ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 67 : ภารกิจลับกับการแก้แค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 362 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62

67.ภารกิจลับกับการแก้แค้น

 

                เมื่อถึงวันกำหนดส่งมองของ นายพลอ่องเส็งก็เป็นคนคุมขบวนขนส่งยาเสพติดเดินทางมาที่สามเหลี่ยมทองคำในจังหวัดเชียงรายด้วยตัวเองโดยมีลวินกับอองโจวคอยคุมกัน โดยจุดรับส่งของจะอยู่ที่ชายป่าฝั่งไทย พ่อเลี้ยงคำม่วนจะเดินทางมารับของด้วยตัวเองเช่นกันก่อนจะขนของลงเรือข้ามกลับไปที่ฝั่งลาว คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง แม้จะอยู่ในช่วงหน้าแล้งแต่แม่น้ำโขงก็ยังเอ่อล้นเต็มตลิ่งและกระเพื่อมไหวเป็นคลื่นเล็กๆ มากระทบฝั่งเมื่อยามต้องลม ลวินจัดการแบ่งกำลังลูกน้องกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ชายป่า อีกส่วนเตรียมพร้อมอยู่บนเรือ อาวุธทุกอย่างมีการจัดเตรียมมาพร้อมกรณีเหตุฉุกเฉิน ส่วนสินค้าที่เป็นยาเสพติดทั้งหมดถูกขนย้ายลงไปในเรือเพื่อให้ง่ายต่อการเคลื่อนย้าย หรือหากมีอะไรผิดพลาดก็จะได้ขับเรือหลบหนีได้อย่างทันท่วงที

                “พวกหน่วย นรข. มันไม่ลาดตระเวนกันรึยังไงคืนนี้” นายพลอ่องเส็งว่าขึ้นขณะมองไปตามแม่น้ำโขงที่กว้างใหญ่และมองเห็นฝั่งลาวอยู่ลิบๆ นอกจากเรือหาปลาของชาวบ้านไม่กี่ลำ เขาก็ยังไม่เห็นจะมีเรือของเจ้าหน้าที่ขับเคลื่อนผ่านมาบ้างเลย

                “มีแค่พวกตำรวจน้ำล่องเรือผ่านมาเมื่อช่วงเย็นครับพ่อ ส่วนพวกหน่วย นรข. คงมากันไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ผมให้สิงห์คำแอบไปจัดการกับเรือลาดตระเวนของพวกมันจนใช้การไม่ได้ กว่าพวกมันจะซ่อมเรือเสร็จพวกเราก็คงจะหอบเงินไปเสวยสุขกันเรียบร้อยแล้วล่ะ แต่ถ้าพวกมันอยากจับเราจริงๆ ก็ต้องพายเรือมากันเอง แต่ยากหน่อยเพราะคืนนี้น้ำในแม่น้ำโขงไหลเชี่ยวไม่น้อย” ลวินแสยะยิ้มก่อนจะเดินลงไปที่เรือเพื่อเช็คสินค้าของตนอีกครั้ง อองโจวที่แอบมองอยู่จึงได้โอกาสเดินเข้ามาหานายพลอ่องเส็ง

                “นาย แค่คืนนี้มันแปลกๆ นะ อย่าว่าแต่เรือพวกเจ้าหน้าที่เลย ขนาดเรือหาปลาของชาวบ้านก็แทบจะไม่มี”

                “น้ำเชี่ยวขนาดนี้ชาวบ้านที่ไหนจะออกหาปลา” สิงห์คำที่ได้ยินอองโจวว่าพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหานายพลอ่องเส็งอีกคน

                “ก่อนจะมาทำงานกับนายลวินผมเคยหาปลา จับปลาในแม่น้ำโขงขายมาก่อน นับตั้งแต่ทางจีนสร้างเขื่อนขึ้นมาขวางทางแม่น้ำโขง จากแม่น้ำที่เคยไหลตามธรรมชาติตอนนี้ก็ขึ้นอยู่ที่ต้นน้ำอย่างเดียวเลย วันไหนจีนปิดเขื่อนน้ำในแม่น้ำโขงก็จะลดลง อย่างปีก่อนจีนเปิดเขื่อนระบายน้ำออกมา น้ำในแม่น้ำโขงก็เอ่อล้นตลิ่งท่วมบ้านเรือนของชาวบ้าน คุณภาพของน้ำก็เปลี่ยนไปจากเดิม พวกกุ้งหอยปูปลาก็จับยากขึ้น ยิ่งวันก่อนนี้จีนเปิดเขื่อน น้ำในแม่น้ำโขงก็เลยเอ่อขึ้นเต็มตลิ่งอย่างที่เห็นอยู่นี่ครับนายใหญ่ พวกชาวบ้านเลยเลี่ยงที่จะออกหาปลากัน”

                “รู้สึกว่ามึงจะรู้เรื่องเกี่ยวกับแม่น้ำโขงดีซะเหลือเกินนะไอ้สิงห์คำ รู้ดีอย่างกับเป็นพวกตำรวจน้ำหรือพวกหน่วย นรข. นั่นซะอีก”

                “ผิดแล้วล่ะอองโจว” สิงห์คำว่าขึ้น “จริงๆ แล้วกูรู้จักแม่น้ำโขงดียิ่งกว่าพวกเจ้าหน้าที่ซะอีก บ้านกูอยู่ฝั่งลาว กูเกิดและโตมากับแม่น้ำโขง ทุกซอกทุกมุมของแม่น้ำโขงไม่มีใครจะรู้ดีไปกว่ากูอีกแล้ว และที่สำคัญคือกูกับนายลวินส่งยาผ่านทางแม่น้ำโขงเป็นประจำ พวกกูเลยรู้สถานการณ์ของแม่น้ำโขงดียิ่งกว่ามึง ซึ่งกูก็ไม่แน่ใจว่านี่เป็นการมาเห็นแม่น้ำโขงเป็นครั้งแรกในชีวิตของมึงรึเปล่า ถ้านี่เป็นครั้งแรกล่ะก็...รีบไหว้ขอพรกับพญานาคได้เลย”

                “ไอ้สิงห์คำ มึง!!!

                “เฮ้ยหยุด!” นายพลอ่องเส็งรีบห้ามขึ้นอย่างรำคาญ “พวกมึงไม่กัดกันซักวันมันจะตายมั้ย เลิกหาเรื่องกัดกันได้แล้วนี่เป็นงานใหญ่กูไม่อยากให้มีปัญหาอะไรมากวน” นายพลอ่องเส็งมองไปรอบๆ ตัวอย่างระแวดระวัง ถึงแม้จะมีลูกน้องคอยอารักษ์ขาเต็มที่แต่ก็ไม่อยากจะเสี่ยงกับอะไรทั้งนั้นจนกระทั่งลวินเดินออกมาจากเรือสินค้าแล้วเข้ามาหา

                “ทุกคนเตรียมพร้อม! พ่อเลี้ยงคำม่วนมาแล้ว” เขาตะโกนบอกเหล่าลูกน้อง แล้วจึงส่งกล้องส่องทางไกลในเวลากลางคืนมาให้นายพลอ่องเส็ง

                “พ่อเลี้ยงคำม่วนมาแล้วครับพ่อ เรากำลังจะรวยกันแล้ว” ลวินยิ้มที่มุมปากอีกก่อนจะหันมามองหน้ากันกับสิงห์คำเมื่อเห็นเบื้องหน้า ภายในลำน้ำโขงที่กว้างใหญ่มีเรือสปีดโบ๊ทลำหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาพร้อมเรือยางติดเครื่องยนต์ประกบอีกสามลำ เมื่อนายพลอ่องเส็งมองผ่านกล้องส่องทางในในเวลากลางคืนก็เห็นคู่ค้าคนคุ้นเคยอยู่บนเรือพร้อมกับลูกน้องชายฉกรรจ์ถืออาวุธครบมือ มาแล้วสินะ เขาคิด

                พ่อเลี้ยงคำม่วนเป็นผู้มีอิทธิพลในฝั่งลาว มีธุรกิจมากมายทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย ด้วยอำนาจและเงินตราที่มีมากมายทำให้ไม่มีใครล้มเขาได้ เจ้าหน้าที่ของรัฐก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งด้วย แม้จะมีธุรกิจผิดกฎหมายมากมายแต่พ่อเลี้ยงคำม่วนก็ยังมีธุรกิจขาวบังหน้า หากไม่มีหลักฐานมัดตัวให้แน่นหนาการคิดจะจับและเล่นงานพ่อเลี้ยงคำม่วนจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

                ทันทีที่พ่อเลี้ยงคำม่วนเดินขึ้นมาที่ฝั่งไทย นายพลอ่องเส็งก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับและพูดคุยโดยมีลูกน้องทั้งสองฝ่ายยืนประกบหลังเพื่ออารักษ์ขานายตัวเอง

                “ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทยนะครับพ่อเลี้ยง” ลวินเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนเมื่อพ่อเลี้ยงคำม่วนเดินเข้ามาหา “นี่นายพลอ่องเส็งนายใหญ่ของพวกเราครับ”

                พ่อเลี้ยงคำม่วนเป็นชายร่างสูงอายุจวนจะหกสิบ แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวผ้าเนื้อดี หน้าตาแลดูเป็นคนใจดีและใจบุญ หากแต่สายตาและแววตากลับดูเจ้าเล่ห์อย่างไม่น่าไว้ใจ ทันทีที่ลวินแนะนำคนทั้งสอง พ่อเลี้ยงคำม่วนก็เข้ามาจับมือทักทายกับนายพลอ่องเส็งทันที

                “ไม่ได้เจอกันนายเลยนะครับท่านนายพล ทุกทีจะเห็นเป็นแสนดากับลวินมาตลอด”

                “ทำไงได้ล่ะพ่อเลี้ยง ก็คนมันตายไปแล้วนี่” นายพลอ่องเส็งว่า สายตาจับจ้องมาที่กระเป๋าใบใหญ่ที่ลูกน้องพ่อเลี้ยงคำม่วนถือเอาไว้อยู่อย่างรู้ดีว่าข้างในคืออะไร พ่อเลี้ยงคำม่วนที่มองตามอย่างรู้ทันจึงหัวเราะออกมาเบาๆ

                “ของที่ท่านนายพลต้องการอยู่ในกระเป๋านี่แล้ว แล้วไหนล่ะครับของ”

                “ทางเราก็เตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เชิญพ่อเลี้ยงไปตรวจดูของได้เลย” นายพลอ่องเส็งเดินนำลงไปที่เรือสินค้าซึ่งของทั้งหมดมีผ้าใบสีดำคลุมเอาไว้เป็นอย่างดี ลวินที่ตามลงมาในเรือด้วยจึงสั่งให้ลูกน้องเปิดผ้าใบออกเพื่อให้คนของพ่อเลี้ยงคำม่วนได้ตรวจเช็คสินค้าเอง

                “ยาบ้า เฮโรอีนแล้วก็กัญชาอัดแท่งครับพ่อเลี้ยง ทางเราเตรียมมาอย่างดีสำหรับการขนส่ง พ่อเลี้ยงสามารถให้คนของพ่อเลี้ยงขับเรือไปได้เลย” ลวินบอกขณะที่คนของพ่อเลี้ยงคำม่วนเช็คของ

                “แล้วยาตัวใหม่ที่คุยกันเอาไว้ล่ะลวิน เห็นว่าแรงนักไม่ใช่หรอ แกลองแล้วรึยัง”

                “ยาตัวใหม่ยังอยู่ในช่วงทดลองครับ” ลวินหันไปรับกระเป๋าถืออีกใบมาจากสิงห์คำแล้วเปิดออกให้พ่อเลี้ยงคำม่วนดู ซึ่งภายในกระเป๋ามีเข็มฉีดยาที่บรรจุยาเสพติดเรียบร้อยแล้วสามกระบอกพร้อมกับขวดยาอีกหนึ่งขวด

                “สินค้าทดลองผมให้พ่อเลี้ยงเป็นของแถม ไว้ถูกใจค่อยอุดหนุนกัน ส่วนเรื่องลองผมยังไม่ได้ลองเองกับตัวเพราะถือคติที่ว่าจะไม่กินของที่ตัวเองขายเด็ดขาด แต่คนทดลองของผมการันตีมาแล้วว่าเด็ดจริง พ่อเลี้ยงลองเอาไปพิจารณาก่อนเถอะครับ ไม่ชอบไม่เป็นไร แต่ถ้าชอบ...รอบหน้าเดี๋ยวผมจะจัดให้เต็มที่เลย” ลวินส่งกระเป๋ายานี้ให้กับพ่อเลี้ยงคำม่วน พ่อเลี้ยงคำม่วนเลยได้แต่มองชายหนุ่มอย่างรู้สึกพอใจ ลวินเป็นคนหนุ่มที่หน่วยก้านดีมาก ทั้งการเจรจาซื้อขาย การต่อสู้และฉลาดมีไหวพริบ นายพลอ่องเส็งได้คนเก่งแบบนี้มารับใช้ช่างน่าอิจฉาเสียจริง

                “คนของท่านนายพลทำงานได้ดีมากจริงๆ เห็นทีทายาทสืบทอดอำนาจของท่านคงไม่พ้นลวิน” พ่อเลี้ยงคำม่วนตบต้นแขนชายหนุ่มอย่างชื่นชมก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องส่งกระเป๋าเงินและของมีค่าออกมาเปิดให้นายพลอ่องเส็งดู ซึ่งเงินสดดอลลาร์จำนวนมหาศาลแบบนี้เหล่าลูกน้องของนายพลอ่องเส็งไม่เคยเห็นกันมาก่อน พอเห็นธนบัตรเป็นฟ่อนหนาขนาดนี้ก็ได้แต่ตื่นตาตื่นใจกัน ยิ้มออกมาให้งานครั้งนี้ที่สำเร็จไปได้ด้วยดีพร้อมกับความรวยที่กำลังจะตามมา

                “ขอบคุณที่ให้ความไว้ใจและร่วมธุรกิจกันนะครับพ่อเลี้ยง” นายพลอ่องเส็งให้ลูกน้องรับกระเป๋าเงินมาก่อนจะยื่นมือไปจับกับพ่อเลี้ยงคำม่วนอีกครั้ง

                “ยินดีครับท่านนายพล ไว้ยาตัวใหม่ของแกเด็ดจริงดังว่าเราคงจะได้เจอกันอีกเร็วๆ นะ” พ่อเลี้ยงตอบท่านนายพลแล้วหันมาทางลวิน ก่อนที่นายพลอ่องเส็งกับเหล่าลูกน้องจะเดินกลับขึ้นมาบนฝั่งเพื่อให้คนของพ่อเลี้ยงคำม่วนขับเรือสินค้าไป แต่ยังไม่ทันที่คนของนายพลอ่องเส็งจะเดินขึ้นมาบนฝั่งดีเลยจู่ๆ เรือสปีดโบ๊ทของพ่อเลี้ยงคำม่วนก็ระเบิดขึ้นอย่างไม่ทันมีใครตั้งตัว ลูกน้องที่คุมเชิงอยู่บนเรือถูกแรงระเบิดฉีกร่างแหลกไม่เป็นชิ้นไปในพริบตา

                ตูม!!!

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!” พ่อเลี้ยงคำม่วนว่าขึ้นก่อนที่ลูกน้องคนสนิทจะรีบคุ้มกันตัวขึ้นบนฝั่ง จากผืนน้ำในแม่น้ำโขงที่มืดสนิทจู่ๆ ก็เกิดแสงไฟจากเรือจำนวนมากที่กลางลำน้ำ เรือทุกลำจอดล้อมพวกเขาเอาไว้ทั้งหมดทำให้ฝ่ายของนายพลอ่องเส็งกับพ่อเลี้ยงคำม่วนได้แต่มองอย่างไม่คาดฝัน

                “ทุกคนวางอาวุธให้หมดแล้วมอบตัวซะ เจ้าหน้าที่ล้อมเอาไว้หมดแล้ว” เสียงประกาศดังมาจากลำเรือ ฝั่งของนายพลอ่องเส็งกับพ่อเลี้ยงคำม่วนจึงได้แต่มองหน้ากัน

                “พวกเจ้าหน้าที่มาได้ยังไง ท่านนายพลคิดจะหักหลังผมหรอ!!!

                “จะบ้าหรอ!!!” นายพลอ่องเส็งหันมาต่อว่าพ่อเลี้ยงคำม่วน “ถ้าพวกมันจะจับพ่อเลี้ยงก็ต้องจับผมด้วย ใครจะโง่แจ้งเจ้าหน้าที่มาจับตัวเองกัน แกรู้เรื่องนี้มาก่อนมั้ยลวิน”

                “ไม่ครับ” ลวินตอบแล้วยกปืนขึ้นส่องเตรียมพร้อม “ไหนมึงบอกว่าไปจัดการกับเรือของพวกหน่วย นรข. มาหมดแล้วยังไงวะไอ้สิงห์คำ!!!” ลวินหันไปโทษลงน้องต่อ สิงห์คำเลยถึงกับหน้าซีด

                “ผมจัดการกับเรือของพวกมันหมดแล้วจริงๆ นะนาย...พวกมันรู้แผนของพวกเราได้ยังไง หรือว่าเราจะมีหนอนบ่อนไส้”

                “หนอนบ่อนไส้งั้นหรอ...รึว่าจะเป็นมึงไอ้อองโจว!!!” ลวินหันมาเล็งกระบอกปืนใส่อองโจวทันทีทำให้อีกฝ่ายยกปืนขึ้นเล็งใส่เขาตอบอย่างไม่ยอมแพ้

                “มึงเอาอะไรมาพูดไอ้ลวิน กูจะทำอย่างนั้นไปทำไม”

                “มึงอิจฉากูที่นายใหญ่ให้ความสำคัญกับกูมากกว่ามึงยังไงล่ะ มึงแค้นที่เมียมึงหนีมาหากู ถ้าไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใคร!!!

                “ก็มึงยังไงล่ะ!!! มึงชอบหายตัวออกไปจากค่ายบ่อยๆ มึงสิที่เป็นฝ่ายทรยศ!!!” สิ้นคำของอองโจว พ่อเลี้ยงคำม่วนก็สั่งให้ลูกน้องเล็งปืนทุกกระบอกมาที่อองโจวทันที

                “ลวินมันค้าขายส่งของให้กูมานาน งานใหญ่กว่านี้ก็เคยมาแล้ว ถ้ามันจะทรยศกูมันทำไปนานแล้ว มึงใช่มั้ยที่หักหลังพวกกู!!!” พ่อเลี้ยงคำม่วนว่า นายพลอ่องเส็งเลยหันมามองอองโจวอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่มันทรยศเขางั้นหรอไอ้สารเลวนี่ มึง...

                “ก็กูบอกว่ากูไม่ได้ทำยังไงวะ!!!

                ปังๆๆๆ อองโจวสาดกระสุนไปทั่วทิศทันทีเมื่อคิดว่าพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อและทุกคนกำลังจะฆ่าเขา เขาจึงได้ยิงป้องกันตัวก่อนจะหลบหนีไป ฝ่ายนายพลอ่องเส็งกับพวกของพ่อเลี้ยงคำม่วนที่ก้มหลบกระสุนปืนก็พยายามจะออกตามล่าคนทรยศ แต่คราวนี้ก็เกิดเสียงปืนดังขึ้นมาอีกจากฝ่ายของเจ้าหน้าที่ที่อยู่บนเรือ ซึ่งแค่นั้นยังไม่พอ ครั้งพอจะหนีเข้าป่าอีกเจ้าหน้าที่ทหารกับตำรวจอีกจำนวนมากที่ซุ่มรออยู่ในป่าอยู่แล้วก็รีบเข้ามายิงสกัดทุกคนเอาไว้

                ปังๆๆๆ เสียงปืนจากทั้งสองฝ่ายสาดเข้าใส่กันดังก้องไปทั่วลำน้ำโขง นายพลอ่องเส็งเคยเป็นทหารมาก่อนเลยพอจะหลบหลีกกระสุนปืนได้อย่างคล่องแคล่วผิดกับพ่อเลี้ยงคำม่วนที่เป็นนักธุรกิจ แม้จะมีเหล่าลูกน้องคุ้มกันมากมายแต่กำลังทหารกับตำรวจที่มากมายขนาดนี้ก็ยากที่จะต้านได้

                ปัง!!! กระสุนปืนนัดหนึ่งฝังเข้าที่ขาของพ่อเลี้ยงคำม่วนจนล้มทรุดลงไปกับพื้น ครั้งลูกน้องจะเข้ามาหิ้วปีกพาหลบหนีแต่ลูกน้องรายนั้นก็ถูกเจ้าหน้าที่ทหารยิงจนตายคาที่ไป พ่อเลี้ยงคำม่วนจึงหมดทางหนีรอดเมื่อถูกทีมของตำรวจ ตชด. เข้ามาจับกุมใส่กุญแจมือเอาไว้

                ฝ่ายนายพลอ่องเส็งที่วิ่งหลบกระสุนปืนอยู่นั้นก็แค้นอองโจวยิ่งนักที่มันบังอาจมาหักหลังเขา เขาอุตส่าห์ชุบเลี้ยงมันมาแต่มันกลับทำกับเขาได้ ได้งูเห่าเลี้ยงไม่เชื่อง งานนี้ถ้าเขาฆ่ามันไม่ได้ก็อย่าหวังว่ามันจะมีความสุขไปตลอดชีวิต!!! นายพลอ่องเส็งยกปืนขึ้นยิงตอบโต้กับเหล่าทหารตำรวจและหลบกระสุนปืนไปด้วย สายตาคมของนายพลเฒ่าจับจ้องไปยังชายป่าที่อองโจวหลบหนีไปจึงได้ออกวิ่งติดตาม ไม่สนใจเรือสินค้าหรือกระเป๋าเงินแม้แต่น้อยเมื่อไฟแค้นมันสุมอก สิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุดตอนนี้ก็คือการล้างแค้นฆ่าอองโจว

                อองโจวหลบหนีมาทางชายป่าและมุ่งตรงไปยังตลิ่งน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เพราะที่นี่นายพลอ่องเส็งกับลวินได้เอาเรือยางติดเครื่องยนต์มาซุกซ่อนเอาไว้กรณีฉุกเฉิน ตอนนี้เขาถูกเข้าใจผิดและป่วยการที่จะอธิบายอะไรแล้ว เขาต้องรีบหนีไปตั้งหลักซะก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าไม่ถูกพวกเจ้าหน้าที่จับก็คงไม่แคล้วถูกพวกของนายพลอ่องเส็งฆ่า ไอ้ลวิน!!! มันต่างหากที่เป็นคนทรยศ มันกับไอ้สิงห์คำร่วมมือกันเล่นงานเขา ให้สิงห์คำทำทีมาตีสนิทกับเขาก็เพื่อให้เขาตายใจแต่ที่ไหนได้พวกมันกลับร่วมมือกันกำจัดเขาให้พ้นทาง ไอ้ลวินมันคิดที่จะเป็นใหญ่มานานแล้ว ถ้ามันกำจัดเขาได้ก็จะไม่มีใครมาเป็นเสี้ยนหนามของมันอีก

                ปัง!!! เสียงปืนที่ดังไล่หลังมาทำให้อองโจวรีบก้มหลบเมื่อเขามาจนถึงตลิ่งน้ำแล้วเจอกับเรือยางที่ซ่อนเอาไว้อยู่ ครั้งพอหันกลับไปมองด้านหลังก็เห็นลวินยืนอยู่พร้อมกับอาวุธปืนในมือ

                “จะรีบหนีไปไหนอองโจว ไอ้คนทรยศ!” นายพลอ่องเส็งที่วิ่งตามเสียงปืนมารีบวิ่งเข้ามาหาลวินทันทีพร้อมๆ กับที่เล็งปืนขึ้นใส่อองโจวด้วยอีกคน

                “นายใหญ่มาหลบข้างหลังผมดีกว่า” ลวินบอกแล้วเอาตัวมาบังนายพลอ่องเส็งเอาไว้เมื่ออองโจวชักปืนออกมาเล็งใส่เขา ซึ่งการที่ลวินออกตัวปกป้องเขาแบบนี้ทำให้นายพลอ่องเส็งยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าลวินภักดีต่อตนในขณะที่อองโจวคือคนทรยศจริงๆ

                “มึงหักหลังนายใหญ่ มึงติดต่อพวกเจ้าหน้าที่มาจับพวกกูใช่มั้ยไอ้อองโจว มึงอย่าหวังเลยว่าจะรอดไปได้”

                “ใครกันแน่ที่หักหลัง มึงมันเล่นละครเก่งนักนะไอ้ลวิน!!!

                “ไอ้ขี้แพ้ชวนตี!

                ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นมาอีกนัดและฝังเข้าที่ขาของอองโจวเต็มๆ เมื่อสิงห์คำที่ตามทุกคนมายิงอองโจวเข้า แล้วก็มีเสียงปืนอีกหลายนัดดังไล่หลังเขาตามมา

                “นาย นายใหญ่ รีบลงเรือหนีไปก่อนเถอะพวกทหารตามมาติดๆ แล้ว เดี๋ยวไอ้คนทรยศนี่ผมจะจัดการมันให้เอง” สิงห์คำตะโกนมาบอกแล้วยิงสกัดอองโจวเอาไว้ ลวินจึงถือโอกาสนี้พานายพลอ่องเส็งหนีขึ้นเรือยางแล้วขับออกไปทันที อองโจวที่พยายามจะยิงลวินถูกสิงห์คำยิงสกัดเอาไว้ ทั้งสองคนก็เลยยิงตอบโต้กันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร

                แก๊ก!!!

                “กระสุนหมดสิท่า” สิงห์คำยิ้มเยาะเมื่อกระสุนปืนของออกโจวหมดก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ยังยืนอยู่ในน้ำ

                “พวกมึงรวมหัวกันใส่ร้ายกู”

                “แล้วไง มึงจะไปฟ้องใครได้” สิงห์คำว่าแล้วยิ้มเยาะ อองโจวก็ยิ่งแค้นที่ถูกหัวเราะเยาะแบบนี้ก่อนจะถอดเสื้อตัวเองออกแล้วปาทิ้งลงน้ำ

                “ถ้ามึงลูกผู้ชายพอ แน่จริงก็มาสู้กับกูตัวต่อตัวไอ้สิงห์คำ วันนี้ไม่มึงก็กูต้องตายกันไปข้าง!!!

                “ได้ ลูกผู้ชายดี!” สิงห์คำรับคำท้าก่อนจะถอดเสื้อคลุมที่เกะกะออกแล้วเดินเข้าไปหาอองโจว

                ทั้งสองคนแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้ศิลปะการต่อสู้ของอองโจวจะดีแค่ไหนแต่ก็สู้สิงห์คำไม่ได้เพราะสิงห์คำตัวสูงกว่าและร่างกายบึกบึนแข็งแรงมากกว่า อีกทั้งอองโจวยังถูกยิงที่ขาด้วยเขาก็เลยมีจุดอ่อนให้สิงห์คำเล่นงานอย่างง่ายดาย เพียงแค่หมัดเดียวของสิงห์คำก็ทำเอาอองโจวเซถลาไม่เป็นท่า สิงห์คำจึงเตะซ้ำเข้าไปตรงแผลที่ถูกยิงของอองโจวจนอีกฝ่ายทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงไปกับพื้นน้ำ สิงห์คำเลยจับอองโจวบิดแขนไขว้มาข้างหลัง

                “เลิกขัดขืนแล้วมอบตัวซะอองโจว!!!

                มอบตัว...คำพูดนี้มีแต่พวกเจ้าหน้าที่เท่านั้นที่พูดกัน หรือว่า...

                “มึงเป็นใครกันแน่ไอ้สิงห์คำ!!!” อองโจวหันมาถามอย่างเดือดดาลทั้งๆ ที่ถูกจับบิดแขนอยู่ สิงห์คำจึงแสยะยิ้มออกมา

                “เป็นพ่อมึงยังไงล่ะ” เขาตอบแล้วพยายามจะลากอองโจวขึ้นมาจากน้ำ แต่อองโจวก็ไม่ยอมง่ายๆ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีสลัดสิงห์คำออกจากตัวแล้วชกอีกฝ่ายซ้ำจนสิงห์คำเสียหลัก

                “มึงเป็นตำรวจใช่มั้ย!!!

                ผลัวะ!!! สิงห์คำถูกชกจนล้มคว่ำลงไปกับน้ำ อองโจวจึงถือโอกาสนี้เข้าไปจับคออีกฝ่ายกดน้ำเอาไว้ทันที

                “กูถามว่ามึงเป็นตำรวจใช่มั้ย!!!” อองโจวกดคอสิงห์คำลงไปกับน้ำในแม่น้ำโขงอยู่นานจนเขาแน่นิ่งไปและไม่มีการตอบสนองใดๆ ร่างของสิงห์คำลอยตัวอยู่กับแม่น้ำโขงอย่างคนไร้ซึ่งลมหายใจแล้วอองโจวจึงปล่อยตัวเขา

                “โธ่เอ้ย!!! กูก็นึกว่ามึงแน่!!!” เขาว่าร่างที่นอนลอยอยู่ในแม่น้ำแล้วจะเดินกลับขึ้นฝั่ง แต่ว่าในจังหวะที่อองโจวจะหันกายกลับขึ้นฝั่งนั้น

                ผลัวะ!!! เขาก็ถูกเตะเข้าที่ขาข้างที่ถูกยิงอีกครั้งอย่างสุดแรง สิงห์คำที่แน่นิ่งไปเมื่อก่อนหน้านี้ลุกขึ้นมาแล้วชกอองโจวซ้ำแบบไม่ยั้งจนตอนนี้เลือดไหลอาบหน้าไปทั่ว สิงห์คำจึงจับกระชากคอเสื้อเขาขึ้นมาอย่างโกรธจัด

                “มะ...มึงยังไม่ตายอีกหรอ”

                “ทหารเรือเขาไม่จมน้ำตายง่ายๆ หรอกเว้ย!!!” สิงห์คำว่าแล้วก็เป็นฝ่ายจับอองโจวกดลงไปกับน้ำบ้างอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะดึงอีกฝ่ายขึ้นมาทำเอาอองโจวสำลักน้ำไม่หยุด

                “กูไม่ใช่ตำรวจ แต่อาชีพของกูก็คล้ายๆ กับตำรวจนั่นแหละ เรื่องที่กูแฝงตัวมาอยู่กับพวกมึง กูหลอกพวกมึงก็จริง แต่เรื่องที่กูเกิดและโตมากับแม่น้ำโขงนี่คือเรื่องจริง! กูเกิดและโตมากับแม่น้ำสายนี้ แม่น้ำโขงเป็นเสมืองสายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตกู! มีกุ้งหอยปูปลาให้กูจับกินประทังชีวิต แต่พวกมึงกลับเอาแม่น้ำของกูไปใช้ในการขนยาเสพติดและของผิดกฎหมาย ใช้แม่น้ำที่หล่อเลี้ยงกูมาขนเอายานรกมาแปดเปื้อนแผ่นดินกู มอมเมาคนในชาติกู!!! มึงทำผิดกับลำน้ำโขง มึงก็ควรจะชดใช้ให้กับลำน้ำโขงด้วยชีวิต!!! ไปเป็นบริวารพญานาคเถอะ” ว่าแล้วสิงห์คำก็กดอองโจวลงไปกับแม่น้ำโขงทันที ถึงยังไงโทษของอองโจวก็คือจับตายอยู่แล้ว จะตายด้วยวิธีไหนก็คงไม่ต่างกัน

                เพราะไม่อาจอดทนกลั้นหายใจในน้ำได้เป็นเวลานานๆ อย่างทหารเรือ โดยเฉพาะทหารเรือที่ฝึกซีลมาทำให้อองโจวสำลักน้ำและขาดใจตายในที่สุด สิงห์คำจึงลากศพของอองโจวกลับขึ้นฝั่งแล้วทรุดกายลงนั่งหอบอยู่กับพื้นก่อนที่ทหารเรือจากหน่วย นรข. จะถือปืนวิ่งมาทางเขา ซึ่งทันทีที่สิงห์คำหันหน้าไปหา ทหารจากหน่วย นรข. ก็ลดปืนลงทันทีก่อนจะรีบยกมือขึ้นวันทยาหัตถ์

                “ผู้กองปลอดภัยดีนะครับ”

                “เออ ผมสบายดี” สิงห์คำหรือผู้กองคเชนทร์ตอบพลางยกมือขึ้นแตะกลางศีรษะตัวเอง ซึ่งเป็นท่าที่ทหารใช้ทำเพื่อบอกอาการของตัวเองยามต้องฝึกในน้ำ ซึ่งพอตอบลูกน้องเสร็จผู้กองคเชนทร์ก็ล้มตัวลงไปนอนแผ่หราอยู่กับพื้นริมตลิ่งข้างศพของอองโจวอย่างหมดแรง สู้กับมันเหนื่อยเป็นบ้าเลย เสร็จภารกิจนี้แล้วขอลาพักแล้วกลับไปนอนกอดเมียแบบยาวๆ ละกัน

 

                ลวินพานายพลอ่องเส็งขับเรือยางหนีออกห่างจากจุดเกิดเหตุปะทะไปหลายกิโลเมตร ก่อนจะหนีต่อโดยการขับรถยนต์ที่ซุกซ่อนเอาไว้เดินทางออกจากจังหวัดเชียงรายทันที นายพลอ่องเส็งแม้จะเคยฝึกการสู้รบมาอย่างโชกโชนแต่ด้วยวัยและแรงที่มีอยู่ไม่มากนายพลเฒ่าจึงดูอ่อนล้า ติดสอยห้อยตามลวินไปอย่างวางใจ ไม่ว่าเขาจะพาไปที่ใดนายพลอ่องเส็งก็ยังคงมั่นใจในตัวเขาเสมอ

                “มึงจะพาพ่อไปไหนลวิน” หลังจากที่นั่งรถมาเป็นเวลานานจนเกือบจะรุ่งสางนายพลอ่องเส็งก็อดถามไม่ได้

                “กลับแม่สอด” ลวินตอบเพียงสั้นๆ

                “ทำไมต้องกลับแม่สอดวะ! ไกลขนาดนั้น”

                “พวกที่เหลือคงไม่รอดกันแล้ว ผมติดต่อไอ้สิงห์คำไม่ได้ ถ้าไม่ถูกพวกเจ้าหน้าที่จับมันก็คงตายอยู่ริมแม่น้ำโขงนั่น ป่านนี้พวกทหารตำรวจคงตั้งด่านจับพวกเราแทบทุกกิโลเมตร เราต้องกลับแม่สอดเพื่อข้ามกลับไปตั้งหลักที่ฝั่งพม่าเพราะพวกทหารไทยจะตามเราข้ามไปฝั่งพม่าไม่ได้แล้วทางการพม่าก็ไม่คิดว่าเราจะย้อนกับไปที่นั่นหลังค่ายแตกด้วย นี่เป็นทางหนีที่ดีที่สุดแล้ว” ลวินตอบหลังจากที่ขับรถเข้ามาจนถึงแม่สอดบริเวณริมฝั่งแม่น้ำเมยในจุดที่เป็นแหล่งชุมชม ซึ่งขณะนี้มีเรือขนส่งสินค้ามากมายกำลังลอยลำเทียบท่ายกสินค้าขึ้นมาค้าขายที่ฝั่งไทยในพื้นที่ตลาดขนาดใหญ่ ยิ่งใกล้จะรุ่งสางแบบนี้ผู้คนยิ่งคึกคัก ซึ่งการที่ผู้คนคึกคักแบบนี้ยิ่งเป็นการดีเพื่อที่ใครจะได้ไม่ต้องสนใจพวกเขา

                ลวินแอบขโมยเรือลำหนึ่งที่ลอยเทียบท่าอยู่ก่อนจะพานายพลอ่องเส็งแล่นเรือยนต์ไปตามแม่น้ำเมยที่เขาคุ้นเคย นายพลอ่องเส็งเห็นว่าตอนนี้ตนไม่มีเจ้าหน้าที่ติดตามแล้ว และสองฝั่งแม่น้ำเมยตอนนี้ก็เป็นผืนป่าจึงได้วางใจหลับไปด้วยความอ่อนเพลียหลังจากที่หลบหนีเจ้าหน้าที่มาทั้งคืนโดยไม่รู้ว่าระหว่างที่ตนหลับไปนั้นลวินแอบแสยะยิ้มออกมา ใบหน้าที่เรียบเฉยฉายแววแห่งความแค้นออกมาอย่างไม่มีปิดบัง

                ไม่นานเรือก็ลอยลำมาเทียบท่า นายพลอ่องเส็งงัวเงียตื่นขึ้นมาก็พบว่าใกล้จะเช้ามากแล้วจึงได้หยิบปืนขึ้นมาสะพายแล้วเดินขึ้นฝั่งพลางยกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อให้หายจากความง่วงงุนโดยมีลวินเดินตามหลังมาอย่างช้าๆ

                “เรากลับมาที่ฝั่งพม่าแล้วใช่มั้ยลวิน”

                “เปล่า ที่นี่ฝั่งประเทศไทย”

                “ทำไมวะ! ทำไมไม่...”

                ผลัวะ!!! ก่อนที่นายพลอ่องเส็งจะทันได้พูดจบด้ามกระบอกปืนของลวินก็ทุบเข้ามาที่ท้ายทอยของตนทันทีอย่างหนักจนนายพลเฒ่าล้มฟุบลงไปกับพื้น

                “มึง! ไอ้ลวิน มึงจะทำอะไรกู มึงจะทรยศกูหรอ!!!” นายพลอ่องเส็งที่ยังล้มอยู่กับพื้นหันมาต่อว่า แต่ลวินก็ไม่ตอบอะไรนอกจากให้ด้ามกระบอกปืนตบเข้าที่หน้าของนายพลออกเส็งซ้ำก่อนจะดึงมีดพรานเล่มใหญ่ออกมา

                “มึงจำได้มั้ยว่าสองเดือนก่อนมึงทำอะไรเอาไว้กับผู้หญิงคนหนึ่ง” ลวินถามเสียงเหี้ยมเมื่อนายพลอ่องเส็งพยายามจะคลานหนี แล้วก็เบิกตากว้างออกมาเมื่อเห็นลวินดึงผ้าคาดตาข้างซ้ายออก ตาข้างซ้ายที่ปกติ ไม่ได้มืดบอดอย่างที่เข้าใจมาโดยตลอด

                “มึงเป็นใครกันแน่ มึงไม่ใช่ไอ้ลวินหรอ ไอ้ลวินมันไปไหน!!!

                “ลวินตัวจริงมันตายห่าไปตั้งแต่เมื่อตอนที่หน่วยซีลถล่มค่ายของมันที่เชียงรายแล้วเว้ย”

                “แล้วมึงเป็นใครกัน!

                “มึงจำกูไม่ได้จริงๆ หรอ” ลวินตัวปลอมถามกลับ นายพลอ่องเส็งจึงพยายามมองหน้าเขาเพื่อจะดูว่าเป็นใคร แล้วเมื่อคิดได้เท่านั้นแหละนายพลเฒ่าก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าคนๆ นั้นจะยังมีชีวิตอยู่ ดวงตาสีสนิมเพียงข้างเดียวของมันตอนนี้คงเพราะใส่คอนแทรกเลนส์ รอยแผลเป็นบนใบหน้าก็เป็นผิวหนังปลอมที่เอามาติดไว้ มันปลอมตัวได้แนบเนียนจนเขาเชื่อสนิทใจว่าเป็นลวิน

                “ไอ้ผู้กอง...นี่มึงยังไม่ตายหรอ มึงควรจะถูกระเบิดระเบิดตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนี่!!!

                “กูจะบอกมึงให้เอาบุญก็แล้วกันนะว่าตอนนั้นมึงยิงกูก่อนจะถีบกูลงหน้าผา กระสุนที่มึงยิงดันยิงถูกเชือกที่ผูกระเบิดเอาไว้กับตัวกูจนขาด กูดิ้นเพียงนิดเดียวระเบิดก็หลุดออกจากตัวกูแล้ว แล้วถึงกูจะถูกมัดมือเอาไว้ แต่มึงก็คงจะไม่รู้สินะว่าหน่วยซีลเขามีการฝึกว่ายน้ำโดยที่ถูกมัดมือ มัดเท้าเอาไว้ กูมันคนหนังเหนียวและฆ่าไม่ตายเว้ย ตราบใดที่คนเลวอย่างมึงยังมีอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองกูก็จะอยู่จัดการกับพวกมึงก่อน!!!

                “มึงจะฆ่ากูหรอ เอาสิ!!! ฆ่ากูเลยไม่ต้องมาพูดมาก โอกาสของมึงแล้วนี่” นายพลอ่องเส็งว่าอย่างเจ็บใจที่เสียรู้และไว้ใจคนผิด อองโจวไม่ได้ทรยศเขา แต่ทั้งหมดมันเป็นแผนของไอ้ผู้กองนี่ต่างหาก ไอ้สิงห์คำก็คงจะเป็นพวกของมันด้วย ถึงว่าสิเขาไม่เห็นพวกมันจะเสพยาเลย เห็นกี่ทีๆ ก็กินแต่เหล้าอย่างเดียว

                “อย่าใจร้อนไปสิ วันนี้ยังไงมึงก็ต้องตายแน่ๆ คิดถึงลูกมึงมากไม่ใช่หรอ เดี๋ยวก็ได้เจอไอ้ยะมินกับแสนดาแล้ว” ลวินตัวปลอมบอกก่อนจะจับข้อเท้านายพลอ่องเส็งเอาไว้แน่นจนนายพลเฒ่าตื่นกลัว

                “มึงจะทำอะไรกู!!!

                “มึงจำได้มั้ย คืนนั้นมึงทำอะไรกับเมียกู”

                คืนนั้น...นายพลอ่องเส็งนึกตาม คืนนั้นเขาให้อองโจวทรมานผู้กองกรันณ์แล้วราชาวดีพยายามจะคลานเข้าไปหาสามีของเธอ เขาเหยียบข้อเท้าของเธออย่างเต็มแรงจนเธอเดินไม่ได้และร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

                “ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไร้ทางสู้ ร้องไห้เรียกหาคนรักใจแทบขาด และที่สำคัญ...กำลังตั้งท้องอ่อนๆ อยู่แต่มึงก็ทำร้ายเขาได้อย่างเลือดเย็น มึงเหยียบข้อเท้าของเมียกูก็เหมือนกับเหยียบลงมาที่หัวใจของกู!!! กูรักของกูแต่มึงกลับชั่วมาทำร้ายเมียกู วันนั้นเมียกูเจ็บแค่ไหนแต่มึงจะต้องเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า!!!

                ฉับ!!!

“อ๊าก!!!” ผู้กองกรันณ์ใช้มีดตัดไปที่เส้นเอ็นข้อเท้าของนายพลอ่องเส็งทั้งสองข้างจนนายพลเฒ่าร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทรมานอย่างสุดจะเก็บกลั้นเสียงร้องเอาไว้ได้ ถึงแม้แค่นี้จะไม่ตายแต่การถูกตัดเส้นเอ็นที่ข้อเท้าแบบนี้ก็ทำให้เดินไม่ได้อีกตลอดไปเรื่องนี้ผู้กองกรันณ์รู้เพราะราชาวดีชอบเอาตำราแพทย์มานั่งอ่านกับเขาอยู่บ่อยๆ

                “มึงเจ็บหรอ!!! วันนั้นเมียกูก็เจ็บแบบนี้แหละ ทั้งร้องไห้ ทั้งไหว้ขอความเมตตาจากมึง แต่มึงก็ยังไม่เห็นใจ ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว ไม่เคยเป็นพิษเป็นภัยกับใครมึงทำร้ายได้ลงคอได้ยังไง!!!” ผู้กองกรันณ์กระชากคอเสื้อนายพลอ่องเส็งขึ้นแล้วตวาดว่าอย่างแค้นจัด

                “มึงจิกกระชากผมเมียกูด้วย มึงตบหน้าเมียกู กูก็จะทำกับมึงบ้าง!!!” ว่าแล้วผู้กองกรันณ์ก็ใช้มีดกรีดไปที่หนังศีรษะของนายพลอ่องเส็งอีกทันทีจนเลือดไหลอาบเป็นทางยาวก่อนจะตบหน้านายพลเฒ่าด้วยด้ามกระบอกปืนอีกหลายทีจนนายพลอ่องเส็งที่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทรมานเริ่มหวาดกลัวจนตัวสั่น ไม่คิดว่าผู้กองกรันณ์จะโกรธแค้นได้ถึงเพียงนี้

                “ฆ่ากูสิ! มึงแค้นกูมากงั้นก็ฆ่ากูเลย!!!

                “กูไม่ฆ่ามึงหรอก แต่จะมีใครบางคนมาฆ่ามึงแทนกู ที่กูลากสังขารมึงมาจนถึงแม่สอดนี่ก็เพื่อจะให้คนๆ นั้นเป็นคนฆ่ามึงเองต่างหากล่ะ!

                “ใคร...”

                “เดี๋ยวมึงก็รู้” ผู้กองกรันณ์ยิ้มเยาะนายพลอ่องเส็งที่ตอนนี้กลัวจนตัวสั่น แต่จะหลบหนีไปไหนก็ไม่ได้เมื่อผู้กองกรันณ์กลับมาใส่ผ้าคาดตาเอาไว้อีกเพื่อปลอมตัวเป็นลวินแล้วเข้ามาซ้อมเขาอีกอย่างหนัก เอามีดกรีดไปตามเนื้อตัวของเขาจนเลือดไหลไม่หยุด

 

                ผู้หมวดนทีเดินป่าเข้ามายังริมฝั่งแม่น้ำเมยเพียงลำพังเพราะเมื่อวานนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากคนแปลกหน้านัดเขาให้มาที่นี่ แม้จะไม่ค่อยเชื่อใจคนที่โทรมาแต่เขาก็มาตามที่นัดอยู่ดีพร้อมกับอาวุธปืนเตรียมพร้อม จนเมื่อใกล้ถึงจุดนัดหมายที่ริมฝั่งแม่น้ำเมย เสียงร้องโหยหวนอย่างคนเจ็บปวดทรมานก็ดังขึ้นจนเขาต้องยกปืนขึ้นส่องขณะค่อยๆ ย่องมาตามเสียงจนกระทั่งได้เห็นชายคนหนึ่งที่อายุมากแล้วนอนจมกองเลือดอยู่แล้วก็ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดกับบาดแผล ตอนแรกเขาก็นึกว่าเป็นชาวบ้านที่มาหาของป่าแล้วได้รับบาดเจ็บ แต่ทว่าเมื่อเข้ามามองใกล้ๆ ผู้หมวดนทีก็แทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าชายคนนี้จะเป็นนายพลอ่องเส็ง คนที่เขาอยากฆ่ามาแสนนาน

                “มึงแค้นมันไม่ใช่หรอ” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังทำให้ผู้หมวดนทีรีบยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขา สงสัยนักว่าชายด้านหน้าตนนี้เป็นใคร ตาข้างซ้ายบอดและเอาผ้ามาปกปิดคลุมหน้าตาตัวเองเอาไว้

                “มึงเป็นใคร!

                “กูชื่อลวิน เป็นอดีตลูกน้องของแสนดา”

                “...แสนดางั้นหรอ” ผู้หมวดนทีทวนก่อนจะมองอีกฝ่ายอีกครั้งเพราะรู้สึกคุ้นในน้ำเสียง เหมือนกับเสียงของใครบางคนที่ตายไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว

                “มึงไม่ต้องสงสัยอะไรให้มาก ไอ้นายพลนี่มันฆ่าเมียของมึงไม่ใช่หรอ เอาสิ จัดการกับมันได้ตามสบายเลย กูมีหน้าที่แค่เก็บศพมันกลับไปเท่านั้น”

                ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองอาจจะเพ้อเจ้อไป แต่เมื่อคนที่บอกว่าตัวเองชื่อลวินรู้เรื่องส่วนตัวของเขาดีขนาดนี้ อีกทั้งน้ำเสียงยังแสนคุ้นเคยผู้หมวดหนุ่มก็ต้องรีบกลั้นรอยยิ้มแห่งความดีใจเอาไว้ หัวใจของเขาเต้นแรงระรัว ดีใจที่คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ได้จากไปจริงๆ และที่สำคัญคือเขารักษาคำพูด คำพูดสุดท้ายก่อนจากกันคือคำสัญญาว่าจะลากคอไอ้นายพลอ่องเส็งมาให้เขาฆ่า ซึ่งคนๆ นี้ก็ทำตามที่เคยพูดจริงๆ

                ผู้หมวดนทีไม่มีอะไรคาใจเรื่องลวินอีกแล้วเมื่อเขาหันมาทางนายพลอ่องเส็ง ความแค้นที่สะสมมานานปีถึงเวลาที่ต้องชำระแล้ว ไอ้นายพลชั่ว!!!

                “มึงจำได้มั้ยว่ามึงฆ่าเมียกูตายยังไง และกูก็เคยบอกแล้วว่ากูจะต้องแก้แค้นให้เมียกูให้ได้” ผู้หมวดนทีว่าแล้วมองสภาพนายพลอ่องเส็งที่ตอนนี้ถูกตัดเส้นเอ็นที่ข้อเท้าทั้งสองและถูกมีดกรีดไปทั่วทั้งตัว

                “เมื่อก่อนกูอาจอยากจะฆ่ามึงให้ตาย แต่ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว มึงตายง่ายกูไม่สะใจ กูอยากให้มึงตายทั้งเป็นเหมือนกับกูมากกว่า”

                “...พวกมึงจะทำอะไรกูอีก” นายพลอ่องเส็งถามขึ้นอย่างหวาดกลัวและระแวงเมื่อผู้หมวดนทีดึงมีดพรานออกมาแล้วชี้หน้าเขาอย่างเจ็บแค้น

                “ทำให้มึงพิการจนทำชั่วอีกไม่ได้ยังไงล่ะ!!!” ว่าจบผู้หมวดนทีก็ตัดไปที่เส้นเอ็นแขนและข้อมือทั้งสองข้างของนายพลอ่องเส็งทันที ไม่เพียงเท่านั้นผู้หมวดหนุ่มยังตัดเส้นเอ็นที่เข่าทั้งสองของนายพลอ่องเส็งเพิ่มอีกด้วยจนตอนนี้นายพลอ่องเส็งร้องออกมาอย่างเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมจนเขาต้องชกไปที่หน้าอีกฝ่ายทันทีแล้วกระชากคอเสื้อขึ้น

                “มึงรู้สึกอะไรมั้ย” ผู้หมวดนทีกัดฟันถามอย่างเคียดแค้น “หึ! มึงจะรู้สึกได้ยังไงก็ในเมื่อตอนนี้มึงมันก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ไม่มีมือ ไม่มีตีนแล้ว กูอยากจะตัดลิ้นมึงออกมาด้วยซ้ำ แต่กูว่า...มึงเก็บปากเก็บลิ้นเอาไว้พูดรับสารภาพจะดีกว่า เสือที่มันหมดเขี้ยวเล็บอย่างมึงก็ไม่ต่างอะไรกับหมาขี้เรื้อนหรอก!!!” ผู้หมวดหนุ่มปล่อยนายพลอ่องเส็งแล้วซัดด้วยหมัดหนักๆ ซ้ำอีกทีจนนายพลเฒ่าได้แต่นอนร้องโอดโอยอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อยู่กับพื้นดิน มือและเท้าสั่นเทาและไม่สามารถควบคุมได้อีก เลือดสีข้นไหลรินลงมาบนพื้นดินเสมือนกับเซ่นขอขมาที่เคยทำให้แผ่นดินไทยต้องแปดเปื้อนด้วยยานรก

                “ฆ่ากู...ได้โปรด...ฆ่ากู” นายพลอ่องเส็งร้องขอความตาย เขาเป็นนายพลผู้ทรงอำนาจที่แม้แต่รัฐบาลพม่าก็ยากจะจัดการกับเขาได้ หากจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างอัปยศแบบนี้ขอตายหนีความอับอายเสียยังจะดีกว่า

                “มึงอยากตายหรอ กูไม่ให้มึงตายหรอกเว้ย!” ผู้หมวดนทีนั่งลงแล้วกระชากคอเสื้อนายพลอ่องเส็งขึ้นมาอีกครั้งอย่างสะใจที่ได้เห็นมันมีสภาพแบบนี้แล้วก็กำลังร้องขอความตาย

                “มึงจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างอับอายและเจ็บปวดทรมานเหมือนกับที่มึงเคยทำเอาไว้กับใครๆ ต่อให้มึงจะอยากตายแค่ไหนมึงก็จะไม่สมหวัง ก็มือของมึงมันใช้การไม่ได้นี่ มึงจะเอาปัญญาที่ไหนมาฆ่าตัวตายได้ มึงจะติดคุกหัวโต จากนี้เป็นต้นไปตลอดชีวิตของมึงจะต้องนอนติดเตียงไปตลอด ขยับตัวไม่ได้ นอนจมกองขี้กองเยี่ยวตัวเอง ปัญญาจะตักข้าวกินก็ไม่มี นี่หรอวะนายพลผู้เคยยิ่งใหญ่มีลูกน้องคอยรับใช้ราวกับพระราชา ลูกชายสองคนที่เคยหวังจะฝากผีฝากไข้ก็ตายห่าไปหมดแล้ว ชีวิตของมึงโคตรน่าสมเพชเลยล่ะไอ้นายพล อ้อ! ไม่สิ” ผู้หมวดนทียิ้มเยาะก่อนจะพูดใหม่ “ชีวิตของมึงโคตรน่าสมเพชเลยว่ะ ไอ้หมาอ่องเส็ง” บาดเจ็บที่ร่างกายยังไม่เจ็บเท่ากับถูกหยามแบบนี้จนนายพลอ่องเส็งแทบกระอักเลือดที่ถูกคนอายุรุ่นลูกดูถูกเย้ยหยันแบบนี้ ทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย

                “คิดดีแล้วใช่มั้ยที่ไว้ชีวิตมัน” ลวินตัวปลอมถามขึ้นเมื่อเห็นผู้หมวดนทีถอยออกมายืนดูนายพลอ่องเส็งอย่างสมเพช

                “ใช่” ผู้หมวดนทีตอบ “ฆ่ามัน มันก็ตายเปล่า สู้ให้มันอยู่อย่างทุกข์ทรมานแบบนี้ไปตลอดชัวิตจะดีกว่า ชีวิตนับจากนี้ของมันก็คงไม่พ้นคุก แต่ถึงมันจะรอดคุก อำนาจอะไรของมันก็ไม่มีเหลืออีกแล้ว คงไม่ต่างอะไรกับขอทานข้างถนน มันไปทำเลวที่ไหนอีกไม่ได้แล้วล่ะ”

                “เออ กูก็ว่าแบบนี้โคตรทรมานกว่าเยอะ สะใจกว่าให้มันตายซะอีก” ลวินตัวปลอมว่าอีกแล้วใช้เชือกที่ติดตัวมาเข้าไปผูกตัวนายพลอ่องเส็งเอาไว้เพื่อจะลากมันกลับไปที่เรือและมอบให้กับทางการเอาไปจัดการต่อโดยมีผู้หมวดนทียืนมองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ไม่คิดว่าคืนนั้นเขาจะรอดชีวิตมาได้ ทั้งถูกทรมาน ถูกยิงจนตกลงไปในแม่น้ำ ถูกระเบิด... ถึงว่าสิทำไมผู้หมวดคณินถึงได้เคารพและนับถือเขามากจนยกให้เป็นไอดอล คนอะไรเก่งและแกร่งได้ขนาดนี้

                “เสร็จภารกิจแล้วก็รีบกลับมาเถอะนะครับ...ผู้กอง” ผู้หมวดนทีพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้ากำลังลากเอานายพลอ่องเส็งกลับไปที่เรือที่จอดอยู่ริมตลิ่งน้ำ ทำให้ร่างสูงที่ถือเชือกลากนายพลอ่องเส็งไปกับพื้นถึงกับหยุดชะงัก แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามองผู้พูด

                “คุณหมอแก้มกับลูกกำลังรอผู้กองอยู่นะครับ ผู้หญิงคนนี้เธอรักผู้กองมากเหลือเกิน ประเทศชาติต้องการทหารอย่างผู้กองก็จริง แต่คุณหมอแก้มกับลูกก็ต้องการผู้กองด้วยเหมือนกัน ผมสงสารเธอกับลูก ผู้กองกลับมาเถอะนะครับ” เขาขอร้องคนที่ยืนนิ่งหันหลังให้เขาอยู่ แต่ร่างสูงที่หยุดนิ่งฟังคำขอร้องของเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมาเมื่อเขาลากเอานายพลอ่องเส็งกลับไปที่เรือต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้หมวดนทีที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมจึงยกมือขึ้นวันทยหัตถ์เขาด้วยความเคารพพร้อมๆ กับที่พูดออกมาคนเดียว

                “...ขอบคุณนะครับที่รักษาสัญญา ขอบคุณที่ช่วยทำให้ผมคลายความโกรธแค้นนี้ไปได้ ตันหยงคงดีใจที่ในที่สุดทหารไทยก็สามารถเอาชนะพวกคนเลวอย่างมันได้”


*********************************************************************************************

ถ้าไรท์เป็นพี่หมวดนที ไรท์จะไปช่วยผู้กองลากตัวนายพลอ่องเส็งกลับขึ้นเรือนะ

แหม เขาหลอกมาให้แก้แค้นแล้วยังไม่ช่วยเขาเก็บซากอีก 555

************************************

ใกล้จบแล้ว อีกไม่กี่ตอน

ยังไม่อยากให้จบเลย ฮื่ออออ  งั้นไปต่อกันที่ตอนพิเศษละกันนะคะ

*******************************************************************

พบกับความน่ารักของแฝดน้อยกันได้ในตอนพิเศษเน้อ

(ว่าแต่...พ่อโหดแบบนี้ แฝดน้อยจะแสบแค่ไหนกันนะ 

เอ๊ะ! หรืออาจจะเรียบร้อยเหมือนแม่ก็ได้)

***********************************


ตอนนี้ไรท์มีเพจแล้วนะคะ (เพจ : นิยายรัก - ปากกานางไม้)

ไรท์จะแจ้งข่าวการอัพนิยาย ตัวอย่างตอนต่อไปอยู่ที่หน้าเพจ รวมถึงข่าวต่างๆ

ใครยังไม่ติดตามก็อย่าลืมไปติดตามกันนะคะ จะได้ไม่พลาดข่าวสารกัน

แล้วก็มาร่วมพูดคุยกันในเพจน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 362 ครั้ง

2,198 ความคิดเห็น

  1. #732 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 15:03
    สนุกมากเลยค่ะ
    #732
    0
  2. #681 Pinky (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 22:26

    พีคสุด นึกไม่ถึงว่าลวอนจะเป็นผู้กอง

    #681
    1
  3. #428 Polly (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 20:15

    สนุกมากเลยค่ะ ชอบมาก น่าเอาไปทำละคร รออ่านตอนต่ไปอยู่นะค่ะ

    #428
    0
  4. #426 ทะเล (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:21

    ถ้าเป็นหมอแก้มนะ จะแกล้งไม่พูดด้วยจนลูกคลอดเลย อยากปิดบังจนเกือบทำให้แท้งลูกก็ควรถูกลงโทษแรง ๆ กลับซะบ้าง

    #426
    0
  5. #424 NuengSarinthip (@NuengSarinthip) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 08:15
    ภารกิจเพื่อชาติจบแล้ว

    ภารกิจง้อหมอแก้มจะรอดจากผู้พันมั๊ยเนี่ยผู้กอง

    มีโมเม้นผู้กองขาโหดแพ้ท้องแทนเมียบ้างมั๊ยคะไรท์
    #424
    0
  6. #423 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 07:46
    รอน้องแฝดน้าาาาา
    #423
    0
  7. #422 koy_areekily (@koy_areekily) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 07:12
    ภารกิจสำเร็จแล้ว ต่อไปก็รีบไปปลอบน้องนางไม้เร็วๆ นะ
    #422
    0
  8. #421 rphimmat942 (@rphimmat942) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 06:36
    ประทับใจและสุขใจมากเลยไร้ท์จ๋า
    #421
    0
  9. #420 noina235 (@noina235) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:47

    ประทับใจไรท์มากค่ะ

    #420
    0
  10. #419 Nagina Meen (@meenniemeen) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:28
    แก้มปริหมดแล้วไรท์​ ดีใจที่พี่ผู้กองเปิดเผยตัวสักที
    #419
    0
  11. #418 Kapom (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:11

    กลับไปหาแฝดเร็วๆพ่อ ลูกเมียรออยู่

    #418
    0
  12. #417 MojitoHawaii (@Laris_LL) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:05
    อีบุ๊คจ๋าาาา
    #417
    0
  13. #416 Pthongkrajang Thongkrajang (@pilai12345) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:41
    สนุกพอกับดูหนังเลย ลุ้นทุกตอน
    #416
    0
  14. #415 Noonno (@noname29) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    สถานีต่อไป รีบกลับไปง้อเมียด่วนเลยจ้าผู้กอง
    #415
    0
  15. #414 rattanawaleeoaj (@rattanawaleeoaj) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    ภารกิจช่วยชาติสำเร็จ. ภารกิจต่อไปหนักกนากว่าอีก ผู้กองสู้ๆ
    #414
    0
  16. #413 Ratshadaporn Peerakhamlai (@datapee4436) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:46
    เนื้อหาเข้มข้นมากเลยค่ะ​รอลุ้นทุกตอนเลย
    #413
    0
  17. #412 beam-boonsuan (@beam-boonsuan) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:33
    ไปตามง้อหมอแก้มด่วนเลยนร้าผู้กอง
    #412
    0
  18. #411 Warinthorn_ploy (@Warinthorn_ploy) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:29
    ภารกิจคนร้ายจบแล้วว ต่อไปภารกิจง้อเมียยยยน่าจะอยากกว่าจับคนร้าย555555555
    #411
    0
  19. #410 oleps (@oleps) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:28
    รอตอนหน้าไม่ไหวแร้ววว
    #410
    0
  20. #409 Yuiiyi (@Yuiiyi) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:24

    ตอนหน้าเจอหน้าหมอแก้มเลยนะ
    #409
    0
  21. #408 Mind1441 (@mind1441) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    ภารกิจจบแล้ว เย้ๆๆๆๆๆ จะได้เจอหมอแก้มแล้วใช่ไหม
    #408
    0