ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 32 : น้ำตาแห่งความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 372 ครั้ง
    26 มี.ค. 62


32.น้ำตาแห่งความทรงจำ

 

                ผู้กองกรันณ์นอนตะแคงข้างเอามือเท้าศีรษะอยู่บนเตียงนอนภายในบ้านพักของเขา สายตาคมจ้องมองน้องนางไม้แสนสวยกำลังหลับพริ้มเพราะความเหนื่อยอ่อนจากการผ่าตัดมาเป็นเวลานาน ร่างบางในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวช่างเย้ายวนอารมณ์เขานัก สะโพกกลมกลึงสวยภายใต้กระโปรงชุดนอนที่ร่นขึ้นมากำลังถูกมือแกร่งของเขาลูบไล้ ทรวงอวบเต่งตึงก็น่าบีบขย้ำแล้วก็ดูดแรงๆ เหลือเกิน...แม่น้องนางไม้ของเขา ช่างเซ็กซี่และยั่วอารมณ์เขาอะไรอย่างนี้นะ

                “...พี่รัน อย่ากวนแก้ม แก้มจะนอน” คนเพลียจัดว่าแล้วปัดมือเขาหนีออกจากสะโพกของตัวเองอย่างรำคาญก่อนจะพลิกกายหนีนอนหันหลังให้เขาแทน

                “อ้าว ชอบด้านหลังก็ไม่บอก” คนเป็นสามีว่ายิ้มๆ แล้วขยับกายเข้าไปหาเธอ พรมจูบเบาๆ ไปตามแผ่นหลังสวยเรียบเนียนอย่างหลงใหลจนทั่วแล้วค่อยๆ ดึงกระโปรงชุดนอนของเธอขึ้นมาจนถึงบริเวณหน้าท้อง ตามด้วยค่อยๆ ถอดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วออก เขาเข้าใจว่าเธอทำงานเหนื่อย แต่เล่นมานอนยั่วต่อมหื่นเขาแบบนี้ใครจะไปทนไหวกัน

                “แก้ม...น่านะ พี่ขอเถอะ” เขากระซิบบอกเธอ

                “...จะนอน” คนจะนอนว่า แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเมื่อเขาสอดมือไปกอดแล้วนวนคลึงอกอวบคัพดีที่ล้นฝ่ามืออย่างเพลิดเพลิน เขาขยับกายไปแนบชิดร่างบางแล้วรูดความแข็งแกร่งที่ใหญ่โตของตัวเองเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะจับถูไถไปมากับแก้มก้นนุ่มๆ สวยๆ ของเมียรัก

                “ถ้าไม่ตื่นพี่จะลักหลับนะครับ”

                “...อย่ากวนแก้ม”

                “ไม่กวนได้ไงเข็มฉีดยาของพี่พร้อมแล้ว น่านะคนดี นอนนิ่งๆ เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง” ซึ่งพอเขาบอกแบบนี้ราชาวดีก็นอนนิ่งๆ ตามที่เขาว่า ก่อนจะบิดกายไปมาเมื่อทรวงอวบถูกบีบขย้ำหนักขึ้น เสื้อชุดนอนสายเดี่ยวถูกปลดลงมากองอยู่ที่บริเวณหน้าท้องให้เขาได้ก้มลงมาดูดยอดอกสีหวานของเธออย่างหิวกระหาย คราวนี้ร่างบางก็ยิ่งบิดเร่าขึ้นอย่างซาบซ่าน ยิ่งเธอถูกเข็มฉีดยากระบอกใหญ่ของเขาถูไถไปมาอย่างสำรวจที่กุหลาบกลีบงาม น้ำหวานของกุหลาบเธอก็ยิ่งมากขึ้นจนชื้นแฉะไปหมด

                “อ๊า!!!” เสียงหวานครางขึ้นทันทีเมื่อความแข็งแกร่งของสามีสอดประสานเข้ามาจนมิดด้าม ความเสียวซาบซ่านทำให้คนที่เพลียจากการผ่าตัดไม่อาจข่มตาให้หลับได้อีกต่อไปเมื่อคนเป็นสามีเริ่มขยับกายเข้าออกมาในตัวเธออย่างช้าๆ เนิบนาบ

                “อ่าห์!!! แก้ม...แก้มของพี่” เขายิ่งเพิ่มแรงอัดกระแทกแรงขึ้นจนคราวนี้ราชาวดีครางระงมไม่หยุด จากที่นอนเฉยๆ ความซาบซ่านทำให้เธอส่ายสะโพกเข้าหาเขาตลอด

                “พี่รัน...พี่รันขา ซี๊ดดดด แรงดีจังเลย...” เธอหลับตาพริ้ม กัดริมฝีปากเอาไว้แน่นส่ายสะโพกเข้าหาเขาไม่หยุด คนเป็นสามีจึงยกเรียวขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นแล้วสอดประสานรักกับเธออย่างไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อย ยิ่งเมียรักครางชื่อเขาไม่หยุดเขาก็ยิ่งโหมไฟรักกับเธอหนักหน่วงขึ้น แล้วกัดเต้าสวยอย่างหมั่นเขี้ยว

                “อ๊ายยยย ซี๊ดดด พี่รัน...”

                “ไม่ง่วงแล้วหรอ หืม ไหนบอกว่าจะนอนไงครับ” เขาถามขณะก้มลงมาดูดยอดอกของเธออีกก่อนจะค่อยๆ ถอนกายออกมาแล้วพลิกตัวมานอนหงาย อุ้มน้องนางไม้ขึ้นมาคร่อมเขาเอาไว้ ซึ่งเธอก็รู้งาน ค่อยๆ ยกสะโพกขึ้นเพื่อให้กุหลาบงามสีหวานกลืนกินความแข็งแกร่งของเขา แต่เพราะความใหญ่โตที่มีเส้นเอ็นปูดโปนทำให้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย เขาจึงค่อยๆ ขยับสะโพกขึ้นเข้าไปหาเธอเสียเอง

                “อ๊า!!!” ราชาวดีร้องออกมาลั่นเมื่อถูกความแข็งแกร่งเล่นงานจนแทบจะขยับกายไม่ไหวได้แต่หลับตาพริ้ม กัดริมฝีปากจนห้อเลือด มือหนาก็เลยล็อกเอวเธอเอาไว้แล้วจับสะโพกเธอให้โยกไปมาอยู่บนกายของเขา

                “อ๊า! อ๊า! พี่รันขา...” เมื่อเธอเริ่มโยกสะโพกเองได้และเริ่มชิน คราวนี้ราชาวดีก็ทำการควบเขาทันทีอย่างปรารถนาจนเสียงเนื้อที่สอดประสานกันดังขึ้นทั่วห้องนอนพอๆ กับเสียงคราง มือแกร่งยกขึ้นมาลูบไล้กายเธออย่างลุ่มหลงและเมามันกับจังหวะที่เธอควบคุมจนเขาเองก็ครางออกมาไม่หยุด แล้วก็ยิ่งครางดังออกมาเมื่อน้องนางไม้ที่ขย่มเขาอยู่กระตุกตัวขึ้นอย่างแรงจากการเสร็จสม เธอกรีดเสียงร้องแสนหวานออกมา กระตุกกายตอดรัดเขาอยู่หลายที น้ำหวานหลั่งรินออกมาชโลมความแข็งแกร่งของเขาจนเป็นมันวาว คราวนี้เขาก็เลยจับเธอให้อยู่ในท่าก้มโค้งคุกเข่าอยู่กับพื้น ถึงตาเขาควบคุมเกมบ้างแล้ว

                ราชาวดียังไม่ทันจะหายจากความเสียวซาบซ่านอย่างสุดๆ ก็ถูกจับสอดประสานรักอีกครั้งจากทางด้านหลังจนเนื้อตัวเธอสั่นเทาไปหมด ถ้าพี่รันของเธอได้อารมณ์ขึ้นขึ้นมาก็อย่าหวังว่าเขาจะลงได้ง่ายๆ เขาแข็งแรงและอึดแค่ไหนเรื่องนี้เธอรู้ดี แต่ก็อย่างที่เขาเคยบอก เป็นเมียเขาต้องทำใจและต้องรับเขาให้ได้ ดังนั้นราชาวดีจึงต้องทำหน้าที่เมียของเขาให้ดีที่สุดโดยการโยกสะโพกตอบรับความรักจากเขา

                “พี่รันขา...”

                “ลึกถูกใจแก้มมั้ย” ใช่ มันลึกมากจริงๆ เธอเสียวจนใจจะขาดอยู่แล้วตอนนี้ ลีลารักของพี่รันช่างถูกใจเธอเสียจริง แบบนี้ต่อให้เหนื่อยเพราะงานแค่ไหนเธอก็ขอสู้ตาย

                “ซี๊ดดดด แก้ม...แก้มใจจะขาดอยู่แล้วพี่รันขา..อ่าห์ อ๊ายยยยย”

                “พร้อมกันที่รัก” ว่าจบเขาก็อัดกระแทกเข้ามาอีกแรงๆ หลายครั้งก่อนจะฉีดสายธารอุ่นๆ ส่งลูกแสนน่ารักเข้าไปในท้องของเธอจนหมดทุกหยาดหยดให้ราชาวดีกรีดร้องเสียงหลงอย่างสุขสมบีบรัดเขาเอาไว้แน่นแล้วจึงฟุบลงไปกับเตียงนอน ดวงตาคู่หวานสวยปรืออย่างอิ่มสุข ยิ้มอย่างยั่วเย้าให้สามีเมื่อเขาโน้มกายลงมานอนทาบทับแผ่นหลังเล็กๆ ของเธอแล้วจูบเธออย่างแสนรัก

                “...ง่วงมั้ยครับ”

                “ค่ะ” เธอพยักหน้าอย่างอ่อนเพลียสุดๆ

                “แต่พี่ยังไม่อิ่มเลย...พี่ขออีกนะครับ” ยังพูดไม่ทันจบเขาก็สอดประสานรักดันพรวดเข้ามาอีก แบบนี้ต่อให้เธอปฏิเสธก็คงจะไม่ทันแล้ว

                “อ่าห์!!!” เขาคำรามออกมาอย่างมีความสุขขณะขยับสะโพกสอบเข้าหาเมียรักที่ยังคงนอนคว่ำอยู่ ราชาวดีกึ่งหลับกึ่งตื่น เพลียอย่างสุดๆ แต่เพราะความเสียวซาบซ่านทำให้เธอไม่อาจข่มตาให้หลับได้ จนสุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นมาทำหน้าที่เมียขย่มเขาอีกรอบ กว่าจะได้นอนจริงๆ ก็เกือบเช้าแล้วโดยมีอ้อมแขนแกร่งของเขากอดนอนอยู่ทั้งคืนไม่ยอมคลาย ยิ่งได้แนบรักแบบนี้กับเขาทุกคืนเธอก็ยิ่งหลงเขาหนัก รักพี่รันเหลือเกิน เธอรักเขาสุดหัวใจแล้วเธออยากจะให้เขาได้รู้ ได้อยู่กับเขาเธอมีความสุขที่สุดเลย พี่รันขา...แก้มรักพี่รันนะคะ รักการเป็นเมียของพี่ที่สุดเลย เธอยิ้มออกมากับอกแกร่งของเขาแล้วจึงหลับไปโดยที่ในความฝันของเธอก็ยังมีพี่รันคอยยิ้มหวานให้เธออยู่อย่างแสนรัก

 

                “ผู้กอง!!! ผู้กองครับ!!!

                ปังๆๆๆ เสียงทุบประตูบ้างดังระรัวตามมาด้วยเสียงร้องเรียกของผู้หมวดคณินทำให้คนที่เพิ่งจะได้นอนถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นทันที รีบคว้าผ้าขนหนูขึ้นมานุ่งปิดกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้แล้วจึงจัดแจงห่มผู้ให้ร่างบางที่หลับซบอกของเขาอยู่

                “ผู้กองครับ เกิดเรื่องที่ฐานครับ!!!” ผู้หมวดคณินยังคงทุบประตูต่อ ก่อนที่ผู้กองของเขาจะเปิดประตูบ้านออก ในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกับรอยจูบเต็มตัวทั้งรอยเก่าทั้งรอยใหม่ปนกันไปหมด ท่าทางเมื่อคืนนี้จะรบกับคุณหมอคนสวยหนัก

                “มีเรื่องอะไรกัน!!!

                “มีคนลอบเข้ามาที่ฐานครับ พวกมันวางเพลิงเผาเต้นท์ ตชด. ที่ฟากโน้นแล้วก็ยิงปืนออกมาหลายนัดด้วย...นี่ผู้กองไม่ได้ยินเสียงปืนก่อนหน้านี้หรอครับ” ผู้หมวดคณินอดสงสัยไม่ได้ ปกติผู้กองของเขาจะหูตาไวกว่าคนอื่นเสมอ

                “อ่า...สงสัยผมจะหลับลึกไปหน่อย”

                ก็คงจะจริง สภาพยังเพลียๆ อยู่เลย ให้ทายเขาว่าผู้กองคงเพิ่งจะได้นอนแน่ๆ

                “ขอเวลาห้านาทีหมวด” ผู้กองกรันณ์ตัดบทเมื่อเห็นสีหน้าลูกน้องจ้องจับผิด ก่อนจะปิดประตูบ้านแล้วรีบคว้าชุดเสื้อผ้ามาใส่ ราชาวดีที่งัวเงียตื่นขึ้นมาตามเลยมองเขาแต่งตัวแบบงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกัน แล้วไหนจะเสียงเอะอะข้างนอกนั่นอีก

                “เกิดอะไรขึ้นหรอคะพี่รัน” เธอรีบดึงเอาผ้าห่มมาคลุมกายที่เปลือยเปล่าก่อนจะถามเขาเมื่อเห็นเขาแต่งตัวแบบขอไปทีแล้วคว้าปืนกับกระสุนปืนขึ้นมาเตรียมพร้อม

                “ที่ฐานเกิดเรื่อง แก้มอยู่ที่บ้านล็อกประตูหน้าต่างให้ดีๆ ถ้าไม่ใช่พี่ ผู้พันแล้วก็ผู้หมวดทั้งสองห้ามเปิดประตูให้ใครทั้งนั้น แล้วก็นี่” เขาส่งปืนพกกระบอกหนึ่งวางลงบนมือของเธอ “แก้มจำวิธียิงที่พี่สอนได้ใช่มั้ย เอาไว้ป้องกันตัวนะครับ อยู่คนเดียวเงียบๆ จำเอาไว้ว่าถ้าไม่ใช่พี่ ผู้พันกับผู้หมวดทั้งสองห้ามเปิดประตูให้ใครทั้งนั้น ถ้าใครมาเคาะประตูก็อย่าส่งเสียง ให้ทำเหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่ แต่ถ้าเกิดเหตุจวนตัวขึ้นล่ะก็ยิงปืนออกมาเลยแล้วพี่จะรีบมาหา” สั่งเสร็จเขาก็ก้มลงมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไปพร้อมกับผู้หมวดคณินที่ยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน ถึงแม้จะงงๆ และไม่เข้าใจกับคำสั่งของเขาแต่ราชาวดีก็รีบทำตามทันที เธอรีบไปล็อกประตูบ้านและหน้าต่างให้เรียบร้อย ดับตะเกียงลงให้หมดแล้วค่อยๆ แต่งตัวอย่างเงียบๆ หูก็คอยเงี่ยฟังทุกๆ เสียงที่อยู่นอกบ้าน นี่อย่าบอกนะว่ามีคนร้ายบุกเข้ามาโจมตีที่ฐานอีกแล้ว ถึงเธอจะกลัว แต่สิ่งที่เธอห่วงที่สุดตอนนี้ก็คือพี่ชายกับสามีของเธอ ขอเถอะนะ ขอให้พวกเขาปลอดภัยทีเถอะ

                หลังจากที่แต่งกายเรียบร้อยแล้วราชาวดีนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียง ถือปืนในมือเอาไว้แน่น ดูจากเวลาแล้วพี่รันของเธอออกจากบ้านไปตั้งแต่ตีสี่จวนจะตีห้า จนตอนนี้ใกล้จะหกโมงเช้าแล้ว ชั่วโมงกว่าๆ ไม่รู้ป่านนี้ข้างนอกจะเป็นยังไงบ้าง เสียงปืนเมื่อก่อนหน้านี้ตอนนี้เงียบลงแล้ว เกิดอะไรขึ้นที่ด้านนอกกันนะ ยิ่งหน้าหนาวแบบนี้แต่บริเวณรอบๆ ก็ยังคงมืดการมองเห็นด้านนอกจึงเป็นปัญหาสำคัญ

                ปังๆๆ  

อยู่ๆ เสียงทุบประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกจนราชาวดีสะดุ้งเฮือกกำปืนในมือเอาไว้แน่น ใครกัน ใครกันมาเคาะประตูบ้านตอนนี้

                “หมอแก้ม! หมอแก้มอยู่ในนี้ใช่มั้ย” เสียงตันหยง...

                “หมอแก้มผู้กองถูกยิง!!! ช่วยผู้กองด้วย หมอแก้มได้ยินมั้ย!!!” เสียงตันหยงว่าปนกับเสียงสะอื้นร้องไห้ทำเอาราชาวดีตัวชาไปทันที ตันหยงว่ายังไงนะ...พี่รันถูกยิงอย่างนั้นหรอ

                “หมอแก้ม!!! ไปช่วยผู้กองด้วย ผู้กองกำลังจะแย่แล้ว!!!

                ด้วยความเป็นห่วงสามีทำให้ราชาวดีลืมสิ่งที่เขาสั่งเอาไว้จนหมดสิ้น เธอเหน็บปืนพกเอาไว้กับขอบผ้าซิ่นแล้วรีบออกไปเปิดประตูบ้านให้ตันหยงทันที ซึ่งตอนนี้ตันหยงกำลังยืนร้องไห้อยู่ที่หน้าบ้าน มีเลือดท่วมเต็มมือ

                “คุณตันหยง พี่รันล่ะคะ พี่รันอยู่ไหน พี่รันเป็นยังไงบ้าง” เธอรีบถามตันหยงด้วยความร้อนใจ ยิ่งเห็นตันหยงร้องไห้แบบนี้เธอก็ยิ่งใจไม่ดีเข้าไปใหญ่จนน้ำตาคลอ

                “ผู้กองตามคนร้ายไปทางน้ำตกอาถรรพ์แล้วถูกคนร้ายยิงสวนมา ฉันไม่รู้จะไปตามใครก่อนก็เลยมาตามหมอ หมอรีบไปดูอาการผู้กองเร็วฉันจะไปตามผู้หมวดนทีกับผู้พันต่อ”

                “แล้วมีใครอยู่เป็นเพื่อนพี่รันตอนนี้คะ” เขากำลังบาดเจ็บอยู่ ถ้าเกิดคนร้ายเข้ามายิงเขาซ้ำล่ะ

                “มีทหารพรานอยู่กับผู้กองสองนาย หมออย่าเพิ่งถามอะไรเลยรีบไปช่วยผู้กองก่อนเถอะ ตอนนี้ชีวิตของผู้กองสำคัญที่สุดนะ!!!” ตันหยงตะวาทเสียงใส่เธอ ราชาวดีเลยเข้าใจว่าตันหยงคงจะเป็นห่วงพี่รันของเธอมาก

                “งั้นคุณตันหยงตามผู้พันไปที่น้ำตกด่วนเลยนะคะ” เธอบอกตันหยงก่อนจะรีบวิ่งลงจากบ้านตรงไปทางน้ำตกที่เธอกับพี่รันชอบไปกันบ่อยๆ ในขณะที่ตันหยงแอบยืนยิ้มเยาะอยู่คนเดียวที่หน้าบ้านของผู้กองกรันณ์

                “หึ ลาก่อนนะหมอแก้ม” เธอว่า เพราะแอบซุ่มอยู่ด้านหลังบ้านพักของผู้กองมาตั้งแต่กลางดึกเธอเลยได้ยินเสียงสองสามีภรรยาเขาพรอดรักกันทั้งคืน ยิ่งได้ยินก็ยิ่งแค้นและเจ็บใจ แค่เมื่อคืนนี้เท่านั้นแหละ ราชาวดีจะได้มีความสุขแค่เมื่อคืนนี้เท่านั้นก่อนจะได้ตกนรกทั้งเป็นไปตลอดชีวิต

 

                เพราะความเป็นห่วงสามีทำให้ราชาวดีไม่คิดอะไรทั้งนั้น สิ่งที่เธอนึกถึงตอนนี้มีเพียงแค่ความปลอดภัยของสามีเท่านั้น ดวงหน้าหวานฉ่ำไปด้วยน้ำตา กลัวเหลือเกิน เธอกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป ถ้าเขาเป็นอะไรไปแล้วเธอจะทนได้อย่างไรในเมื่อตอนนี้เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอแล้ว

                ถึงแม้สองข้างทางจะยังมืดสนิทแต่ราชาวดีก็คุ้นชินกับเส้นทางอยู่แล้ว เธอวิ่งเข้าไปในชายป่าที่ทอดสู่น้ำตกจนลืมสังเกตไปว่าที่นี่เงียบสนิทราวกับไม่มีใครอยู่ ทั้งทหารพรานและคนร้ายเธอไม่เห็นเงาของใครเลย เสียงเดียวที่ได้ยินตอนนี้ก็คือเสียงของน้ำตกเท่านั้น

                “...พี่รัน!!! พี่รันอยู่ที่นี่ใช่มั้ยคะ พี่รันอยู่ไหน” เธอลองเรียกเขาดู เพราะถ้าพี่รันของเธออยู่ที่นี่จริงๆ เขาก็ต้องรีบเข้ามาหาเธอแน่ๆ

                “พี่รัน!!!

                “เรียกหาผัวอยู่หรอคุณหมอคนสวย” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ราชาวดีสะดุ้งตกใจรีบถอยหนีไปจนชิดกับต้นไม้ใหญ่เมื่อมีผู้ชายร่างสูงผมยาวเข้ามายืนขวางทางเธอเอาไว้ เขาสะพายปืนเอาไว้บนไหล่แต่หน้าตามองไม่ชัดเพราะความมืด

                “ผัวไม่อยู่ งั้นใช้พี่แก้ขัดไปก่อนละกันดีมั้ย”

                “แก...แกเป็นโจรหรอ” ราชาวดีกลัวจนตัวสั่น พยายามถอยหนีออกห่างจากผู้ชายตรงหน้าเมื่อมันเดินเข้ามาหาเธอจนใกล้

                “เรียกว่าเป็นว่าที่ผัวคนใหม่ของคนสวยดีกว่านะ” แสนดาว่า ถึงจะยังมองเห็นหน้าหญิงสาวไม่ชัดเจนแต่น้ำเสียงของเธอก็ช่างหวานไพรเราะยิ่งนักแม้ว่ามันจะสั่นเครือด้วยความกลัวก็ตาม ให้ตายเถอะ แค่ได้ยินเสียงเธอเขาก็หลงเสียแล้ว คนสวยจ๋า ถึงจะมีผัวแล้วแต่สวยขนาดนี้เขาก็ไม่รังเกียจหรอกนะ

                “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ...ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!! ช่วย...อุ๊บ!!!” แสนดารีบเข้ามาเอามือปิดปากเธอเอาไว้ทันทีถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่มีใครได้ยินเสียงเธอแน่ๆ ก็เถอะ ราชาวดีน้ำตาร่วงตัวสั่นเพราะความกลัว พี่รันของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เป็นตันหยง...เป็นตันหยงต่างหากที่หลอกเธอมา นี่ตันหยงเกลียดเธอมากจนร่วมมือกับคนร้ายทำกับเธอได้ขนาดนี้เลยหรอ

                “ไม่มีใครได้ยินเสียงคุณหมอหรอก ไปเถอะ ไปฝั่งพม่ากัน ถ้าหมอดูแลฉันดีเดี๋ยวจะยกให้เป็นเมียเอกเลย”

                “อื้มมมมมม!!!” ราชาวดีพยายามจะร้องออกมาอีกแต่แสนดาก็เอาผ้ามามัดปิดปากเธอเอาไว้ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นพาดไหล่ไปทางน้ำตกเพื่อตัดข้ามป่าหลังน้ำตกออกไปที่ป่าชายแดน

                ถึงจะกลัวมากยังไงแต่ราชาวดีก็ยังดิ้นหนีไม่หยุด เธอจะไม่ยอมให้ถูกลักพาตัวไปจากที่นี่เด็ดขาด ฟังจากที่มันพูดสิ่งที่มันจะทำกับเธอคือการทำให้เธอตายทั้งเป็น ไม่หรอกเธอไม่ยอม เธอจะอยู่ที่นี่กับสามีของเธอ ถ้าไอ้โจรชั่วคนนี้มันจะทำให้เธอแปดเปื้อนล่ะก็เธอขอยอมตายดีกว่า

                “อย่าดิ้นสิวะ!!!” เพราะราชาวดีดิ้นหนีไม่หยุดทำให้แสนดาเริ่มจะหงุดหงิด เพราะการที่เธอดิ้นแบบนี้มันทำให้เขาเดินทางลำบาก ไม่รู้ว่าต้นไม้ เถาวัลย์อะไรมันจะเยอะแยะแบบนี้ สมกับเป็นน้ำตกอาถรรพ์ที่ใครๆ ว่า แค่ก้าวเข้ามาถึงเขาก็รู้สึกเย็นยะเยือกราวกับมีสายตานับพันๆ คู่กำลังแอบจ้องมองอยู่ แล้วลมบ้าห่าเหวอะไรก็ไม่รู้พัดมาปะทะตัวเขาทั้งๆ ที่ต้นไม้ในบริเวณรอบๆ กลับนิ่งสนิทไม่เอนไหวเลยแม้แต่น้อย

                “ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยแก้มด้วย!!!” ราชาวดีที่ดิ้นไปมาจนผ้าปิดปากหลุดตะโกนออกมาสุดเสียง เธอยังคงดิ้นหนีไม่หยุดจนคราวนี้แสนดาสุดจะทนเหวี่ยงเธอลงจากบนไหล่ของเขาทันทีจนร่างบางล้มลงไปกระแทกกับพื้นทรายริมสระน้ำที่เธอกับสามีมาว่ายน้ำเล่นด้วยกันเกือบทุกวัน

                “ฉันไม่เคยทำอะไรให้แก เราไม่เคยมีความแค้นต่อกัน แกปล่อยฉันไปเถอะนะฉันไม่ใช่ทหาร ฉันเป็นหมอ ฉันไม่มีพิษมีภัยกับใครทั้งนั้น” ราชาวดีบอกทั้งน้ำตาแล้วพยายามคลานถอยหนีเมื่อเห็นชายร่างสูงยังคงเยื้องย่างเดินเข้ามาหาเธออยู่

                “เออรู้! ฉันรู้ว่าหมอไม่ใช่ทหาร แต่ก็เป็นเมียทหารนี่” แสนดาว่าแล้วเข้ามานั่งข้างเธอ มือแกร่งยื่นเข้ามาบีบแก้มนวลเอาไว้แน่นจนราชาวดีเจ็บและยิ่งกลัวมากกว่าเดิม

                “ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าจับฉันไปเลย ฉันมีสามีแล้ว ถ้าแกคิดจะข่มเหงรังแกฉัน ฉันยอมตายดีกว่า”

                “ใจเด็ดสมกับเป็นเมียทหาร ดี!!! กูชอบ!!!” ว่าจบแสนดาก็ลุกแล้วฉุดกระชากหญิงสาวจะให้ตามตนไป แต่ราชาวดีก็ขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมไปง่ายๆ เธอพยายามดิ้นหนีสุดชีวิตจนแขนเล็กๆ เต็มไปด้วยรอยช้ำจากการดึงกระชาก แต่ยิ่งเธอดิ้นรนจะหนีแสนดาก็ยิ่งหงุดหงิดอย่างสุดจะทนแล้วง้างฝ่ามือขึ้นตั้งใจจะตบหญิงสาวให้สุดแรงแต่ทว่า

                วูบ!!!!! ไม่รู้ว่าลมแรงนี่มาจากไหนจู่ๆ ก็พัดเข้ามาที่หน้าเขาเต็มๆ จนแสนดาถึงกับถอยหลังไปหลายก้าว สายตาคมจ้องมองไปรอบๆ น้ำตกโดยที่ยังจับราชาวดีเอาไว้แน่น ท่าทางที่นี่จะมีอาถรรพ์จริงอย่างที่ว่า ราชาวดีเองก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเหมือนกันที่จู่ๆ ก็มีลมแรงพัดมาทั้งๆ ที่ไม่ใช่ฤดูมรสุม ก่อนหน้านี้เธอกับสามีมากางเต้นท์นอนอยู่ที่นี่ด้วยกันตั้งหลายคืนก็ไม่เห็นจะมีอะไรผิดปกติ

                “หึ! ผีป่าผีเขาก็อย่าคิดที่จะห้ามกูได้เลย กูไม่กลัวหรอก!” แสนดาตะวาทขึ้นแล้วออกแรงฉุดราชาวดีให้ตามเขาไป แต่เธอก็ไม่ยอมง่ายๆ ยังคงดิ้นหนีไม่หยุดและพยายามจะเตะขาอีกฝ่ายด้วย แต่คนที่ต่อสู้อะไรไม่เป็นอย่างเธอน่ะหรอจะทำได้ง่ายๆ เมื่อแสนดาบีบข้อมือเล็กอย่างสุดแรง

                “โอ๊ย!” ราชาวดีเจ็บราวกับแขนของเธอจะหัก น่ากลัว...ผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน พี่รัน พี่รันอยู่ไหนช่วยแก้มด้วย แก้มกลัวเหลือเกิน

                “มึง!!! ดื้อด้านนักใช่มั้ย!” คราวนี้แสนดาจิกดึงมาที่เส้นผมของเธออย่างแรงราชาวดีก็ยิ่งกลัวจนถึงกับล้มทรุดลงไปกับพื้นแต่แสนดาก็ยังคงจิกดึงผมเธอไม่เลิกแล้วง้างฝ่ามือขึ้นมาอีก ราชาวดีเงยหน้าขึ้นมองชายคนนี้อีกครั้งเมื่อรู้ว่าตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่าง และมันก็สว่างพอที่จะทำให้เธอเห็นหน้าอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนจนดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตื่นตกใจราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน เป็นเขา...เธอไม่มีทางจำเขาผิดแน่ๆ ถึงแม้ว่าที่แก้มของเขาจะมีรอยแผลเป็นบากอย่างน่ากลัวแต่เธอจำเขาได้

                “...อะโก อะโกใช่มั้ย” เธอถามอย่างไม่แน่ใจแต่มันกลับทำให้แสนดาที่ง้างฝ่ามือจะตบเธอถึงกับชะงัก อะโกงั้นหรอ...

                “เป็นอะโกจริงๆ ใช่มั้ย” ราชาวดีถามออกมาทั้งน้ำตา เพราะหากเขาคืออะโก หรือแสนดา หนุ่มชาวเขาแสนซื่อคนที่เธอเคยช่วยชีวิตเธอจะเสียใจมากที่ได้มาเจอเขาอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ ในข่าวที่เธอเห็นเขาคือพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่หนีการจับกุม เขา...เขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

                “อะโกจำหมอแก้มได้มั้ย หมอแก้มที่เคยช่วยชีวิตอะโกตอนอยู่เชียงรายไง” ความมืดที่เริ่มจางหายแทนที่ด้วยแสงสว่างทำให้แสนดามองเห็นแววตาของเธอได้ชัดเจน แววตาแสนอบอุ่นที่เขาคุ้นเคยที่ถึงแม้จะเคยความจำเสื่อมแต่เขาก็ไม่เคยลืมเลือนแววตานี้ไปได้...รัก...อย่างแรกที่แสนดานึกขึ้นได้คือคำว่ารัก...

                “โอ๊ย!” คราวนี้กลับเป็นเขาเองที่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ยกมือขึ้นกุมศีรษะเอาไว้แน่นจนทรุดล้มลงไปกับพื้นทรายริมสระน้ำ เขาปวดหัวราวกับมันจะระเบิดออกจากกัน ในขณะเดียวกันก็มีภาพความทรงจำที่เคยหายไปย้อนเข้ามา เมื่อหลายปีก่อนเขาเริ่มเดินทางขนส่งยาเสพติดด้วยตัวเองตามคำสั่งของนายใหญ่ แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ทหารพรานที่เชียงรายบุกล้อมจับ เขาหนีมาได้แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส จะมารู้ตัวอีกทีก็มีหญิงสาวคนหนึ่งมาช่วยเขาเอาไว้ เธอเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มาเป็นแพทย์ฝึกหัด เธอช่วยชีวิตเขาเอาไว้จนรอดตาย แต่ความอ่อนโยนและใจดีตลอดเวลาที่ดูแลรักษาเขามันทำให้เขามองข้ามความไม่สวยของเธอไปได้ ถึงเธอจะแต่งตัวเชยๆ ผมยุ่งตลอดเวลาและใส่แว่นอันใหญ่และหนา แต่เขากลับมองเห็นถึงความสวยภายในของเธอจนประทับใจไม่เคยลืมเลือน เขาไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นพ่อค้ายาเสพติดจึงได้โกหกเธอไปว่าเป็นเพียงชาวเขาธรรมดา ยอมแกล้งโง่เพื่อให้เธอไว้ใจ เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ กับเธอ ยอมถูกเธอกับเพื่อนแกล้งก็เพื่อหวังจะได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของเธอนี้ ยอมแม้กระทั่งคิดจะหักหลังนายใหญ่เพื่ออยู่ใกล้ๆ เธอ จะไม่ยอมกลับไปค้ายาเสพติดอีก จนเมื่อเธอกลับกรุงเทพฯ ไป นายใหญ่รู้ว่าเขาจะทรยศจึงได้ให้คนมาทำร้ายเขา และความจำของเขาจางหายไป

                “...หมอแก้ม...” แสนดาครวญออกมา น้ำตาคลอ คิดถึง...เขาคิดถึงเธอ เขาจำเธอได้แล้ว จำได้ทุกๆ อย่าง จำได้ว่าเคยแอบรักเธอมากแค่ไหน มากจนทำให้เขาคิดจะทรยศต่อนายใหญ่อย่างไม่กลัวตาย

                “อะโกจริงๆ ใช่มั้ย” ราชาวดีถามเขาอีก คราวนี้แสนดาจึงมองไปที่เรียวแขนขาวเล็กๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำจากการฉุดกระชากของเขา เขาทำร้ายเธอ เขาทำเธอเจ็บตัว

                “...อะโกขอโทษ...” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ราชาวดีก็ยิ่งร้องไห้เมื่อรู้แล้วว่าเขาคือเพื่อนของเธอ ทำไมกัน ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ เขากลายมาเป็นผู้ร้ายได้ยังไงกัน

                “ทำไมอะโกถึงมาอยู่ที่นี่ อะโกเป็นคนร้ายได้ยังไง อะโกเป็นใครกันแน่” ยิ่งเธอถามแสนดาก็ยิ่งรู้สึกละอายใจเมื่อถูกคนที่เขาแอบรักมาโดยตลอดจับได้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนเลว เธอเองก็เปลี่ยนไปมากจนเขาแทบจำไม่ได้ เธอสวยขึ้นกว่าเดิมมาก สวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์ แววตาของเธอยังคงอบอุ่นและอ่อนโยนไม่เปลี่ยนแปลง เวลาหลายปีมานี้เธอกลายมาเป็นคุณหมอที่แสนเก่งและ...เธอแต่งงานแล้ว ทำไมกัน! หากเขารู้สักนิด หากเขาจำได้ว่าเป็นเธอเขาจะไม่มีทางยอมให้เธอแต่งงานแน่ๆ เขาจะรีบมาลักพาตัวเธอหนีไปอยู่กับเขาให้ได้

                “อะโกหลอกหมอมาโดยตลอดใช่มั้ย จริงๆ แล้วอะโกเป็นพ่อค้ายาอยู่แล้ว” ยิ่งเธอว่าแสนดาก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ แต่ก็ยอมพยักหน้ารับว่าเธอเข้าใจถูกแล้ว

                “ใช่ อะโกโกหกหมอเพราะอะโกรักหมอ อะโกกลัวว่าถ้าหมอรู้ว่าอะโกเป็นใครหมอจะรังเกียจอะโก”

                คำสารภาพรักของเขาไม่ได้ทำให้ราชาวดีรู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย เธอยังเสียใจอยู่ที่เพื่อนที่เธอคิดว่าเป็นเพียงชาวเขาซื่อๆ จริงๆ แล้วจะเป็นพ่อค้ายารายใหญ่แล้วยังหลอกเธออีก รู้สึกเหมือนถูกหักหลังเมื่อเพื่อนที่เคยเชื่อใจวันนี้เขากลับกลายมาเป็นคนเลวไปได้

                “ยอมมอบตัวซะนะอะโก หมอรับปากนะว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายอะโก แต่อะโกยอมมอบตัวเถอะนะ นะอะโกหมอขอร้องล่ะ”

                “ไม่! อะโกขึ้นหลังเสือแล้วอะโกลงจากหลังเสือไม่ได้หรอก” แสนดาว่าแล้วลุกขึ้น สายตาคมยังจับจ้องมองราชาวดีอย่างรู้สึกผิดไม่จางหาย แต่ยิ่งมากไปกว่านั้นคือเขาเจ็บปวดไม่น้อยที่ถูกเธอจับได้ว่าเขาเป็นใคร ซ้ำเขายังมาทำร้ายเธออีก เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอเลย ทำไมกัน ทำไมเธอถึงต้องเป็นเมียของไอ้ผู้กองนั่นด้วย ทั้งๆ คิดว่าจะใช้เธอเป็นเครื่องมือล่อผู้กองกรันณ์มาฆ่าให้สนุก แต่พอรู้ว่าเธอคือผู้หญิงเพียงคนเดียวในใจเขาแล้วเขาจะทำร้ายเธอได้ลงคอได้ยังไง ใช่! คนอย่างเขามันเลว แต่คนเลวอย่างเขามันก็ยังพอที่จะมีหัวใจอยู่

                “แต่ถ้าหมออยากให้อะโกวางมือล่ะก็...รับรักอะโกแล้วหนีไปกับอะโกสิ”

                “ไม่” ราชาวดีพูดขึ้นโดยไม่ต้องคิดแล้วถอยออกห่างจากเขา “หมอรักสามีของหมอมากแล้วก็ไม่คิดที่จะทรยศเขาด้วย”

                “รู้อยู่แล้วว่าหมอต้องพูดแบบนี้” แสนดาแค่นหัวเราะออกมา ระหว่างฮีโร่กับผู้ร้าย ไม่มีใครเขาอยากจะเลือกผู้ร้ายหรอก เขารู้อยู่แล้วว่าเธอต้องปฏิเสธเขา “งั้นอะโกก็จะเป็นคนเลวต่อไป เก็บปืนของหมอซะ ปืนของหมอทำอะไรอะโกไม่ได้หรอก” เขาว่าขึ้นเมื่อเห็นราชาวดีดึงปืนของเธอออกมาถือเอาไว้แต่ก็ยังไม่ได้เล็งมาที่เขา

                “หมอกลับไปซะ กลับไปหาไอ้ผู้กอง อะโกรักหมอ อะโกทำร้ายหมอไม่ลง” ยิ่งได้ยินแบบนี่ราชาวดีก็ยิ่งร้องไห้ออกมา ยิ่งเห็นว่าแสนดาเองก็น้ำตาคลอเธอก็ยิ่งสงสารเขา เธอไม่อยากให้เขาเป็นแบบนี้เลย

                “อะโกเคยบอกว่า คำว่าอะโกในภาษาพม่าแปลว่าพี่ชาย...มันจะยังคงเป็นแบบนั้นตลอดไปใช่มั้ย อะโกเป็นอะโกของหมอตลอดไปได้มั้ย” พอได้ฟังคำขอของเธอแสนดาก็ถึงกับน้ำตาร่วง แต่เขาก็รีบปาดมันออกไม่ยอมให้เธอได้เห็นมันอีก

                “หมอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ กลับกรุงเทพฯ ไปซะ ไปแล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่เพราะอีกไม่นานที่นี่จะถูกถล่ม”

                “อะโกหมายความว่ายังไง”

                “...อะโกทำหน้าที่ของอะโกแล้ว หมอรีบหนีไปจากที่นี่ซะ” ว่าจบแสนดาก็เดินหนีหายเข้าป่าไปแล้วไม่หันกลับมามองเธออีกทิ้งให้ราชาวดีได้แต่ยืนร้องไห้อยู่คนเดียว ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธออยากให้เขามอบตัว เธอไม่อยากให้เขาเป็นคนเลวแบบนี้ เธอยังอยากจดจำภาพที่ดีของเขาตลอดไป พี่ชายชาวเขาแสนดีนิสัยซื่อ คนที่เคยพาเธอเที่ยวเล่นไปตามป่าเขา เก็บผักและผลไม้มาให้ทุกวัน คนที่ยอมให้เธอแกล้งเพียงเพื่อเขาอยากจะเห็นรอยยิ้มของเธอ คนที่เขารักเธอทั้งๆ ที่เธอเป็นยัยเพิ้งขี้เหร่ เธออยากให้เขากลับตัวกลับใจ เส้นทางชีวิตของเขาถ้าไม่ตายก็ต้องคิดคุก เธอไม่อยากให้จุดจบของเขาเป็นแบบนั้นเลย “อะโกจะยังเป็นอะโกของหมอเสมอนะ ไม่ว่าตอนนี้อะโกจะเป็นใคร แต่สำหรับหมออะโกก็ยังคงเป็นพี่ชายที่แสนดีเหมือนเดิม!” เธอร้องบอกไปทางชายป่าที่เขาเดินหายไป แสนดาที่พรางตัวอยู่แถวนั้นถึงกับน้ำตาร่วงออกมาอีกหากแต่เขากลับยิ้มออกมาให้เธอ รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนที่เขาไม่ได้ยิ้มออกมานานหลายปีแล้ว

                “...อะโกรักหมอนะ” เขาพูดกับตัวเองแล้วหนีกลับไปที่ป่าชายแดนตรงที่นัดหมายกับเหล่าลูกน้องเอาไว้ ถึงวันนี้เขาจะไม่ได้ลักพาเอาตัวเธอมาแต่เขาก็ไม่เสียใจเพราะอย่างน้อย...เขาก็ยังคงเป็นอะโกของเธออยู่

 

                ราชาวดีกวักน้ำในสระมาล้างหน้าล้างตาก่อนจะถือปืนเดินออกไปจากน้ำตก ตลอดทางที่เธอเดินออกมาจากชายป่าเธอไม่เห็นโจรผู้ร้ายที่ไหนอีกเลย เสียงปืนเงียบหายไปแล้ว เสียงเอะอะของผู้คนเริ่มเบาลงจนกระทั่งเธอเดินพ้นชายป่าออกมายังด้านหลังบ้านพักของผู้เป็นพี่ชายซึ่งเป็นทางผ่านก่อนที่จะไปยังบ้านพักของสามี และทันทีที่เธอเดินพ้นชายป่าออกมา ทหารพรานอาวุธครบมือจำนวนหลายนายก็พากันกรูเข้ามาทางเธอ ทุกคนสอดส่องปืนในมือไปรอบๆ ชายป่าอย่างหาสิ่งผิดปกติก่อนที่เสียงใครคนหนึ่งจะดังขึ้น

                “แก้ม!!!

                “พี่รัน!” พอเห็นหน้าเขาเธอก็น้ำตาร่วงออกมาอีกก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้แน่น ดีใจเหลือเกินที่ได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง กลัวเหลือเกิน หากว่าคนร้ายที่จะมาลักพาตัวเธอไปไม่ใช่อะโกป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

                “แก้มกลัว...” เธอบอกเขาแล้วกอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย เช่นเดียวกันกับเขาที่พอเหตุการณ์ทุกอย่างสงบลงเขาถึงได้รู้ว่ามันเป็นแผนลวง พวกคนร้ายที่ลอบเข้ามาเผาเต้นท์ของ ตชด. ต้องการเพื่อสร้างสถานการณ์ขึ้นเท่านั้นเพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่ ความคิดแรกที่เขาคิดได้คือน้องนางไม้ของเขา เขาปล่อยเธอเอาไว้คนเดียวซึ่งหากแสนดามันจะบุกเข้ามาจริงๆ เธอคงอยู่ในอันตราย แล้วก็เป็นอย่างที่เขาคิดเมื่อกลับมาถึงที่บ้านพักแล้วเขาไม่เจอเธอจนต้องแกะรอยตามหาจึงรู้ได้ว่าเธอไปที่น้ำตกจึงได้นำกำลังทหารทุกคนมาตามหาเธอที่นี่

                “แก้มเป็นอะไรมั้ย เป็นอะไรรึเปล่า มีคนจับแก้มมาใช่มั้ย” เขาถามพลางสำรวจเรียวแขนเล็กที่เต็มไปด้วยรอยมือของใครคนอื่นจนแดงช้ำไปหมด ราชาวดีจึงหันกลับไปมองทางชายป่าที่เธอเพิ่งเดินออกมา ถึงแสนดาจะเป็นอะโกของเธอ แต่อีกสถานะเขาก็เป็นคนร้ายที่ทำผิด เธอเป็นลูกทหาร เป็นน้องทหารแล้วก็เป็นเมียทหาร เธอควรจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง

                “มีคนร้ายจะมาลักพาตัวแก้ม” เธอบอกสามี ผู้พันคีรินทร์จึงรีบเดินเข้ามาหาเธออีกคน

                “มันไปทางไหน”

                “ชายป่าหลังน้ำตก” ซึ่งพอเธอบอก ผู้พันคีรินทร์ก็นำกำลังทหารตรงไปที่น้ำตกทันทีหากแต่ผู้กองกรันณ์ยังคงยืนอยู่กับเธอเมื่อเขายังมีเรื่องสงสัยอยากจะถามเธออีกมากมาย

                “พี่รันคงแปลกใจว่าแก้มหนีมาได้ยังไง ขอให้เชื่อใจแก้ม แก้มไม่คิดที่จะมีความลับกับพี่รันอยู่แล้ว” เธอเงยหน้าขึ้นบอกเขา ก่อนจะเบนสายตามาทางตันหยงที่ยังคงยืนอยู่ไม่ห่าง

ตันหยงตกใจไม่น้อยที่เห็นราชาวดีเดินกลับมาได้อย่างปลอดภัย นี่มันรอดมาได้ยังไงกัน แสนดาไม่น่าจะทำงานพลาดง่ายๆ แบบนี้ แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ต่อสู้อะไรก็ไม่เป็นแล้วทำไมมันถึงลักพาตัวราชาวดีไปไม่ได้กัน

“คุณตันหยงคะ” ราชาวดีเดินเข้าไปหาเธอทันที อยากจะมองหน้าผู้หญิงใจร้ายคนนี้ให้ชัดๆ ผู้หญิงใจร้ายหน้าเนื้อใจเสือ เกิดเป็นลูกผู้หญิงเหมือนกันทำไมต้องมาทำร้ายกันแบบนี้ เพียงเพราะความโกรธหึงหวงน่ะหรอ ไร้สาระสิ้นดี

                “ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะที่ความพยายามของคุณไม่สำเร็จ” ราชาวดีว่า ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าซีดเธอก็ยิ่งไม่กลัว ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะทำร้ายเธอเพียงเพื่อจะแย่งเอาสามีของเธอไป ที่ผ่านมาเธอเงียบมาโดยตลอด ไหนๆ ตอนนี้ก็อยู่ด้วยกันสามคนแล้วเธอจะขอพูดบ้างเถอะ ถึงตอนนี้เธอจะโกรธตันหยงมากแค่ไหนแต่ก็จะไม่มีวันลดตัวลงไปตบตีกับใครเพื่อแย่งผู้ชายแน่ๆ

                “ฉันรู้ว่าที่คุณทำไปก็เพื่อจะกำจัดฉันแล้วก็แย่งเอาสามีของฉันไป ฉันขอบอกคุณเอาไว้ตรงนี้เลยค่ะว่าฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่ๆ ยิ่งคุณพยายามทำแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ฉันรักพี่รันมากขึ้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช้านี้มันทำให้ฉันได้ตระหนักชัดว่าชีวิตของคนเรามันไม่แน่นอน จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ยิ่งมีคนต้องการจะพรากฉันไปจากพี่รัน ฉันก็ยิ่งรักพี่รันมากขึ้น ทั้งรักแล้วก็หวงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ฉันยอมตายดีกว่าต้องถูกพรากหนีจากสามีสุดที่รักของฉันแล้วฉันก็จะไม่ยอมให้คุณมารังแกความรักของฉันอีก ฉันแต่งงานกับพี่รัน เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามประเพณีและกฎหมายผู้หลักผู้ใหญ่มากมายต่างก็ให้การยอมรับ ไม่เหมือนคุณที่จ้องแต่คิดจะแย่งสามีของคนอื่นอย่างไม่สนใจความถูกต้องและศีลธรรม เสียแรงที่ฉันเคยชื่นชมคุณในฐานะของทหารพรานหญิง สำหรับฉันทหารพรานหญิงคือที่ผู้หญิงที่เก่งและมีเกียรติ มากด้วยศักดิ์ศรี ถึงจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ก็กล้าหาญอาสารับใช้ชาติ แต่คุณ!” ราชาวดีชี้หน้าตันหยงด้วยความโกรธ “คุณทำลายเกียรติและศักดิ์ศรีของทหารพรานหญิง คนอย่างคุณไม่สมควรเป็นทหารหรอกค่ะ คุณเคยละอายใจในสิ่งที่คุณทำมั้ย ละอายใจต่อเครื่องแบบที่คุณกำลังใส่อยู่ตอนนี้รึเปล่า!!! ไม่มีวันซะหรอกค่ะคุณตันหยง ฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณมาแย่งสามีของฉันไปหรอก ผัวใครใครก็รัก จำเอาไว้!!!” ว่าจบราชาวดีก็หันไปกอดแขนสามีตัวเองเอาไว้ก่อนจะดึงเขาให้กลับไปที่บ้านพัก ผู้กองกรันณ์ไม่เข้าใจว่าน้องนางไม้ของเขาเธอว่าตันหยงแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง แต่เขาก็ไม่เคยเห็นเธอโกรธใครได้มากมายแบบนี้มาก่อนเลย เขานึกว่าเธอจะโกรธและเกรี้ยวกราดแบบนี้ไม่เป็นซะอีก แต่...ชอบเป็นบ้าเลยที่เธอพูด ผัวใครใครก็รัก อยากได้ยินอีกซักครั้งจัง

                เมื่อกลับมาถึงบ้านพักราชาวดีก็ยังหน้าบึ้งอยู่ด้วยความโกรธ ถ้าเธอไม่ใช่หมอ ถ้าเธอไม่ใช่เมียแล้วก็น้องสาวของผู้บัญชาการที่นี่เธอจะขอตบตันหยงซักทีที่คิดร้ายกับเธอแบบนี้ เธอไม่เคยโกรธใครได้มากมายเท่านี้มาก่อนเลย

                “อยากสอบสวนอะไรแก้มก็เชิญเลยค่ะ” เธอว่าขึ้นเมื่อเห็นสามีเอาปืนไปเก็บก่อนที่เขาจะล้มตัวลงไปนอนบนเตียงอย่างไม่สนใจจะสอบสวนอะไรเธอเลยจนเธอต้องหันมามองเขา แต่เมื่อเห็นว่าเขายังคงนอนมองเธอนิ่งอยู่เธอก็รีบขึ้นไปบนเตียงหาเขาทันทีก่อนจะเขย่าตัวเขาไปมา

                “ลุกขึ้นมาสอบสวนแก้มเลยนะ”

                “ไม่ใช่ผู้ต้องหา แล้วทำไมถึงอยากให้พี่สอบสวนนัก” เขานอนหนุนแขนตัวเองแล้วถามกลับ

                “แก้มรู้ว่าพี่รันมีอะไรอยากจะถามเยอะแยะ”

                “ตอนนี้ไม่อยากถามแล้ว”

                “ทำไมล่ะคะ” ผิดวิสัยทหารอย่างเขานะแบบนี้

                “กำลังอิ่มเอมใจกับคำว่า ผัวใครใครก็รักอยู่” พอเขาพูด แก้มนวลก็แดงระเรื่อขึ้นทันทีก่อนที่เธอจะขึ้นไปนอนทาบทับอยู่บนตัวของเขาแล้วซุกอกแกร่งนิ่ง

                “กอดแก้มหน่อยสิคะ แก้มยังขวัญเสียไม่หายนะ” เธออ้อนขอ เขาก็เลยยกแขนขึ้นมากอดเธอเอาไว้แล้วจูบหน้าผากของเธอเบาๆ อย่างแสนรักให้ราชาวดียิ้มออกมาอย่างอุ่นใจ ได้อยู่กับเขาแล้วเธอมั่นใจว่าเธอจะปลอดภัย

                “แก้มออกไปตามหาพี่รันที่น้ำตกเมื่อเช้านี้” ถึงเขาไม่สอบสวนเธอก็เล่าให้เขาฟังเสียเอง ผู้กองกรันณ์จึงนอนฟังนิ่งๆ “แล้วแก้มก็เจอกับคนร้ายที่ชายป่าทางไปน้ำตก พี่รันรู้มั้ยคะว่าคนร้ายคือใคร” เธอเงยหน้าขึ้นถามเขา เขาจึงก้มลงมาจูบหน้าผากเธออีกเบาๆ

                “พี่รันจำได้มั้ยคะว่าแก้มเคยเล่าให้ฟังว่าแก้มมีเพื่อนเป็นชาวเขาชื่อว่าแสนดา เป็นชาวเขานิสัยดีแสนซื่อ คนที่แก้มกับหมอเอื้อยชอบแกล้งเขาเล่นประจำ”

                “แล้ว...” เขารู้อยู่แล้วล่ะว่าเป็นมัน แต่ก็แกล้งถามไปอย่างสนใจในเรื่องที่เธอเล่า

                “แก้มเพิ่งจะรู้มาเมื่อไม่นานนี้ค่ะว่าแสนดาเพื่อนของแก้มเมื่อหลายปีก่อนนั้น จริงๆ แล้วเขาเป็นคนๆ เดียวกันกับแสนดา พ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่มีข่าวว่าเพิ่งจะถูกจับแล้วก็หนีไปได้อีก เขาคือคนร้ายที่แก้มเจอที่ทางไปน้ำตกค่ะ”

                “แล้วแก้มหนีกลับมาได้ยังไง”

                “เขาปล่อยแก้มเองค่ะ” เธอตอบ ทำให้ผู้กองกรันณ์หันมาจ้องเจอทันที อย่างไอ้แสนดาเนี่ยนะ

                “ตอนแรกเขาพยายามจะฉุดแก้มไปกับเขา บอกว่าจะพาไปฝั่งพม่าเป็นเมียเขา แต่แก้มเอาแต่ดิ้นหนีไม่ยอมไปเขาก็เลยออกแรงฉุดดึงแก้ม จนกระทั่งมาถึงน้ำตกแล้วฟ้าเริ่มสว่างแก้มถึงจำเขาได้ เขาเองก็จำแก้มได้เหมือนกัน”

                “มันก็เลยปล่อยแก้มเพราะว่าเป็นเพื่อนกันงั้นสิ”

                “เปล่าค่ะ” เธอบอกสามีตามตรง ไม่คิดที่จะปิดบัง

                “เขาบอกว่ารักแก้ม รักมาตั้งแต่ตอนที่อยู่เชียงรายแล้ว เพราะเขารักแก้มเขาถึงทำร้ายแก้มลงไม่”

                “ว่าไงนะ!” ผู้กองกรันณ์ว่าขึ้น หนอย...ไอ้สารเลว มันกล้าดียังไงกัน คนชั่วอย่างมันน่ะหรอยังจะมีหน้ามาบอกรักน้องนางไม้ของเขา

                “อุ๊ย!” ราชาวดีอุทานออกมาเบาๆ เมื่อถูกเขาจับตัวพลิกให้เธอลงไปนอนกับเตียงแล้วเขาขึ้นมานอนทาบทับเธอเอาไว้บ้างพร้อมกับดึงชายผ้าซิ่นของเธอขึ้นมากองที่เอวด้วย

                “เล่าต่อสิ” เขาบอก ราชาวดีจึงเล่าให้เขาฟังต่อ

                “แก้มขอให้เขามอบตัว แต่เขาไม่ยอม เขาบอกว่าถ้าอยากให้เขาวางมือก็ให้แก้มรับรักเขาแล้วก็หนีไปกับเขา”

                “แล้วทำไมไม่หนีไปกับมันล่ะ” เขาถาม หึงจนจะบ้าตายตั้งแต่ได้ยินว่ามันมาบอกรักเมียเขาแล้ว

                “ก็แก้มไม่ได้รักเขานี่คะ แก้มรักผัวของแก้มมากกว่า ชอบไม่ใช่หรอคะคำนี้ ผัวใครใครก็รัก” เธอยิ้มหวานออกมาเมื่อเขาค่อยๆ รูดกางเกงชั้นในตัวน้อยออกไปจากสะโพกของเธอทั้งๆ ที่ตอนนี้เขายังทำหน้าบึ้งใส่เธออยู่

                “แก้มบอกเขาไปว่าแก้มรับรักเขาไม่ได้เพราะแก้มรักสามีของแก้มมาก แล้วแก้มก็จะไม่มีวันทรยศพี่รันด้วย เขาคงเห็นแก่ที่แก้มเคยช่วยชีวิตเขา เห็นแก่ความเป็นเพื่อนและมิตรภาพดีๆ ที่เคยมีเลยยอมปล่อยแก้มค่ะ แก้มก็เลยไม่เป็นอะไรมาก”

                ไม่น่าเชื่อว่าสารเลวอย่างมันจะมีความรักเป็นกับเขา อย่าฝันไปเถอะมึง นี่เมียกู! มึงอย่างฝันว่าจะได้ไปง่ายๆ

                “แล้วทำไมแก้มถึงไปที่น้ำตก พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้อยู่แต่ในบ้าน ห้ามออกไปไหน ใครมาเรียกก็ห้ามเปิดประตู”

                “ก็มีคนหลอกแก้มออกไปนี่คะ” พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็อดโมโหขึ้นมาอีกไม่ได้

                “ใครหลอกแก้ม”

                “ก็คนที่คิดจะแย่งเอาผัวของแก้มไปไง”

                “ตันหยงน่ะหรอ”

                “ก็ใช่น่ะสิคะ แก้มก็อยู่ในบ้านเงียบๆ แบบที่พี่รันบอก อยู่ๆ ก็มาทุบประตูบ้านเรียกแก้มออกไป บอกแก้มว่าพี่รันถูกคนร้ายยิงบาดเจ็บอยู่ที่น้ำตก เล่นใหญ่เล่นจริง ทั้งร้องไห้ ทั้งรอยเลือดขนาดนั้นแก้มก็หลงกลสิคะ เพราะแบบนี้ไงแก้มถึงต่อว่าเขาไปเมื่อกี้นี้ หนอย...คิดจะแย่งผัวแก้ม แก้มอุตส่าห์ไม่ว่าอะไรแล้ว แต่คิดจะฆ่าเมียเพื่อแย่งผัวเขาแก้มไม่ยอมหรอก เห็นแก้มเงียบๆ ไม่อยากมีเรื่องกับใคร แต่ผัวของแก้ม แก้มก็รักก็หวงเป็นนะคะ”

                ท่าทางจะโกรธมากแฮะ แม่น้องนางไม้เรียกเขาว่าผัวไม่หยุดเลย นานๆ ทีเห็นนางไม้เกรี้ยวกราด น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย

                “แก้มกำลังจะบอกว่าตันหยงร่วมมือกันกับแสนดาลักพาตัวแก้มไปใช่มั้ย”

                “แล้วพี่รันมองว่ายังไงล่ะคะ ถ้าอยากให้แก้มตายเพราะคนร้ายที่บุกเข้ามา ทำไมถึงไม่หลอกแก้มไปทางที่เกิดเรื่องอยู่ล่ะ เสียงปืนดังสนั่นแบบนั้นแก้มวิ่งไปทางนั้นก็ถูกยิงตายแล้ว แต่ทำไมต้องให้แก้มไปทางน้ำตกที่ไม่มีเหตุการณ์อะไรวุ่นวายด้วย แสนดาก็เหมือนกัน ทำไมเขาถึงไปอยู่ที่นั่น มันไม่บังเอิญไปหน่อยหรอคะ”

                “โอ้โห ฉลาดสมกับเป็นเมียทหาร” คนเป็นสามีเย้าเพื่อให้เธออารมณ์ดี ในขณะที่ใจของเขานึกโกรธตันหยงนัก จริงอย่างที่น้องนางไม้บอก เรื่องนี้ตันหยงกับแสนดาต้องร่วมมือกันแน่ๆ

                “นอนกอดทหารทุกคืนก็ต้องติดความฉลาดของทหารมาบ้างแหละค่ะ” ราชาวดีบอกเขา ก่อนที่มือเล็กๆ จะยื่นมาปลดเข็มขัดกางเกงของเขาออกแล้วดึงเอาความแข็งแกร่งของเขาออกมารูดเบาๆ จนเขาต้องกัดฟันเอาไว้แน่นเมื่อถูกเมียรักปลุกเร้า

                “พี่รันยกให้แก้มแล้ว ของของแก้ม แก้มไม่ยกให้ใครหรอก”

                “งั้นก็แสดงความเป็นเจ้าของสิ” เขายิ้มบอก ก่อนจะพลิกตัวมานอนหงาย ราชาวดีจึงขึ้นไปนั่งคร่อมทับความแข็งแกร่งของเขาเอาไว้แล้วเริ่มโยกสะโพกสวยไปมาอย่างปรารถนา

                “พี่รันของแก้ม แก้มไม่ยกให้ใครทั้งนั้น...อ๊า!!! ซี๊ดดดดด” ร่างบางขยับโยกกายอยู่บนตัวสามีอย่างมีความสุข เช่นเดียวกันกับเขาที่อยากทำให้เธอหายตื่นกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเพื่อให้เธออารมณ์ดีเรื่องตันหยงก่อนที่เขาจะไปจัดการเคลียร์เรื่องนี้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ขอเวลาเขาปลอบขวัญน้องนางไม้ก่อนสักพักเถอะ

 

                ผู้พันคีรินทร์ที่นำเหล่าลูกน้องออกตามหาร่องรอยของคนร้ายอยู่นาน แต่หาอย่างไรก็ไม่พบ คาดว่ามันคงพยายามไม่ทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้จึงได้พากันถอนกำลังกลับแต่ก็ยังจัดเวรยามเอาไว้ให้หนาแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิมก่อนที่เขาจะตรงไปยังบ้านพักของผู้กองกรันณ์เพราะความเป็นห่วงน้องสาว เห็นเธอหายไปเมื่อเช้านี้เขาก็นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าน้องอีกแล้ว แต่พอเห็นเธอเดินออกมาจากป่าอย่างปลอดภัยก็ค่อยโล่งใจหน่อย

                ปังๆๆ เขาทุบฝ่ามือกับประตูบ้านพักของไอ้น้องเขย

                “ไอ้รัน แก้มอยู่กับแกใช่มั้ย”

                “...” ไม่ตอบเว้ย

                “ไอ้รัน!!!” เขาขึ้นเสียงอีก คนที่กำลังปลอบขวัญเมียอยู่เลยต้องร้องตอบกลับไป

                “อยู่ครับผู้พัน”

                “ออกมาคุยกันหน่อย” จะมาอยากคุยอะไรตอนนี้ คนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่ ผู้กองกรันณ์คิดอย่างหงุดหงิด

                “เดี๋ยวผมออกไป น้องนางไม้กำลังเสียขวัญอยู่เดี๋ยวขอผมปลอบเมียผมก่อนผู้พัน”

                ปลอบใจอะไรของมัน...ผู้พันคีรินทร์สงสัยก่อนจะแนบหูฟังกับประตูบ้าน

                “...พี่รัน พอแล้วพี่ภูมาตามแล้วนะคะ”

                “แก้มเป็นคนเริ่มเองนะ นอนนิ่งๆ” เขาสั่งเมียที่พยายามจะดิ้นหนีลงจากเตียงก่อนจะรั้งสะโพกเธอเอาไว้แล้วอัดสะโพกสอบเข้าหาเธออีกจนคราวนี้ราชาวดีร้องครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ด้วยความซาบซ่านจนต้องจิกผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นกับบทรักที่เขาเป็นคนควบคุม

                “ไอ้บ้ากามเอ้ย!” ผู้พันคีรินทร์สถบออกมาเมื่อได้ยินเสียงหวานของน้องสาวครางออกมาก่อนจะรีบเดินลงมาจากบ้าน เขารึก็เป็นห่วง นึกว่าน้องจะเสียขวัญร้องไห้ไม่หยุด ที่ไหนได้ กลับมาถูกผัวจับกินอยู่นี่ ให้มันได้อย่างนี้สิไอ้ผัวเมียคู่นี้


************************************************************************************

แสนดายังคงเป็นตัวร้ายอยู่นะทุกคน ห้ามหลงรักนางเด็ดขาด


ภาษาไทยวันละคำวันนี้เสนอคำว่า ผัวใครใครก็รัก 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 372 ครั้ง

2,207 ความคิดเห็น

  1. #1488 moonoii6699 (@moonoii6699) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 14:42
    อะโกทำให้เราเสียน้ำตา
    #1488
    0
  2. #1219 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 16:51
    ขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้นี่คือน้ำตาชึมอ่ะ แอบรักขนาดจะเลิกค้ายา
    #1219
    2
  3. #784 pawonratlek10 (@pawonratlek10) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 16:29
    น้ำตาไหลพราก 55
    #784
    0
  4. #522 น้ามมม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 08:56

    อะโกไม่ทำร้ายคนที่ตัวเองรัก อยากให้กลับตัวได้

    #522
    0
  5. #79 Pima-myy (@asmagikoty) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 14:51
    ฮือออ อะโก ขอเรื่องกะโกได้มั้ย แบบผู้ร้ายกลับใจ สงสารนาง
    #79
    0