้เธอร่าเริงสดใสอยู่เช่นนี้ ขอเพียงแค่เธอไม่เล่นสนุกจนควรแค่นี้ก็พอแล้ว

                “พี่ไม่เคยคิดที่จะทิ้งหนูไปไหนเลยนะ ไม่ว่าหนูจะเป็นยังไงพี่รักหนูอยู่ดี แต่วันนี้หนูซนเกินไปพี่ถึงต้องลงโทษหนูแบบนี้ ถ้าหนูตื่นขึ้นมาหนูต้องเป็นเด็กดีนะ พี่รู้ว่าหนูต้องการพี่มากแค่ไหน พี่คอยดูแลหนูมาตลอด หนูชินกับการมีพี่อยู่ด้วย หนูคงกลัวจะเสียพี่ไปมากเลยสินะ พี่คณินคนนี้เป็นของหนูคนเดียวหนูจะไม่เสียพี่ไปไหนแน่นอน ยัยตัวแสบแสนซน หนูอย่าซนแบบนี้อีกนะ พี่ไม่อยากจะลงโทษหนูแบบนี้อีกแล้ว เห็นหนูร้องไห้แบบนี้ก็ใช่ว่าพี่จะไม่เจ็บปวด” ผู้กองคณินซบหน้าลงไปกับแก้มนวลของเธอเพื่อซ่อนน้ำตาของตัวเองเอาไว้ เห็นเธอร้องไห้เรียกหาเขามันทำให้เขาสงสารเธอเหลือเกิน  นี่หากเขาทิ้งเธอไปจริงๆ ชีวิตและหัวใจของเด็กคนนี้ก็คงจะแหลกสลายไปอย่างน่าสงสาร แต่เขาจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอก เขาทำแบบนั้นกับเธอไม่ลงเพราะเขาเองก็ขาดเธอไม่ได้เหมือนกัน

 

                ผู้กองคณินโทรไปบอกผู้พันกรันณ์ว่าขวัญตาเครียดแล้วก็ร้องไห้จนหลับไปแล้วเขาจึงต้องอยู่ดูแลเธอเลยไม่ได้ไปร่วมปาร์ตี้งานวันเกิดผู้พันคีรินทร์ ซึ่งผู้พันกรันณ์ก็ไม่ได้ว่าอะไนอกจากบอกให้เขาดูแลขวัญตาให้ดี อย่าให้เธอเครียดแล้วก็ร้องไห้เสียใจอีก ผู้พัน...เห็นร้ายๆ โหดๆ แบบนั้นแต่จริงๆ แล้วเขาห่วงใยคนรอบข้างเสมอ เขาอาจจะพูดไม่ค่อยเพราะ แสดงออกไม่ค่อยเก่ง หากแต่ภายในใจแล้วห่วงใยทุกคนมาก เขาเสียใจที่ครั้งหนึ่งเคยนึกโกรธที่ผู้พันไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับขวัญตา ที่ผู้พันไม่ยอมให้ขวัญตาแต่งงานตอนนี้นั้นผู้พันทำถูกแล้วล่ะ ผู้พันเป็นคนที่มองการไกลเสมอ มองเห็นและคิดอะไรๆ ได้มากกว่าคนอื่นเยอะ คาดการณ์อะไรก็ไม่เคยผิดพลาด ยิ่งขวัญตามาหลอกผู้พันแบบนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อผู้พัน ถ้าผู้พันรู้ความจริงแล้วจะเอาผิดเขา เขาก็พร้อมที่จะรับโทษ

                “...พี่จ๋า อย่าทิ้งหนู พี่จ๋า...” เสียงสะอื้นไห้ที่ดังขึ้นมากลางดึกทำให้ผู้กองคณินที่นอนอยู่ข้างๆ เธอรีบลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อขวัญตาละเมอร้องไห้ออกมา เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักแล้วขดตัวงอ เสียงสะอื้นร้องไห้ของเธอฟังดูน่าสงสารยิ่งนักจนเขาต้องดึงเอาเธอเข้ามากอดเอาไว้แนบอก

                “อย่าทิ้งหนู หนูขอร้อง...พี่จ๋า พี่คณิน”

                “พี่อยู่นี่แล้ว ขวัญ...พี่อยู่นี่แล้วนะ” เขาบอกพลางเขย่าตัวเธอเบาๆ เพื่อปลุกให้เธอตื่นจากฝันร้าย ขวัญตาจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ทั้งห้องนอนมืดสนิทเพราะดึกมากแล้ว มีเพียงแค่ไฟจากหัวเตียงเท่านั้นที่ทำให้เธอมองเห็นใบหน้าของเขา นี่เธอไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย พี่จ๋ากลับมาหาเธอแล้ว

                “...พี่จ๋า...” เธอเรียกเขาเสียงแผ่วขณะแตะมือไปที่แก้มของเขาและสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่แก้มของเขาด้วย พี่จ๋าร้องไห้ทำไม...

                “พี่จ๋าจริงๆ ด้วย” เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปขวัญตาก็กอดเขาเอาไว้แน่นทันที กอดแน่นที่สุดเท่าที่เธอเคยกอดเขาด้วยกลัวว่าหากเธอกอดเขาไม่แน่นพอแล้วเขาจะหนีเธอไปอีก

                “พี่จ๋า...หนูขอโทษ” เธอร่ำร้องออกมาอีกปานใจจะขาด กลัวเหลือเกินว่าเขาจะทิ้งเธอไป เธอเอ่ยคำขอโทษได้เพียงเท่านี้แล้วก็พูดอะไรไม่ออกอีกเพราะรู้สึกจุกแน่นไปทั้งอก หากไม่นับตอนที่เสียพ่อกับแม่ไปและตอนที่ผู้พันกรันณ์ต้องแกล้งตายเธอไม่เคยร้องไห้หนักเท่านี้มาก่อน เธอเจ็บปวดเหมือนหัวใจจะขาดรอนๆ เสียให้ได้ พี่จ๋าคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เขาคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด ให้ความรักความอบอุ่นจนเขาเป็นเสมือนส่วนหนึ่งในร่างกายและชีวิตของเธอที่เธอจะขาดเขาไม่ได้ เธอสนิทและคุ้นชินกับเขามากกว่าคุณลุงคุณป้าเสียอีก เธอรักเขาหมดทั้งใจ ให้ไปทั้งชีวิต ถ้าไม่มีเขาก็จะไม่มีเธอด้วยเหมือนกัน

                “หยุดร้องซะนะ พี่จ๋าอยู่นี่แล้ว พี่ไม่ทิ้งหนูไปไหนหรอกนะ” มืออุ่นๆ ของเขาลูบผมเธอเบาๆ อย่างปลอบขวัญก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เธออีกอย่างแผ่วเบา เธอจึงรีบกอดมือของเขาเอาไว้

                “พี่จ๋าอย่าทิ้งหนูนะ หนูกลัว หนูเจ็บปวดเหลือเกิน ถ้าพี่จ๋าไม่รักหนูแล้วพี่จ๋าฆ่าหนูทิ้งเถอะ อย่าให้หนูต้องตายทั้งเป็นแบบนี้ สงสารหนูนะ หนูกลัว...หนูรักพี่จ๋า หนูอยากอยู่กับพี่จ๋า” เธอกอดมือของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ความกลัวจะเสียเขาไปทำให้เธอร้องไห้ออกมาไม่หยุด

                “หนูขอโทษถ้าวันนี้หนูทำตัวไม่ดี พี่จ๋าโกรธหนูมากเลยใช่มั้ย ถ้าพี่จ๋าโกรธหนูพี่จ๋าตีหนูเถอะ ตีหนู ด่าว่าหนูอีกก็ได้ แต่พี่จ๋าอย่าทิ้งหนูไปไหนอีกนะ หนูทนรับกับความสูญเสียอีกไม่ได้แล้ว พี่จ๋าตีหนูสิ ตีหนูนะ” ไม่บอกเปล่าแต่เธอยังจับมือของเขามาตีตัวเธออีกจนผู้กองคณินต้องดึงมือตัวเองคืนแล้วกอดเธอเอาไว้แทน

                “พอเถอะนะ พี่ไม่ตีหนูหรอก พี่หายโกรธหนูแล้ว เด็กดี...พี่รักหนูนะ” ยิ่งได้ฟังคำบอกรักของเขาขวัญตาก็ยิ่งน้ำตาร่วงกอดเขาไม่ยอมปล่อย

                “หนูเป็นคนไม่ดี เป็นเหมือนนางร้าย หนูไม่ใช่เด็กดีของพี่จ๋าอีกแล้ว”

                “เป็นสิ ทำไมจะไม่เป็น หนูน่ะเป็นเด็กดีของพี่เสมอนะ เพราะหนูเป็นเด็กดีไงพี่ถึงรักหนู ไม่ร้องไห้นะ ดูสิวันนี้ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว” เขาผละเธอออกก่อนจะถอดเสื้อยืดใส่นอนของตัวเองออกเพื่อเอามาเช็ดน้ำตาและน้ำมูกให้กับเธอ

                “ร้องไห้จนตาบวมแบบนี้ แล้วพรุ่งนี้ตอนไปเลือกชุดแต่งงานด้วยกัน คนที่ร้านชุดแต่งงานต้องคิดว่าพี่กำลังจะแต่งงานกับเจ้าสาวกบแน่ๆ เลย” นิ้วอุ่นๆ ของเขาไล้มาที่ดวงตาทั้งสองข้างของเธออีกเบาๆ

                “หนูโกหกทุกคนว่าตัวเองท้องขนาดนี้พี่จ๋ายังจะยากแต่งงานกับหนูอยู่อีกหรอ ถ้าพี่จ๋าไม่อยากแต่งงานหนูไม่แต่งแล้วก็ได้ พรุ่งนี้หนูจะไปบอกความจริงกับทุกคน หนูไม่แต่งงานแล้วก็ได้นะ หนูกลัวพี่จ๋าไม่รักหนู หนูกลัวพี่จ๋าจะทิ้งหนูไป”

                “เด็กโง่ ใครจะไม่อยากแต่งงานกับหนูกันหืม” น้ำเสียงของผู้กองคณินยังคงอ่อนโยนกับเธออยู่ก่อนที่เขาจะก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ “หนูน่ารักออกขนาดนี้ ได้แต่งงานมีเมียเด็กสวยๆ ใครบ้างจะไม่ชอบ เพื่อนๆ พี่ยังอิจฉาพี่กันใหญ่เลยที่จะได้แต่งงานกับเจ้าสาวแสนสวยอย่างหนู เรื่องที่โกหกว่าท้องน่ะ ไหนๆ ก็โกหกไปแล้วก็ให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเถอะ พี่เองก็เผลอยอมรับไปแล้วว่าทำหนูท้องจริงๆ ถ้าไปบอกกับทุกคนอีกว่าไม่ได้ท้องเดี๋ยวมันจะเป็นการพูดกลับไปกลับมา ถึงสิ่งที่เราทำอยู่นี้มันจะไม่ถูกต้อง แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ปล่อยเลยตามเลยก็ได้ พี่เองก็อยากแต่งงานกับหนูไวๆ เหมือนกัน อีกอย่าง...ท่านนายพลน่ะ ท่านก็รู้อยู่แต่แรกแล้วว่าหนูไม่ได้ท้องจริงๆ แต่ท่านก็ยังยอมให้เราแต่งงานกันได้ ให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้นี่แหละนะ”

                “คุณลุงรู้หรอคะว่าหนูโกหก”

                “รู้มาตั้งแต่แรกแล้ว” ผู้กองคณินว่าขำๆ ใครบ้างล่ะจะไปตบตาท่านได้ “นอกจากเราสองคนก็มีท่านนายพลกับท่านรองเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้”

                “คุณลุงจะดุหนูมั้ย”

                “ถ้าดุก็คงดุไปนานแล้วล่ะ แต่ที่ท่านไม่ได้ว่าอะไรก็คงเพราะเห็นใจหนูกับพี่มากกว่า เอาเป็นว่าเรื่องแต่งงานของเราก็จะยังมีต่อไปเหมือนเดิมนะ พรุ่งนี้พี่จะพาหนูไปเลือกชุดเจ้าสาวสวยๆ กับเลือกการ์ดแต่งงาน แล้วค่อยนัดวันช่างภาพมาถ่ายพรีเวดดิ้งกัน” พอได้ยินเขาบอกแบบนี้ แม้จะดีใจแต่ขวัญตาก็ไม่กล้าออกความเห็นอะไรอีกแล้ว เธอได้แต่เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วดึงมือของเขามากอดเอาไว้ เธอไม่กล้าออกความเห็น ไม่กล้าทำอะไรแล้วตอนนี้เพราะเธอกลัวว่าหากเธอเผลอทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกแล้วเขาจะทิ้งเธอไป

                “หนูจ๋าอยากได้ของชำร่วยงานแต่งเป็นอะไร”

                “...อะไรก็ได้”

                “อยากถ่ายพรีเวดดิ้งธีมไหน”

                “ธีมไหนก็ได้” เธอตอบขึ้นมาอีกจนผู้กองคณินต้องก้มลงมามองเธออีกครั้ง เด็กเจ้าความคิดอย่างเธอถ้าเขาถามอะไรแบบนี้เธอจะรีบออกไอเดียทันที แต่ทำไมตอนนี้...

                “ทำไมถึงไม่ออกความคิดบ้าง งานแต่งมีแค่ครั้งเดียวในชีวิตนะ พี่อยากให้มันเป็นงานแต่งที่หนูชอบ”

                “หนู...หนูกลัว”

                “กลัวอะไร”

                “ถ้าหนูพูดหรือเสนออะไรที่พี่จ๋าไม่ชอบ หนูกลัวพี่จ๋าจะไม่พอใจแล้วทิ้งหนูไปอีก หนูกลัวหนูไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้นแล้วตอนนี้ พี่จ๋าโกรธที่หนูโกหกจนเราต้องแต่งงานกัน หนูไม่อยากให้พี่จ๋าโกรธ หนูไม่แต่งงานแล้วก็ได้ หนูเป็นเด็กไม่รู้จักโต หนูเอาแต่ใจ หนูเป็นเด็กไม่ดี หนูกลัวว่าถ้าพี่จ๋าโกรธพี่จ๋าจะทิ้งหนู ต่อไปนี้หนูจะเชื่อฟังพี่จ๋าให้มากๆ นะ หนูจะไม่ดื้ออีกแล้ว หนูจะทำตามที่พี่จ๋าบอกทุกอย่างพี่จ๋าจะได้ไม่ทิ้งหนูไป” ขวัญตาพยายามจะไม่ร้องไห้หากแต่น้ำตาก็ยังคงร่วงออกมาอีกอยู่ดี งานแต่งอะไรตอนนี้ก็ไม่สำคัญกับเธออีกแล้ว พี่จ๋าเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เธอต้องการ

                ได้ฟังแบบนี้ผู้กองคณินก็รู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม นี่เขา...ลงโทษเธอแรงไปรึเปล่า เขาไม่ได้แค่ลงโทษให้เธอกลัวแต่เขายังทำให้เธอฝังใจกับเรื่องนี้อีก เขาทำให้เด็กที่เคยร่าเริงสดใสคนนี้กลายเป็นเด็กขี้กลัวและหมดความมั่นใจในตัวเอง ตกลงนี่เขาลงโทษเธอหรือว่าเขาทำร้ายเธอกันแน่

                “หนูไม่ต้องกลัวพี่จะทิ้งหนูไปไหนหรอกนะ พี่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนทั้งนั้น พี่คณินรักขวัญมากที่สุดในโลกเลยนะ พี่คณินอยากแต่งงานกับหนู พี่อยากให้หนูมาช่วยพี่ออกแบบงานแต่งของเราด้วยกัน ไม่ว่าหนูจะออกไอเดียอะไรพี่ก็เห็นด้วยทั้งนั้นแหละ หนูเด็กกว่าพี่มากน่าจะมีไอเดียดีๆ ทันสมัย พี่เป็นตาแก่วัยทอง ทำงานอยู่แต่ในป่าไม่ค่อยทันสมัยอะไรกับเขาหรอก ถ้าให้พี่คิดคนเดียวงานแต่งของเราออกมาเชยมากแน่ๆ”

                “พี่จ๋าของหนูไม่ใช่ตาแก่วัยทองนะ! พี่จ๋าของหนูทั้งหนุ่มแล้วก็หล่อมากด้วย”

                “จริงเร้อ ชอบมีคนแถวนี้ว่าพี่เป็นตาแก่วัยทองอยู่บ่อยๆ นะ”

                “ไหน ไม่เห็นมีเลย” ขวัญตาทำเป็นมองหาทั้งๆ ที่ก็รู้แหละว่าเขาหมายถึงเธอ ซึ่งพอเห็นเธอทำเนียนไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้ผู้กองคณินก็ยิ้มออกมาให้อย่างเอ็นดูแล้วก้มลงมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

                “ถ้าหาไม่เห็นงั้นก็เลิกหาได้แล้ว หนูมาช่วยพี่คิดดีกว่าว่าจะเอาอะไรเป็นของชำร่วยงานแต่งของเราดี มา มาคิดช่วยกัน อย่ากินแรงพี่” เขาอุ้มเอาเธอขึ้นมานั่งบนตักแล้วก้มลงมาถาม ขวัญตาก็เลยยิ้มออกมาได้กับความอ่อนโยนที่เขามีให้ ก็พี่จ๋าของเธอดีกับเธอแบบนี้ไงเธอถึงไม่อยากเสียเขาไป ผู้ชายที่แสนดีแบบนี้นอกจากเขาแล้วเธอคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีก ในเมื่อเธอมีเขาอยู่กับตัวแล้วเธอจะรักษาเขาเอาไว้ให้ดี จะไม่ยอมเสียเขาไปไหนทั้งนั้น

                “หนูชอบช็อกโกแล็ต งั้นเค้กแต่งงานเอาเค้กช็อกโกแล็ตดีมั้ย เค้กเจ็ดชั้นในพิธีลอดซุ้มกระบี่ เออ...แต่พี่ไม่เอาตุ๊กตาปั้นรูปทหารพรานนะ พี่กลัวหนูจะตัดคอตุ๊กตาน้ำตาลปั้นจนคอขาดแบบที่คุณหมอเอื้อยทำ”

                “งั้น...เอาเป็นรูปปืนแล้วกัน ใช้ช็อกโกแล็ตแกะเป็นรูปปืนแต่งเค้ก ปืนหมายถึงพี่จ๋า ของหนูเอาเป็นรูปเข็มฉีดยาดีมั้ยคะ”

                “อืม ดีๆๆ ไม่เสี่ยงหัวใจวายแบบคู่ท่านรองดี”

                “พี่จ๋า...พี่คณิน” ขวัญตาเรียกเขาขึ้นมาอีกพร้อมกับชูนิ้วก้อยขึ้น

                “ก่อนแต่งงานกันหนูขอสัญญาจากพี่ข้อหนึ่งได้มั้ย”

                “หนูจะขอสัญญาอะไร” เขาดึงมือข้างที่ชูนิ้วก้อยของเธอมาจูบเบาๆ แล้วงับปลายนิ้วเล็กๆ ของเธอเล่น

                “พี่จ๋าอย่าทิ้งหนูไปไหนอีกนะ ถ้าไม่มีพี่จ๋าอยู่ด้วยหนูต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ หนูชินกับการใช้ชีวิตโดยมีพี่จ๋าอยู่ข้างกายแบบนี้ ถ้าซักวันพี่จ๋าไม่รักหนูแล้ว พี่จ๋าจะทิ้งหนูไป...ก่อนไปพี่จ๋าช่วยฆ่าหนูให้ตายก่อนได้มั้ย หนูไม่โกรธพี่จ๋าหรอกนะ ให้หนูตายดีกว่าปล่อยให้หนูต้องอยู่อย่างทรมาน พี่จ๋าก็เคยฆ่าคนมาแล้ว ฆ่าหนูอีกซักคนคงไม่ใช่เรื่องยากใช่มั้ย”

                “พูดอะไรแบบนี้” ผู้กองคณินเลิกเล็มปลายนิ้วของเธอ ยัยเด็กเพี้ยนรักษาไม่หาย ขอบ้าอะไรแบบนี้ออกมากัน

                “พี่สัญญากับหนูว่าพี่จะไม่ทิ้งหนูไปไหน” เขาเกี่ยวก้อยสัญญากับเธอ “แล้วก็จะไม่มีวันเลิกรักด้วย พี่กับหนูเราจะอยู่ด้วยกันไปแบบนี้นี่แหละ สิ่งเดียวที่จะทำให้พี่ทิ้งหนูไปได้นั่นคือความตาย แต่พี่จะไม่มีวันทำร้ายร่างกายหนู จะไม่ฆ่าหนูด้วย พี่เป็นทหารพี่ฆ่าแต่คนร้าย พี่จะไม่มีวันฆ่าคนที่พี่รักเด็ดขาด ไม่เอาแล้ว เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วกำลังท้องกำลังไส้อยู่ ใครใช้ให้พูดเรื่องเครียดๆ กันเดี๋ยวลูกของพี่ได้เครียดตามคลอดออกมาหน้าตาบู้บี้กันพอดี” เขาว่าพลางลูบท้องของเธอเบาๆ ราวกับว่าเธอกำลังตั้งท้องจริงๆ

                “หนูเปล่าท้องซักหน่อย” เธอว่าอุบอิมเบาๆ อย่างเขินๆ

                “ไหนๆ ก็โกหกเขาไปแล้วนี่ว่าท้อง เล่นละครให้มันเนียนๆ หน่อย จริงมั้ยลูกพ่อ” คราวนี้เขาก้มลงมาพูดกับท้องของเธอด้วย ขวัญตาก็เลยพยายามดิ้นหนีแต่เขาก็ยิ่งกอดเธอเอาไว้แน่น

                “อย่าดิ้นแรงสิ เดี๋ยวลูกเวียนหัวนะ”

                “หนูไม่ได้ท้องน้า! หนูยังจิ้น!!!

                “แต่งงานแล้วเดี๋ยวก็ไม่จิ้นแล้วล่ะ มาๆๆ มาซ้อมกันก่อนดีมั้ย วันจริงจะได้ไม่เขิน”

                “ไม่เอา!!!” ขวัญตาพยายามดิ้นหนีสุดฤทธ์เมื่อเขาก้มลงมาซุกไซ้เธออย่างหยอกล้อ สองแขนแกร่งกอดรัดเธอเอาไว้แน่นสลับกับจี๋เอวเธอจนขวัญตาหัวเราะคิกคักออกมาไม่หยุดขณะดิ้นหนีเขา แบบนี้หน่อยสิค่อยสมกับเป็นยัยตัวแสบ ยัยตัวแสบต้องร่าเริงสดใสแบบนี้เขาไม่ชอบเลยที่เธอทำหน้าอมทุกข์แล้วก็เอาแต่ร้องไห้ คราวนี้เธอเล่นแรงไปก็จริง แต่เขาก็ลงโทษเธอโหดเหมือนกัน เขาจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก แค่นี้มันก็กลายเป็นความทรงจำร้ายๆ ฝังใจเธอแล้ว หนูจ๋าของพี่ พี่ขอโทษนะ ต่อไปพี่จ๋าจะไม่ทำร้ายหัวใจของหนูให้ต้องเจ็บช้ำหนักแบบนี้อีกแล้ว แต่ถ้าหนูดื้อขึ้นมาอีก พี่จะเปลี่ยนวิธีทำโทษที่มันไม่โหดร้ายกับหนูแบบนี้อีกแล้ว

***************************************************************************************

สงสารหนูจ๋าก็สงสาร แต่หนูจ๋าก็เล่นแรงไปจริงๆ จนพี่จ๋าต้องลงโทษซะหนูจ๋าหงอยไปเลย
แต่เมื่อทำผิดแล้วก็ต้องได้รับโทษ พี่จ๋าเป็นคนตรงๆ อยู่แล้ว ต่อไปหนูจ๋าอย่าซนกับพี่เขาอีกนะ

******************************************************************************

ตอนหน้า...อย่าลืมมาร่วมงานแต่งของหนูจ๋าและพี่จ๋ากันนะคะ 
เชียร์กันมานานแล้ว จะแต่งงานทั้งทีต้องมีสักขีพยานเยอะๆ หน่อยค่ะ
*************************************************************
เจอกันวันจันทร์จ้า 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 407 ครั้ง

2,199 ความคิดเห็น

  1. #1114 P.Yada (@fuufah) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 12:43

    สงสารหนูจ๋าเลย แต่ก็เข้าใจพี่จ๋าด้วย เอาเป็นว่ารักกันไปนาน ๆๆๆ

    #1114
    0
  2. #1106 เอม (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:23

    ฉากหมอเอื้อยตัดเค้ก กลายเป็นฉากในตำนานไปแล้ว

    #1106
    1
  3. #1104 2182518 (@2182518) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 15:02

    นี่เราพลาดอะไรไปนะ

    เราอ่านอะไรจ้ามไปไหม

    สรุปทำไมไม่ได้แต่ง...... นายกรัณย์​มาเฉลยไปแล้วยังน้อ

    #1104
    1
  4. #1102 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 12:43

    อย่าโกหกเลยมันไม่ดีนะหนูขวัญ
    #1102
    1
  5. #1101 tui12345 (@tui12345) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 11:59

    ชอบทุกตอนเลย ยกเว้นตอนนี้ ไม่ชอบที่ขวัญตาโกหก ดูเป็นนางร้ายไปเลย

    #1101
    1
  6. #1098 manfon33 (@manfon33) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 09:00
    ไปๆไปงานแต่งเสร็จขอเข้าหอด้วยนะอิอิอิ
    #1098
    1
  7. #1097 kai (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 07:55

    พี่จ๋าน่ารักอยากให้มีคนแบบพี่จ๋าเยอะๆจัง

    #1097
    0
  8. #1096 Poppylovely123 (@Poppylovely123) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 06:20
    ก่อนความจะแตกต้องท้องจริงนะรีบทำเลยนะผู้กอง
    #1096
    1
  9. #1095 Bumbim's Tepamongkol (@bbtpmk) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 01:22
    ยัยหนูจ๋าร้ายมากกกกกกกกกกกกกกก สงสารปนดีใจ555555
    #1095
    0
  10. #1094 salleh (@salleh) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:10
    รอคะ ติดตามทุกขั้นตอน
    #1094
    0
  11. #1093 BonitaCat (@BonitaCat) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:02
    ผู้พันว่าเก่ง ยังไม่สู้ขวัญตา

    ถ้าเกิดความแตกขึ้นมาจะเปนไงเนี่ย ขวัญเล่นแรงไปเรื่องนี้นะ หลอกทุกคน แต่พี่จ๋าก้อลงโทษได้หนักสมความผิดแหละ ผลพลอยได้คือ ได้แต่งงานสมใจ
    #1093
    2
    • 27 กรกฎาคม 2562 / 13:26
      ผู้พันแพ้น้ำตาผู้หญิงค่ะ 555 เห็นน้องสาวสุดที่รักร้องไห้ก็สงสารน้องจับใจแล้ว
      #1093-2
  12. #1092 eve (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 23:55

    ในที่สุดก็ได้แต่กันแล้ววว

    #1092
    0
  13. #1091 kunnipa61 (@kunnipa61) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 23:51
    พี่จ๋าน่ารักหนูจ๋าก็น่ารักกกก
    #1091
    0
  14. #1090 lunlapaitua (@toxicjing) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 23:45
    รักพี่คณิน น่ารักอ่ะ ขอแทนได้มะ 555
    #1090
    1
  15. #1089 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 23:43
    สม อิพี่หวงดีนัก เจอน้องรัชดาลัยเธียร์เตอร์ เป็นไงล่ะ ยังดูไม่ออกเล๊ย สู้พ่อก็ไม่ได่
    #1089
    1
    • 26 กรกฎาคม 2562 / 23:49
      พี่รันเป็นโรคแพ้น้ำตาผู้หญิงค่ะ ยิ่งเป็นกับน้องกับเมียยิ่งใจอ่อน 555 โดนน้องเอาคืน
      #1089-1
  16. #1088 ping_ppping (@ping_ppping) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 23:30
    รอนะคะ เลิฟฟฟฟ
    #1088
    0