ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 48 : คอนเสิร์ต BLACKPINK กับติ่งทหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    7 พ.ค. 62


48.คอนเสิร์ต BLACKPINK กับติ่งทหาร


                หลังจากออกมาจากสวนสนุกขวัญตาก็ให้ผู้หมวดคณินรีบพาเธอไปยังที่จัดคอนเสิร์ตทันที ซึ่งขณะนี้ผู้คนกำลังมากันเยอะแน่นขนัดไปหมด ส่วนใหญ่ที่เห็นจะเป็นเด็กสาววัยรุ่น บ้างก็มาเป็นกลุ่มเล็กๆ บ้างก็มาเป็นกลุ่มใหญ่ บางกลุ่มจะใส่เสื้อแบบเดียวกัน ซึ่งชุดเสื้อผ้าที่ใส่จะสกรีนภาพของศิลปินเกาหลีที่จะมาเปิดคอนเสิร์ตในค่ำคืนนี้หรือไม่ก็ชื่อวง ขวัญตาที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำวิ่งกลับมาหาผู้หมวดคณินด้วยชุดเสื้อผ้าที่เปลี่ยนไป เธอสวมเสื้อยืดเข้ารูปสีชมพูสกรีนตัวอักษรสีดำว่า BLACKPINK แล้วก็สวมกางเกงหนังขาสั้นสีดำอวดเรียวขาขาวสวย ส่วนรองเท้าเป็นรองเท้าหนังสีดำคู่เล็กและถุงเท้าสีดำที่เธอใส่มาเที่ยววันนี้ ทรงผมของเธอเปลี่ยนไปด้วย จากที่ตอนเช้าเธอแค่ถักผมเปียแบบหลวมๆ ตอนนี้กลับปล่อยยาวเป็นลอนคลื่นแล้วก็ใส่หมวกไหมพรมสีดำที่มีคำว่า BLACKPINK ด้วยอีก ผู้หมวดคณินได้แต่มองดูเธออย่างผิดหูแปลกตา จากยัยตัวแสบที่กินพิชซ่าทีละสามชิ้นตอนนี้กลับกลายมาเป็นสาวสวยสุดแบ๊วขึ้นมาในทันทีเลย

                “มองแบบนี้ ฉันสวยล่ะสิ” ว่าแบบไม่อายแล้วหมุนตัวให้ชายหนุ่มที่จ้องเธอนิ่งจนหน้าแดงดู

                “ก็...งั้นๆ แหละ” เขาตอบแล้วหันหน้าแดงๆ หนี ขวัญตาก็เลยยื่นเสื้อยืดสีชมพูแบบของเธอแต่ตัวโตกว่าให้

                “เปลี่ยนเสื้อเร็วผู้หมวด”

                “ทำไมต้องเปลี่ยน”

                “โอ๊ย มาดูคอนเสิร์ต BLACKPINK นะพ่อคุณไม่ใช่มาฝึกทหารจะได้ใส่เสื้อยืดทหารเข้าไป”

                “เขาห้ามหรอ”

                “ก็ไม่ได้ห้าม แต่เพื่อความเป็นทีม วันนี้ผู้หมวดไม่ใช่ทหารนะ แต่วันนี้พามาเป็นติ่ง!!!” ขวัญตาล่ะอยากจะบ้าตาย แต่เขาก็ทำตามที่เธอบอกโดยการถอดเสื้อยืดทหารสีดำของตัวเองออก

                “พรวด!!!” ขวัญตาถึงกับพ่นน้ำอัดลมที่เขาส่งให้ออกมาทันทีเมื่ออยู่ๆ เขาก็เล่นถอดเสื้อมันตรงหน้าทางเข้างานอวดมัดกล้ามล่ำๆ จนสาวๆ ที่มารอดูคอนเสิร์ตหันมามองเขาตาหวานเยิ้มไปตามๆ กัน

                “ทำไมไม่ไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ คนมองเยอะแล้วนะ”

                “ห้องน้ำคิวยาวจะตาย เปลี่ยนแค่เสื้อคงไม่เป็นไร ตรงนี้คนไม่เยอะซักหน่อย” เขาว่าเมื่อสวมเสื้อยืดสีชมพูเรียบร้อยแล้ว อดรู้สึกเขินๆ ไม่ได้ ตั้งแต่เกิดมาเคยใส่เสื้อสีหวานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

                “แล้ว BLACKPINK คืออะไร” เขาก็เคยได้ยินชื่อนี้อยู่นะ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจว่าคืออะไร อีกอย่างอยู่ในป่าแบบนั้น ข่าวบันเทิงเลยเป็นข่าวที่เขาไม่ค่อยจะติดตาม

                BLACKPINK คือชื่อวงศิลปินเกาหลีหญิงล้วนที่กำลังมาแรงมากกกกกกกในตอนนี้ มีด้วยกัน 4 คนคือ เจนนี จีซู โรเซ่ และลิซ่า ซึ่งคนสุดท้ายเนี่ยเป็นคนไทย”

                “เหมือนนิชคุณน่ะหรอ”

                “ผู้หมวดรู้จักพี่นิชคุณด้วย!!! อะเมซิ่งมากๆ” ขวัญตาว่าอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าเขาจะรู้จัก ขนาดพี่ชายของเธอเขาก็ยังไม่รู้จักเลย

                “ก็รู้แค่ว่าเป็นคนไทยที่ไปเป็นศิลปินที่นั่น แต่อยู่วงอะไรนั้นไม่รู้” เขาบอก เพลงส่วนมากที่เขาฟังก็เป็นเพลงไทยทั้งหมด เขาไม่เคยฟังเพลงของศิลปินต่างชาติเลย

                “ก็ยังดีกว่าพี่รันอยู่ รายนั้นน่ะถามเรื่องนักร้องนี่ไม่เคยรู้จักหรอก ถ้าถามเรื่องปืนก็ว่าไปอย่าง รู้ดีราวกับเป็นผู้ผลิตปืนใช้ซะเอง” อดพาดพิงถึงพี่ชายไม่ได้ เพราะขนาดน้ำอิงที่เป็นดาราดัง เขายังไม่เคยดูผลงานการแสดงของเธอเลย เขารู้จักเธอเพียงแค่ว่าเป็นหมอสัตว์ป่าและเป็นเมียของเพื่อนเท่านั้น

                “อ่ะผู้หมวด เอาไปถือไว้นะตอนเขาเล่นคอนเสิร์ต” ขวัญตาส่งแท่งไฟรูปค้อนสีชมพูมาให้เขาถือเอาไว้ ส่วนของเธอก็มีเหมือนกันกับของเขา เพียงแต่ของเธอมีหูกระต่ายสีชมพูใส่ด้วย “อันนี้เขาเรียกว่า บึลพิงค์บง ซึ่งพอเปิดไฟที่แท่งไฟอันนี้ไฟมันก็จะกระพริบตามเสียงจังหวะของเพลง”

                “เข้าใจทำแฮะ” เขาว่าอย่างสนใจ ขวัญตาก็เลยฉีกยิ้มแฉ่งให้อย่างภูมิใจในความเป็นติ่งของตัวเอง

                “ไปไถเงินพี่รันซื้อมาล่ะ ผู้หมวดงุบงิบเรื่องนี้เอาไว้ล่ะ” เธอเอามือป้องปากบอกเขาราวกับกลัวว่าผู้กองกรันณ์จะมาได้ยินเข้า

                “ผู้กองก็เลยใจดีให้เงินไปซื้อ”

                “ใช่ แค่บอกพี่รันว่าอยากได้หนังสือเรียนมาอ่านเพิ่มพี่รันก็เปย์ให้หมดแหละ”

                ถ้าผู้กองจับได้นะว่าหนังสือเรียนของเธอมันแปรสภาพมาเป็นแท่งไฟรูปค้อนนี่ ขวัญตาได้โดนไม่น้อยแน่ๆ

                “ปะๆๆ เขาเปิดให้เข้าไปข้างในได้แล้ว” ว่าจบเธอก็จูงมือเขาเดินเข้าไปในฮอลล์พร้อมกับคนอื่นๆ เมื่อใกล้จะถึงเวลาที่คอนเสิร์ตเริ่มแล้ว

                นอกจากจะไถเงินพี่ชายมาได้แล้ว ขวัญตายังมีพี่สะใภ้ใจดีสมทบทุนในการดูคอนเสิร์ตอีกเธอก็เลยได้ที่นั่งชิดติดขอบเวทีมากที่สุด เรียกได้ว่าได้ใกล้ชิดศิลปินคนโปรดแบบสุดๆ ไปเลยล่ะ ผู้หมวดคณินรู้สึกดีที่ศิลปินในค่ำคืนนี้เป็นศิลปินหญิงล้วน ถ้าเป็นศิลปินชายนะ เขาว่าเขาได้หึงเธอหนักแน่ๆ ถ้าเธอจะมากรี๊ดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้

                คอนเสิร์ตครั้งนี้เปิดหูเปิดตาผู้หมวดคณินได้มากเลยทีเดียว เขาเพิ่งจะได้มาดูคอนเสิร์ตของศิลปินต่างชาติแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนแรกเขาก็คิดว่าคอนเสิร์ตมันจะสนุกได้ยังไงในเมื่อเขาฟังภาษาเกาหลีไม่ออก แต่พอศิลปินทั้งสี่คนปรากฏตัวขึ้น ติ่งทั้งหลายในฮอลล์ก็กรี๊ดกันลั่นรวมถึงยัยตัวแสบที่อยู่ข้างๆ เขาด้วย บรรยากาศภายในคอนเสิร์ตชวนให้เขาสนุกและอินได้ไม่ยากจนประจักษ์ชัดแน่แล้วว่าไม่ว่าภาษาของดนตรีจะเป็นภาษาอะไร แต่เมื่อเปิดใจฟังดีๆ แม้จะฟังไม่ออกแต่เขาก็ยอมรับแหละว่าทุกๆ เพลงที่ศิลปินทั้งสี่คนร้องออกมามันเพราะเอามากๆ เพลงเพราะก็ส่วนหนึ่งแล้ว แต่ท่วงท่าการเต้นนี่สิ ให้ตายเถอะ คอนเสิร์ตนี่มันเจ๋งเป็นบ้า ถึงว่าสิทำไมยัยตัวแสบถึงได้คลั่งจนกรี๊ดไม่หยุดแบบนี้ ขนาดเขา เขายังมองตาไม่กระพริบเลย

                “พี่ลิซ่า!!!! รักนะคะพี่ลิซ่า!!!!” ขวัญตาตะโกนบอกรัก แล้วก็กรี๊ดออกมาลั่นเมื่อศิลปินในดวงใจหันมาโบกมือให้ ผู้หมวดคณินไม่เคยเห็นเธอดูจะมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย เอาเถอะ ตราบใดที่คนที่เธอกรี๊ดให้เป็นผู้หญิง เขาไม่หึงเธอหรอก วันนี้จะต้องเป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุด เขารับปากกับเธอแล้ว

                กว่าคอนเสิร์ตจะจบลงท่ามกลางความประทับใจของหลายๆ คน ขวัญตาก็ยังอารมณ์ค้างไม่เลิก เสียงแหบๆ ของเธอยังคงร้องเพลงของวง BLACKPINK อยู่เมื่อเขาจูงมือเธอเดินออกมาจนถึงบริเวณของสวนหย่อมหน้าฮอลล์

                “คืนนี้ฉันต้องหลับฝันดีมากแน่ๆ เลยพี่ลิซ่าโบกมือให้ฉันด้วย คนอะไรสวยก็สวย เต้นก็เก่ง โอ๊ยๆๆ รักที่สุดเลย” เด็กสาวยังคงเพ้อต่อโดยมีผู้หมวดคณินกอดอกมองดูเธออยู่

                “ท่าจะเพี้ยงหนัก” เขาว่าแล้วเอาแท่งไฟรูปค้อนตีศีรษะของเธอเข้าให้

                “คอนเสิร์ตจบแล้ว คนก็ควรจะจบด้วย”

                “โหย ก็ฉันรักของฉันนี่ผู้หมวด” เธอว่าแล้วยกมือขึ้นกุมศีรษะเอาไว้เมื่อเขายังตีเธอไม่เลิก

                “ผู้หมวดเองก็ชอบใช่มั้ยล่ะ เห็นยิ้มใหญ่เลยนะตอนคอนเสิร์ตน่ะ” เธอเอียงไหล่มากระแทงไหล่ของเขา “ชอบใครเป็นพิเศษรึเปล่า ในสี่คนนี้ผู้หมวดชอบใครที่สุด ฉันนะชอบทุกคนเลย แต่รักพี่ลิซ่าที่สุด”

                “ถ้าบอกว่าชอบแล้วจะยังไงต่อ”

                “เดี๋ยวให้รูปของเขาไง รูปพร้อมลายเซ็นเลยนะ ผู้หมวดชอบคนไหนที่สุด” ว่าแล้วขวัญตาก็หยิบภาพของศิลปินทั้งสี่คนขึ้นมาให้เขาดู เขาดูตามเธอแล้วก็ยื่นนิ้วชี้มาที่...กลางหน้าผากของเธอ

                “ชอบคนนี้ที่สุด” เขายิ้มเขินๆ ให้คนที่ยังอารมณ์ค้างกับคอนเสิร์ตอยู่ได้สติขึ้นมาทันที แก้มนวลแดงแปร๊ดขึ้นมาแล้วปัดมือเขาออกจากหน้าผากตัวเอง

                “ไหนล่ะรูปพร้อมลายเซ็น ถ้าบอกว่าชอบแล้วจะให้ไม่ใช่หรอ”

                “ฉันหมายถึงพี่ๆ BLACKPINK ต่างหากล่ะ” เธอว่าเสียงงุบงิบอย่างเขินๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน “กลับบ้านเถอะผู้หมวด ดึกแล้ว”

                นั่นสินะนี่ก็จะสี่ทุ่มอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าท่านนายพลจะว่ายังไงที่จู่ๆ หลานสาวก็มาหายตัวไปแบบนี้ ยัยตัวแสบนี่ก็เหลือเกิน โทรไปโกหกที่บ้านอีกว่าอยู่กับเพื่อน เขาล่ะยอมใจเธอจริงๆ

                ขวัญตาร้องของ BLACKPINK ไปตลอดทางพลางโบกแท่งไฟไปมาอย่างมีความสุขขณะเดินตามผู้หมวดคณินไปยังลานจอดรถที่ตอนนี้ผู้คนเริ่มบางตามากแล้ว เพราะก่อนหน้านี้ขวัญตาตามไปกรี๊ดส่งสาวๆ BLACKPINK อยู่ที่ด้านหลังฮอลล์ คนที่มาดูคอนเสิร์ตส่วนใหญ่จึงกลับไปกันหมดแล้ว

                Oh wait til’ I do what I do Hit you with that ddu-du ddu-du du Hit you with that ddu-du ddu-du du...” เสียงติ่งเกาหลีที่กลับไปอารมณ์ค้างกับคอนเสิร์ตยังคงร้องเพลงไม่หยุดให้ผู้หมวดคณินได้แต่ส่ายหน้าให้ แต่ทว่าทันใดนั้นระหว่างที่เขากำลังพาเธอกลับไปที่ลานจอดรถก็ได้มีผู้ชายวัยรุ่นเจ็ดคนเห็นจะได้เดินเข้ามาขวางทางเอาไว้ ดูจากการแต่งกายแล้วไม่น่าจะใช่กลุ่มคนที่มาดูคอนเสิร์ตแน่ๆ

                “มีอะไรหรอผู้หมวด” ขวัญตาถามขึ้น เลิกร้องเพลงแล้วมองชายทั้งเจ็ดคนตรงอย่างสงสัย แต่ผู้หมวดคณินกลับดึงเธอมาหลบด้านหลังของเขา

                “มีธุระอะไร” ผู้หมวดคณินถามเสียงนิ่งเมื่อเห็นว่าชายวัยรุ่นกลุ่มนี้หันมามองขวัญตาอย่างสนใจ ก่อนที่พวกมันจะชักปืนออกมาขู่เขา

                “ส่งของมีค่ามาให้หมด รวมทั้ง...เด็กผู้หญิงคนนี้ด้วย”

                เคยฆ่าแต่ผู้ร้ายระดับชาติ วันนี้ต้องมาจัดการกับโจรกระจอกอย่างนั้นหรอเนี่ย

                “ผู้หมวดพวกมันมีปืนด้วย ผู้หมวดพกปืนมารึเปล่า” ขวัญตารีบถามเขาทันที

                “ใครเขาจะพกปืนไปเที่ยวสวนสนุกกับดูคอนเสิร์ตกัน” เขาตอบเธอก่อนจะมองไปที่ปืนในมือเหล่าชายวัยรุ่นกลุ่มนี้

                “จะปล้นทั้งทีก็ไม่ลงทุนเลยเนาะไอ้หนู เอาปืนปลอมมาซะขู่ด้วย ปืนเด็กเล่นที่เขาแถมมากับขนมห่อละห้าบาทรึเปล่า” คนที่เชี่ยวชาญด้านอาวุธถาม ทำให้เหล่าวัยรุ่นกลุ่มนี้พากันหน้าเสียไปตามๆ กัน

                “อ้าว ปืนปลอมหรอ! โจรกระจอกนี่หว่าเอาปืนปลอมมาขู่ทหาร” ขวัญตาว่าขึ้นแล้วเอาแท่งไฟชี้หน้า เมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่มีอาวุธใดๆ เธอก็ไม่กลัวแล้ว

                “เอาไงพี่ ท่าทางไอ้หมอนี่จะเป็นทหารเหมือนที่เด็กนี่บอกเลย” วัยรุ่นกลุ่มนี้เริ่มมองหน้ากัน ก่อนที่หัวโจกจะพูดขึ้นมาอย่างไม่นึกกลัว

                “ทหารแล้วไงวะ มันมาคนเดียวแต่เรามีกันตั้งหลายคน จัดการมันเลยแล้วเอาของมีค่ามาให้หมดรวมทั้งยัยเด็กนั่นด้วย!” สิ้นคำ ชายวัยรุ่นกลุ่มนี้ก็บุกเข้ามาเล่นงานผู้หมวดคณินทันที เขาก็เลยผลักขวัญตาออกให้ห่างจากวงต่อสู้แล้วเข้าไปเล่นงานพวกหมาหมู่กลับ หนอยไอ้พวกวัยรุ่นขี้ยา นี่จะมาปล้นเงินไปซื้อยากันล่ะสิ มันรู้จักเขาน้อยไปแล้ว เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งจะฆ่าผู้ผลิตยาเสพติดจนตายยกค่ายไป วันนี้ไม่นึกเลยว่าจะได้มาฆ่าผู้เสพด้วย

                ผลัวะ!!! ตุ้บ!!! ผลั่ก!!! โจรกระจอกหรือจะมาสู้ทหารที่ผ่านการรบมาอย่างโชกโชนได้ ขวัญตาที่ยืนเชียร์เขาอยู่กำลังจะตบมือให้แต่ชายวัยรุ่นในกลุ่มนี้หนึ่งคนก็พุ่งเข้ามาหาเธอทันทีเตรียมจะเล่นงานเธอบ้าง

                ผลัวะ!!! ขวัญตาเอียงตัวหลบแล้วจัดการแบคคิกเข้าใส่อย่างเน้นๆ จนชายคนดังกล่าวล้มหน้าค่ำลงไปกับพื้นทันที

                “ให้มันรู้ซะบ้างว่าทั้งนนทบุรีนี่ใครใหญ่” ว่าแล้วเท้าเล็กๆ ก็กระทืบกลางหลังเข้าให้อีกที “ท่านขวัญตาแห่งท่าน้ำนนท์ จำชื่อนี้เอาไว้แล้วไปฟ้องแม่แกซะ!!!” ผู้หมวดคณินที่จัดการกับอีกหกคนที่เหลือไปแล้วหันมามองฝีมือของเธอบ้าง เขาก็ลืมไปว่าเธอเก่งการต่อสู้ แต่เพิ่งจะได้เห็นกับตาจะๆ ก็วันนี้แหละ

                “พอแล้วๆ เลิกกระทืบมันได้แล้วเดี๋ยวก็ตายกันพอดี”

                “ผู้หมวดเคยฆ่าคนร้ายมาแล้วนี่ ทำไมถึงไม่ฆ่าพวกมันอีก”

                “นี่มันโจรกระจอกจะไปฆ่าทำไมกัน โจรแบบนี้ไม่ใช่โจรหรือผู้ร้ายที่ชายแดนนะ”

                “หนอย...”

                “พอแล้วๆๆ เอาไว้ให้ตำรวจมาจัดการเถอะ” ผู้หมวดคณินว่าก่อนจะจูงมือเธอไปเรียก รปภ. ที่ดูแลรักษาความปลอดภัยบริเวณฮอลล์มาจัดการต่อ

                “น่าเจ็บใจนัก! ทำไมผู้หมวดไม่ฆ่าๆ พวกมันไปเลย พวกขี้ยาล่ะสิ เกลียดนักล่ะไอ้พวกนี้” ขวัญตายังโมโหไม่เลิก กระทืบเท้าไปมาอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์เมื่อผู้หมวดคณินขึ้นรถเตรียมจะพาเธอไปส่งบ้าน

                “นี่ เป็นทหารก็ใช่ว่าจะฆ่าคนได้พร่ำเพรื่อนะ ขึ้นรถได้แล้วจะพากลับบ้าน ป่านนี้ท่านนายพลคงเป็นห่วงมาก”

                “ก็ยังไม่อยากกลับนี่” ว่าแล้วก็กอดอกทำแก้มป่องเหมือนจะงอแง แต่จริงๆ แล้วที่เธอไม่อยากกลับก็เพราะว่าถ้าเธอกลับบ้านแล้วเธอจะไม่ได้เจอเขาอีกนาน พรุ่งนี้เขาก็จะกลับฐานแต่เช้าแล้ว

                “อย่างอแง วันนี้ทั้งโดดเรียน ทั้งหนีเที่ยว ทำผิดหลายคดีแล้วนะ ถ้าอยู่ที่ฐานแล้วทำผิดมากขนาดนี้ถูกสั่งขังแน่ๆ”

                “เหมือนที่พวกผู้หมวดกับพี่รันโดนน่ะหรอ สมน้ำหน้า ถ้าอยู่ด้วยจะบอกให้พี่ผู้พันสั่งขังซักสิบปีไปเลย”

                “โห สิบปีเลยหรอ กว่าจะออกจากคุกมาขวัญก็โตเป็นสาวพอดี ดีเลย ออกคุกมาปุ๊บพี่จะได้จีบปั๊บ” เขาว่ายิ้มๆ แล้วใส่หมวกกันน็อคก่อนจะส่งอีกใบให้เธอ

                “นานขนาดนั้นฉันหาแฟนใหม่ดีกว่า”

                “นี่!” เสียงเข้มดุเธอขึ้นทันที “เดี๋ยวเถอะ คิดจะนอกใจพี่หรอฮะ เดี๋ยวก็ฟาดขาลายซะหรอก หรือจะลอง!” เขาทำท่าจะตีเธอจริงๆ ขวัญตาก็เลยกระโดดหนี

                “ก็ลองตีสิฉันจะไม่รักผู้หมวดแล้ว อุ๊บ!!!” ว่าแล้วก็ต้องยกมือขึ้นปิดปากรีบหันหน้าหนีทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป แต่คนที่ได้ยินนี่สิกลับชัดเต็มสองหูจนสุขล้นไปทั้งใจแล้ว

                “เอ...เสียงแมลงที่ไหนร้องนะ คนจะพูดกันเลยไม่ได้ยินเลย” ผู้หมวดคณินแกล้งว่ายิ้มๆ แล้วมองคนตรงหน้าอย่างมีความสุข

                “ชะ...ใช่ แมลงที่ไหนร้องกันนะ” ขวัญตาเออออตามเขา แต่หน้ากลับร้อนผ่าวไปหมดจนต้องใส่หมวกกันน็อคที่เขาส่งมาให้กลบเกลื่อน

                “กลับบ้านเถอะผู้หมวด” ยัยตัวแสบเขินจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา ได้แต่ก้าวขึ้นรถซ้อนท้ายเขาอย่างเงียบๆ คนที่มีหน้าที่ขับรถเลยอมยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อได้รู้ว่าเธอเองก็รักเขาเหมือนกัน มันไม่ใช่แค่การรักใครข้างเดียวอีกแล้ว

                แรงลมยามค่ำคืนที่ปะทะหน้าทำให้ขวัญตาต้องเอียงหน้าซุกแผ่นหลังกว้าง จากที่เกาะชายเสื้อของเขาเธอจึงค่อยๆ เอื้อมแขนมากอดรอบเอวของเขาเอาไว้ จะได้อยู่ด้วยกันเพียงแค่อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ของเขาที่ชายแดนแล้ว อีกนานแค่ไหนกันนะถึงจะได้เจอกันอีก สองแขนเล็กกระชับกอดรอบเอวของเขาเอาไว้แน่นแล้วหลับตาลงกับแผ่นหลังกว้างนี้ ผู้หมวดคณินก้มลงมองแขนเล็กๆ ที่กอดเขาอยู่ ไหนจะที่เธอเอียงแก้มมาแนบกับหลังเขาอีก อ้อมแขนที่กอดกระชับขึ้นทำให้เขายิ่งมีความสุขนัก หากไม่ติดว่าเขามีหน้าที่ที่ต้องรับใช้ชาติ เขาก็อยากจะอยู่กับเธอให้นานมากกว่านี้

                กว่าจะถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว ผู้หมวดคณินจอดรถเยื้องๆ กับหน้าบ้านของท่านนายพลปภพแล้วเดินมาส่งขวัญตา แต่เธอก็ยังอิดออด แทนที่จะเดินกลับเข้าบ้านเธอกลับเดินไปที่สวนหย่อมสาธารณะของหมู่บ้านที่ติดอยู่กับทะเลสาบหลังบ้านตัวเองแทน เด็กสาวถอนหายใจออกมาอยู่หลายรอบอย่างพยายามตัดใจ ด้วยชีวิตนี้คลุกคลีอยู่แต่กับการทหารมาตั้งแต่จำความได้เธอก็เลยเข้าใจดีในหน้าที่ที่ทหารต้องรับผิดชอบ

                “กลับเข้าบ้านได้แล้ว ดึกแล้วนะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนอีก” ผู้หมวดคณินบอกเธอก่อนจะยื่นแท่งไฟรูปค้อนสีชมพูคืนให้

                “คอนเสิร์ตเกาหลีครั้งแรกในชีวิตของพี่ มันเป็นคอนเสิร์ตที่ดีมากเลยนะ พี่จะจำไม่มีวันลืมเลย”

                “อย่าพูดเหมือนจะลาไปตายสิ” ขวัญตาว่าแล้วผลักแท่งไฟในมือเขาคืน

                “ผู้หมวดเก็บเอาไว้เถอะ ถ้ามีคอนเสิร์ต BLACKPINK อีกค่อยเอามา แล้วเราจะไปดูด้วยกันอีกนะ ตอนนี้ผู้หมวดเป็นติ่ง BLACKPINK แล้ว เก็บเสื้อตัวนี้เอาไว้ใส่เล่นที่ฐานก็ได้เวลาคิดถึง...”

                “คิดถึงขวัญน่ะหรอ”

                “คิดถึงพี่ลิซ่า” เธอว่าแล้วยิ้มแฉ่ง “อ้อ คราวหน้าเป็นคอนเสิร์ตหนุ่มๆ BTS ผู้หมวดมาลองฟังเพลงแร็ปนะ ฉันจะไถเงินพี่รันกับพี่หมอแก้มเอาไว้รอ”

                BTS...รถไฟฟ้าน่ะหรอ”

                “จะบ้าหรอ! BTS คือ Beyond The Scene ต่างหากล่ะ อย่ามาว่าวงเทพบุตรสุดหล่อทั้ง 7 ของฉันนะ” จะว่าอะไรก็ว่าไป แต่อย่ามาว่าไอดอลของติ่งอย่างเธอเด็ดขาด!!! เรื่องนี้เธอยอมให้ไม่ได้

                “ถ้าเป็นวงนักร้องผู้หญิงพี่จะมาดู แต่ถ้าวงผู้ชายจ้างให้ก็ไม่มาดูหรอก ไม่ชอบเวลาที่คนแถวนี้ไปกรี๊ดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตา” เขาว่าเสียงนิ่ง สีหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าไม่พอใจจริงๆ วันนี้เธอก็กรี๊ด BLACKPINK คอแทบแตกแล้วก็บอกรักศิลปินในดวงใจไม่หยุด เขายอมให้เพราะเห็นว่าเป็นศิลปินผู้หญิง ลองเธอมากรี๊ดศิลปินชายแล้วก็บอกรักต่อหน้าเขาดูสิ ฮึ่ม!!! เขาจะยอมเป็นศัตรูกับติ่งทั้งประเทศเลย

                “คนอะไรใจแคบจริงๆ” เขาไม่ได้เรียกว่าใจแคบ เขาเรียกว่าหึงเฟ้ยยัยตัวแสบ

                “ผู้หมวด ฉันขอเสื้อยืดทหารของผู้หมวดได้รึเปล่า ตัวที่ใส่เที่ยววันนี้น่ะ” อยู่ๆ เธอก็ขอเขา เขาก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองยังใส่เสื้อยืดสีชมพูของวง BLACKPINK อยู่ กะว่าจะเปลี่ยนออกก่อนกลับเข้าค่ายทหารซะหน่อย เกิดจ่าครูฝึกมาเห็นเขาใส่เสื้อยืดสีชมพูได้ขำเขาตาย แค่เมื่อคืนนี้ลูกชายของเขาระบมเพราะถูกเด็กเตะจ่าครูฝึกก็แซวไม่หยุดแล้ว

                “ฉันเป็นติ่งนักร้องเกาหลีตั้งหลายวง แล้วฉันก็มีทั้งเสื้อ ทั้งแท่งไฟแล้วก็ของที่ระลึกของนักร้องทุกวงแล้ว เหลือแต่ผู้หมวดนี่แหละที่ฉันยังไม่ได้ของที่ระลึกอะไรบ้างเลยนอกจากแหวนญาติ”

                “พี่ไม่ใช่นักร้องซักหน่อย” เขายิ้มบอกพลางลูบศีรษะเธอเบาๆ

                “ฉันเป็นติ่งนักร้องเกาหลีก็เพื่อความบันเทิงตามประสาวัยรุ่น แต่คนที่ฉันอยากเป็นติ่งจริงๆ และเป็นฮีโร่สำหรับก็คือทหารนะ นักร้องให้แค่ความสนุกความบันเทิง แต่ทหารช่วยปกป้องบ้านเมือง ช่วยปกป้องประเทศนี้เอาไว้ เสียสละความสุขรวมถึงเลือดเนื้อของตัวเองเพื่อคนอื่น ฉันขอเป็นติ่งผู้หมวดได้มั้ย”

                เมื่อเธอขอแบบนี้แล้วเขาจะปฏิเสธได้ยังไงกัน เขาดีใจด้วยซ้ำที่เธอมองเห็นถึงความสำคัญของทหารว่าต้องเสียสละมากมายแค่ไหน อย่างเขาตอนนี้ไง เขารักเธอ อยากอยู่ใกล้ๆ เธอแต่ก็ต้องหักห้ามใจเมื่อต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ เห็นเธอเป็นติ่งเกาหลีวันนี้แล้ว ถ้าเธอจะปลื้มเขาแบบนั้นบ้างเขาก็คงดี

                “เป็นติ่งพี่แล้วจะกรี๊ดพี่แบบสาวๆ BLACKPINK รึเปล่า”

                “กรี๊ดในใจก็พอ ขืนกรี๊ดออกมาตอนนี้ชาวบ้านได้แตกตื่นกันหมด” เธอมองไปรอบๆ ตัวราวกับกลัวว่าจะมีคนแอบมอง ผู้หมวดคณินก็เลยส่งเสื้อยืดทหารสีดำของเขาให้เธอ

                “ก่อนจะเอาไปนอนกอดอย่าลืมซักก่อนล่ะ เหม็นเหงื่อแย่” เขาบอกจนขวัญตาทำหน้าเหวอขึ้นมา

                “พูดมาก เดี๋ยวก็เอาไปทำผ้าขี้ริ้วซะหรอก”

                “ไม่เป็นไร พี่มีหลายตัว อยากได้อีกก็บอก”

                “ตัวเดียวก็พอแล้ว” เธอว่าพลางเก็บเสื้อของเขาใส่กระเป๋าเป้แล้วจึงหันมามองเขาอีก

                “พรุ่งนี้ผู้หมวดก็จะกลับฐานแล้ว ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆ ห้ามตายเอาง่ายๆ ล่ะเดี๋ยวสัญญาห้าปีจะเป็นหมันเอา”

                “ไม่เป็นหมันหรอกน่า ขวัญเองก็ตั้งใจเรียนนะจะเป็นคุณหมอแล้วห้ามดื้อ ห้ามซน ต้องตั้งใจเป็นหมอที่เก่งแบบคุณหมอแก้มให้ได้ แล้วถ้าผลการเรียนตก...พี่จะมาทำโทษ” เขาก้มลงมาขู่เธอ ก่อนจะยืดตัวขึ้นตามเดิม

                “เอาล่ะ กลับเข้าบ้านได้แล้วแล้วก็รีบนอนซะนะ ไว้พรุ่งนี้ก่อนกลับฐานพี่จะโทรหาแต่เช้า” ว่าแล้วก็ดันหลังจะให้เธอกลับเข้าบ้าน แต่ขวัญตาก็ยังขืนตัวเองเอาไว้ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเขาอีกครั้ง รู้สึกใจหายไปหมดเลยตอนนี้

                “วันนี้ฉันสนุกแล้วก็มีความสุขมากเลยนะ”

                “พี่รู้ พี่ก็สนุกแล้วก็มีความสุขมากเหมือนกัน”

                “...ไว้ถ้ายัยปูเป้หรือครูแพรถามฉันอีกว่าฉันเป็นอะไรกับผู้หมวด ฉันจะบอกพวกเขานะว่าเราเป็นแฟนกัน”

                “แฟน...” ผู้หมวดคณินทวนอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง วันนี้ทั้งวันที่เธอพูดว่าเขาเป็นแฟน เขาก็นึกว่าเธอจะพูดเล่นๆ ซะอีก แต่นี่...เธอยอมรับออกมาจากปากของเธอเองเลย

                “ใช่ เป็นแฟน...เอ๊ะ! หน้าผากผู้หมวดเปื้อนเขม่าอะไรน่ะ ก้มลงมาสิฉันจะเช็ดออกให้” เธอมองมาที่หน้าผากของเขาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยพร้อมกับดึงผ้าเช็ดหน้าออกมา ผู้หมวดคณินจึงก้มหน้าลงมาหาเธออีกครั้งอย่างสงสัยว่าหน้าเขาไปเปื้อนเขม่าอะไรตอนไหน แม้จะยังงงๆ สงสัยอยู่แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะหลงกลถูกเด็กหลอกเข้าให้อีกครั้ง เมื่อขวัญตาเอื้อมแขนขึ้นมากอดรอบคอของเขาเอาไว้แล้วจูบ มันไม่ใช่จูบแบบที่เอาปากแตะกันเฉยๆ เหมือนคราวก่อน แต่นี่มันเป็นจูบดูดดื่มแสนหวานที่จู่โจมเขาแบบที่เขาตั้งตัวไม่ทัน แต่นึกแล้วก็อยากขำนัก เธอรุกจูบเขาแบบนี้ทั้งๆ ที่ตัวเองจูบไม่เป็นเลยเนี่ยนะ เด็กน้อยเอ้ย!

                “ทำอะไรแบบนี้...” เขาถามเมื่อเรียวแขนเล็กของเธอยังกอดรอบคอเขาไม่ปล่อย

                “...” ขวัญตาไม่ตอบ หยดน้ำตาใสๆ เอ่อคลอออกมาที่ดวงตาทั้งสองข้างเมื่อความรู้สึกทั้งหมดที่ค่อยๆ เริ่มก่อตัวขึ้นมาภายในใจของเธอมันทำให้เธอใจหายกับการต้องจากกัน เธอไม่รู้จะตอบอะไรเขานอกจากกอดรอบคอเขาเอาไว้แน่นแล้วจูบเขาอีกครั้ง ผู้หมวดคณินเห็นว่าจูบของเธอไม่ประสีประสาอะไรก็เลยใช้แขนข้างหนึ่งกอดเธอเข้ามาชิดกับเขาแล้วใช้มือแกร่งอีกข้างประคองท้ายทอยของเธอเอาไว้แล้วเป็นฝ่ายจูบเธอเสียเอง ขวัญตาถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อไม่คิดว่าจูบแบบผู้ใหญ่จริงๆ แล้วมันเร่าร้อนมากแบบนี้ ริมฝีปากอิ่มของเธอถูกดูดเม้นราวกับเขาจะกลืนกินเธอ ลิ้นอุ่นๆ ที่สอดเข้ามาภายในโพรงปากมันทำให้เธอหมดแรงแบบไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องจิกมือลงมาบนไหล่ของเขา

                “ให้แค่ครั้งนี้นะ” เขากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ “เป็นเด็กเป็นเล็กอยู่ ไว้โตขึ้นมากกว่านี้ก่อนแล้วค่อยทำ” เขาดูดเม้มริมฝีปากของเธออีกครั้งเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ผละออกด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่เคยคิดจะแตะต้องเธอจนถลำลึกแบบนี้ แต่เขาก็เป็นผู้ชาย ถูกคนรักรุกก่อนแล้วไม่ตอบสนองก็ตายด้านแล้วล่ะ

                “เข้าบ้านได้แล้วไป เด็กดี” ขวัญตาก้มหน้างุดไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอทั้งเขินทั้งอายนักเลยได้แต่ต่อยอกเขาเบาๆ แก้เขินแล้วรีบวิ่งกลับเข้าบ้านไปโดยมีผู้หมวดคณินยืนมองด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข

                ติ๊ง!!! เสียงข้อความไลน์ของเขาดังขึ้น ครั้งเห็นว่าเป็นชื่อใครส่งมาเขาก็ยิ่งยิ้มจนหุบแทบจะไม่ลง

                ผู้หมวดบ้าเธอว่าพร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์ไลน์เป็นรูปตัวการ์ตูนทำหน้างอนมาให้ แต่เขากลับมองว่าน่ารักดีจึงส่งไลน์กลับไปว่า

                พี่รักขวัญนะ ทุกๆ อย่างที่ทำไปวันนี้กับพี่ ห้ามเอาไปทำกับคนอื่นเด็ดขาด

                สัญญาก็ได้ เชอะ โคแก่ขี้หึง

                ...หญ้าอ่อนหวานมากเลยนะเมื่อกี้นี้ พอเขาพิมพ์ส่งไปแบบนี้ เธอก็อ่านแต่ก็ไม่ตอบอะไรออกมาอีก คงจะเขินแล้วก็อายเขามากแน่ๆ เด็กหรอเด็ก เอาไว้โตกว่านี้ก่อนแล้วกัน ความรักแบบนี้มันลึกซึ้งและเร่าร้อนมาก หากถลำลึกจะหลงมัวเมาไปกับมันได้ เขาอยากให้ตอนนี้เธอตั้งใจเรียนเสียก่อน เพื่อตัวของเธอและเพื่ออนาคตที่ดีของเธอด้วย ส่วนเขา...เขารอเธอได้เสมอ

                ผู้หมวดคณินเดินกลับมาที่รถมอเตอร์ไซค์ด้วยหัวใจที่อิ่มเอมและมีความสุขยิ่งนัก วันนี้มันเป็นวันที่เขามีความสุขมากที่สุด นับตั้งแต่วันที่ถูกแม่ทิ้งไปเขาก็ต้องใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อยแบบไม่มีจุดหมาย ตั้งใจเพียงแค่จะรับใช้ชาติด้วยความซื่อสัตย์จนตัวตาย แต่...เพราะเธอคนเดียวเลย เพราะยัยตัวแสบถึงทำให้เขารู้สึกว่าเขาอยากจะมีจุดหมายในชีวิต อยากเป็นที่พึ่งให้ใครสักคนแล้วคอยดูแลเขาเป็นอย่างดี ชีวิตนี้นอกจากจะทำเพื่อชาติแล้ว เขาก็อยากจะทำเพื่อขวัญตาด้วย

                “ผู้หมวด” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อเขาเดินมาถึงรถ ซึ่งทำให้เขาต้องรีบหันกลับไปยืนตัวตรงและยกมือขึ้นวันทยาหัตถ์ด้วยความเคยชิน ลืมไปว่าตอนนี้เขาไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหาร ท่านนายพลปภพยืนอยู่เบื้องหน้าเขา หน้าตานิ่งๆ ดุๆ แบบนี้ทำให้เขาอดนึกถึงผู้กองกรันณ์ไม่ได้

                “วันนี้ยัยขวัญโดดเรียนไปกับผู้หมวดทั้งวันเลยใช่มั้ย”

                “เออ...ใช่ครับ” เขาตอบ “แต่ผมไม่ได้ล่วงเกินอะไรขวัญตาเลยนะครับ แค่ไปเที่ยวสวนสนุกกับดูคอนเสิร์ต ผมต้องขอโทษท่านด้วยนะครับ ผมรู้ว่าที่ทำมันผิด ผมทำให้ขวัญตาต้องโดดเรียน ผมยินดีรับการลงโทษครับ”

                “ที่เคยบอกว่าจะรอห้าปีน่ะ รอได้ใช่มั้ย” ท่านนายพลปภพถาม หน้าตานิ่งจนสุดจะคาดเดา

                “รอได้ครับ แล้วระหว่างที่รอผมก็จะไม่ล่วงเกินขวัญตาเด็ดขาด”

                “แต่ที่เห็นในสวนเมื่อกี้นี้มันไม่ใช่แบบที่พูดนี่”

                “ก็...” แล้วเขาก็ต้องเงียบไป จริงอยู่ถึงแม้ว่าขวัญตาจะเป็นคนเริ่มทำเองแต่เขามันก็ลูกผู้ชายพอ “ผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ ผมผิดเอง ผมรับปากครับท่านว่าจะไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก” คราวนี้เขายกมือขึ้นไหว้ขอโทษ ท่านนายพลปภพก็ยังทำหน้านิ่งอยู่เหมือนเดิมก่อนจะส่งซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้เขาแทน

                “ผมฝากเอกสารนี่ไปให้ผู้กองกรันณ์ด้วย เขาจะเป็นคนจัดการกับเรื่องนี้แทนผมเอง” พูดแบบนี้ คาดว่าเอกสารนี่คงจะเป็นเอกสารรายงานความประพฤติของเขา งานนี้เขาได้ถูกผู้กองฆ่าหมกฐานชัวร์ๆ

                “ผมก็ไม่ได้รังเกียจผู้หมวดหรอกนะ ผมสืบประวัติผู้หมวดมาหมดแล้วตั้งแต่ชีวิตวัยเด็กจนถึงปัจจุบัน ผมไม่ใช่คนมองใครที่ฐานะแต่ผมมองในสิ่งที่คนๆ นั้นทำ แล้วสิ่งที่ผู้หมวดทำ ประสบการณ์การรับราชการทหารของผู้หมวดก็อยู่ในระดับที่ดีมากและผมภูมิใจ ถ้าอยากจะเป็นเขยบ้านนี้ก็ขอให้ผู้หมวดรักษาความดีนี้ต่อไป สัญญาห้าปีที่เคยว่าไว้ก็ทำให้มันได้ ให้ถือซะว่าเป็นหนึ่งในภารกิจที่ต้องทำละกัน ถ้านานๆ จะมาเจอกันทีมันก็เป็นเรื่องธรรมดาของหนุ่มสาวแหละ แต่ผมขออย่างเดียว อย่าล่วงเกินลูกสาวของผมให้มันเกินควรเด็ดขาด ถึงขวัญตาจะเป็นหลานสาวของผม แต่ผมก็เอามาเลี้ยงให้เป็นลูกในไส้ ผู้หมวดรับปากกับผมได้มั้ยว่าจะทำตามที่ผมขอ”

                “ผมรับปากท่านครับ ด้วยเกียรติของชายชาติทหาร ผมจะไม่ล่วงเกินขวัญตาอีกเด็ดขาด!

                “ดี ส่วนเรื่องในสวนเมื่อกี้นี้ผมจะยกโทษให้เพราะถือว่ายัยขวัญเป็นคนเริ่มก่อนเอง ผู้หมวดเป็นผู้ใหญ่แล้วก็อายุมากกว่าแล้ว ควรสอนยัยขวัญด้วยว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ ส่วนเอกสารนั่น ส่งให้ถึงมือผู้กองด้วย” ว่าแล้วท่านนายพลปภพก็ทำท่าจะเดินเข้าบ้าน แต่แล้วก็ต้องชะงักแล้วหันกลับมาหาผู้หมวดคณินอีก

                “อ้อ! ก่อนกลับเข้าค่าย ผมแนะนำให้ผู้หมวดเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ” ท่านมองมาที่เสื้อยืดสีชมพูของวง BLACKPINK แล้วแอบยิ้มเยาะเขาก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้ผู้หมวดคณินได้แต่มองตามอย่างอายสุดๆ แล้วเขาจะไปหาเสื้อจากที่ไหนมาเปลี่ยนกันล่ะเนี่ย ดึกขนาดนี้ร้านค้าที่ไหนจะยังขายเสื้อผ้าอยู่ ว่าแต่...ท่านนายพลปภพนี่จริงๆ แล้วก็ใจดีอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ท่านเข้าอกเข้าใจใครๆ ได้ดีมากจริงๆ ถึงว่าสิทำไมทั้งสี่เหล่าทัพถึงได้เคารพและยำเกรงท่านนัก จะมีก็แต่ผู้กองของเขานี่แหละผ่าเหล่าผ่ากอเหลือเกิน พ่อกับแม่ออกจะใจดีขนาดนี้ ทำไมลูกชายถึงได้ทั้งโหดแล้วก็เลือดเย็นนักนะ

***********************************************************************************

ว่าที่พ่อตาดีมีชัยไปกว่าครึ่งนะผู้หมวด 

ด่านหินจริงๆ ก็คือด่านของคุณพี่ชายขาโหดนี่แหละ สู้ๆ นะไรท์เอาใจช่วย






ปล. ไรท์ไม่ได้เป็นติ่งนานแล้ว (แต่ปลื้มลิซ่าเป็นพิเศษ) ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

2,199 ความคิดเห็น

  1. #1699 Alial_ (@Alial_) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:23
    พี่จีซูเรียกบงของวงว่า ปย๊งบง
    #1699
    0
  2. #720 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 10:07

    น่ารักอีกแล้วว
    #720
    0
  3. #172 ปุ๊ก (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 10:39

    น่ารักค่ะอ่านไปยิิ้มไปสุดๆค่ะ

    #172
    0
  4. #169 SKam_NITA (@SKam_NITA) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 08:07
    ละลายไปกับหมวด น้องไม่ประสีประสาจัดแบบผู้ใหญ่ให้ไปเลยยยน่ารักเบอร์นี้เจอ-ังดีกว่าเจอพี่เขยนะเออออ คู่นี้ขอไม่กินมาม่านะไรท์ถ้ามีเอาแบบกรุบกริบพอ5555 สนุกมากค่ะรออ่านต่อไปแน่นอน
    #169
    0
  5. #168 kunnipa61 (@kunnipa61) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:01
    บอกเลยว่าฉากนี้มีตายค่าาาา
    โอ้ย!!!!!ฟินสุดๆ
    #168
    0
  6. #167 jipjip_7 (@jipjip_7) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:23
    อ่านแล้วเขิน อิอิ
    #167
    0
  7. #166 Nagina Meen (@meenniemeen) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:10
    ฟินอ่าแอด​ ตอนนี้คือมโนตัวเองเป็นขวัญตาเลย555
    #166
    0
  8. #165 Warinthorn_ploy (@Warinthorn_ploy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:57

    คิดถึงคุณหมอกับพี่รันแล้วว
    #165
    0
  9. #164 Fararame (@Fararame) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:54

    รอตอนต่อปัยยย
    #164
    0