ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 114 : หน้าที่และหัวใจ (ตอนพิเศษ 42)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 624 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

114.หน้าที่และหัวใจ

 

                ธารธารารีบตื่นนอนแต่เช้ามืดก่อนที่พวกคนงานจะมากันและรีบหลบเข้าบ้านก่อนที่จะมีใครรู้ว่าเธอแอบมานอนกับผู้กองนทีทั้งคืน แต่เมื่อเธอเปิดประตูบ้านเข้าไปร่างบางก็ต้องผงะเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อกับแม่นั่งคอยท่าอยู่ที่โถงกลางบ้านพร้อมด้วยเสี่ยประกิต ทั้งสามคนกำลังมองมาทางด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน ชลชาติกับเสี่ยประกิตมองเธอด้วยความโกรธแต่ศิรากลับห่วงใยแต่ลูกสาวคนเล็กของตน ธารธาราไม่รู้จะทำอย่างไรดีเลยได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

                “ที่รัก ยังเช้ามืดอยู่เลยไปอาบน้ำให้พี่หน่อย...” ผู้กองนทีที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขายาวเปลือยแผ่นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเดินเข้ามากอดธารธาราเอาไว้จากทางด้านหลังอย่างไม่รู้ตัวว่าจะมีใครนั่งรออยู่ แต่พอเห็นผู้ใหญ่ทั้งสามเขาก็รีบผละออกจากเธอแต่แขนก็ยังคงกอดรอบเอวบางเอาไว้ สีหน้าไม่ได้ตกใจกลัวแต่อย่างใดเพราะเขารู้ว่าเมื่อคืนนี้เสี่ยประกิตเห็นหมดแล้วตอนที่เขากับธารธาราพลอดรักกัน นี่คงจะรีบวิ่งมาฟ้องพ่อตาของเขาตั้งแต่เช้าล่ะสิ

                “ไปไหนมาธารา เมื่อคืนไม่ได้นอนอยู่ที่ห้องใช่มั้ย” ชลชาติถามลูกสาวเสียงนิ่งดุๆ ในขณะที่ธารธารากลับปากคอแห้งผากไปหมดแล้ว

                “ไปนอนกับผมมาครับ” ผู้กองนทีตอบขึ้นมาแทน ทุกสายตาก็เลยหันมาจ้องเขา เห็นสภาพของเขากับธารธาราตอนนี้ก็ดูได้ไม่ยากว่าเมื่อคืนนี้น่าจะเกิดอะไรขึ้น อีกคนก็เปลือยอก อีกคนก็มีรอยจูบฝังอยู่ที่ซอกคอและเนินไหล่ ยิ่งมองเสี่ยประกิตก็ยิ่งเจ็บใจรู้อย่างนี้เขาน่าจะเอาปืนมายิงมันให้ตายตั้งแต่เมื่อคืนนี้ซะก็ดี

                “นังลูกไม่รักดี แค่แกไปแอบมีผัวโดยที่ยังไม่ได้แต่งงานฉันก็ทุกข์ใจกับแกมากพอแล้ว แล้วนี่แกยังจะมาทำเรื่องน่าอายในบ้านไปกกกอดอยู่กับผู้ชายที่นอกบ้านมาทั้งคืนอีกหรอ พ่อกับแม่ก็อยู่ที่บ้าน ไหนจะมีพวกคนงานอีก แกทำอะไรลงไปแกเคยรู้สึกละอายบ้างมั้ย ฉันเคยสั่งเคยสอนให้แกทำตัวแบบนี้หรอ!!!” ชลชาติต่อว่าลูกสาวทันทียิ่งทำให้ธารธาราหน้าซีดทำอะไรแทบจะไม่ถูกจนผู้กองนทีต้องดึงเอาเธอมากอดเอาไว้

                “คุณพ่อรู้ได้ยังไงครับว่าธาราไม่ได้นอนที่ห้องเมื่อคืนนี้” ถ้าไม่มีคนไปฟ้องมีหรอจะตื่นแต่เช้ามาดักลูกสาวที่กลางบ้านแบบนี้

                “เสี่ยประกิตเขาบอก”

                “แล้วเสี่ยรู้ได้ยังไงว่าธาราไม่ได้นอนที่ห้องเมื่อคืนนี้ ห้องนอนมันมีประตูนะครับ ถ้าไม่เปิดเข้าไปดูจะรู้ได้ยังไงว่าข้างในมีคนอยู่รึเปล่า” ผู้กองนทีหันมาทางเสี่ยประกิตแล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง “ไม่ใช่ว่าเสี่ยจะแอบเข้าห้องเมียผมหรอ” แล้วทุกคนก็หันมามองทางเสี่ยประกิตบ้าง เสี่ยร่างท้วนก็ถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที

                “ผมยอมรับว่าตัวเองทำไม่ถูกที่มาพลอดรักกับธาราก่อนแต่ง แต่ผมก็บอกกับทุกคนไปแล้วว่าเราสองคนเป็นผัวเมียกัน คนเป็นผัวเมียกัน เขานอนด้วยกันมีอะไรกันมันเป็นเรื่องปกตินะครับ แล้วเสี่ยล่ะ แอบย่องเข้าห้องเมียคนอื่นมันหมายความว่ายังไง ให้ทายผมคิดว่าพอเสี่ยไม่เห็นธาราอยู่ที่ห้องก็คงจะเดินตามหาจนไปเห็นธาราอยู่กับผมล่ะท่า พอไปเห็นว่าเราทำอะไรกันอยู่ก็เกิดอกแตกรับไม่ได้จนต้องวิ่งคาบเอาเรื่องนี้มาฟ้องพ่อตากับแม่ยายผมแต่เช้า แก่จนจะลงโลงอยู่แล้วยังทำตัวปัญญาอ่อนยิ่งกว่าเด็กอนุบาลอีกนะ”

                “มันจะมากไปแล้วนะไอ้ผู้กอง!!! มึงพูดแบบนี้มึงจะลองดีกับกูใช่มั้ย!!!” สิ้นคำของเสี่ยประกิต ลูกน้องที่ติดตามมาตั้งแต่เมื่อวานนี้ก็รีบกรูกันเข้ามาในบ้านเพื่อเตรียมจะเล่นงานผู้กองหนุ่มทันที แต่ผู้กองนทีก็ไม่ได้สนใจ

                “ไอ้หมาแก่ตัณหากลับ! อยากได้เมียกู แต่พอไม่ได้ก็เที่ยววิ่งไปฟ้องคนนั้นคนนี้ ถุยเถอะว่ะ! หน้าตัวเมีย”

                “พอได้แล้วไอ้ผู้กอง นี่ต่อหน้ากูมึงก็ยังจะกล้าอวดดีอยู่อีกหรอ” คราวนี้เป็นชลชาติบ้างที่ขึ้นเสียง ตั้งแต่มาที่บ้านนี้มันเคยเห็นหัวเขาบ้างมั้ย เขาพูดอะไรมันก็เถียงเขา กวนตีนเขาทุกคำ น้ำหน้าอย่างนี้หรอจะอยากมาเป็นลูกเขยบ้านนี้

                “กูจะให้ธาราแต่งงานกับเสี่ยประกิตเขาอยู่แล้ว ต่อให้เมื่อคืนนี้เขาจะเข้าไปหาธาราที่ห้องกูก็ไม่ถือ แต่มึงสิเสือกมาทำเสียเรื่อง กูไม่เคยอยากได้มึงเป็นลูกเขยเลยซักนิด!!!” ผู้กองนทีถึงกับหมดความอดทนไปในทันทีที่ได้ยินแบบนี้ เขากอดธารธาราเอาไว้แน่นเมื่อเธอร้องไห้ออกมาเมื่อได้ยินว่าผู้เป็นพ่อเต็มใจให้เสี่ยประกิตเข้าหาเธอ เธอรู้สึกเหมือนกับถูกคนที่รักหักหลัง ถ้าแม้แต่พ่อยังไม่คิดที่จะปกป้องเธอ แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างปลอดภัยได้ยังไง

                “ตั้งแต่เกิดมาผมไม่คิดเลยนะครับว่าจะมีพ่อที่ไหนเขาคิดจะทำกับลูกตัวเองแบบนี้ นี่คุณใช่พ่อแท้ๆ ของธารารึเปล่า เป็นพ่อประสาอะไรทำไมไม่รู้จักปกป้องลูกของตัวเอง ไม่ปกป้องไม่พอยังคิดจะให้คนอื่นมาย่ำยีลูกสาวตัวเองอีก ถ้าคุณคิดถึงขั้นจะให้ไอ้เสี่ยนี่มันมาย่ำยีลูกสาวตัวเองถึงในบ้าน ทำไมเมื่อคืนนี้คุณถึงไม่จับธารามัดขึงพืดเอาไว้ให้ไอ้เสี่ยนี่มันข่นขืนให้หนำใจล่ะ คุณคิดอะไรอยู่ถึงจะยอมให้ผู้ชายคนอื่นมาข่นขืนลูกตัวเองได้ลงคอ ผู้หญิงคนนี้ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณมั้ย ธาราเป็นลูกที่คุณเก็บมาเลี้ยงจากข้างทางใช่มั้ยคุณถึงไม่คิดที่จะปกป้อง!!!” ผู้กองนทีไม่เคยรู้สึกโกรธแบบนี้มาก่อนเลย นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นพ่อของธารธาราเขาคงสั่งสอนไปนานแล้ว เขาเป็นทหาร เรียนรู้วิชาการรบมาทั้งชีวิตแต่อีกหนึ่งสิ่งที่เขาได้เรียนก็คือความเป็นสุภาพบุรุษและการดูแลปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่า ผู้พันกรันณ์เองก็เคยสอนให้เขาและทหารภายใต้บังคับบัญชายึดมั่นในความเป็นสุภาพบุรุษ เด็กและผู้หญิงห้ามทำร้ายย่ำยีเด็ดขาด และเขาก็จดจำคำที่ผู้พันเคยสอนมาปฏิบัติตาม แต่ทำไมกัน พ่อแบบนี้ก็มีด้วยหรอ

                ชลชาติแม้จะโกรธจัดแต่ก็พูดอะไรไม่ออก เขาไม่เคยคิดที่จะให้ใครมารังแกทำร้ายลูก แต่ที่พลั้งปากพูดไปก็เพราะความโกรธและอยากเอาชนะผู้กองนทีเท่านั้น เขาพูดไปเพื่อจะให้ผู้กองนทีได้รู้ว่าเขายินดีรับเสี่ยประกิตมาเป็นลูกเขยมากกว่า เขาไม่เคยคิดจะให้ใครมาแตะต้องลูกสาวคนนี้เลย ยิ่งเห็นลูกร้องไห้และมองเขาอย่างผิดหวัง หวาดกลัวเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี เขาคงกลายเป็นพ่อที่เลวในสายตาของธารธาราไปแล้ว

                “ธารา” ศิรารีบเข้ามาหาลูกสาวแล้วดึงเธอมาจากผู้กองนทีแล้วกอดเธอเอาไว้อย่างปลอบขวัญ เสียใจที่สามีพูดจาทำร้ายจิตใจของลูกแบบนี้โดยที่ตนช่วยเหลืออะไรลูกไม่ได้

                “ไปอาบน้ำแต่งตัวนะลูกนะ ไปเก็บของเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้วก็กลับนราธิวาสไปกับผู้กองซะ ถ้าพ่อเขาคิดแบบนั้นกับธารางั้นที่บ้านนี้มันก็ไม่ปลอดภัยกับธาราอีกแล้วล่ะลูก” ยิ่งได้ยินเมียพูดแบบนี้ชลชาติก็ยิ่งรู้สึกผิด นี่เขาทำให้ลูกรู้สึกไม่ปลอดภัยจนถึงขั้นอยู่ที่บ้านกับเขาไม่ได้แล้วหรอ

                “ไม่ได้นะ! น้องธาราจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นผมไม่ยอม ก็คุณยกน้องธาราให้ผมแล้วไม่ใช่หรอฮะคุณชล หรือว่าคุณจะผิดคำพูดกับผม!!!” เสี่ยประกิตโวยขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นศิราเข้าข้างลูกสาวในขณะที่ชลชาติพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองลูกเมียด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

                “ไอ้เสี่ยหน้าด้าน จนป่านนี้แล้วมึงยังกัดไม่เลิกอีกหรอวะ!!!” ผู้กองนทีชี้นิ้วต่อว่า

                “ก็คุณชลชาติยกน้องธาราให้กูแล้ว เมื่อยกให้กูแล้วก็ถือว่าเป็นของกู!!!” ว่าแล้วเสี่ยประกิตก็สั่งให้ลูกน้องทั้งแปดคนเข้ามาฉุดเอาธารธาราไป แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้เข้าใกล้เธอเลยผู้กองนทีก็ถีบเข้าให้ที่ลูกน้องคนแรกของเสี่ยประกิต และแรงถีบมหาศาลก็ทำให้อีกฝ่ายกระเด็นไปกระแทกเข้ากับผนังบ้านและหมดสติไปในที่สุด เสี่ยประกิจและชลชาติได้แต่มองอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าเขาจะฝีมือดีแบบนี้ ที่เขาเคยคุยเรื่องการต่อสู้ให้ฟังนึกว่าแค่โม้ขึ้นมาซะอีก

                เพราะเห็นว่าตนพวกเยอะกว่าลูกน้องของเสี่ยประกิตอีกเจ็ดคนที่เหลือก็ดาหน้าเข้ามารุมทำร้ายผู้กองนทีทันที แต่ผู้กองนทีก็ไม่ยอมให้กับพวกมันง่ายๆ เมื่อเขาตอบโต้พวกมันอย่างสุดโหดยิ่งกว่า ไอ้พวกนังเลงกระจอกพวกนี้ถ้าจะให้เตะต่อยธรรมดาๆ มันไม่หลาบจำหรอก ดังนั้นเมื่อพวกมันพุ่งตัวเข้ามาหาเขาจึงตั้งรับก่อนจะจับพวกมันแต่ละคนหักแขนหักขาอย่างเหี้ยมโหดจนแต่ละคนล้มลงไปนอนโอดโอยอยู่กับพื้น แล้วพอจะมีใครชักปืนออกมายิงเขา เขาก็ยึดมือของมันเอาไว้แล้วใช้ปืนกระบอกนั้นนั่นแหละยิงไปที่ขาของมันแทน

                ปัง!!! เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้เหล่าคนงานที่เตรียมจะเข้าไปทำงานในสวนพร้อมกับพี่สาวและพี่เขยของธารธาราที่อยู่อีกบ้านต่างก็รีบพากันกรูเข้ามาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น และเมื่อมาถึงก็เห็นลูกน้องของเสี่ยประกิตทั้งแปดคนถูกเล่นงานจนยับในขณะที่ผู้กองนทีไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ หากแต่ยังเดินเข้าไปหาเสี่ยประกิตอีกอย่างเอาเรื่องจนเสี่ยประกิตหน้าถอดสีรีบถอยหลังหนี

                “มึงยังอยากจะได้เมียกูอยู่อีกมั้ย! ยังจะเอาอยู่อีกรึเปล่าผู้หญิงนี้น่ะ ห๊า!!!” เสียงตวาดของเขาแผดลั่นไปทั้งบ้านพาเอาเหล่าคนงานและครอบครัวของธารธาราตกใจกลัวไปตามๆ กัน ไม่คิดว่าทหารชายแดนแท้จริงแล้วจะใจเด็ดได้ขนาดนี้

                ผลัวะ!!! เสี่ยประกิตหวาดกลัวสุดขีดถึงกับจะหันหลังวิ่งหนีแต่ผู้กองนทีก็ไม่ยอมจึงถีบหลังอีกฝ่ายจนร่างท้วมของเสี่ยล้มคว่ำลงไปกับพื้นปลายคางกระแทกพื้นจนเลือดไหล่อาบเป็นทาง

                “มึงจะกล้ามาลองดีกับกูอยู่อีกมั้ย ยังจะมายุ่งกับคนบ้านนี้อยู่อีกมั้ยตอบกูมา!!!

                “อย่า!!! พอแล้วๆ ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว” เสี่ยประกิตถึงขั้นยกมือขึ้นไหว้ขอชีวิต เมื่อไม่มีลูกน้องแล้วก็ไม่กร่างอีกต่อไป ผู้กองนทีจึงจับมันพลิกนอนหงายแล้วขึ้นไปยืนเอาเท้าเหยียบอกอีกฝ่ายเอาไว้โดยที่เสี่ยประกิตยังคงพนมมือไหว้ขอชีวิตจากเขาอยู่

                “มึงจำเอาไว้นะ ธารธาราเป็นเมียกู เมียของกูคนเดียวมึงอย่าได้คิดจะมาแตะต้องหรืออยากได้ มึงจะไปหาเมียที่ไหนก็หาไปแต่ต้องไม่ใช่ผู้หญิงบ้านนี้ เมียกู กูรักกูหวงมาก ถ้ากูรู้ว่ามึงยังมายุ่ง มาติดต่อหรือคิดร้ายกับคนในบ้านนี้อีกล่ะก็...กูจะเอาพวกไปถล่มรังของมึง จะฆ่ามึงให้ตายอย่างหมาข้างทางจำเอาไว้!!!

                ผลัวะ!!! หมัดหนักๆ ฮุกเข้าที่หน้าของเสี่ยประกิตอีกอย่างจังจนฟันร่วงเป็นแถบและหมดสติไปในที่สุด ผู้กองนทีจึงได้ยอมปล่อยตัวแล้วยืนขึ้นมองเสี่ยประกิตกับลูกน้องอย่างสมเพชก่อนที่เขาจะหันไปทางกลุ่มคนงานชายที่มามุงดูเหตุการณ์

                “เก็บซากพวกมันไปส่งคืนที่บ้านหรือโรงพยาบาล ใครมีปัญหาอะไรให้มาคุยกับผม”

                “คะ...ครับ” เหล่าคนงานเองก็อกสั่นขวัญแขวนเหมือนกันก่อนจะรีบเข้ามาลากเอาร่างของเสี่ยประกิตกับลูกน้องออกไป ตอนนี้ทุกคนในบ้านของธารธาราต่างก็พากันนิ่งเงียบ ไม่คิดว่าเขยสุดกะล่อนที่ท่าทางน่าจะเป็นคนอารมณ์ดีจะโหดได้มากขนาดนี้

                ชลชาติมองผู้กองนทีอย่างอึ้งแล้วอึ้งอีก จนเมื่อเขาเดินเข้าไปหาจักรภพกับบวรยศก็รีบพากันเข้าไปยืนขวางทางเอาไว้ด้วยกลัวว่าผู้กองนทีจะเล่นงานพ่อตาตัวเองด้วยอีกราย ชลชาติก็เลยได้แต่มองลูกเขยทั้งสองอย่างอดซาบซึ้งไม่ได้ที่เห็นลูกเขยทั้งสองออกตัวปกป้องเขาแบบนี้เพราะเมื่อก่อนเขาคิดว่าลูกเขยทั้งสองจะเกลียดเขาเสียอีก

                “ใจเย็นๆ ผู้กอง นี่พ่อนะ” จักรภพยกมือขึ้นห้าม ไม่ยอมให้ผู้กองนทีได้เข้าไปหาผู้เป็นพ่อตาง่ายๆ

                “นั่นสิ พ่อเมียก็เหมือนพ่อเรา ผู้กองอย่าทำอะไรพ่อเลยนะ” บวรยศห้ามอีกคนผู้กองนทีก็เลยขมวดคิ้วใส่

                “ใครว่าผมจะทำอะไรพ่อ ที่เดินเข้ามาหาเนี่ยผมก็แค่จะมาบอกว่าถ้าไอ้เสี่ยประกิตมันมาที่นี่แล้วข่มขู่หรือว่าอะไรอีกให้บอกผม ผมมีพรรคพวกเยอะเดี๋ยวจะส่งคนมาคอยดูแล” ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าไปหาธารธารา โดยที่ศิราได้แต่มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ เมื่อตอนที่เขาเล่นงานเสี่ยประกิตกับลูกน้องเขาดูโหดเหี้ยมเอามากๆ แต่พอเขาเดินกลับมาหาธารธาราเขากลับดึงเอาเธอไปกอดเอาไว้อย่างอ่อนโยน เช่นเดียวกับที่ชลชาติมองผู้กองนทีอยู่เพียงครู่เดียวก็เดินหนีกลับขึ้นห้องนอนไปทันที ไม่มีใครคาดเดาอารมณ์พ่อตากับลูกเขยตอนนี้ออก แต่ผู้กองนทีก็ไม่ได้สนใจหรอก ความโกรธเมื่อก่อนหน้านี้พอจะทุเลาลงแล้วเพราะได้ลงกับพวกของเสี่ยประกิตไป เขารู้ว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังพากันกลัวเขา เขาไม่ได้อยากจะทำให้ทุกคนกลัวอะไรเขาเลย เขาแค่อยากมาเป็นเขยของบ้านนี้แบบจักรภพแล้วก็บวรยศ อยากสนิทกับพ่อตาแม่ยาย อยากเป็นเสมือนลูกชายคนหนึ่ง แต่...ที่เขาต้องทำไปเมื่อครู่นี้ก็เพราะเสี่ยประกิตมันคิดร้ายกับคนรักของเขา ถ้าเขาไม่สั่งสอนมันมันก็จะตามมารังควานธารธาราไม่เลิก และถ้ามันยังตามมายุ่งกับเธอไม่เลิกธารธาราก็คงจะไม่กล้ากลับบ้านมาหาพ่อกับแม่อีก

               

                ศิราให้ผู้กองนทีกับธารธาราไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ส่วนจักรภพกับบวรยศก็คุมคนงานมาทำความสะอาดบ้านเช็ดคราบเลือดของพวกเสี่ยประกิตออกไปและสั่งคนงานไม่ให้เอาเรื่องนี้ไปพูดมากที่ไหนอีก กว่าฟ้าจะสว่างทุกๆ อย่างในบ้านก็กลับมาเหมือนเดิม จักรภพและบวรยศช่วยกันคุมคนงานลงสวนทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี ชลชาติที่มองลูกเขยทั้งสองคนทำงานจากหน้าต่างชั้นบนของบ้านก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ลูกเขยของเขาสองคนนี้เป็นคนดีและขยันขันแข็ง ในฐานะของพ่อตาเขาก็ความจะให้ความรักความเมตตาลูกเขยทั้งสองบ้างเพราะหากสักวันเขาเป็นอะไรไปลูกสาวคนโตและคนรองก็จะได้มีที่พึ่ง ส่วนลูกสาวคนเล็ก... เพราะความรักลูกมากเกินไปจนขาดสติและเพราะนึกอยากจะเอาชนะผู้กองนทีเขาจึงเผลอทำร้ายจิตใจลูกสาวจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้เขาอีก คิดแล้วเขาก็เสียใจที่เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เสี่ยประกิตนั้นเป็นคนรวยและมีอำนาจ ในฐานะของพ่อคนหนึ่งก็หวังอยากจะให้ลูกอยู่อย่างสุขสบาย ทุกวันนี้เห็นลูกต้องไปจับปืนสู้กับเหล่าคนร้าย ทำงานอยู่ชายแดนและเกือบจะตายมาแล้วจะไม่ให้เขาห่วงได้อย่างไร เขาอยากจะให้เธอเลิกเป็นทหารแล้วกลับมาอยู่บ้านเสีย เสี่ยประกิตเองก็รักและสนใจในตัวธารธารา ถึงขั้นมาเอ่ยปากขอเธอกับเขาเองถ้าเขาจะปฏิเสธหรือก็เกรงในอำนาจของอีกฝ่าย คิดว่าหากแต่งงานแล้วอยู่ๆ กันไปก็คงจะรักกันเอง แล้วยิ่งเสี่ยประกิตบอกว่าไม่สนใจว่าธารธาราจะมีสามีมาแล้ว ความคิดเพียงชั่ววูบก็ทำให้เขาชื่นชมในความใจกว้างของเสี่ยประกิต แต่เขาก็พลาดเอง พลาดที่เผลอพลั้งปากพูดไปว่ายอมให้เสี่ยประกิตลอบเข้าไปหาธารธารา เธอได้ยินแบบนั้นก็เลยเสียใจหนักมาก

                ชลชาติเดินกลับลงมาที่ชั้นล่างของบ้านอีกครั้งก็เห็นผู้เป็นภรรยากับลูกสาวทั้งสองกำลังเตรียมมื้อเช้ากันอยู่ ลูกเขยสองคนก็คุมคนงานอยู่นอกบ้าน ส่วนผู้กองนทีกำลังนั่งประกอบปืนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เขาแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบทหารพรานเรียบร้อยเพื่อเตรียมกลับนราธิวาส ข้างกายมีกระเป๋าเป้สัมพาระวางอยู่ ใจล่ะอยากจะเดินเข้าไปคุยด้วย แต่ภาพเมื่อตอนเช้ามืดนั้นก็ยังติดตาเขาไม่เลือนหาย ไหนจะปืนในมือที่ผู้กองหนุ่มกำลังประกอบอย่างชำนาญนั่นอีก นี่มันเป็นทหารหรือเป็นนักฆ่ากันแน่ล่ะเนี่ย

                “อ้าวคุณพ่อ” มันกลับมาเรียกเขาว่าพ่ออีกครั้งแล้ว แววตาก็กลับมากวนประสาทเหมือนเดิมด้วย หวังว่ามันคงจะไม่โกรธเขาแล้วนะ

                “...ธาราล่ะ”

                “อยู่บนห้องน่ะครับ ผมให้นอนพักก่อนเพราะก่อนหน้านี้ร้องไห้ไปเยอะ ผมจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้ช่วงสายๆ นู่น ยังพอมีเวลาพักอยู่อีกเยอะ” ผู้กองนทีตอบแบบสบายๆ เพราะพ่อตาดูจะระแวงเขาแปลกๆ “คุณพ่อนั่งก่อนสิครับ นั่งเลยครับไม่ต้องเกรงใจ”

                ชลชาติอดทำหน้าตึงใส่อีกไม่ได้ มันวางตัวสบายเกินไปราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของมันเอง แล้วแบบนี้จะทำให้เขามองมันในแง่ดีได้ยังไงกัน แล้วดูสิ พอมันประกอบปืนเสร็จยังมีการควงปืนข่มขวัญเขาอีก เขาทำใจให้ยอมรับมันไม่ลงจริงๆ แต่เท่าที่ดูๆ มามันก็หน่วยก้านดีไม่น้อย บู๊เก่งขนาดนี้ปกป้องลูกสาวเขาได้อยู่แล้ว ท่าทางก็น่าจะเป็นคนที่มีฐานะอยู่พอตัวแล้วก็รักธารธารามากเสียด้วย ลูกสาวเขาเองก็รักมันแล้วก็เป็นเมียมันแล้วด้วย จะบอกให้เลิกกันก็คงจะยากเสียแล้ว นี่เขาจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดีล่ะเนี่ย

                “ผู้กองอย่าเพิ่งรีบกลับเลยนะ เดี๋ยวแม่จะทำน้ำพริกปูไข่ให้จะได้เอาไปกินที่นราธิวาส หมูชะมวงด้วยอีก ของขึ้นชื่อของแถบนี้เลยนะ เอาไปฝากตาชัชด้วย” ศิราเดินเข้ามาบอกลูกเขยอย่างใจดี ผู้กองนทีก็ยิ้มแป้นตอบ

                “ครับคุณแม่ อีกนานครับกว่าเครื่องจะออก อ้อ! อย่าแบ่งของกินให้หมอชัชเยอะกว่าผมนะครับ ไม่งั้นผมน้อยใจแย่”

                ดู๊ดู มันยังมาอ้อนเมียเขาอีกไอ้ลูกเขยไม่เกรงใจพ่อตา ยิ่งมันเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งเกลียดมัน

                “แล้วนี่คุยอะไรกันอยู่พ่อตากับลูกเขย หวังว่าคงไม่หาเรื่องทะเลาะกันอีกนะ แค่นี้ธาราก็เจ็บปวดมากพอแล้ว” ศิราเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ สามี ซึ่งพอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาผู้กองนทีก็วางปืนลงก่อนจะหันมาทางพ่อตากับแม่ยายตัวเองแล้วพนมมือขึ้นไหว้อย่างอ่อนน้อม

                “เรื่องเมื่อเช้านี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ โดยเฉพาะคุณพ่อ ผมขอโทษนะครับที่เสียมารยาทและก้าวร้าวใส่ แต่ผมยอมรับไม่ได้จริงๆ ตั้งแต่เล็กจนโตมาผมถูกสอนมาโดยตลอดว่าห้ามทำร้ายผู้หญิงแล้วก็คนที่ไม่มีทางสู้ ยิ่งเป็นเรื่องการข่มเหงรังแกผู้หญิงผมยิ่งรับไม่ได้ พอได้ยินคุณพ่อพูดเข้าข้างไอ้เสี่ยนั่นผมก็เลยคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ในกลุ่มเพื่อนของผมเราไม่ยอมรับเรื่องนี้และเกลียดเรื่องการรังแกผู้หญิงเป็นที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงที่เรารักเรายิ่งยอมให้ใครมารังแกไม่ได้”

                “เรื่องนี้แม่เข้าใจ แม่ไม่ถือสาหรอก แต่ว่าไปเล่นงานเสี่ยประกิตขนาดนั้นจะไม่เป็นอะไรหรอ เขามีอำนาจมากเลยนะ”

                “ไม่ต้องห่วงครับคุณแม่” ผู้กองนทียิ้มทะเล้นตอบ “ผมเส้นใหญ่ พรรคพวกของผมมีแต่คนบิ๊กๆ ทั้งนั้น ถ้าเสี่ยประกิตมาก่อความวุ่นวายอะไรที่นี่ล่ะก็บอกผมนะครับ ผมจะสั่งสอนมันให้” ศิราได้แต่ยิ้มรับ ไม่อยากรู้หรอกว่าเส้นใหญ่ที่เขาพูดถึงนั้นเป็นใคร แต่ก็เชื่อมั่นว่าเขาคงจะไม่ใช่นายทหารธรรดาๆ แน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใจกล้าถึงขนาดนี้

                “ถ้าไม่ว่าอะไรวันหยุดเดือนหน้าผมจะพาพ่อกับแม่แล้วก็ผู้ใหญ่ฝ่ายผมมาพูดคุยเรื่องสู่ขอธารานะครับ ผมรู้ว่าผมกับธาราเราเพิ่งจะเจอกันได้ไม่นานแต่ว่า...ผมก็ไม่ใช่อายุน้อยๆ แล้ว ผมอยากมีครอบครัวครับ เพื่อนๆ ผมมีลูกกันหมดแล้ว ไปเจอเพื่อนแต่ละทีก็เห็นมีแต่หลานๆ วิ่งเล่นกัน แต่ไม่มีลูกของตัวเองวิ่งเล่นด้วยเลย ผมอาจจะใจร้อนใจเร็วไปแต่ใจของผมก็มั่นคงนะครับ”

                “เขาว่ากันว่าพวกตำรวจทหารนั้นเมียเยอะ แกไปมีเมียที่ไหนด้วยอีกรึเปล่า” ชลชาติถามขึ้น แต่พอเห็นสีหน้านิ่งๆ ของผู้กองนทีเขาก็เริ่มที่จะไม่ไว้ใจแล้ว หรือว่ามันจะมีผู้หญิงคนอื่นด้วยเหมือนกัน

                “ผมเคยมีเมียมาก่อนครับ” พอเขายอมรับแบบนี้ชลชาติกับศิราก็ตกใจกันไม่น้อย กลัวว่าลูกสาวตัวเองจะไม่ได้รับความรักจากเขาจริงๆ “แต่เมียผมตายไปหลายปีแล้ว เรื่องนี้ธารารู้อยู่แล้วครับผมไม่คิดที่จะปกปิดเรื่องพวกนี้ ผมเป็นคนตรงมีอะไรก็พูดกันตรงๆ”

                “หึ พ่อม่ายเมียตาย” ชลชาติอดว่าออกมาไม่ได้ แต่ผู้กองนทีก็พยักหน้ารับอีก

                “ครับ ผมเป็นพ่อม่ายเมียตาย เมียเก่าผมเป็นทหารพรานหญิง ตอนปะทะกันกับพวกค้ายาเสพติดเขาถูกคนร้ายยิงตาย ผมเสียใจมากจนต้องย้ายจากแม่สอดลงมาทำงานที่นราธิวาส ไม่คิดที่จะรักใครอีกแล้วจนได้มาเจอกับธารา ธาราเป็นคนที่ฉุดดึงผมขึ้นมาจากความโศกเศร้า ทำให้ผมลืมฝันร้ายในอดีต เข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ผมยังขาด สร้างชีวิตใหม่ให้กับผมเพราะแบบนี้ไงครับผมถึงรักธารามาก ทั้งรักทั้งหวง เขาเป็นคนที่ทำให้ผมกลับมาเป็นคนที่มีหัวใจได้อีกครั้ง ธารามีความสำคัญต่อชีวิตของผมมากผมจึงจะเสียธาราไปไม่ได้เด็ดขาด”

                “แปลว่าเพื่อธาราแล้วแกยอมได้ทุกอย่างงั้นสิ”

                “ครับ ผมยอมได้ทุกอย่าง”

                “ฉันไม่อยากให้ธารากลับไปที่นั่น ไม่อยากให้เป็นทหารแล้ว ไม่มีพ่อที่ไหนอยากให้ลูกสาวที่ตัวเองรักมากๆ ไปเสี่ยงตายหรอกนะเรื่องนี้แกเข้าใจฉันใช่มั้ย” ชลชาติถามอย่างจริงจัง

                “ครับ เรื่องนี้ผมเข้าใจดี”

                “ถ้าฉันจะให้ธาราลาออกจากการเป็นทหารแกจะยอมรับได้มั้ย”

                “ได้ครับ” เรื่องแค่นี้เอง ไม่ว่าเธอจะทำงานอะไรเขาก็ไม่สนหรอก เมียของเขาเขาเลี้ยงได้อยู่แล้ว

                “ถ้าแกยอมรับได้ก็เอาผู้ใหญ่มาขอ แต่...” ผู้กองนทีกำลังจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ แต่พอได้ยินคำว่าแต่เขาก็เริ่มจะไม่แน่ใจแล้ว “แต่ว่าพอแต่งงานแล้วแกต้องมาช่วยงานฉันที่นี่ มาทำไร่ทำสวนด้วยกัน อยู่ด้วยกันเหมือนตาภพกับตายศ หรือเอาง่ายๆ ก็คือแกเองก็ต้องลาออกจากราชการด้วย เลิกเป็นทหารแล้วมาช่วยฉันดูแลสวนยาง ฉันมีที่ดินมากมายฉันจะยกให้ บ้านหลังนี้ก็จะเก็บไว้ให้ธาราด้วยเพราะพี่สาวทั้งสองคนนั้นฉันก็แบ่งบ้านแบ่งที่ดินให้หมดแล้ว มีแค่ธาราที่ยังไม่ได้ออกเรือน ถ้าแกยอมรับข้อเสนอนี้ได้ พร้อมวันไหนก็แต่งวันนั้นเลย สินสอนฉันไม่เรียก แกไปจัดหามาตามเหมาะสมก็พอ”

                “ว่ายังไงนะครับ” ผู้กองนทีรู้สึกไม่ตลกด้วยแล้ว “คุณพ่อจะให้ผมเลิกเป็นทหารแล้วมาเป็นลูกเขยอยู่เฝ้าสวนที่นี่กับคุณพ่องั้นหรอ”

                “ใช่ ไม่ดีหรอ แกก็จะไม่ต้องไปเสี่ยงตาย ลูกสาวฉันก็จะปลอดภัย แกสองคนรักกันมากก็จะได้อยู่ด้วยกันให้สมใจไปเลยไง บ้าน ที่ดินหรือสวนฉันก็จะยกให้ แกมีแต่ได้กับได้ทั้งนั้นเลยนะ”

                “แล้วถ้าผมไม่ยอมลาออกจากการเป็นทหารล่ะครับ”

                “ก็ไม่ต้องมายุ่งกับลูกฉันอีก แกเป็นทหารแกก็ควรจะเข้าใจนี่ ชีวิตของแกมันแขวนอยู่บนเส้นด้าย ขนาดเมียเก่าแกก็ยังตายในหน้าที่จนแกเป็นม่าย แล้วถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาลูกสาวฉันจะอยู่ยังไง หรือถ้าแกยังเสียดายในยศตำแหน่งของแกอยู่ก็ทำเรื่องย้ายมาประจำการในตัวเมืองจังหวัดอื่นซะ มาทำหน้าที่อื่นที่ไม่ต้องไปจับปืนฆ่าฟันกับใครอีก ตำแหน่งทหารที่ทำงานอยู่แต่ในกรมไม่ต้องไปจับปืนน่ะก็มีตั้งหลายตำแหน่ง แกเส้นใหญ่นักไม่ใช่หรอ ใช้เส้นของแกให้มันเป็นประโยชน์สิ”

                ข้อแม้นี้ผู้กองนทีไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะได้ยิน มันเป็นข้อแม้ที่สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตทั้งชีวิตของเขาได้เลย เขาเข้าใจดีว่าพ่อก็ต้องรักก็ต้องห่วงลูกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ไม่มีใครอยากให้ลูกตัวเองเป็นอันตรายอะไรหรอก แต่ว่า...ถ้าธารธาราจะลาออกจากราชการเขาก็ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น แต่เรื่องที่จะให้เขาลาออกจากงานนี่สิ

                “ว่าไง จะลาออกหรือจะย้ายหน่วยงานมั้ย แกเป็นทหารนี่ควรตัดสินใจให้มันเด็ดขาดไวๆ หน่อย” ชลชาติทวงคำตอบในขณะที่ผู้เป็นภรรยาได้แต่มองลูกเขยอย่างเห็นใจ ถ้าเขาจะลาออกหรือย้ายมาทำตำแหน่งอื่นตนก็เสียดายฝีมือการต่อสู้ของเขานัก ทหารฝีมือดีแบบนี้ควรอยู่ปกป้องประเทศแหละดีแล้ว แต่อีกใจที่ทำให้ไม่กล้าขัดสามีก็เพราะว่าตนเป็นห่วงลูกสาว ถ้าเขาจะยังเป็นทหารพรานอยู่แบบนี้ธารธาราก็จะต้องเสี่ยงภัยไปกับเขาด้วย

                “ครับ ผมตัดสินใจได้แล้ว” ผู้กองนทีตอบแล้วก็ต้องกัดริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ก่อนจะเก็บปืนที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาให้เรียบร้อย “ถ้าคุณพ่อจะให้ผมเลือกระหว่างหน้าที่กับหัวใจ...ผมขอเลือกหน้าที่ครับ” สิ่งที่เขาเลือกทำให้ชลชาติกับศิราหันมามองหน้ากันทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขารักธารธารามากไม่ใช่หรอ รักมากและยอมได้ทุกอย่างเพื่อธารธารา แต่ทำไมพอให้เขาเลือกเขาถึงได้...

                “แกไม่ได้รักลูกฉันจริงนี่หว่า แกมันเห็นแก่ตัว!” ชลชาติลุกขึ้นยืนชี้หน้าเขาอย่างโกรธจัดขึ้นมาอีกรอบ ถึงมันจะมีปืนอยู่กับตัวแต่เขาก็ไม่กลัวมันแล้ว มันพูดแบบนี้ก็เพราะมันจะทิ้งลูกสาวเขา ใช่สิ! มันได้ลูกสาวเขาแล้วนี่แล้วมันจะไปแคร์อะไร

                “ผมไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวครับ ความเห็นแก่ตัวไม่ใช่นิสัยของทหาร แต่ถ้าผมเลือกธารานั่นต่างหากล่ะครับคือความเห็นแก่ตัว!!!” ผู้กองนทีมองหน้าชลชาตินิ่งอย่างไม่นึกเกรง พ่อตาเป็นคนบังคับให้เขาต้องเลือกเองไม่ใช่หรอ ถ้าให้เขาเลือกนี่แหละคือคำตอบ

                “ความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กของผมคือการได้เป็นทหารปกป้องประเทศชาติ แล้วนับตั้งแต่ที่ผมได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหาร โรงเรียนนายร้อยมันก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจในอุดมการณ์และปณิธานของตัวเองมากขึ้น ผมสาบานและให้คำสัตย์ต่อเสด็จพ่อ ร.5 เอาไว้ว่าจะขอเป็นทหารจนวันตาย ชีวิตนี้จะขออุทิศเพื่อประเทศชาติ จะดูแลรักษาความสงบสุขให้ประชาชนในประเทศ จะเป็นทหารที่ดีซื่อสัตย์หน้าที่ของตัวเอง จะหนักแน่นมั่นคงและกล้าหาญ ผมเกิดมาเพื่อเป็นทหารแล้วการเป็นทหารพราน หนึ่งในหน่วยของเหล่าทหารราบก็เป็นงานด้านการทหารที่ผมทำได้ดีและถนัดที่สุด เป็นทหารต้องเสียสละได้ทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตผมก็สละเพื่อประเทศชาติได้แล้วทำไมผมจะสละหัวใจของผมไม่ได้ ถ้าคุณพ่อจะว่าผมเห็นแก่ตัว ใช่ครับ ผมเห็นแก่ตัวที่เลือกที่จะทิ้งธารา แต่ผมจะไม่มีวันเห็นแก่ตัวแล้วทิ้งพี่น้องประชาชนและประเทศชาติเด็ดขาด ผมหันหลังให้ความรักได้แต่ผมหันหลังให้กับการทำหน้าที่ทหารของผมไม่ได้”

                “...ก็...ก็ไหนแกบอกว่าแกยอมทุกอย่างได้เพื่อลูกของฉันไง”

                “ครับ ผมยอมได้ทุกอย่างเพื่อธารา ยอมแม้กระทั่งให้คุณพ่อกดขี่กลั่นแกล้งผมก็ได้ แต่มีเพียงเรื่องของหน้าที่ต่อประเทศชาติเท่านั้นที่ผมยอมให้ไม่ได้ อย่าว่าแต่เรื่องแค่นี้เลยครับ สมมติว่าหากธาราเป็นคนร้ายที่กระทำผิดร้ายแรง ผมก็กล้าที่จะจับเมียตัวเองเข้าคุกเหมือนกัน”

                “แต่แกก็ไม่ต้องลาออกจากทหารก็ได้นี่ แกย้ายมาประจำอยู่หน่วยอื่นก็ได้”

                “ผมสามารถย้ายไปหน่วยไหนก็ได้ก็จริงครับ แต่ผมไม่อาจตัดใจย้ายไปได้จริงๆ ผมเป็นทหารที่ฝึกการรบมาโดยเฉพาะ จะให้ผมไปทำงานด้านเอกสารผมทำไม่เป็น อีกอย่าง...มันก็เป็นศักดิ์ศรีของผมด้วย สำหรับผมการขอย้ายจากทหารหน่วยรบไปทำหน่วยอื่นที่มันสบายกว่านี้ มีแต่พวกรักตัวกลัวตายเท่านั้นแหละที่ทำ ถ้าจะให้ผมเป็นคนขี้ขลาดขนาดนั้นผมขอเลือกที่จะตายในสนามรบจะดีกว่า”

                “พูดอย่างนี้คือแกจะทิ้งลูกสาวของฉันจริงๆ ใช่มั้ย” อะไรๆ ก็มีแต่ความรักชาติ นี่มันรักชาติมากกว่าลูกสาวของเขาอีกหรอ หัวใจของมันทำมาด้วยอะไรกันไอ้หมอนี่

                “ก็ผมไม่มีทางเลือกนี่ครับ คุณพ่อให้ผมเลือกผมก็ต้องจำใจเลือก ความจริงเรื่องระหว่างหัวใจกับหน้าที่มันสามารถอยู่คู่กันได้ แต่คุณพ่อเล่นยื่นคำขาดแบบนี้แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ จะให้ผมฉุดธาราหนี ลักพาลูกสาวเขาไปคนเขาไม่ต้องลือหรอครับว่าธาราทิ้งพ่อแม่หนีตามผู้ชาย หรือถ้าผมจะทิ้งทุกอย่างแล้วมาเป็นลูกเขยคุณพ่อที่นี่ ธาราเองแหละครับที่จะโดนคนอื่นดูถูกเอาว่าเห็นแก่ตัวบังคับให้ผัวทิ้งประเทศชาติ ทิ้งหน้าที่หนีทหารมาอยู่กับตัวเองแล้วผมก็ไม่อยากจะให้ใครมาว่าคนรักของผมแบบนี้ด้วย ที่ผมพาธารากลับมาที่บ้านก็เพื่อจะมาไหว้คุณพ่อกับคุณแม่ มาขอความรักความเมตตา มาขอเป็นลูกชายอีกคนแล้วจะได้สู่ขอธาราแต่งงานให้ถูกต้อง แต่ถ้าผมต้องได้ธารามาโดยการทรยศต่อหน้าที่และอาชีพของตัวเองแบบนี้...ผมจะไปก็ได้ครับ แล้วผมรับปากว่าจะไม่กลับมาให้คุณพ่อคุณแม่เห็นหน้าอีกตราบใดที่คุณพ่อกับคุณแม่ยังไม่ยอมรับในตัวของผม แต่ก่อนที่ผมจะไป ผมขอไปลาธาราก่อนนะครับ มันอาจจะเป็นการลาและการได้เจอกันเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตแล้วเพราะผมก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ไม่แน่นะครับ ทหารที่ถูกยิงหรือระเบิดตายรายต่อไปอาจเป็นผมก็ได้” ว่าแล้วผู้กองนทีก็สะพายกระเป๋าสัมพาระของตัวเองขึ้นไหล่ก่อนจะเดินขึ้นไปหาธารธาราบนห้องนอน ทิ้งให้ชลชาติได้แต่นิ่งอึ้งอยู่กับที่ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ผู้กองนทีไม่เหมือนลูกเขยอีกสองคนของเขา จักรภพและบวรยศนั้นยอมเขาทุกอย่าง ไม่เคยเถียงไม่เคยขัดใจเขา แต่กับผู้กองนที มีมันคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาเลย

                “ทำไมคุณทำแบบนี้คะ แล้วแบบนี้ลูกของเราจะเป็นยังไง ธารารักผู้กองมากนะ” ศิราหันมาว่าสามี ตกใจไม่น้อยเหมือนกันกับคำตอบที่ผู้กองนทีให้ ตอนนี้ผู้กองนทียอมถอยแล้ว เขายอมถอยและยอมแพ้ แต่การที่เขายอมแพ้นี่สิมันกลับจะทำให้หัวใจของลูกสาวเธอแหลกสลาย

 

                ธารธาราตื่นนอนแล้วพอดีตอนที่ผู้กองนทีเดินเข้ามาหาเธอในห้องนอน เขาแต่งกายเรียบร้อยพร้อมสำหรับการเดินทางแล้วเมื่อเดินเข้ามานั่งลงบนเตียงกับเธอ พอเธอยิ้มให้เขาก็ยื่นมือมาลูบเบาๆ ที่ข้างแก้มนวลพร้อมกับก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ ด้วย เธอจึงกุมมือของเขาเอาไว้

                “จะไปแล้วใช่มั้ยคะ ขอธาราแต่งตัวแป๊บเดียวนะ”

                “พี่มาลา”

                “มาลา...มาลาไปไหนคะ” หรือว่าเธอจะยังไม่ตื่นดีถึงได้ยินอะไรแปลกๆ แบบนี้

                “พี่มาลากลับนราธิวาสไง ธารานอนต่อเถอะนะ” มือแกร่งลูบผมของเธออย่างเอ็นดูรัก แต่ยิ่งเขาพูดแบบนี้ธารธาราก็ยิ่งไม่เข้าใจ ก็เขากับเธอจะกลับนราธิวาสพร้อมกันไม่ใช่หรอ “ส่วนเรื่องหนังสือลาออกจากราชการ คุณหมอชัชคงจะจัดการให้ ถ้าพี่เซ็นแล้วจะส่งมาให้ธาราละกัน”

                “เดี๋ยว นี่พี่นทีพูดเรื่องอะไรธาราไม่เข้าใจ ลาออกอะไรกันคะ ใครจะลาออก”

                “ก็คุณพ่อบอกว่าจะให้ธาราลาออกจากราชการนี่ พี่คุยกับท่านเข้าใจแล้ว ตอนนี้เสี่ยประกิตมันไม่กล้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับธาราแล้วล่ะนะ ธาราไม่ต้องหนีออกจากบ้านแล้ว กลับมาอยู่ที่ตราดเถอะคุณพ่อกับคุณแม่จะได้ไม่เป็นห่วง หรือถ้าอยากทำงานเป็นพยาบาลทหารก็ย้ายกลับมาเข้าหน่วยทหารพรานที่ตราดก็ได้ เดี๋ยวพี่ทำเรื่องย้ายมาให้”

                “ไม่ พี่นทีพูดเรื่องอะไร ธาราจะกลับนราธิวาสกับพี่ เราสองคนจะกลับไปด้วยกัน”

                “ไม่ได้ ธาราจะกลับไปกับพี่ไม่ได้เพราะพี่ตกลงกับคุณพ่อแล้ว ธาราจะต้องไม่ลงไปที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้อีกเด็ดขาด” ตอนนี้ธารธาราพูดอะไรแทบจะไม่ออก นี่เขาไปคุยอะไรกับพ่อของเธอ เมื่อวานแล้วก็เมื่อเช้านี้เขาปกป้องเธอ แข็งข้อกับพ่อของเธอเพื่อที่จะรั้งเธอเอาไว้กับเขา แต่พอแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็เปลี่ยนไปแล้วก็กลับคำพูด ทำไมกันล่ะ อะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจรวดเร็วแบบนี้

                “พี่นทีพูดอะไรแบบนี้ ไม่เอาธาราไม่อยู่ที่นี่ธาราจะไปกับพี่นที พี่นทีรอธาราก่อนนะธาราจะรีบแต่งตัว” ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นจะไปแต่งตัวทั้งน้ำตาคลอแต่ผู้กองนทีก็ดึงแขนเธอเอาไว้ให้กลับมานั่งลงที่เตียงอีกครั้ง

                “ธาราไปกับพี่ไม่ได้ พี่รับปากกับคุณพ่อแล้วว่าจะไม่มายุ่งกับธาราอีก พี่แค่มาลาเท่านั้นไม่ได้จะมาพาธาราไปด้วย” สิ่งที่ผู้กองนทีบอกมันทำให้ธารธาราถึงกับนิ่งอึ้งไป น้ำตาร่วงออกมาอย่างไม่รู้ตัวในขณะที่หัวใจกลับเจ็บจี๊ดขึ้นมา เธอไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย

                “จะไม่มายุ่งกับธาราอีก...หมายความว่ายังไงคะ พี่นทีจะขอเลิกกับธาราอย่างนั้นหรอ” เธอมองหน้าเขาอย่างค้นหาคำตอบจากแววตา เขาชอบล้อเล่นอยู่เรื่อย หรือเขาอาจจะกำลังอำเธออยู่กันแน่ ถ้าเขาอำแบบนี้เธอจะโกรธเขาจริงๆ ด้วย

                “ใช่ พี่จะขอเลิกกับธารา” น้ำตาของธารธารายิ่งร่วงออกมาอีก หัวใจบีบรัดจนเธอแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ขอเลิกอย่างนั้นหรอ เธอทำอะไรผิดกัน ก่อนหน้านี้เขาพยายามแทบตายที่จะขอความรักจากเธอ แต่พอเธอตอบรับคำรักของเขาเขาก็จะมาทิ้งเธออย่างง่ายดาย

                ผู้กองนทีกัดฟันและกำหมัดเอาไว้แน่นอย่างพยายามอดทนอย่างเต็มที่ ยิ่งเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดจนตัวสั่นและน่าสงสารเขาก็ยิ่งต้องอดทนเอาไว้ ใครว่าเขาจะยอมเลิกกับเธอง่ายๆ กัน เมียทั้งคนใครจะทอดทิ้งแต่เพราะพ่อตางี่เง่าที่บีบบังคับให้เขาต้องทำ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมแพ้ง่ายๆ แต่เพียงเท่านี้หรอ เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้หรอก กลศึกการรบที่ร่ำเรียนมาและจากประสบการณ์...เขาจะถอยก่อน ยอมถอยแกล้งแพ้เพื่อให้พ่อตาชะล่าใจ แล้วพอได้โอกาสเขาจะตลบคืนให้หลาบจำไปชั่วชีวิตเลย หวงนักใช่มั้ยลูกสาว ขอดีๆ แล้วไม่ให้ใช่มั้ย ถ้าเขาไม่ได้ธารธารามาเป็นเมียก็อย่ามาเรียกเขาว่าพ่อหนุ่มนักรักอีกเลย!!!

                “พี่นทีไม่รักธาราแล้วหรอคะ ธาราทำผิดอะไร พี่นทีบอกเหตุผลธาราได้มั้ย”

                “พ่อธาราให้พี่เลือกระหว่างธารากับหน้าที่ พ่อธาราอยากให้พี่เลิกเป็นทหารแล้วมาอยู่ที่นี่แบบคุณภพกับคุณยศ ถ้าธารารู้จักพี่ดีธาราจะรู้ว่าทำไมพี่ถึงเลือกหน้าที่ ไม่ใช่ธารา จำได้มั้ยที่เราเคยพูดกัน...คนที่เข้าใจในภาระหน้าที่ของพวกเราที่สุดก็คือคนที่ทำอาชีพเดียวกับเราเท่านั้น พี่คิดว่าธาราน่าจะเข้าใจพี่ที่สุด แต่ถ้าถามว่าพี่รักธาราอยู่รึเปล่า...พี่มาขอเลิกกับธาราเพราะพ่อธาราไม่อยากให้พี่มายุ่งกับธาราอีก พี่ไม่ได้มาเลิกเพราะพี่หมดรัก ธาราเจ็บแต่พี่สิเจ็บยิ่งกว่า” เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกให้เธออย่างแสนสงสาร เขาก็ไม่อยากใช้เธอเป็นเครื่องมือในการเอาคืนพ่อตาหรอก แต่ถ้าเขาไม่ทำเขาก็จะไม่ได้เธอมาเป็นของเขา

                “งั้นธาราจะไปคุยกับพ่อ ธาราจะบอกพ่อว่าธารารักพี่นที ธาราจะไปอยู่กับพี่นที”

                “ไม่ได้!!!” เขาตวาดเสียงใส่เธอ “พี่บอกพ่อธาราไปแล้วว่าพี่จะไม่มายุ่งกับธาราอีก ระหว่างหัวใจกับหน้าที่ พี่ขอเลือกหน้าที่ไม่ใช่หัวใจ ถ้าธาราทำแบบนี้ก็เท่ากับทำให้พี่ผิดคำพูดน่ะสิ ดีไม่ดีพ่อธาราจะหาว่าพี่มายุธาราอีกแล้วจะยิ่งมองพี่ในแง่ไม่ดี ตอนนี้พี่กับคุณพ่อปรับความเข้าใจกันดีแล้ว เราไม่ได้มีอะไรติดค้างกันแล้ว พี่เอาธารามาคืนให้ท่าน ตอนนี้มันหมดหน้าที่ที่พี่จะดูแลธาราแล้ว” เขาผละห่างจากเธอแล้วลุกขึ้นให้ธาราได้แต่นั่งมองทั้งน้ำตา ความรักของเธอจะจบสิ้นลงเพียงเท่านี้น่ะหรอ จบลงเพียงเพราะพ่อของเธอกีดกันไม่ให้เธอกับเขารักกัน

                “พี่นทีอย่าทิ้งธารา ธาราขอร้อง...อย่าทิ้งธารานะ” ธารธารขอร้องเขาอย่างน่าสงสารแต่ผู้กองนทีก็ไม่อยู่ฟัง เขาคว้าเป้สัมพาระขึ้นมาสะพายแล้วรีบเดินออกไปจากห้องนอนของเธออย่างไม่หันกลับมามองหลังอีกทำให้เธอยิ่งแทบจะทนไม่ไหวเพราะความเจ็บปวดจนต้องวิ่งตามเขาไป

                ผู้กองนทีเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้านซึ่งมีชลชาติกับศิรายืนคอยท่าอยู่ที่ประตูบ้าน เขาจึงเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่

                “ผมบอกเลิกธาราแล้วนะครับ  คุณพ่อ...ไม่สิ คุณชลสบายใจได้เลยนะครับ ต่อไปผมจะไม่มายุ่งกวนใจคุณชลแล้วก็ครอบครัวรวมทั้งธาราอีก”

                “เดี๋ยวสิผู้กอง ผู้กองบอกเลิกธาราจริงๆ หรอ” ศิราไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทำจริงๆ ผู้ชายคนนี้ช่างใจเด็ดอะไรแบบนี้ แล้วก่อนที่ผู้กองนทีจะทันได้ตอบอะไรธารธาราก็วิ่งลงมาจากบนบ้านแล้ว

                “พี่นที อย่าไปนะ” เธอเข้ามากอดแขนเขาเอาไว้ทั้งน้ำตา สะอื้นไห้อย่างน่าสงสารต่อหน้าพ่อกับแม่เพื่อรั้งคนรักเอาไว้ “พี่นทีรอธาราก่อนนะ ธาราจะไปกับพี่ด้วย ธารารักพี่”

                “ปล่อยผม” ผู้กองนทีดึงเธอออกจากตัวแล้วผลักเธอเบาๆ ไปทางศิรา ศิราก็เลยได้แต่กอดลูกสาวเอาไว้อย่างแสนสงสาร “ผมกับผู้หมวดเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ผมไม่ยุ่งอะไรกับผู้หมวดแล้วผู้หมวดก็อย่ามายุ่งอะไรกับผมอีก”

                “ผมทำตามที่คุณชลต้องการแล้วนะครับ ผมลาล่ะ” เขายกมือขึ้นไหว้ชลชาติกับศิราแล้วก็ปรายตามองธารธาราด้วยหางตาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเดินออกไปจากบ้านทิ้งให้ธารธาราได้แต่มองตามและร้องไห้ปานใจจะขาด

                “พี่นที...พี่นทีอย่าทิ้งธารา” ร่างบางถึงกับล้มทรุดลงไปกับพื้นเมื่อเห็นคนรักขึ้นรถแล้วขับออกไปต่อหน้าต่อตาเธอโดยที่เธอไม่อาจทำอะไรได้ ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ นี่เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหรือตัดสินใจอะไรเองเลยหรอ ตั้งแต่เด็กจนโตมาพ่อก็คอยเจ้ากี้เจ้าการสั่งให้เธอทำตามคำสั่งมาโดยตลอด มีเพียงแค่เรื่องการเรียนเท่านั้นที่พ่อของเธอไม่ได้ห้าม ส่วนเรื่องงานพ่อของเธอก็คัดค้านการเป็นทหารของเธอมาโดยตลอด เรื่องนี้เธอเข้าใจว่าพ่อคงจะเป็นห่วง แล้วเรื่องความรักล่ะ เธอจะไม่มีสิทธิ์รักใครตามความต้องการของหัวใจตัวเองเลยหรือ

                “ทำไมทำแบบนี้คะ” เธอเงยหน้าขึ้นไปมองผู้เป็นพ่อด้วยความเจ็บปวด “ธาราไม่มีสิทธิ์รักใครเลยใช่มั้ย ธารามีสิทธิ์เลือกอะไรเองได้บ้าง พ่อเห็นมั้ย...คนรักของธาราเขาทิ้งธาราไปแล้ว เขาทิ้งธาราไปเพราะพ่อให้เขาเลือกระหว่างธารากับหน้าที่ของเขา พ่อขอให้เขาเลิกเป็นทหารก็เท่ากับว่าพ่อทำลายอนาคตของเขา ทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเขา แล้วพ่อก็ทำร้ายธาราด้วย เห็นธาราเจ็บปวดแบบนี้แล้วพ่อคงพอใจแล้วใช่มั้ยคะ พ่อมีความสุขแล้วใช่มั้ยที่เห็นธารต้องเจ็บปวดแบบนี้ มีความสุขแล้วใช่มั้ยที่เห็นธาราถูกคนรักทิ้งแบบนี้” คนเป็นพ่อ พอเห็นลูกร้องไห้และเจ็บปวดแบบนี้มีหรือจะไม่สงสาร ตั้งแต่เกิดจนโตมาเขาไม่เคยเห็นลูกสาวคนเล็กจะร้องไห้หนักแบบนี้มาก่อนเลย นี่เธอรักมันมากขนาดนั้นเลยหรอชลชาติคิดอย่างเสียใจกับสิ่งที่ตนทำลงไป

ธารธาราร้องไห้จนตัวสั่นกอดผู้เป็นแม่เอาไว้ นี่เธอจะทำยังไงดี เขาทิ้งเธอไปแล้วและไม่แม้แต่จะชายตากลับมามองเธอเลยด้วยซ้ำ หัวใจของเขาทำมาจากหินผาหรืออย่างไรทำไมมันถึงได้แข็งและหนักแน่นแบบนี้

                “ธารา...พ่อขอโทษนะลูก พ่อไม่คิดว่าไอ้ผู้กองมันจะใจเด็ดกล้าได้ถึงขนาดนี้”

                “พ่อทำลายหัวใจของธารา พ่อทำให้ธาราถูกคนรักทิ้ง...พ่อใจร้าย” ธารธาราว่าผู้เป็นพ่ออย่างน้อยใจ ก่อนหน้านี้พ่อของเธอก็บอกว่าเห็นด้วยที่เสี่ยประกิตแอบลอบเข้าไปหาเธอ นี่พ่อยังจะทำให้เธอเสียคนรักไปอีกหรอ “...พ่อใจร้ายกับธาราเหลือเกิน ธาราไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ธาราจะกลับนราธิวาส ต่อให้พี่นทีไม่รักธาราแล้วแต่ธาราก็จะไม่ขออยู่ที่บ้านนี้อีกต่อไป ที่นี่มีแต่คนใจร้ายกับธารา ต่อให้ลงใต้แล้วต้องตายธาราก็ยอม ธาราจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว!” ว่าจบธารธาราก็วิ่งหนีขึ้นห้องไปทิ้งให้ผู้เป็นพ่อได้แต่น้ำตาตกใน เพราะความหวังดีกับลูก ความห่วงใยลูกมันทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน นี่เขาควรจะแก้ไขยังไงดี ผู้กองนทีก็ไปแล้วแล้วเขาจะไปตามผู้กองนทีกลับมาหาธารธาราได้ยังไง ไอ้ลูกเขยคนนี้มันกวนประสาทเขาก็จริง แต่มันก็มีอิทธิพลกับธารธารามาก เขาไม่น่าหาเรื่องไล่มันไปเลย

**************************************************************************

ผู้กองก็ใจเด็ดเกิ้น  ฮื่อออออ สงสารน้องธาราจริงๆ จะยังไงต่อล่ะเนี่ย

เรื่องนี้พ่อตาต้องได้รับบทเรียน ผู้กองจะเล่นพ่อตาคืนยังไงรอติดตามชม เด้อ!

****************************************

ปั่นทั้งคืนอย่างรีบเร่ง กลัวทุกคนรอกันนาน

เจอกันตอนหน้าจ้า จุ๊บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 624 ครั้ง

2,199 ความคิดเห็น

  1. #1564 นุชราจ้า/ยายชรา (@sanootty) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 01:32
    มานั่งรอหน้าบานผู้กองทุกวันเลยคะ
    #1564
    0
  2. #1559 นุชราจ้า/ยายชรา (@sanootty) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:07
    อ่านไปน้ำตาไหลอาบแก้มไปด้วย อินกับตัวละครจัด ขอบคุณคะ
    #1559
    0
  3. #1558 sarawan917 (@sarawan917) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 15:08
    อ่านรวดเดียว แบบไม่ได้หลับไม่ได้นอนแล้วค่ะไรท์

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ😘😘
    #1558
    0
  4. #1557 ตะวัน (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:55
    เป็นเราจะเตะ-ชัชซักทีก่อนไป
    #1557
    0
  5. #1556 noonamz (@phavinee) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:50
    ไม่พลาดที่จะไม่ติดตาม ไรท์เขียนดีทุกตอน ได้อรรถรสตามมากๆๆค่ะ 😍
    #1556
    0
  6. #1554 NooSomYupaporn (@NooSomYupaporn) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 09:15
    ชอบเนื้อเรื่องอ่ะขอบคุณมากๆค่ะไรท์ที่ทำริยายสนุกๆให้อ่าน
    #1554
    0
  7. #1553 Foamphirada (@Foamfoam2) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 05:54
    ไรท์เขียนดีมากๆเลยค่ะ จนเราร้องไห้ตามธาราเลย 😭😭
    #1553
    0
  8. #1552 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 02:31
    แง สงสารธารา
    #1552
    0
  9. #1551 tsyuii123 (@tsyuii123) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 00:46
    รอติดตามผลงาน เรื่องต่อๆไปนะคะ
    #1551
    0
  10. #1550 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 00:40

    ไรท์เขียนชื่อพ่อผิดไปช่วงหนึ่งค่ะ ตอนที่ผู้กองนทีว่า ผมไม่ได้เห็นแก่ตัว ค่ะ ลองตรวจอีกทีนะคะ

    #1550
    0
  11. #1549 tui12345 (@tui12345) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:19

    คุ้มค่าแห่งการรอคอย. หน่วงดีแท้

    สงสารธารา

    #1549
    0
  12. #1548 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:51

    แงงงงง..สงสารธาราจัง
    #1548
    0
  13. #1547 korkarok (@korkkwang) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:35
    สงสารธารา
    #1547
    0
  14. #1546 Poppylovely123 (@Poppylovely123) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:30
    หวังว่าพ่อตาจะไม่ได้ลงใต้ไปง้อลูกเขยนะงานนี้
    #1546
    0
  15. #1545 เรย์ (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 15:19

    ขอบคุณมากค่ะ รออ่านตอนต่อๆไปนะคะ สู้ๆนะคะ

    #1545
    0
  16. #1544 Pthongkrajang Thongkrajang (@pilai12345) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 12:42
    พี่ๆ พี่ทำแบบนี้ พี่ได้แต่ลูกสาวแน่ๆ แล้วจะรู้ หัวอกพ่อตา
    #1544
    0
  17. #1543 Ja_0402 (@Ja_0402) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 12:34
    อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยน๊าไรท์
    #1543
    0
  18. #1542 Picky Pictabo (@pictabo) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 12:27
    น้ำตาร่วงเลยค่ะ
    #1542
    0
  19. #1541 Sasipim3947 (@Sasipim3947) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 12:24
    ค้างงงงงง
    มาต่อเร็วๆเถอะนะไรท์จ๋าาาาา
    #1541
    0
  20. #1540 Tanapat Vasuratanaporn (@kwang2528) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:59
    สมควรโดนซะมั่ง มีแต่คนตามใจ เคยตัว เจอคนจริง เข้าจะได้เบาๆ ลงหน่อย
    #1540
    0
  21. #1539 FC พันธุ์แท้ (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:04

    พี่นที. ไม่ต้องลาออก เพียงให้ย้ายมาประจำที่จังหวัดตราดนะพี่

    ได้เป็นทหารรับใช้ชาติเช่นกัน พี่เขาใจไรผิดไปปล่าว ดราม่าชะ

    พ่อตาใจเสีย เห็นใจพ่อตาบางชิพี่นที เดี๋ยวได้ลูกสาวจะเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อ

    จะเป็นลม อารมณ์เสียได้ลูกแบบพี่นที วัยทอง อารมณ์ไม่คงที่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

    ก็สมควรที่พ่อตาไม่ปลื้ม เห็นหัวพ่อบ้างมั่ย ยอมๆเขาบาง พ่อตาแกแก่แล้ว

    #1539
    0
  22. #1538 SunantaKorboon (@SunantaKorboon) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:59
    สุดยอดจิงๆๆๆ ไร้ทสุดเท่านั้นให้เราน้ำตาไหลไม่หยุด สงสารธารา...สุดยอดผุ้กองนที เด็ดดวงมาก555
    #1538
    0
  23. #1537 Nu_ORN (@1461100042533) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:51
    โย่ๆ ผู้กองเล่นใหญ่มาก สู้นะคะธารา
    #1537
    0
  24. #1536 350112 (@350112) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:34

    ผู้กองเล่นละครเก่งนะเนี้ย55555

    #1536
    0
  25. #1535 SudawanMoonarmat (@SudawanMoonarmat) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:21
    แงงง

    ร้องให้หนักกว่าธาราก็เรานี่แหละ
    #1535
    0