ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 38 : ความสูญเสีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    11 เม.ย. 62


38.ความสูญเสีย

 

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

สิ้นเสียงปืน ร่างบางของใครบางคนก็ล้มลงไปกับพื้นทันทีพร้อมๆ กับกระอักเลือดออกมาไม่หยุด

                “ตันหยง!!!” ผู้หมวดนทีที่กำลังจะวิ่งเข้ามาช่วยผู้กองกรันณ์ร้องออกมาลั่นเมื่อเขาเห็นตันหยงวิ่งเข้ามารับกระสุนปืนแทนผู้กองกรันณ์กับราชาวดีเอาไว้ทั้งสามนัด

                “ตันหยง ไม่นะ!!!” เขารีบเข้ามากอดประคองตันหยงเอาไว้ทันที เช่นเดียวกับที่ผู้กองรีบเข้ามาช่วยประคองเธอด้วย

                “ตันหยง ทำไมทำแบบนี้” ผู้กองกรันณ์ถาม สงสารเธอนักเมื่อตันหยงร้องไห้ออกมาแล้วยื่นมือมาจับมือของเขาเอาไว้แน่น

                “...ตันหยงขอโทษ...ที่เคยก่อเรื่อง ผู้กองอย่าโกรธตันหยงนะ...ตันหยง รักผู้กอง...”

                “ผมไม่โกรธตันหยงหรอกนะ ผมยกโทษให้ตันหยง ตันหยงทำใจดีๆ เอาไว้นะ” ผู้กองกรันณ์บอกเธอ จะให้เขาโกรธเธอได้อย่างไรในเมื่อเธอเป็นคนช่วยชีวิตเขากับราชาวดีเอาไว้แบบนี้

                “...ผู้กอง...บอกรักตันหยงได้มั้ย”

                “ได้สิ ผมรักตันหยงนะ” เขาบอก ทำไห้ตันหยงหลับตาลงทั้งน้ำตาด้วยความดีใจที่ได้ยินคำว่ารักจากเขา “ตันหยงเป็นน้องสาวที่แสนดีของผม ทำไมพี่ชายอย่างผมถึงจะรักน้องสาวคนนี้ไม่ได้กัน”

                จากน้ำตาแห่งความดีใจแปรเปลี่ยนมาเป็นความเสียใจอีกครั้ง แค่น้องสาวอย่างนั้นหรอ...ไม่ เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้

                ราชาวดีที่ยังตกใจกลัวอยู่ได้แต่ยืนตัวสั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก นายพลอ่องเส็งเห็นว่าทุกคนกำลังสนใจตันหยงจึงฉวยโอกาสนี้เข้ามาจับล็อกคอเธอเอาไว้ทันที

                “อีนังเด็กตัวดี มึงมานี่!!!” เสียงกรีดร้องของราชาวดีดังขึ้นทำให้ผู้กองกรันณ์รีบหันไปมองเธอทันที หัวใจของเขาถึงกับกระตุกวูบเมื่อเห็นนายพลอ่องเส็งใช้ปืนจี้เธอให้ตามไปทางชายป่า

                “แก้ม!!!” เขาปล่อยตัวตันหยงให้ผู้หมวดนทีทันทีก่อนจะรีบวิ่งตามราชาวดีไปด้วยความเป็นห่วง ยิ่งทำให้ตันหยงได้แต่มองตามทั้งน้ำตา สุดท้ายแล้ว...สุดท้ายแล้วผู้หญิงที่อยู่ในใจของเขาก็มีเพียงแค่ราชาวดีเท่านั้น เขาไม่เคยใยดีต่อความรักความเสียสละที่เธอมีให้เลย ทั้งๆ ที่เธอถูกยิงนอนจมกองเลือดอยู่แบบนี้แต่เขาก็ยังห่วงเมียของเขามากกว่า...

                เสียงความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เสียงปะทะกันของปืนทั้งจากฝ่ายเจ้าหน้าที่ทหารและพวกของนายพลอ่องเส็งทำให้แสนดาที่สลบเพราะแรงปืนก่อนหน้านี้รู้สึกตัวขึ้นมา สิ่งแรกที่เขามองเห็นก็คือศพของยะมินที่นอนตายอย่างอนาจในสภาพถูกยิงจนพรุนไปทั้งตัวจนตาเหลือก ที่อวัยวะเพศถูกตัดจนขาด ครั้งพอมองไปทางชายป่าก็เห็นนายพลอ่องเส็งกำลังใช้ปืนจี้แล้วฉุดกระชากราชาวดีตามไป นี่พ่อของเขาจะทำอะไรเธอ ไม่นะ...

                แสนดาที่ได้สติแล้วรีบคว้าปืนข้างกายลุกขึ้นตามนายพลอ่องเส็งไปทันที แต่ระหว่างทางเขาก็ไปเจอกับผู้กองกรันณ์เข้าเสียก่อน ซึ่งดูเหมือนผู้กองกรันณ์ก็กำลังจะตามราชาวดีไปเหมือนกัน

                “ไอ้ผู้กอง”

                “กูนึกว่ามึงถูกพี่มึงฆ่าตายแล้วซะอีก” ผู้กองกรันณ์ว่า แสนดาจึงยกปืนขึ้นจ่อมาที่เขาเมื่อเห็นว่าขณะนี้ผู้กองกรันณ์ไม่มีอาวุธติดตัว

                “เพราะมึง! มึงทำให้หมอต้องเอาปิ่นแทงตัวเอง หมอไม่น่ามารักคนอย่างมึงเลย”

                “มึงสิที่ไม่ควรมารักเมียกูไอ้แสนดา! ต่อให้มึงจะพยายามยังไงเมียกูก็ไม่มีวันสนใจมึงหรอกเว้ย!

                “ถึงหมอจะไม่ได้รักกูเหมือนมึง แต่กูเชื่อแน่ว่ากูรักหมอมากกว่ามึงแน่นอน!!!

                ปัง!!! แสนดายกปืนขึ้นมายิงผู้กองกรันณ์ แต่เขาก็ก้มหลบได้อย่างทันท่วงที ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาแสนดาแล้วชกแสนดาจนเต็มแรงตามด้วยถีบอีกทีจนคราวนี้แสนดาถึงกับล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ปืนในมือกระเด็นไปไกล

                “ผู้กอง!!!” ทันใดนั้น นอกจากเหล่าทหารพรานที่ผู้พันคีรินทร์นำเอากำลังมาช่วยแล้ว ผู้กองกรันณ์ก็ยังเห็นเพื่อนหน่วยซีลของเขาด้วยอีกสิบกว่าคน และหนึ่งในนั้นกำลังวิ่งเข้ามาหาเขา ก่อนจะส่งปืนพกสั้นมาให้

                ปัง!!! เขายิงไปที่ขาของแสนดาทันทีที่ได้ปืนมาก่อนจะรีบเข้าไปจับแสนดาล็อกคอเอาปืนจ่อขมับเอาไว้

                “กูบอกแล้วไงว่าถ้ามึงจะฆ่ากู มึงก็ต้องฆ่าให้ตาย ไม่อย่างนั้นกูนี่แหละที่จะตามล่ามึงคืน!!!” ผู้กองกรันณ์ว่าอย่างเจ็บแค้นก่อนจะหันมาทางเพื่อนซีลของเขาที่ยืนอยู่ด้วย

                “ไปจัดการด้านอื่นเถอะ ทางนี้ผมจัดการเอง” เขาบอกเพื่อนของเขาก่อนที่จะบังคับแสนดาไปทางชายป่าที่ราชาวดีถูกจับตัวไป

                ราชาวดีพยายามจะดิ้นหนีจากการจับกุม แต่ทันทีที่นายพลอ่องเส็งจ้องหน้าเธอ เธอก็กลัวสายตาของเขายิ่งนัก ยะมินว่าน่ากลัวแล้ว นายพลอ่องเส็งกลับน่ากลัวมากยิ่งกว่าเป็นเท่าตัว

                “ปล่อยฉันไปเถอะ ตอนนี้ทหารพรานกำลังได้เปรียบคุณหนีไม่รอดหรอก” เธอว่าขึ้น นายพลอ่องเส็งจึงหันมาบีบคอของเธอแทน

                “ทำไมกูถึงจะหนีไม่รอด มึงจะเอามารยาอะไรมาหลอกกูอีกฮะอีนังแพศยา!!!

                “อึ้ก!!!” ราชาวดีหายใจไม่ออกเมื่อถูกบีบคอแน่นจนขาของเธอลอยขึ้นจากพื้น นายพลอ่องเส็งคงจะโกรธเธอมากที่เธอร่วมมือกับสามีฆ่ายะมิน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นคนเหนี่ยวไกปืนฆ่ากับมือแต่ก็ถือว่ามีส่วนร่วม ลูกชายตายทั้งคนใครบ้างจะทนรับได้

                “ตายซะเถอะนังเด็กเวร!!!” นายพลอ่องเส็งออกแรงบีบคอเธออีกจนราชาวดีชาไปทั้งตัว หายใจไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ลมหายใจเริ่มจะขาดห้วน สิ่งเดียวที่เธอนึกถึงก็คือพี่รัน...พี่รันขา แก้มจะทนไม่ไหวแล้ว...พี่รัน...

                “พ่อ! ปล่อยหมอนะ!!!” จู่ๆ เสียงของแสนดาก็ดังขึ้น นายพลอ่องเส็งถึงกับหันมามองทางเขาทันทีเพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินแสนดาเรียกเขาว่าพ่อ คำว่าพ่อครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้ยินทำให้นายพลอ่องเส็งดีใจยิ่งนักจนเผลอปล่อนราชาวดี หญิงสาวจึงทรุดลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นแล้วไอออกมาไม่หยุด

                “แก้ม!” ผู้กองกรันณ์จะเข้าไปหาเธอทันที แต่นายพลอ่องเส็งก็รู้ตัวซะก่อนรีบจับราชาวดีมาล็อกคอเอาไว้อีกตามเดิม

                “ถ้ามึงฆ่าเมียกูล่ะก็ ลูกชายคนเดียวของมึงตายแน่!!!” ผู้กองกรันณ์จ่อปืนมาที่แสนดาบ้าง พอเห็นแบบนี้นายพลอ่องเส็งก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อแล้ว ตอนนี้เขามีแสนดาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข เขาจะทำอะไรวู่วามไม่ได้เด็ดขาด ความแค้นคราวนี้อีกสิบปีมาแก้แค้นคืนก็ยังไม่สาย งานนี้สิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือรักษาชีวิตของแสนดาเอาไว้ก่อน

                “ปล่อยลูกชายกูไอ้ผู้กอง”

                “มึงก็ปล่อยเมียกูก่อนสิ”

                “ได้! งั้นมาปล่อยพร้อมๆ กัน” นายพลอ่องเส็งเสนอ ก่อนจะจับตัวราชาวดีดันออกมาด้านหน้า ผู้กองกรันณ์เห็นดังนั้นจึงดึงเอาแสนดาออกมายืนด้านหน้าเช่นกัน ก่อนที่เขาจะปล่อยแสนดาเมื่อเห็นว่าราชาวดีถูกปล่อยแล้ว

                ราชาวดีเดินกลับมาทางสามีอย่างช้าๆ ด้วยความกลัวเมื่อเห็นว่าเขายังคงเล็งปืนมาที่แสนดาอยู่ เช่นกันกับที่นายพลอ่องเส็งก็กำลังเล็งปืนมาที่เธอ เธอหันมาทางแสนดาก็เห็นว่าเขาไม่ได้มองเธอตอบ หากแต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่นายพลอ่องเส็งจนกระทั่งเมื่อเขาและเธอเดินเข้ามาใกล้กัน เธอจึงมองเห็นว่าแววตาของแสนดาดูจะไหววูบไปก่อนที่จู่ๆ เขาจะรีบหมุนกายเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น

                ปัง!!! ปัง!!! เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้แสนดาที่กอดเธอเอาไว้ถึงกับสะดุ้งเฮือกขึ้นมาสุดตัว ก่อนที่อ้อมกอดที่ว่านี้จะค่อยๆ คลายออกแล้วแสนดาก็ล้มลงไปกับพื้นกระอักเลือดออกมา

                “อะโก!!!” ราชาวดีหันกลับไปมองทางนายพลอ่องเส็ง จึงเห็นว่าชายสูงวัยกำลังยืนมือสั่นอยู่ ปืนในมือมีควันพวยพุ่ง นี่เขา...เขายิงลูกชายตัวเองทำไม ไม่สิ! เขาไม่ได้จะยิงแสนดา เขาตั้งใจจะยิงเธอต่างหากแต่แสนดาเห็นเข้าจึงรีบเข้ามากอดเอาตัวบังเธอไว้

                ปัง!!! ผู้กองกรันณ์ยิงปืนในมือนายพลอ่องเส็งทันทีจนร่วงลงพื้น นายพลอ่องเส็งเห็นท่าจะไม่ดีแล้วจึงหันกลับมามองแสนดาอีกครั้งอย่างเสียใจที่เผลอยิงถูกลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเองเข้า เขามองแสนดาเพียงครู่อย่างรู้สึกผิดก่อนจะตัดสินใจวิ่งหนีเข้าไปในป่า

                “ไม่ต้องรัน ฉันตามมันเอง!” ผู้พันคีรินทร์ที่เพิ่งจะตามมาแล้วเห็นเหตุการณ์เข้าบอกก่อนจะถือปืนวิ่งตามนายพลอ่องเส็งไป ผู้กองกรันณ์จึงรีบเข้ามาหาราชาวดีที่กำลังประคองตัวแสนดาเอาไว้ทั้งนั้นตา

                “อะโก...อะโกอย่าเป็นอะไรนะ หมอจะรักษาอะโกให้ได้” ราชาวดีบอก มือเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยเลือดเมื่อผู้กองกรันณ์มองดูดีๆ จึงเห็นว่ารอยกระสุนที่ยิงมันยิงเข้ากลางตัวของแสนดาเต็มๆ แสนดาจึงหันมาทางเขาแล้วจับมือของเขาเอาไว้แน่น

                “ผู้กอง...” แสนดาพูดออกมาอย่างยากลำบากเมื่อเขากระอักเลือดออกมาไม่หยุด “ดูแลหมอให้ดี...อย่าทำให้หมอเสียใจ หมอคือแสงสว่างและความอบอุ่นเดียวในชีวิตของฉัน...ดูแลหมอให้ดี”

                “แน่นอน ฉันจะดูแลหมอแก้มของแกให้ดี ขอบใจนะที่ช่วยปกป้องเธอมาโดยตลอด” ผู้กองกรันณ์จับมือแสนดาเอาไว้แน่น ถ้าตัดเรื่องที่แสนดาเป็นคนร้ายค้ายาออกไป เขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่งที่รักราชาวดีมาก รักเธอด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่มองเห็นถึงความงดงามภายในใจของเธอตั้งแต่ตอนที่เธอยังไม่ได้สวยขนาดนี้ จนผู้กองกรันณ์อดยอมรับไม่ได้ว่าความรักที่แสนดามีให้ราชาวดี บางทีอาจจะมากกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ

                “...ฉันไม่มีโอกาสจะได้รักหมออีกแล้ว...ไม่มีโอกาส...ได้ปกป้องหมออีก...ช่วยเก็บเอาความรักในส่วนของฉัน...ไปรักหมอต่อให้ด้วยได้มั้ย...รักหมอให้มากๆ ให้มากกว่านี้...”

                “ได้สิ ฉันจะเอาความรักในส่วนของแกมารักหมอแก้มแทนแกเอง แล้วก็จะรักหมอแก้มให้มากกว่านี้”

                “...ขอบใจ” แสนดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ก่อนจะหันมามองราชาวดีอย่างแสนรักทั้งน้ำตา เขาไม่อยากจะจากเธอไปเลย เขายังอยากอยู่กับเธอ อยากปกป้องเธอด้วยตัวของเขาเอง เขารักเธอเหลือเกิน ต่อให้เธอไม่ได้รักเขา แต่เขาก็จะขอรักเธอตลอดไป

                “...หมออย่าลืมอะโกนะ”

                “จะไม่มีวันลืม” ราชาวดีส่ายหน้าทั้งน้ำตาแล้วกุมมือแสนดาเอาไว้แน่น “หมอจะไม่มีวันลืมอะโก พี่ชายชาวเขาแสนใจดีที่เคยพาหมอไปเที่ยว คอยเก็บผลไม้มาให้แล้วก็ทำของกินอร่อยๆ มาให้หมอด้วย หมอจะไม่มีวันลืมอะโกคนซื่อที่ยอมให้หมอแกล้งต่างๆ นานาเพื่อแลกกับการได้เห็นรอยยิ้มของหมอ จะไม่มีวันลืม...อะโกที่คอยปกป้องหมอจากอันตรายและยอมทำทุกๆ อย่างเพื่อหมอแบบนี้” ราชาวดีสะอื้นไห้จนตัวสั่น อาการของเขาทำให้เธอรู้ดีว่าเขากำลังจะจากเธอไป

                “อะโก...อย่าตายได้มั้ย! อะโกต้องไม่เป็นอะไรนะ อะโกต้องมีชีวิตอยู่ต่อสิ อะโกอย่างตายนะหมอขอร้อง!

                ได้เห็นเธอร้องไห้คร่ำครวญให้เขาแบบนี้แสนดาก็ดีใจไม่น้อยที่เธอไม่ได้รังเกียจที่เขาเป็นคนเลวเลย มือที่อ่อนแรงของเขาค่อยๆ ยกขึ้นมาปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ

                “...อย่าร้องไห้นะ คนเก่งของอะโก...อะโกขอโทษ...สำหรับทุกๆ อย่างที่...อะโก...ทำไม่ดีกับหมอเอาไว้ หมอยกโทษให้อะโกนะ”

                “หมอไม่เคยโกรธอะโกเลยนะ ไม่ต้องขอโทษหมอ หมอไม่เคยโกรธอะโกเลย”

                “...ต่อไปอะโกคง...ไม่ได้อยู่ปกป้องหมอแล้ว...” แสนดาบอกแล้วหลับตาลงเมื่อหัวใจของเขาผูกพันกับเธอเหลือเกินแม้แต่ช่วงสุดท้ายของชีวิต ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมามองเธออีกครั้ง “อะโกรักหมอนะ...รักมากเหลือเกิน ตั้งแต่อะโกเกิดมาอะโกไม่เคยรักใครเลย...แม้แต่พ่อกับแม่อะโกก็ไม่เคยรัก...หมอเป็นเพียงคนเดียวที่อะโกรัก และรัก...สุดหัวใจ...” ทันทีที่แสนดาพูดจบ มือของเขาที่ยกขึ้นมาปาดน้ำตาให้เธอก็ร่วงลงอย่างหมดแรงและหมดลมหายใจไปในที่สุดทำให้ราชาวดียิ่งร้องไห้ออกมา

                “อะโก!!! อะโกตื่นขึ้นมาสิ อะโกอย่าตายนะ อะโก!!! อะโกตื่นขึ้นมาสิ” เธอเขย่าตัวแสนดาไปมาแต่เขาก็ไม่อาจฟื้นขึ้นมาได้อีกแล้วจนผู้กองกรันณ์ต้องแกะตัวเธอออกจากแสนดาแล้วกอดเธอเอาไว้แทน เขาแปลกใจไม่น้อยที่เขาไม่รู้สึกหึงหวงอะไรระหว่างเธอกับแสนดาเลย ทั้งๆ ที่แสนดาบอกรักเธอต่อหน้าเขา และสิ่งที่ราชาวดีพูดกับแสนดาด้วย มันอาจจะเป็นเพราะความรักที่แสนดามีต่อเธอมันยิ่งใหญ่นักก็ได้ แสนดาที่ว่าแสนเลวและโหดร้ายกลับก้มตัวลงมาร้องไห้แทบเท้าเธอและบอกว่าจะยอมมอบตัวตามที่เธอขอ เพื่อเธอแล้วแสนดายอมทำได้ทุกอย่างแม้แต่สละชีวิตให้ เขารู้สึกละอายใจมากกว่าถ้าเมื่อเทียบความรักของเขากับแสนดาแล้ว ความรักของเขาที่เขาคิดว่ามากมายแล้วยังไม่อาจสู้ความรักของแสนดาได้ แต่ถึงความรักของเขาจะสู้แสนดาไม่ได้แต่ราชาวดีก็ยังรักเขาที่สุดและเธอเลือกเขา ซื่อสัตย์และภักดิ์ดีต่อเขาแล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาละอายใจได้อย่างไร เขาจะไม่ยอมแพ้แสนดาหรอก เขาจะต้องรักเธอให้มากกว่านี้ ความรักที่เขามีต่อเธอจะต้องเป็นที่หนึ่ง เขาจะไม่มีวันยอมให้ความรักของเขาเป็นรองใครทั้งนั้น

                “รัน! แกกับแก้มปลอดภัยใช่มั้ย” ผู้พันคีรินทร์ที่ออกไปตามจับนายพลอ่องเส็งกลับมาหาเขา

                “ผมไม่เป็นไร แต่น้องแก้ม...” ผู้กองกรันณ์มองมาที่อกของเธอที่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมาอยู่จากการที่เธอเอาปิ่นแทงตัวเอง เขาจึงรับเอาผ้าพันคอของผู้พันคีรินทร์มากดแผลที่อกให้กับเธอเพื่อห้ามเลือด

                “...พี่รันขา”

                “ขา ไม่เป็นไรแล้วนะแก้ม ไม่เป็นไรแล้วนะคนดีของพี่” เขากอดเธอเอาไว้แน่นแล้วจูบมาที่ขมับของเธอเบาๆ อย่างแสนรักและปลอบขวัญ ราชาวดีจึงหลับตาพริ้มลงในอ้อมกอดอุ่นๆ ของสามี ผู้พันคีรินทร์เห็นว่าทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วจึงได้หันมาทางศพของแสนดาที่เขามาทันได้ยินแสนดาบอกรักน้องสาวของเขาก่อนจะหมดลมหายใจพอดี ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ซีลสองนายเดินเข้ามาหาพวกเขา

                “เราเคลียร์พื้นที่ได้เรียบร้อยแล้วครับผู้พัน คนร้ายส่วนมากตาย บางส่วนยอมมอบตัว”

                “ขอบคุณมากนะครับที่เอากำลังเข้ามาช่วย ว่าแต่...ผมไม่ได้ขอกำลังเสริมไปที่หน่วยซีลนี่” ผู้พันคีรินทร์สงสัยที่จู่ๆ ก็มีคนจากหน่วยซีลมาช่วย

                “เพื่อนในทีมของเราคนหนึ่งรู้ว่าจะเกิดเหตุโจมตีล่วงหน้าจึงบอกข่าวนี้กับเรา เราก็เลยมาแฝงตัวอยู่ที่แม่สอดเพื่อคอยช่วยเหลือครับ” ไม่ต้องบอกผู้พันคีรินทร์ก็รู้ว่าคนที่ซีลนายนี้พูดถึงคือใคร ก็ไอ้คนที่มันกำลังกอดน้องสาวของเขาอยู่นี่ไง

                “น่าเสียดายที่นายพลอ่องเส็งหนีไปได้ พวกมันเอาเรือยางติดเครื่องยนต์มาซ่อนเอาไว้ที่ลำธารผมเลยตามไปไม่ได้” ผู้พันคีรินทร์ว่า เพราะตอนที่เขาตามไป นายพลอ่องเส็งก็มีลูกน้องมาช่วยยิงสกัดเขาเอาไว้ กว่าเขาจะตามไปถึงพวกมันก็ขึ้นเรือหนีไปแล้ว

                “ไอ้เสือเฒ่าขี้ขลาด! ผมจะตามล่ามันมาฆ่าให้ได้!!!” ผู้กองกรันณ์ว่าขึ้นอย่างเจ็บใจ แต่พอนึกขึ้นมาได้ก็แอบสะใจอยู่ไม่น้อยที่มันบุกมาที่นี่แล้วเสียลูกชายไปทีเดียวถึงสองคน

                “เออ เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน ตอนนี้กลับไปที่ฐานก่อนเถอะ” ผู้พันคีรินทร์บอกเพราะเป็นห่วงฐาน ผู้กองกรันณจึงช้อนอุ้มเอาราชาวดีขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพาเธอกลับไปที่ฐาน โดยมีซีลสองนายและผู้พันคีรินทร์ช่วยกันนำศพแสนดากลับไปด้วย

 

                ตันหยงกระอักเลือดออกมาทั้งน้ำตาเมื่อสุดท้ายแล้วคนที่อยู่เคียงข้างเธอในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตกลับไม่ใช่คนที่เธอแอบรักเขามานานหลายปี ผู้หมวดนทีกอดเธอเอาไว้แน่นทั้งน้ำตา ทั้งห่วงใยและสงสารเธอยิ่งนัก ตอนที่ผู้กองกรันณ์ตามไปช่วยราชาวดีเขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่ตันหยงช่วยชีวิตเขาเอาไว้แท้ๆ ผู้หมวดนทีรู้ดีว่าคนที่ตันหยงอยากจะอยู่ด้วยมากที่สุดในเวลานี้ไม่ใช่เขา แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อเธอคือคนที่เขาอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต สำหรับเขาแล้วเธอเป็นคนสวยและเก่งที่เขาสามารถพูดคุยด้วยได้ทุกเรื่อง หากไม่นับเรื่องที่เธอหลงรักผู้กองจนก่อเรื่องวุ่นวายไปใหญ่โตตันหยงจะเป็นคนที่น่ารักมาก แม้แต่เพื่อนๆ ทหารพรานหญิงด้วยกันยังรักเธอเลย เห็นเธอนอนเจ็บน้ำตาไหลแบบนี้เธอจะรู้บ้างรึเปล่าว่าเขาเจ็บมากยิ่งกว่าเธอเสียอีก

                “หมวด...” เธอเรียกเขาเมื่อเห็นเขาเอาแต่ร้องไห้กอดเธอเอาไว้ ซึ่งนอกจากผู้หมวดนที ผู้หมวดคณินและผู้หมวดไกรจักรก็อยู่ด้วย

                “ฉันทำเลวเอาไว้มาก...ทำไมหมวดถึงไม่รังเกียจฉัน”

                “เพราะผมรักตันหยงไง ผมรักตันหยงตั้งแต่ครั้งแรกที่เรารู้จักกัน รักมานานแล้วแล้วก็จะรักตลอดไปด้วย” ยิ่งได้ฟังเขาบอกรัก ตันหยงก็ยิ่งร้องไห้ นั่นสินะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผู้หมวดนทีอยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด มาชวนเธอพูดคุย ไม่เคยปล่อยทิ้งให้เธอต้องเหงาหรือเศร้าเลย แม้แต่ตอนนี้ ตอนที่เธอกำลังจะตายเขาก็คือคนที่กอดเธอเอาไว้แนบกับอกของเขา ร้องไห้ออกมาปานใจจะขาด ผู้ชายคนนี้ช่างรักเธอมากเหลือเกิน

                “...หมวดยังอยากแต่งงานกับฉันอยู่มั้ย”

                “อยากสิ” เขารีบตอบ “ตันหยงอย่าเป็นอะไรนะ ทำใจดีๆ เอาไว้ก่อนนะ อยู่แต่งงานกับผมก่อนนะผมขอร้อง”

                “สวมแหวนให้ฉันได้มั้ย” เธอขอพลางยื่นมือข้างซ้ายมาให้เขาอย่างอ่อนแรง ผู้หมวดนทีจึงหยิบแหวนญาติที่เขาเก็บเอาไว้กับตัวตลอดขึ้นมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอเบาๆ ก่อนจะดึงเอามือของเธอขึ้นมาจูบ

                “ฉันเป็นเมียของหมวดแล้วนะ...เรา...แต่งงานกันแล้ว...” ยิ่งได้ยินเธอบอกแบบนี้ผู้หมวดนทีก็ยิ่งน้ำตาร่วงกอดเธอเอาไว้แน่นจนผู้หมวดคณินกับผู้หมวดไกรจักรต้องตบไหล่เขาเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

                “...ฉันขอโทษที่เคยทำให้หมวดเสียใจ...ความจริง...ฉันน่าจะเชื่อ...ที่หมอแก้มเคยบอก ฉัน...น่าจะให้โอกาสหมวดบ้าง ฉันเสียใจที่เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้...ฉันขอโทษ...หมวดนที...” เธอเรียกเขาเสียงแผ่ว “จะสายเกินไปมั้ยถ้าฉันจะบอกว่า...ฉันรักหมวดนะ” คำว่ารักที่เธอเอ่ยออกมาทำให้ผู้หมวดนทีทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ทำไม! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เขาจะทำยังไงดี เขาไม่อยากจะเสียเธอไป

                “หมวด!!!” เสียงของผู้กองกรันณ์ดังขึ้นเมื่อเขากลับมาที่ฐาน ในอ้อมแขนของเขามีราชาวดีอยู่ด้วย ซึ่งพอมาถึงเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทุกคนทันที

                “คุณหมอ” ผู้หมวดนทีเรียกหาราชาวดีทันทีเมื่อเห็นว่าผู้กองกรันณ์ปล่อยเธอลงจากอ้อมแขนแล้วก่อนจะพยุงเธอเอาไว้

                “คุณหมอช่วยเมียผมด้วย ช่วยตันหยงด้วยคุณหมอ” ผู้หมวดนทีขอ ราชาวดีจึงมองมาที่ตันหยงก่อนจะพยักหน้ารับ ทุกคนจึงหลีกทางให้ราชาวดีเข้ามาดูอาการของตันหยง ถึงแม้จะรู้กันดีก็ตามว่าตันหยงไม่รอดแน่ๆ ถึงแม้ราชาวดีจะเป็นหมอที่เก่งมากแค่ไหน แต่ตราบใดที่เธอไม่มีมนต์วิเศษชุบชีวิตคนได้ล่ะก็ตันหยงก็ไม่รอดอยู่แล้ว

                “พาคุณตันหยงไปที่ห้องพยาบาลเถอะค่ะ” ราชาวดีเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่สามารถช่วยชีวิตตันหยงได้แล้วแต่เธอก็ยังอยากจะให้กำลังใจทุกคน แต่ครั้งผู้หมวดนทีจะช้อนอุ้มตัวตันหยงขึ้นตันหยงกลับส่ายหน้าห้ามเขาเอาไว้

                “ไม่ต้อง ไม่ต้องรักษาฉัน” ตันหยงบอกแล้วมองมาทางราชาวดี “...ฉันทำไม่ดีกับหมอเอาไว้มาก หมอยังจะช่วยฉันอีกหรอคะ”

                “ช่วยสิ” ราชาวดีตอบ “ฉันมาเป็นหมอก็เพราะฉันอยากรักษาผู้คน ฉันไม่สนทั้งนั้นว่าคนไข้ของฉันจะเป็นใครหรือเคยทำอะไรเอาไว้ ในฐานะของหมอ หมอต้องพร้อมที่จะรักษาคนไข้ทุกเมื่ออยู่แล้ว คุณตันหยงให้ฉันรักษาคุณเถอะนะคะ”

                “...ทั้งๆ ที่หมอก็รู้อยู่แก่ใจว่า...ไม่สามารถรักษาฉันได้น่ะหรอคะ”

                “ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะรักษาค่ะ ผู้หมวดคะ พาคุณตันหยงไปห้องพยาบาลเถอะค่ะ” ราชาวดีหันมาบอกผู้หมวดนที แต่ตันหยงก็ส่ายหน้าห้ามอีก

                “...หมอแก้ม...” ตันหยงหันมามองทางราชาวดีทั้งน้ำตาแล้วยื่นมือมาหาราชาวดี ราชาวดีจึงกุมมือเธอเอาไว้

                “ขอโทษ...ฉันขอโทษที่เคยทำร้ายหมอ...ฉันทำไม่ดีเอาไว้กับหมอตั้งมากมายแต่หมอก็ให้อภัยฉันตลอด...ฉัน...ไม่เคยเจอใคร...ที่จิตใจดีแบบนี้มาก่อน...หมอแสนดีเหลือเกิน...คนดีๆ แบบนี้คู่ควรกับผู้กองมากกว่าฉัน...ที่ผ่านมา...หมอยกโทษให้ฉันได้มั้ย”

                “ได้สิคะ ฉันไม่ถือโทษโกรธคุณตันหยงหรอกนะคะ ที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วกันไปเถอะฉันไม่ติดใจอะไรทั้งนั้น” ราชาวดีบอกทั้งน้ำตาแล้วยื่นมือมาปาดน้ำตาให้ตันหยงบ้างเมื่อตันหยงสำนึกผิดแล้ว “ให้ฉันรักษาคุณตันหยงนะคะ”

                “...ฉันไม่ไหวแล้วหมอ...หมออย่าเสียเวลาเหนื่อยเลย...” ตันหยงบอกอีกก่อนจะดึงแผ่นกระดาษที่พับซ้อนกันเอาไว้จนเป็นบึกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อทหารพรานของตัวเองแล้วยื่นไปให้ผู้กองกรันณ์ด้วยมือที่สั่นเทา

                “ผู้กองคะ...ฉันขอทำหน้าที่ของ...ทหารพราน...เป็นครั้งสุดท้าย...ผู้กอง...ช่วยสานต่อด้วยนะคะ...” ผู้กองกรันณ์รับแผ่นกระดาษจากเธอมาคลี่ดูก็เข้าใจในสิ่งที่ตันหยงต้องการจะสื่อกับเขาทันที

                “รู้มั้ยว่าการทำหน้าที่ของทหารเป็นครั้งสุดท้ายของตันหยง มันยิ่งใหญ่กับประเทศชาติของเรามากมายแค่ไหน ขอบคุณนะครับที่นำมันมาให้ผม” ผู้กองกรันณ์บอก เพราะสิ่งที่ตันหยงให้เขามามันเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด ซึ่งพอได้ฟังคำของผู้กองกรันณ์ตันหยงก็กระอักเลือดออกมาอีกเป็นจำนวนมากแล้วจึงหันกลับมาทางผู้หมวดนทีที่ยังคงกอดเธอเอาไว้อยู่

                “...ถ้าฉันตาย หมวดก็เป็นม่าย...ฉันอนุญาตให้หมวดมีแฟนใหม่ได้นะ” ตันหยงฝืนยิ้มบอกเขา อย่างไม่รู้ว่าผู้หมวดนทีกำลังเจ็บปวดมากแค่ไหน

                “อยู่กับผมนะอย่าทิ้งผมไปผมขอร้อง...ตันหยงอย่าทิ้งผมไปไหนเลย ผมจะขอย้ายไปประจำการที่นราธิวาสเป็นเพื่อนตันหยงนะ เราสองคนจะอยู่ด้วยกันที่นั่น ตันหยงอย่าทิ้งผมไปเลยนะผมขอร้อง”

                “หมวดดีกับฉันเหลือเกิน...ถ้าชาติหน้ามีจริง...ฉันขอเกิดมา...เพื่อรักหมวดเป็นการทดแทนนะคะ...” ตันหยงพยายามจะพูดอีกหากแต่ลมหายใจของเธอเริ่มจะขาดห้วนทำให้ทุกๆ คนพากันน้ำตาคลอด้วยความสงสารเธอยิ่งนัก

                “ฉัน...รัก...หมวด...นที...” น้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ตันหยงจะค่อยๆ แน่นิ่งไปพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากทำให้ผู้หมวดนทีแทบจะกลั้นใจตามเธอก่อนจะกอดเธอเอาไว้แน่นแนบอกแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจเก็บกลั้นเอาไว้ได้

                “ตันหยง!!! อย่าทิ้งผมไป ตันหยงอย่าทิ้งผม!!!” เขาร้องออกมาอย่างสุดแสนจะเจ็บปวด ราชาวดีจึงค่อยๆ จับข้อมือดูชีพจรของตันหยงแล้วก็ส่ายหน้าออกมาให้ทุกคนรู้ว่าตอนนี้ตันหยงไม่อยู่แล้ว เธอจากทุกคนไปแล้วจริงๆ

                ภาพผู้หมวดนทีกอดร่างตันหยงร้องไห้อย่างเจ็บปวดสะเทือนใจราชาวดียิ่งนัก เธอสงสารเขา สงสารตันหยงด้วยที่กว่าเธอจะรู้ใจตัวเองว่ารักผู้หมวดนทีก็ในวินาทีสุดท้ายของชีวิตแล้ว การสูญเสียคนรักมันช่างเจ็บปวดอะไรเพียงนี้หนอ เพียงแค่เธอเห็นคนอื่นเสียใจแบบนี้เธอก็อดเจ็บปวดแทนพวกเขาไม่ได้ แล้วหากเป็นเธอล่ะ ถ้าเธอต้องเป็นฝ่ายสูญเสียบ้างแล้วเธอจะทนได้อย่างไร

                “...พี่รัน” เธอหันมากอดผู้กองกรันณ์เอาไว้แน่นแล้วสะอื้นไห้ออกมาด้วยความกลัว กลัวเหลือเกินหากว่าสักวันเธอจะเสียเขาไป เธอกลัวเหลือเกิน...

                เพราะคืนนี้เกิดเหตุการณ์มากมายราชาวดีต้องพบเจอทั้งเรื่องที่น่ากลัว การสูญเสียและกระเทือนจิตใจ รวมถึงยังเสียเลือดเป็นจำนวนมากอีกแล้วร่างบอบบางของเธอจะทนได้อย่างไร ทันทีที่กอดสามีร้องไห้ได้ไม่นานเธอก็หมดสติแน่นิ่งไปอีกคน

                “แก้ม!!!” ผู้กองกรันณ์ร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อคนในอ้อมกอดเขาหมดสติไปและเลือดที่อกเธอก็ยังไหลไม่หยุด ดวงหน้าหวานยามนี้ซีดเซียวเหลือเกินจนซีลนายหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยต้องเข้ามาหาเขา

                “ผู้กอง ตอนนี้มีเฮลิคอปเตอร์สองลำกำลังจะมารับคนเจ็บไปที่โรงพยาบาล รีบพาคุณหมอแก้มไปที่ลานฝึกเร็ว” สิ้นคำบอกของเพื่อนผู้กองกรันณ์ก็รีบช้อนอุ้มเอาน้องนางไม้ของเขาไปที่ลานฝึกทันทีซึ่งขณะนี้กำลังมีเฮริคอปเตอร์กำลังลงจอดอยู่สองลำพร้อมด้วยทีมแพทย์ทหาร

                เมื่อเหล่าคนเจ็บและผู้เสียชีวิตถูกลำเลียงออกไปจากฐานผู้พันคีรินท์ก็ต้องอยู่เคลียร์พื้นที่ต่อ ถึงแม้ว่าจะเป็นห่วงน้องสาวมากแต่ตอนนี้เธอมีผู้กองกรันณ์อยู่ดูแลแล้วเขาจึงค่อยวางใจ เขาดีใจไม่น้อยที่เหล่าทหารพรานไม่ได้มีใครปวดเจ็บหนักหรือเสียชีวิต มีเพียงแค่ตันหยงเท่านั้นที่เขาถือว่าเธอเสียชีวิตในหน้าที่เพื่อปกป้องผู้กองกรันณ์และน้องสาวของเขา รวมถึงก่อนตายเธอยังได้ทำหน้าที่ของทหารเป็นครั้งสุดท้ายโดยการสืบหาข้อมูลที่สำคัญของเครือข่ายค้ายาเสพติดมาให้ผู้กองกรันณ์อีก การตายของเธอครั้งนี้นับว่ายิ่งใหญ่ไม่น้อย

                “เฮ้อ!!!” เสียงผู้หมวดคณินถอนหายใจออกมาขณะอยู่ช่วยเขาเคลียร์พื้นที่ร่วมกับเจ้าหน้าที่รายอื่นๆ ซึ่งนอกจากทหารพราน ตำรวจตระเวนชายแดน หน่วยซีลแล้ว ยังมีกองกำลังทหารราบเข้ามาช่วยพวกเขาด้วยอีกแรงพร้อมทั้งส่งทีมลาดตระเวนออกสำรวจพื้นที่บริเวณรอบๆ ฐานอีกทันทีเพื่อความปลอดภัย

                “ผู้พันรู้มั้ยว่าคนร้ายที่ตายมากไปกว่าครึ่งน่ะ ฝีมือผู้กองล้วนๆ” ผู้หมวดคณินบอกเขา

                “แล้วรู้รึเปล่าครับว่าน้องเขยของผู้พันน่ะ เป็นสไนเปอร์ที่ฝีมือดีมาก”

                “อะไรนะ” ผู้พันคีรินทร์หันควับมาทางผู้หมวดคณินทันที สไนเปอร์อย่างนั้นหรอ ทำไมเขาถึงไม่เห็นรู้เรื่องเลย นี่ไอ้น้องเขยของเขามันไปฝึกการรบมากี่หลักสูตรกันล่ะเนี่ย นี่เขาฝากชีวิตของน้องสาวเอาไว้กับทหารหรือนักฆ่าระดับพระกาฬกันแน่

                “ผู้พันครับ” อาสาสมัครทหารพรานนายหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีหอบแฮ่กๆ หน้าตาตื่นจนผู้พันคีรินทร์ที่กำลังคิดถึงเรื่องของน้องเขยอยู่ต้องหันมามองตาม

                “มีอะไร”

                “มีศพคนร้ายอีกสองศพอยู่ที่น้ำตกอาถรรพ์ครับ”

                “อ้าว ก็ไปจัดการเก็บมาสิ” ผู้พันคีรินทร์ว่า แต่อาสาสมัครทหารพรานนายนี้กลับทำหน้าราวกับผู้พันของตนสั่งให้ไปเก็บระเบิดมาก็ไม่ปาน

                “มีอะไรรึเปล่า”

                “เออ...คือว่า...ผมว่าผู้พันไปดูเองดีกว่าครับ”

                ผู้พันคีรินทร์มาที่น้ำตกอาถรรพ์ทันทีเมื่อได้รับแจ้งว่ามีศพคนร้ายที่ตายด้วยวิธีที่ผิดธรรมชาติจนเหล่าหน่วยซีล ทหารราบหรือแม้แต่ทีมแพทย์ทหารต้องตามมากันด้วย ธรรมชาติยามค่ำคืนที่เพิ่งจะผ่านการรบและเข่นฆ่ากันทำให้น้ำตกแสนสวยกลางป่าขณะนี้ดูวังเวงไม่น้อย เหล่าอาสาสมัครทหารพรานที่ประจำอยู่ที่ฐานนี้และรู้จักน้ำตกอาถรรพ์ดีได้แต่พากันเดินเข้ามาอย่างกลัวๆ กล้าๆ แต่เพราะมากันหลายคนและเจ้าหน้าที่จากหลายหน่วยทำให้พอจะอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง

                “โอ้โห สวยไม่น้อยเลยน้ำตกนี่ ที่นี่น่ะหรอที่ไอ้คุณผู้กองได้เจอกับคุณหมอน้องนางไม้ครั้งแรกน่ะ บรรยากาศดีขนาดนี้ ได้เจอสาวสวยในป่าใครๆ ก็ต้องเข้าใจว่าเป็นนางไม้ทั้งนั้น” ซีลสองนายที่เป็นเพื่อนของผู้กองกรันณ์แอบกระซิบกัน ส่วนผู้พันคีรินทร์นั้นเดินไปดูศพของคนร้ายสองคนที่นอนอยู่ริมสระน้ำทางเชื่อมไปยังตัวน้ำตกพร้อมกับแพทย์ทหาร

                “สภาพศพแปลกจริงๆ ด้วยครับผู้พัน” แพทย์ทหารเข้ามาพลิกศพทั้งสองดูอย่างละเอียด ผู้พันคีรินทร์จึงมองดูตามกับสภาพศพของคนร้ายที่เริ่มบวม ตัวเขียวคล้ำ นัยน์ตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยในตาแตก เลือดไหลออกจากทวาร เนื้อตัวมองเห็นเส้นเลือดสีคล้ำปูดโปนไปทั่ว

                “ที่ขามีรอยงูกัดนี่” ซีลนายหนึ่งที่มาดูศพด้วยว่าขึ้นก่อนจะพูดต่อ “ถูกงูพิษกัดแต่สภาพศพไม่ใช่สภาพที่ได้รับพิษงู เพิ่งตายได้ไม่นานศพไม่น่าจะบวมขนาดนี้”

                “ผู้พันครับ ตรงนี้มีปลอกกระสุนปืนแล้วก็ปืนตกอยู่ด้วย” ซีลอีกนายที่เดินสำรวจพื้นที่ดูว่าแล้วหยิบปลอกกระสุนทั้งสามปลอกขึ้นมาดู

                “ปลอกกระสุนปืน M16A1 ชนิดเดียวกับปืนที่พวกคนร้ายใช้”

                “นี่ปืนของผู้กองกรันณ์” ผู้พันคีรินทร์รับปืนที่ซีลนายนี้ส่งมาให้ดู เขาจำได้ว่านี่เป็นปืนที่ผู้กองกรันณ์ให้น้องสาวเขาเอาไว้ป้องกันตัว เมื่อก่อนหน้านี้ตอนที่ราชาวดีโทรมาหาเขาเธอบอกว่าเธอซ่อนตัวอยู่ในถ้ำม่านน้ำตก แสดงว่ามันต้องมีเหตุที่ทำให้เธอออกมาจากที่ซ่อน แล้วปืนที่ตกอยู่ก็อาจจะเป็นเพราะเธอมาเจอกับคนร้ายเข้า แต่...คนร้ายถูกงูกัดตายแล้วปลอกกระสุนของคนร้ายนี่ล่ะพวกมันยิงอะไร ไม่ใช่ยิงน้องสาวของเขาแน่ๆ และราชาวดีก็ไม่ได้เก่งขนาดจะหลบกระสุนปืนสามนัดได้

                “มีใครเจอซากงูบ้างมั้ย ช่วยผมหาหน่อย” พอผู้พันคีรินทร์บอก ทุกคนจึงพากันเดินหาซากงูทันที เช่นเดียวกับที่ผู้พันคีรินทร์กับผู้หมวดคณินเดินตรงไปที่ม่านน้ำตก จึงได้เห็นว่าหลังม่านน้ำตกนั้นมีปล่องปากถ้ำอยู่จริงๆ ตามที่ผู้กองกรันณ์บอก

                “อ้าว เป็นอะไรหมวดทำไมไม่เข้ามาล่ะ” ผู้พันคีรินทร์หันมาถาม แต่ผู้หมวดคณินกลับรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ แปลกๆ เหมือนกับมีสายตานับพันคู่กำลังจ้องมองเขาอยู่

                “เออ...ผมรออยู่ตรงนี้ดีกว่าครับผู้พัน” ผู้หมวดหนุ่มว่า ผู้พันคีรินทร์จึงพยักหน้ารับก่อนจะปีนเข้าไปในปากถ้ำที่อยู่สูงจากพื้นน้ำประมาณเมตรได้ ซึ่งพอเข้ามาถึงเขาก็ต้องตะลึงกับความงดงามภายในถ้ำที่ระยิบระยับราวกับมีกากเพชรโปรยเอาไว้จนทั่ว และเมื่อเดินเข้ามายังส่วนที่เป็นโถงของถ้ำก็เห็นทั้งผ้าห่ม เสบียงอาหารและของใช้จำเป็นที่คาดว่าผู้กองกรันณ์น่าจะเอาเข้ามาไว้สำหรับให้น้องสาวของเขาหลบซ่อนตัว แต่พอดูๆ แล้วภายในถ้ำก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินี่นา งานนี้เห็นทีคนต้องถามราชาวดีเสียแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

                “ผมมาดีนะครับ ไม่ได้มาคิดร้ายทำชั่วอะไร อย่าถือโทษโกรธผมเลยนะครับ” เสียงผู้หมวดคณินพูดอย่างกลัวๆ เมื่อผู้พันคีรินทร์เดินออกมาจากถ้ำแล้วเห็นเขากำลังยกมือไหว้เจ้าป่าเจ้าเขาอยู่

                “กลัวผีหรอหมวด” เขาถามขึ้น ทำเอาผู้หมดคณินถึงกับสะดุ้งโหยงตกใจ

                “โธ่ผู้พัน ผู้พันไม่รับรู้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่รึยังไง”

                “ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่” ผู้พันคีรินทร์ผู้ไม่เคยพบเจอกับอาถรรพ์ของน้ำตกแห่งนี้ว่า ก่อนจะตบไหล่ลูกน้องตนเบาๆ

                “เราเป็นทหารทำหน้าที่รับใช้ชาตินะหมวด ขอแค่เราคิดดี ทำดี ซื่อสัตย์ในหน้าที่ผมเชื่อว่าถ้าเราทำดี ภัยร้ายใดๆ ในป่าไม่มาใกล้หรอก เจ้าป่าเจ้าเขาท่านรู้ว่าใครเป็นคนดีคนเลว ท่านไม่ทำร้ายคนดีหรอก หมวดเป็นคนดีแล้วจะกลัวอะไรกัน”

                “ก็...ก็...” แล้วผู้หมวดคณินก็ถึงกับตาค้างเมื่อเห็นงูจงอางขนาดใหญ่เท่าแขนเขาได้นอนขดอยู่บนโขดหิน ดวงตาของสัตว์ร้ายแดงก่ำอย่างน่ากลัว

                “ผู้พัน...งูจงอางครับ” พอเขาบอก ผู้พันคีรินทร์ก็หันไปมองตามทันที เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นงูจงอางตัวใหญ่สีดำเป็นเงาเลื่อมนอนขดตัวอยู่เบื้องหน้าแต่สงบนิ่งผิดวิสัยสัตว์ดุร้ายที่จะต้องระแวดระวังตัวเมื่อมีอะไรมาคุกคามเข้าใกล้

                “หมวดกลัวงูด้วยหรอ” ลูกน้องคนสนิทที่ผู้กองกรันณ์สอนการแกะรอยในป่า สอนการสู้กับงูให้อย่างผู้หมวดคณินนี่ไม่น่าจะกลัวงูนะ

                “ปกติก็ไม่กลัวหรอกครับผู้พัน แต่ที่เห็นเนี่ย...น่าจะไม่ใช่งูธรรมดา” งูอะไรตาแดงขนาดนี้ ตัวใหญ่พอๆ กับแขนเขาแบบนี้นี่มันพญางูชัดๆ น้ำตกอาถรรพ์นี่น่ากลัวเป็นบ้าเลย ไม่รู้ว่าผู้กองกับคุณหมอชอบมากันได้ยังไง แล้วทั้งสองคนเคยเจออะไรแปลกๆ แบบนี้มั้ย

                “ในป่าชื้นๆ แบบนี้มีงูถือเป็นเรื่องปกติแหละหมวด มันก็อยู่ส่วนมัน เราก็อยู่ส่วนเรา” ว่าจบผู้พันคีรินทร์ก็เดินออกมาจากบริเวณม่านน้ำตกทันทีโดยมีผู้หมวดคณินรีบวิ่งตาม แต่ถึงจะบอกแบบนั้นผู้พันคีรินทร์ก็รู้แหละว่างูจงอางตัวที่ว่านี่คงไม่ใช่งูธรรมดาทั่วไปแน่ๆ คงต้องเป็นเจ้าที่เจ้าทางที่ดูแลรักษาสถานที่แห่งนี้มากกว่า ถึงทุกคนจะเคยพูดถึงสิ่งลี้ลับที่อยู่ที่น้ำตกแห่งนี้ แต่เวลาที่เขามาที่นี่เขากลับไม่เคยเจออาถรรพ์ใดๆ ที่ว่าน่ากลัวเลย เขาแค่มีความรู้สึกว่าไม่อยากมาเฉยๆ ถ้าไม่จำเป็น ยิ่งช่วงนี้ที่นี่เป็นที่พรอดรักของไอ้น้องเขยตัวดีกับน้องสาวของเขา เขาก็ยิ่งไม่คิดที่จะมาเพราะไม่อยากมาเป็นก้างขวางคอใคร การได้มาเจออะไรแปลกๆ คืนนี้จึงนับได้ว่าเป็นการได้พบเจอสิ่งลี้ลับครั้งแรกของเขาเลยก็ว่าได้

                “ผู้พันครับ หาซากงูไม่เจอเลย สงสัยกัดสองคนนี้แล้วมันจะเลื้อยหนีไปแล้วล่ะ” อาสาสมัครทหารพรานนายหนึ่งบอกเมื่อเห็นเขาเดินกลับมา

                “ฝีมืองูจงอางตัวนั้นแน่ๆ” ผู้หมวดคณินว่า ยังอดรู้สึกสยองกับงูจงอางยักษ์ไม่หาย ให้ตายเถอะ ทีนี้ต่อให้หัวเด็ดตีนขาดยังไงเขาก็จะไม่ขอเข้ามาใกล้น้ำตกอาถรรพ์นี่อีกแน่ๆ

                “ช่างเถอะ จัดการเก็บศพให้เรียบร้อยละกัน” พอผู้พันบอกแบบนี้ทุกคนก็รีบจัดการศพทันทีก่อนจะรีบพากันออกไปจากน้ำตกอาถรรพ์แห่งนี้ โดยที่ผู้พันคีรินทร์ไม่รู้เลยว่าระหว่างที่หลายๆ คนค้นหาซากของงูเมื่อก่อนหน้านี้ พวกเขาเจอกับอะไรบางอย่างที่น่ากลัวจนพูดกันไม่ออกเลยทีเดียวและคิดว่าถึงน้ำตกที่นี่จะสวยยังไงแต่ให้ตายก็จะไม่ขอมาเยือนอีกแน่ๆ

 

                ในระหว่างที่ผู้พันคีรินทร์กับเหล่าทหารบางส่วนออกไปดูศพกันอยู่ที่น้ำตกนั้น ท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืน ไตรทศที่กลับมาที่ฝั่งไทยได้แล้วแอบซ่อนตัวจากการปะทะของทั้งสองฝ่ายอยู่นานจนกระทั่งเหตุการณ์ทุกอย่างสงบลงเขาจึงออกมาจากที่ซ่อน ตั้งใจว่าจะเข้าไปขอความช่วยเหลือจากเหล่าทหารที่กำลังเคลียร์พื้นที่กันอยู่ ก่อนหน้านี้เขาเห็นผู้กองกรันณ์อุ้มเอาราชาวดีขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปแล้ว เมื่อไม่มีผู้กองกรันณ์อยู่เขาก็ไม่กลัวอะไรแล้วล่ะ ในที่สุดเขาก็ได้กลับมาเหยีบผืนแผ่นดินไทยแล้ว เขาได้กลับบ้านแล้ว พอแล้ว พอกันทีกับชีวิตบัดซบที่ต้องติดอยู่ในนรกเป็นเวลานาน

                “กูกลับมาแล้ว กูได้กลับบ้านแล้ว” เพียงแค่เห็นเหล่าทหารพรานไตรทศก็ดีใจนักแล้วจึงตั้งใจว่าจะวิ่งเข้าไปขอความช่วยเหลือเพราะเขาถูกแสนดาลักพาตัวไปทรมาน แต่ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะวิ่งเข้าไปถึงฐานของเหล่าทหารพรานเลยจู่ๆ ก็มีใครบางคนวิ่งเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้

                “หยา...” เขาเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดเลยว่ากัลยาจะหนีกลับมาที่ฝั่งไทยได้ด้วย

                “มึงจำชื่อกูได้ด้วยหรอไอ้หมอชั่ว!!!” กัลยาถามอย่างเคียดแค้น เพราะมัน เพราะไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมียคนนี้คนเดียวชีวิตของเธอถึงได้เป็นแบบนี้ ทั้งติดยา ทั้งติดโรคร้าย ต้องตกนรกทั้งเป็น เป็นเหยื่อกามให้ไอ้พวกสารเลวเดนคนทั้งหลายนั่น

                “มึงทำชีวิตกูพังจนป่นปี้ มึงมันเห็นแก่ตัวไตรทศ!” กัลยาว่าแล้วก็ยกปืนขึ้นเล็งมาที่ไตรทศทันที ปืนพกสั้นที่เธอแอบขโมยมาจากเรือของพวกนายพลอ่องเส็ง ไตรทศเห็นปืนในมือเธอเขาก็ถึงกับก้าวขาไม่ออก หน้าซีดขึ้นมาทันทีเพราะรู้ดีว่ากัลยาแค้นเขามากแค่ไหนที่เขาทำให้ชีวิตของเธอเป็นแบบนี้

                “หยา...พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ ที่...”

                “ขอโทษแล้วมันหายหรอ!!!” กัลยาแผดเสียงขึ้นจนเหล่าทหารที่เคลียร์ฐานกันอยู่พากันมองหาที่มาของเสียงทันที

                “ชีวิตกูมันพังไปแล้ว มึงมาขอโทษแล้วทุกอย่างมันจะเป็นเหมือนเดิมหรอ มึงคิดหรอว่ามึงกลับมาที่ฝั่งไทยได้แล้วทุกอย่างมันจะจบ ไม่!!! กูไม่ยอมให้มันจบง่ายๆ หรอกไอ้หน้าตัวเมีย!!!

                ปัง!!! เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้เหล่าทหารพรานพากันยกปืนขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะวิ่งไปยังตำแหน่งที่ได้ยินเสียงปืน เช่นเดียวกับผู้พันคีรินทร์กับคนอื่นๆ ที่กำลังกลับออกมาจากน้ำตก ก่อนจะเห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนประจันหน้ากันอยู่ ฝ่ายชายถูกหญิงสาวยิงเข้าที่ช่องท้องเต็มๆ ทำให้เขาล้มตึงลงไปกับพื้นแต่ก็ยังไม่ตายสนิท เพราะความมืดทำให้ผู้พันคีรินทร์มองไม่ออกว่าสองคนนี้คือใคร

                ทันทีที่ยิงไตรทศได้กัลยาก็โยนปืนในมือทิ้งก่อนจะดึงมีดเล่มยาวที่เธอขโมยมาจากเรือของนายพลอ่องเส็งออกมาด้วย

                “มึง!!! มึงทำให้ชีวิตกูต้องเป็นแบบนี้ ไอ้หมอชั่ว! มึงอย่าอยู่เลย!!!” เสียงหญิงสาวกรีดร้องออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาไตรทศแล้วยกมีดขึ้นแทงเขาไปที่กลางอกจนไตรทศกระอักเลือดออกมา ตาเหลือกและเจ็บปวดกับบาดแผลยิ่งนัก

                “ตาย!!! มึงตาย!!! ไอ้หมอชั่ว!!!” กัลยาแทงไตรทศด้วยความโกรธแค้นนับครั้งไม่ถ้วนอย่างไม่รู้เลยว่าหมอหนุ่มขาดใจตายไปตอนไหน แต่เธอก็ยังคงกระหน่ำแทงเขาไม่หยุดจนเหล่าทหารพรานที่เห็นเหตุการณ์เข้าต้องรีบเข้ามาจับตัวเธอเอาไว้พร้อมกับแย่งมีดในมือเธอไป กัลยาเห็นว่ามีผู้ชายหลายคนมาจับตัวเธอเอาไว้ ด้วยความที่สติเลอะเลือนไปมากแล้วและมีความกลัวฝังใจทำให้เธอกรีดร้องออกมาด้วยกลัวว่าพวกเขาจะทำร้ายเธออีก

                “ปล่อยฉันนะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วพวกแกหยุดทรมานฉันซะที!!!” เธอกรีดเสียงร้องพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ขอ ผู้พันคีรินทร์จึงเดินเข้าไปหาเธอ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อจำหน้าเธอได้

                “กัลยา!” เขาเรียกชื่อเธอออกมาเพราะเมื่อก่อนตอนที่เขาไปเยี่ยมน้องสาวที่ยังเป็นหมอประจำการอยู่ที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เขาเคยเห็นพยาบาลสาวสวยคนนี้อยู่บ่อยครั้ง แล้วก็เพิ่งมารู้ทีหลังด้วยว่าพยาบาลสาวคนนี้คือคนรักของไตรทศตอนที่น้องสาวของเขาถูกหักอก

                “คุณกัลยา ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เขาเข้ามาถามหญิงสาว แต่กัลยาก็ยังหวาดกลัวเขาไม่เลิก ยิ่งเห็นว่ามีแต่ผู้ชายถืออาวุธครบมือกันเธอก็ยิ่งกลัว

                “คุณไม่ต้องกลัวนะ นี่ผมเองคุณจำผมได้มั้ย ผมผู้พันคีรินทร์พี่ชายของหมอแก้ม คุณจำได้มั้ยว่าเราเคยเจอกันที่กรุงเทพฯ พวกเราเป็นทหาร พวกเราในนี้ไม่มีใครทำร้ายคุณหรอกนะ”

                “หมอแก้ม...” กัลยาจำได้เพียงแค่ชื่อนี้เท่านั้น

                “ใช่ หมอแก้มเธอเป็นน้องสาวของผม คุณไม่ต้องกลัวนะ” ผู้พันคีรินทร์ย้ำเมื่อเห็นว่ากัลยาเริ่มจะสงบลงแล้ว เขาก็เลยโบกมือให้เหล่าลูกน้องปล่อยตัวเธอแล้วถอยออกไปห่างๆ เมื่อกัลยาดูท่าว่าจะกลัวพวกเขาไม่น้อย

                “ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้วนะ จะไม่มีใครมาทำร้ายคุณได้อีกแล้ว คุณพอจะบอกผมได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ ใครทำร้ายคุณ”

                กัลยาร้องไห้ออกมาอีกทันทีแล้วนั่งกอดเข่าตัวเองเอาไว้แน่น สิ่งที่เธอได้พบเจอ ขุมนรกที่เธอพยายามปีนขึ้นมามันช่างน่ากลัวเหลือเกิน

                “พวกมันจับฉันไป พวกมันจับฉันไป”

                “ใครจับคุณไป”

                “...แสนดา พวกมันจับฉันไปฝั่งพม่า ฉันกลัว ฉันกลัว” กัลยาว่าออกมาแล้วมองไปทางศพไตรทศที่นองไปด้วยเลือด

                “ไอ้หมอชั่ว!!!” เธอชี้ไปที่ศพของไตรทศ “ไอ้หมอชั่วมันยกฉันให้กับไอ้พวกสารเลวที่นั่นเพื่อมันจะเอาตัวรอดคนเดียว มันปล่อยให้ฉันถูกผู้ชายทั้งค่ายรุมข่มขืนทุกวัน ฉันจะฆ่ามัน ฉันจะฆ่ามัน!!!” ว่าแล้วกัลยาก็เข้าไปทุบตีศพของไตรทศอีกด้วยความเจ็บแค้น พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดผู้พันคีรินทร์ก็เข้าใจอะไรขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะเรียกให้แพทย์ทหารมาพาตัวกัลยาไปดูแลแล้วจึงเดินเข้ามาดูศพของชายคนที่กัลยาเพิ่งจะฆ่าไป

                “ไตรทศ” เขาเรียกชื่อของหมอหนุ่มออกมาด้วยความหนาวเย็นยะเยือกไปทั้งใจเมื่อนึกถึงน้องสาว ไตรทศทำเลวเอาไว้มากมายจนถูกแสนดาจับไปที่ค่ายของมัน กัลยาน่าจะโดนลูกหลงไปด้วยแต่เพราะความเห็นแก่ตัวของไตรทศมันจึงทอดทิ้งเธอ ปล่อยให้กัลยาถูกทำร้าย ตรงนี้แหละที่มันทำให้เขาหนาวเย็นยะเยือกไปทั้งใจเพราะถ้าหากตอนนั้นไตรทศไม่ปฏิเสธน้องสาวของเขาล่ะ ถ้าไตรทศรับรักราชาวดีโดยที่ไตรทศก็ยังทำงานให้แสนดาอยู่คนที่จะถูกแสนดาจับไปนอกจากไตรทศก็คงจะเป็นน้องสาวของเขาไม่ใช่กัลยา ไตรทศมันคงจะทำกับน้องสาวของเขาเหมือนที่ทำกับกัลยา มันคงปล่อยให้ราชาวดีถูกทำร้ายจนตกนรกทั้งเป็นแบบนี้

                “ขอบใจนะที่วันนั้นแกเลือกที่จะทิ้งน้องสาวฉัน ขอบใจแกจริงๆ” ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนั้นราชาวดีถูกทิ้ง ถึงเธอจะถูกทิ้งให้อกหักแต่ตอนนี้เธอก็ได้พบกับความรักใหม่จากผู้ชายที่ดีและรักเธอด้วยใจจริง เธอเลยไม่ต้องตกนรกทั้งเป็นเหมือนกับกัลยาในตอนนี้

                “มีผัวผิดคิดจนตัวตาย แก้มเอ้ย! ดีนะที่ชาติก่อนทำบุญเอาไว้เยอะเลยรอดตัวไป” เขาเปรยถึงน้องสาวตัวเอง นี่หากราชาวดีรู้เรื่องของไตรทศกับกัลยาเธอคงจะช็อคไม่น้อยเพราะขนาดเขา เขายังช็อคกับเรื่องนี้เลย


********************************************************************************

ความรักของแสนดาเป็นความรักที่ไรท์ประทับใจมากจนคิดว่า...ไม่น่าให้ตายเลย


น่าจะมีนิยายซักเรื่องนะที่พระเอกเป็นคนร้ายและพระรองเป็นทหารหรือตำรวจ แล้วสุดท้ายนางเอกก็เลือกพระเอกที่เป็นคนร้าย 555 


ถ้าคิดว่าสงครามในครั้งนี้เป็นบทสรุปของนิยายเรื่องนี้ล่ะก็...คุณคิดผิดค่ะ!!!

นิยายเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ หรอกนะ ยังมีลุ้นกันอีกยาวๆ


ส่วนใครคิดถึงผู้พันกับหมอเอื้อย ตอนหน้าได้เจอกับทั้งคู่แน่นอนค่ะ



ปล. ในอนาคตจะมีตัวละครใหม่เพิ่มขึ้นมา 1 คน ชื่อ ลวิน ทุกคนจำชื่อชายคนนี้ให้ดีๆ นะคะ เพราะเขาจะมาพร้อมกับความดุ โหด แล้วก็เหี้ยมสุดๆ จนมีใครคนหนึ่งในเรื่องนี้ถึงกับหัวใจสลายเลยล่ะคะ แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าเขาคือใคร




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

2,200 ความคิดเห็น

  1. #2165 Tikm (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 23:52

    สงสารแสนดามาก

    #2165
    0
  2. #2097 sunrisesomchao (@sunrisesomchao) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 16:14
    รักบริสุทธิ์ อย่างน้อยแสนดาก็ตายตาหลับได้ปกป้องคนที่เขารักให้ปลอดภัย
    #2097
    1
  3. #1291 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 15:20
    ชึ้งกับความรักแสนดามาก น่าจะมีเรื่องแยกของแสนดาที่หนีจากพ่อแล้วไปตั้งหลักชีวิตใหม่เจอรักใหม่อ่ะ
    ปล.ตอนท้ายเราว่าไม่ควรให้ภูเปรียบเทียบว่าดีที่ไม่เกิดขึ้นกับน้องตัวเองดีกว่านะ
    #1291
    0
  4. #1231 09171995 (@09171995) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 21:55
    ร้องเพราะต้นหยงสะงั้น ด่ามาทั้งเรื่อง 5555
    #1231
    0
  5. #717 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 02:42
    น้ำตาไหลเลยค่ะ
    #717
    0
  6. #708 แอบมอง (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 21:56

    อะโกกกกกกก

    #708
    0
  7. #527 น้ามมม (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 15:11

    แสนดาตายเพื่อปกป้องคนที่ตัวเองรัก เศร้ามาก รักที่มาจากใจ หมวดนที ก็น่าสงสาร

    #527
    0
  8. #204 Toonsrd (@Toonsrd) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:08
    แต่งให้หมวดนทีมีคู่ทีขอร้อง😭
    #204
    0
  9. #124 Resident-holy (@Resident-holy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:21
    ตอนแรกกลัวใจไรท์จริงๆเลย กลัวว่าจะให้หมวดนทีตาย เฮ้อออ..โล่งอก
    #124
    0
  10. #123 Fararame (@Fararame) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 12:03
    สงสารหมวดนทีอ่ะ แงงงงง แต่แสนดาเสียสละเพื่อความรักจริงๆ -ชั่วกองเส็งต้องไปตามลวินมาแน่ๆเลย อยากรู้ว่าที่ทุกคนเจอแล้วผู้พันยังไม่เจอคืออะไรรรร
    #123
    0
  11. #121 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 09:11
    สงสารแสนดาสุดๆ ว่าแต่ลวินนี่ลาสบอสรึเปล่ายังมีร้ายกว่าอ่องเส็งอีกเรอะ เดี๋ยวไปเติมเกราะใส่หัวใจก่อนแค่นี้ก็หัวใจจะวายละ
    #121
    0
  12. #120 Whatup Katay (@whisqerx_) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:55
    นำ้ตาแตกเลยค่ะ
    #120
    0
  13. #119 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:53
    อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาไหลสงสารอะโก
    #119
    0
  14. #118 jipjip_7 (@jipjip_7) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:34
    แสนดาน่าสงสารมาก ถึงจะเป็นคนร้าย แต่ก็อยากกลับตัวเป็นคนดีเพราะหมอแก้ม ไรต์แต่งนิยายเก่งมากๆ ตื่นเต้นแล้วก็ลุ้นตลอดเลย มีแบบหักมุมแสนดาไม่ตายแล้วเจอรักครั้งใหม่มั๊ยคะ
    #118
    1
  15. #117 แฟนผู้พัน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:12

    อ่านมาตั้งไกล ชอบอะโก (แสนดา) ทำไมให้อะโกตาย ให้อะโกอยู่ต่อ

    เพราะได้เป็นข้อต่อรอง นายพลกองเส็ง อะโกอยู่ต่อนะ

    อะโกไม่ทำร้ายหมอและคนรักของหมอแน่นอน อะโกเป็นคนดีเชื่อคนอ่านนะ

    #117
    1
  16. #116 saitan60 (@saitan60) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 03:43

    น่าจะส่ง แสนดาและตันหยง ไปเป็นลูกแฝดหมอแก้มนะ อิอิ แบบว่าผูกพัน


    #116
    0
  17. #115 Nagina Meen (@meenniemeen) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:56
    แอดสงสารตันหยง​ บอกเลยนะแอดตอนนี้คือเสียน้ำตาจริงๆ
    #115
    0
  18. #114 Foamphirada (@Foamfoam2) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:26
    ทำไมเศร้าอย่างนี้ ไม่อยากให้ใครตายเลย
    #114
    0
  19. วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:00
    ทหารที่ฉันรักยังอยู่ครบทุกคน โล่งงง รอตอนต่อไปค่ะ
    #113
    3
    • #113-1 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 38)
      12 มีนาคม 2562 / 02:12
      555 ในอนาคตจะหายไปหนึ่งคน มาทายซิว่าจะเป็นใคร
      #113-1
    • #113-3 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 38)
      12 มีนาคม 2562 / 03:42
      รอลุ้นเอาจ้า
      #113-3
  20. #112 Pima-myy (@asmagikoty) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:50
    อะโก...ไปซะแล้วนี่ชอบตัวละครที่ชื่อว่าแสนดามากๆเลย อยากเจอแสนดาอีกจัง...
    #112
    1
    • #112-1 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 38)
      12 มีนาคม 2562 / 02:12
      ไรท์ก็ชอบนาง น่าจะให้นางได้อยู่ต่อเนาะ
      #112-1