ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 113 : พ่อตา VS ลูกเขย (ตอนพิเศษ 41)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 517 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

113.พ่อตา VS ลูกเขย

 

                รถยนต์คันสวยที่ผู้กองนทีเช่าขับลัดเลาะไปตามป่าสวนยาง เพราะต้องเดินทางไกลจะให้ขับรถจากนราธิวาสขึ้นมาก็คงจะไม่ไหวจึงต้องนั่งเครื่องบินมาแล้วหาเช่ารถขับเอง จังหวัดตราดเป็นอีกจังหวัดที่มีการทำสวนยางพาราเป็นจำนวนมาก นี่เขาก็ขับรถเข้ามาตามถนนสายเล็กๆ นานแล้วแต่สองข้างทางก็ยังมีแต่สวนยางอยู่เลย นี่ถ้าไม่มีเจ้าถิ่นนั่งรถมาด้วยเขาคงคิดว่าตัวเองหลงทางเสียแล้ว เวลากลางวันแท้ๆ แต่กลับวังเวงไม่น้อย

                “จะมีผีสวนยางออกมามั้ยเนี่ย” เขาอดว่าไม่ได้จนธารธาราต้องหันมามองหน้า

                “ปาก”

                “เอ้า ก็มองไปทางไหนๆ ก็มีแต่สวนยางนี่ วังเวงจะตาย นี่ถ้าไม่ติดว่าพ่อตาอยากเจอนะ”

                “จะเปลี่ยนใจกลับตอนนี้ก็ยังทันนะคะ”

                “เรื่องอะไร” คนที่ยังเข้าใจว่าพ่อตารักพ่อตาเอ็นดูก็ยังขับรถต่อไป ธารธาราเหนื่อยใจที่จะเตือนเขาแล้วก็เลยได้แต่ถอนหายใจออกมา

                พอพ้นจากสวนยางพาราก็เป็นสวนผลไม้ขนาดใหญ่อีก ฝั่งซ้ายปลูกทุเรียน ฝั่งขวาเป็นมังคุด แล้วก็ยังมีสวนเงาะ สละ ลองกองอีก แลดูอุดมสมบูรณ์มากจริงๆ ธารธาราที่ได้กลับมาที่บ้านอีกครั้งได้แต่มองสองข้างทางอย่างคิดถึง โดยเฉพาะคิดถึงน้ำพริกปูไข่ หมูชะมวงฝีมือของแม่ หวังว่าพอถึงบ้านแล้วจะได้กินข้าวก่อนเก็บศพคนแถวนี้ละกันนะ

                บ้านของธารธาราเป็นบ้านทรงไทยประยุกต์ ตัวบ้านสองชั้นสร้างด้วยปูนแต่หลังคากลับเป็นหลังคาจั่วทรงไทยโบราณและมีระเบียงกว้างทั้งชั้นบนและชั้นล่าง รอบๆ บ้านเป็นลานดินกว้าง มีเล้าเป็ดเล้าไก่อยู่ที่อีกฟากของบ้านติดกับโรงเก็บรถแทร็กเตอร์และเครื่องจักรกลทางการเกษตรอื่นๆ ดูเป็นบ้านของชาวอย่างแท้จริง วันนี้ที่บ้านแลดูเงียบๆ แปลกๆ ทุกทีจะต้องมีคนงานเก็บผลไม้มาคัดเลือกที่ศาลาริมน้ำนี่นา หรือไม่พี่เขยสองคนของเธอก็จะมาช่วยกันซ่อมดูแลรถแทร็กเตอร์ นี่หายไปไหนกันหมด ขนาดหมาเฝ้าบ้านก็ยังไม่เห่าอีก

                “บ้านน่าอยู่จัง” คนตื่นเต้นจะได้เจอพ่อตาว่าก่อนจะลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้คนรัก แต่ทว่า...ในจังหวะที่เขากำลังจะจูงมือธารธาราเข้าไปในบริเวณบ้านนั้น

                ปัง!!! เสียงปืนก็ดังขึ้น กระสุนนัดหนึ่งตกลงมาตรงหน้าเขาอย่างพอดิบพอดีทำให้ผู้กองนทีต้องรีบดึงเอาตัวธารธารมากอดเอาไว้แล้วเบี่ยงตัวมาบังพร้อมกับชักปืนของตัวเองออกมาถือเอาไว้

                “โจรขึ้นบ้านหรอธารา” เขาหันมาถามเธอ แต่ธารธาราก็ไม่แน่ใจ ก็บ้านเธอไม่เคยเงียบแบบนี้มาก่อนนี่นาเลยอดคิดตามเขาไม่ได้

                “ไม่รู้สิคะ”

                “พี่ว่าโจรแน่ๆ หึ! ไม่ต้องกลัว พี่จะปกป้องธารากับครอบครัวเอง กล้าดียังไงมาทำร้ายคนในบ้าน บ้านนี้มีลูกเขยเป็นทหารพรานเว้ย!!!” ว่าแล้วเขาปลดเซฟปืนแล้วเดินออกจากมุนซ่อมตัว แต่พอเขาเดินออกมาเสียงปืนจากฝ่ายตรงข้ามก็ดังขึ้นมาอีก ก็บ้านเลยอยู่กลางป่าสวนยางแล้วก็สวนผลไม้แบบนี้ โจรจะขึ้นก็ไม่แปลกหรอกนะ

                ปัง!!! ผู้กองนทียิงสวนแต่กระสุนก็พลาดเป้าเมื่อเขาเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ที่ข้างตัวบ้าน และไวเท่าความคิดเขารีบวิ่งเข้าไปหาไอ้โจรชั่วทันที วันนี้จะจับโจรเอาหน้ากับพ่อตาให้ได้เลย พ่อตาจะได้ปลื้มตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอกัน

                ธารธาราที่ยังหลบอยู่ที่เดิมมองตามเขาไปแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาของผู้ที่ลอบยิงเขา นั่น...ไม่ใช่แล้ว ไม่ได้การแล้ว พี่นทีอย่าเพิ่งทำอะไรเขานะ เธอรีบวิ่งตามคนรักไปที่ด้านข้างตัวบ้านทันที ซึ่งผู้กองนทีวิ่งนำไปก่อนหน้าแล้ว และเมื่อมาถึงเขาก็เห็นชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังจะยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขาแต่ผู้กองนทีก็ไวกว่ากระโดดเตะปลายกระบอกปืนอย่างแรงจนปืนลูกซองกระบอกนั้นหล่นลงไปกับพื้นพร้อมๆ กับที่เขารีบเข้าไปล็อกคออีกฝ่ายเอาไว้ทันที แต่แล้วในวินาทีที่เขากำลังจะง้างหมัดหนักๆ ขึ้นต่อยนั้น

                “พี่นทีปล่อยพ่อนะ!!!” ธารธารารีบวิ่งเข้ามาห้ามเมื่อเห็นว่าคนรักกำลังจะเล่นงานคนที่ยังถูกล็อกคอเอาไว้แน่นอยู่ แต่พอได้ยินแบบนี้ผู้กองนทีก็ถึงกับชะงักไป ว่าไงนะ...เมื่อกี้นี้ธาราว่าอะไรนะ

                “ปล่อยพ่อของธารานะคะ” ธารธาราย้ำอีก ทำให้หัวใจของผู้กองนทีหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที เหงื่อแตกพลั่กๆ เมื่อก้มลงมามองคนที่ตนล็อกคอเอาไว้อยู่ ชายร่างสูงดูมีอายุไว้หนวดดุสีหน้าท่าทางเอาเรื่อง...เวรแล้วไง!

                “พ่อหรอครับ!” จากมือที่เตรียมจะเหวี่ยงหมัดชกเต็มที่กลับเปลี่ยนมาเป็นยกมือขึ้นไหว้แทบจะในทันที แล้วพอเขาก้มศีรษะลงมาไหว้ปลายด้ามของปืนลูกซองที่เพิ่งจะถูกเก็บขึ้นมาก็ฟาดเข้ามาที่หน้าอย่างจัง

                ผลัวะ!

                “พ่ออย่า!” คราวนี้ธารธารารีบเข้าไปดึงผู้เป็นพ่อเอาไว้เมื่อเห็นว่าผู้กองนทีกำลังจะโดนเล่นงานซ้ำ ทั้งพ่อตากับว่าที่ลูกเขยได้แต่ยืนมองหน้ากัน จากที่คิดว่าจะทำดีโดยการจับโจรเพื่อเอาหน้ากับพ่อตากลับกลายเป็นว่าพยายามฆ่าพ่อตาซะอย่างนั้น

                ตอนนี้ทุกคนออกมาดูกันแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เหล่าคนงานออกมามุงดูเหตุการณ์กัน เช่นเดียวกับครอบครัวของธารธาราที่เดินออกมาจากบ้านกันทุกคนทั้งแม่ของเธอ พี่สาวทั้งสองและพี่เขยเพราะก่อนหน้านี้ ชลชาติ พ่อของเธอได้สั่งให้คนงานเข้าสวนไปให้หมดและสั่งทุกคนในครอบครัวให้อยู่แต่ในบ้าน ทุกคนต่างก็สงสัยกันว่าทำไมประมุขของบ้านถึงได้สั่งอะไรแบบนี้ ที่แท้ก็เพราะเตรียมต้อนรับว่าที่ลูกเขยนี่เอง แต่เพราะลูกเขยคนนี้ดันเป็นทหารผ่านศึกมาเยอะเขาจึงเกือบจะเผลอฆ่าพ่อตาเอา ผู้กองนทียังคงยืนพนมมือไหว้พ่อตาอย่างหวาดๆ เกิดเขาโกรธจนไม่ยกลูกสาวให้งานนี้มีหวังเปล่าเปลี่ยวขาดเมียไปชั่วชีวิตแน่ๆ อีกทั้งในใจก็ยังคงระลึกถึงนางไม้แม่ลูกทั้งสอง เพราะก่อนออกมาราชาวดีก็อวยพรขอให้เขากับธารธาราสมหวังในรักและได้แต่งงานกันเร็วๆ นางไม้อวยพรมาแบบนี้เขาคงไม่กินแห้วอีกแน่ๆ

                “ธารา กลับมาแล้วหรอลูก” ศิรา ผู้เป็นแม่ของธารธารารีบเข้ามากอดลูกสาวเพราะข่าวคราวทางใต้ของเธอนั้นไม่สู้ดีเอาเสียเลย แต่เห็นลูกกลับมาหาอย่างปลอดภัยแบบนี้ก็ค่อยเบาใจหน่อย ชลชาติจึงปรายตามามองทางลูกสาว ก่อนจะหันมามองทางไอ้ว่าที่ลูกเขยตัวดี ที่วันก่อนมันโทรมาอ้างตัวว่าเป็นลูกเขยของเขาและอยากจะมาหามันก็กล้ามากพอแล้ว เขาไม่คิดเลยว่ามันจะกล้าถึงกับชักปืนออกมายิงตอบโต้กับเขาแล้วก็เล่นงานเขาคืนแบบนี้ หน้าตาหล่อเหลา ท่าทางสง่างามดีแต่เหมือนจะอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว มือมันยกขึ้นพนมไหว้เขาหากแต่สายตากลับแน่วแน่ไม่หวาดกลัวอะไร คนประเภทนี้เขาเกลียดนักล่ะ

                “ธาราเข้าบ้านไป แม่เขาเป็นห่วง” ปากก็บอกลูกสาว แต่สายตากับปืนนี้ยังคงเล็งมาที่ลูกเขยอยู่ “ส่วนแก มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น” ทุกคนพากันเงียบกริบ จักรภพและบวรยศสองเขยของบ้านนี้เลยได้แต่มองผู้กองนทีอย่างเห็นใจและเข้าใจ เพราะกว่าพวกตนจะมาเป็นเขยของบ้านนี้ได้ก็โดนมาไม่ใช่น้อยเหมือนกัน

                “พ่อคะ นี่พี่นทีคนรักของธาราค่ะ” ธารธาราที่คลายกอดจากแม่แล้วรีบเดินเข้าไปหาคนรัก ผู้กองนทีเลยยกมือขึ้นไหว้พ่อตากับแม่ยายอีกครั้ง

                “สวัสดีครับ ผมร้อยเอกนที นาคฤทธิ์ เป็น...”

                “บ้านนี้ไม่ชอบทหาร” ผู้กองนทีถึงกับสะอึกไปอีกรอบ เขายังแนะนำตัวเองไม่ทันเสร็จเลย

                “ไม่ชอบทหาร แต่ลูกสาวคุณพ่อก็เป็นทหารนะครับ”

                “ใครพ่อมึง!!!” ปลายกระบอกปืนจ่อมาทางผู้กองนทีอีกครั้งแต่เขาก็ไม่ได้กลัวแล้วก็หลบ อาวุธปืนนั้นเขารู้จักดีและคุ้นชินแล้ว ปืนไม่มีลูกของพ่อตาเขาจะกลัวไปทำไม

                “เออ...คุณพ่อใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เมื่อกี้นี้ผมต้องขอโทษด้วยที่ชักปืนออกมายิงตอบคุณพ่อ ก็ผมไม่ทราบนี่ครับว่าคุณพ่อจะชอบความตื่นเต้นต้อนรับผมแบบนี้ ผมก็นึกว่าโจรขึ้นบ้านซะอีกก็เลยกะว่าจะจับโจรเอาหน้ากับคุณพ่อซักหน่อย ผมไม่ทราบจริงๆ ครับว่าคุณพ่อจะเป็นโจรซะเอง นี่ดีนะครับที่ปืนพลาดเป้า ไม่อย่างนั้นผมคงได้ไปไหว้คุณพ่อที่วัดแล้ว”

                “ฮะ! อะ...ไอ้..ไอ้...” ชลชาติยกมือขึ้นชี้หน้าลูกเขยอย่างโกรธสุดๆ โกรธจนไม่รู้จะด่ามันยังไงดี ขนาดปืนของเขาจ่อหน้ามันอยู่อย่างนี้มันยังจะกล้ามาพูดแบบนี้อีกหรอ

                “มึงออกจากบ้านกูไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!” เสียงที่แผดลั่นขึ้นมาทำเอาเหล่าคนงานตกใจกลัวไปตามๆ กัน ส่วนลูกเขยอีกสองคนนั้นรีบวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังเมียของตัวเองแล้ว ผู้กองนทียังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าเพราะเคยถูกกดดันจากการฝึกทหารมาหลายปีหรือเพราะใจมันกล้ากันแน่ทำให้เขาไม่ได้รู้สึกกลัวพ่อตาเลยแม้แต่น้อย ก็แค่คนแก่หวงลูกสาว ถูกเขากวนประสาทไปแบบนั้นจะฉุนจัดก็ไม่แปลก

                “คุณพ่ออยากเจอผมไม่ใช่หรอครับ ตอนที่ผมโทรมาหาคุณพ่อยังดีใจที่จะได้เจอผมอยู่เลย”

                “กูหลอกมึงมาฆ่ายังไงล่ะ”

                “อ้าว แล้วถ้าฆ่าผมตายคุณพ่อก็ต้องติดคุกนะครับ พอคุณพ่อติดคุกแล้วต่อไปใครกันจะดูแลคุณแม่ คุณแม่ยังสาวยังสวยอยู่เลย ไม่กลัวคุณแม่มีแฟนใหม่หรอครับ ลูกสาวทั้งสามคนก็สวยๆ ทั้งนั้นใครจะอยู่ปกป้องดูแล หรือถ้าสมมติว่าลูกเขยอีกสองคนตบตีรังแกลูกสาวคุณพ่อล่ะครับ ฆ่าผมตายมันไม่คุ้มกันเลยนะครับคุณพ่อ ทั้งบ้านทั้งสวนผลไม้ สวนยางนี่อีก ใครจะดูแลต่อไป” ชลชาติเป็นฝ่ายที่ต้องคิดหนักบ้าง เออ ที่มันพูดมาก็ถูก ถ้าเขาฆ่ามันตายแล้วเขาติดคุก แล้วต่อไปใครจะดูแลลูกเมียของเขากัน

                “คุณพ่อสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะนะครับ ใจเย็นๆ ครับค่อยๆ คุยกัน เออ...เข้าบ้านกันดีกว่านะครับ ไปครับทุกคน เข้าบ้านกัน” ว่าแล้วก็ชวนทุกคนเข้าบ้านราวกับว่าเป็นบ้านของเขาเองจนศิรา ว่าที่แม่ยายของเขาหลุดหัวเราะออกมา ไม่คิดว่าจะมีลูกเขยคนไหนใจกล้ามากขนาดนี้

                “มึงไม่ต้องมาทำเป็นอวดดี นี่บ้านกู”

                “ครับ” แน่สิ ก็ต้องบ้านของคุณพ่ออยู่แล้ว

                “กูไม่ต้อนรับมึง แล้วมึงก็อย่าคิดว่ากูจะยกลูกสาวให้ ธาราเขามีคนที่คู่ควรที่กูจะให้แต่งงานด้วยอยู่แล้ว น้ำหน้าอย่างมึงหรอใครจะไปเอา”

                “แล้วน้ำหน้าอย่างผมมันทำไมหรอครับ” เขาถามกลับในทันทีจนธารธาราต้องรีบดึงเขาเอาไว้ ลูกเขยสองคนได้แต่มองผู้กองหนุ่มอย่างเอาใจช่วย แหมไอ้หนุ่มนี่ มันช่างกล้าจริงๆ

                “ถามแบบนี้มึงจะมีเรื่องกับกูใช่มั้ย”

                “ใครจะกล้ามีเรื่องกับคุณพ่อล่ะครับ ผมก็แค่สงสัยว่าน้ำหน้าอย่างผมมันทำไมหรอครับ ทำไมถึงไม่มีใครอยากเอา ก่อนจะพูดแบบนี้คุณพ่อลองถามลูกสาวคุณพ่อก่อนสิครับว่าอยากเอาผมรึเปล่า” พูดไปอย่างหน้ามึนๆ ซื่อๆ แต่คนได้ฟังนี่สิกลับหัวหมุนไปตามๆ กันกับคำพูดสองแง่สองง่าม ธารธาราจิกเล็กไปบนแขนของเขาทันที ตาบ้านี่! พูดอะไรแบบนั้นออกมากัน

                “พ่อคะ คุยกันดีๆ ก่อนนะ พี่นทีเขาเป็นคนดีนะคะแล้วธาราก็รักเขา”

                “นั่นไงครับ ลูกสาวคุณพ่ออยากเอาผม”

                “พี่นที!” ธารธาราหันมาทำหน้าดุใส่เขา เธอพยายามจะทำให้เรื่องทุกอย่างมันดีขึ้นแต่เขาสิกลับทำให้ทุกอย่างมันยิ่งไปกันใหญ่ นี่ชีวิตนี้เขาเคยกลัวอะไรรึเปล่าเนี่ย “เลิกกวนประสาทพ่อธาราได้แล้ว ทำตัวแบบนี้คุณพ่อจะรักได้ยังไง” พอเธอว่าเขาก็รีบยกมือขึ้นไหว้พ่อตาอีกครั้ง

                “ถ้าผมล่วงเกินคุณพ่อผมก็ต้องขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะก่อกวนหรือหาเรื่อง ผมเป็นคนตรงๆ ผมรักลูกสาวคุณพ่อมาก ผมอยากเป็นลูกเขยบ้านนี้ ความจริงเราสองคนทำงานอยู่ด้วยกันที่นราธิวาสห่างไกลพ่อแม่ เราสองคนรักกันมากจะอยู่ด้วยกันแบบคู่รักหรือผัวเมียยังไงก็ได้ แต่เพราะผมยังคิดถึงคุณพ่อคุณแม่อยู่ อยากได้ลูกสาวเขามาเป็นเมียก็ควรจะเข้ามากราบพ่อกับแม่เขา มาขออนุญาต มาขอลูกสาวเขามาเป็นเมียให้มันถูกต้อง ผมก็หวังว่าคุณพ่อจะเมตตาแล้ววันหน้าผมจะให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราวครับ”

                “กูไม่ยกให้” พูดมาตั้งยืดยาวพ่อตากลับตอบมาแค่สี่พยางค์เนี่ยนะ

                “ก็อย่างที่กูบอก ธาราเขามีคนที่คู่ควรกว่ามึงอยู่แล้ว กูจะให้ธาราแต่งงานกับเขาไม่ใช่มึงแล้วมึงก็อย่าหวังว่าจะได้ลูกกูเพราะกูจะไม่ให้ธารากลับไปที่นราธิวาสอีก ลาออกจากการเป็นทหารซะแล้วกลับมาอยู่ที่บ้านกับพ่อ! พ่อจะไม่ยอมให้แกกลับไปเสี่ยงชีวิตที่นั่นอีกแล้ว!!!” คราวนี้ธารธาราถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อผู้เป็นพ่อชี้หน้าสั่งมาแบบนี้ แต่ก่อนที่จะมีใครทันได้พูดอะไรออกมาก็มีรถสองคันแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านข้างๆ รถของผู้กองนที ผู้ที่ลงมาจากรถเป็นชายฉกรรจ์จำนวนแปดคนที่เหมือนกับมาเพื่อคุ้มกันใครสักคนก่อนที่จะปรากฏร่างท้วมของชายแลดูมีอายุ อายุน่าจะน้อยกว่าพ่อของธารธาราแค่ไม่กี่ปี ที่มือและคอเต็มไปด้วยสร้อยคอทองคำหลายเส้น หน้าตาแลดูมีสง่าราศีแต่แววตาพริ้งพราวอย่างคนเจ้าชู้ ซึ่งพอเขามาท่าทีของชลชาติก็ดูเปลี่ยนไปหันไปยิ้มแย้มกับผู้ที่มาใหม่ทันที

                “อ้าว มาแล้วหรอครับเสี่ย สวัสดีครับ” ยิ้มแย้มไม่พอยังยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่ายอีก แล้วครอบครัวของธารธาราก็ดูจะให้ความเคารพเขามากด้วย

                “คุณอาหรอ หรือ อบต.จะมาหาเสียงเลือกตั้งสมัยหน้า” ผู้กองนทีก้มลงมาถามธารธาราอย่างสงสัย

                “เสี่ยประกิต คนที่พ่อจะให้ธาราแต่งงานด้วยค่ะ” พอเธอตอบ ผู้กองนทีที่กำลังจะยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่ายก็เอามือลงทันทีแล้วชักสีหน้าเซ็งๆ ออกมา นัดเขามาฆ่าแล้วยังนัดคู่แข่งมาข่มเขาอีก

 

 

                เพราะเสี่ยประกิตมาทำให้ทางบ้านของธารธาราต้องต้อนรับเป็นอย่างดี ธารธาราจึงพาผู้กองนทีเข้าไปในบ้านด้วย ผู้กองนทีไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากนั่งมองอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ ไม่เข้าใจว่าพ่อของธารธาราคิดอะไรอยู่ถึงจะให้ลูกสาวไปแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อแบบนี้ ดูจากการแต่งกายและมีลูกน้องมาคอยอารักษ์ขาแบบนี้คาดว่าคงจะรวยและมีอำนาจอยู่ไม่น้อย ลูกเขยสองคนแรกหน่วยก้านดีและเป็นมิตรกับเขามาก คาดว่าน่าจะไม่ใช่คนร่ำรวยหรือลูกคนดัง แต่น่าจะได้เข้ามาเป็นเขยของบ้านนี้เพราะความขยันและความดีมากกว่า หรือว่า...อาจเป็นเพราะลูกเขยสองคนแรกไม่ใช่คนรวยมีอำนาจ ธารธาราที่เป็นลูกสาวคนเล็กและพ่อกับแม่หวงมากที่สุดเลยถูกคาดหวังอยากให้แต่งงานกับผู้ชายที่ดีกว่าพี่เขยทั้งสอง บ้านนี้ลูกสาวสวยทุกคนอย่างที่หมอชัชพลว่า ยิ่งลูกสาวคนเล็กยิ่งสวยเกินหน้าเกินตาพี่สาวเธอก็เลยถูกพ่อกับแม่คาดหวังอย่างสุดๆ

                “พอคุณชลบอกผมว่าวันนี้น้องธาราจะกลับมาบ้านผมก็รีบมา ซื้อข้าวของมาฝากน้องธาราเยอะแยะมากมายเลยล่ะครับ” เสี่ยประกิตบอกแล้วหันไปพยักหน้าบอกให้ลูกน้องหอบหิ้วข้าวของมากมายมากำนัลแด่หญิงสาวทั้งชุดเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง เครื่องเพชรเครื่องทอง นี่ของฝากหรือสินสอดทองหมั้นกันล่ะเนี่ย ผู้กองนทีคิด ในขณะที่ชลชาติหันมามองหน้าเขาอย่างเย้ยๆ ประมาณว่าแล้วเขาล่ะมีอะไรมาแข่งกับเสี่ยประกิต ผู้กองนทีก็เลยได้แต่หันมามองถุงขนมนมเนยของฝากจากเมืองตากของตน ตอนแรกว่าจะซื้อผลไม้มา แต่บ้านนี้เขาทำสวนผลไม้เลยคิดว่าเอาของฝากที่เป็นของขึ้นชื่อของบ้านเกิดมาน่าจะดีกว่า แล้วของฝากทุกอย่างก็ซื้อหามาด้วยใจ ถึงเขาจะเกรียนกับพ่อตาไปบ้างแต่ความเคารพในฐานะพ่อของคนรักเขาก็ยังให้ความเคารพอยู่มากล้น ขนาดพ่อกับแม่ของตันหยงเขายังดูแลเป็นอย่างดี หากพ่อกับแม่ของธารธารายอมเปิดใจให้เขาบ้าง เขาจะทำให้พวกท่านได้รู้เลยว่าพวกท่านคิดถูกแล้วที่เลือกเขามาเป็นลูกเขย เขาทำให้พ่อกับแม่ของตันหยงรักเขาและมองเขาเสมือนลูกชายแท้ๆ ได้ แล้วทำไมเขาจะทำให้คนบ้านนี้รักเขาบ้างไม่ได้

                “ธาราคงดีใจครับที่ได้ของฝากมากมายแบบนี้ นี่กลับบ้านมาผมก็ว่าจะให้เขาลาออกจากงานที่นราฯ แล้วกลับมาอยู่บ้านดีกว่า ให้เป็นแม่บ้านแม่เรือนสมกับเป็นผู้หญิงหน่อย ตอนแรกบอกว่าจะเรียนพยาบาล ผมก็เห็นดีด้วย แต่ที่ไหนได้ใครจะไปรู้ครับว่าจะเป็นพยาบาลทหาร แทนที่จะได้รักษาดูแลคนไข้กลับต้องไปจับปืนวิ่งไล่ยิงกับไอ้พวกผู้ร้าย เกือบตายมาก็บ่อยครั้ง” ชลชาติอดบ่นลูกสาวไม่ได้ เพราะตอนนี้ธารธาราขึ้นไปบนห้องนอนแล้ว ส่วนแม่และพี่สาวเหมือนจะอยู่ในครัวเตรียมอาหารมาต้อนรับแขก

                “คุณชลไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ แต่งงานกันเมื่อไหร่ผมจะไม่ให้น้องธาราต้องลำบากเลย จะให้อยู่บ้านเป็นคุณนายมีคนคอยรับใช้มากมาย เงินทองก็จะไม่ให้ขาดมือ อยากได้อะไรก็ต้องได้ครับ” เสี่ยประกิตว่าอย่างเอาใจว่าที่พ่อตาผู้กองนทีก็เลยเบะปากใส่

                “เป็นง่อยกันพอดี” เขาว่าออกมาจนพี่เขยของธารธาราที่นั่งอยู่เป็นเพื่อนหลุดหัวเราะ แหม ไอ้น้องเขยคนสุดท้องนี่มันช่างกล้าจริงๆ จักรภพและบวรยศเริ่มจะเป็นแฟนคลับน้องเขยคนสุดท้องนี่แล้ว ผู้กองนทียังเก่งกว่าพวกเขาที่กล้าท้าทายพ่อตา อย่างพวกเขานี่ถูกพ่อตาข่มใส่ตลอด ถ้าไม่ติดว่ารักลูกสาวเขาและมีลูกด้วยกันพ่อตาคงไล่ออกจากบ้านนานแล้วล่ะ ตอนแรกคิดว่าพอแต่งงานแล้วจะได้พาเมียไปอยู่ที่บ้านตัวเอง แต่พ่อตากลับยื่นคำขาดมาว่าถ้าแต่งงานแล้วต้องมาอยู่มาช่วยงานที่บ้านเท่านั้น ห้ามพาลูกสาวออกไปจากบ้านนี้เด็ดขาด ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องแต่งงานกัน ด้วยเหตุนี้พวกตนที่รักเมียมากเลยไม่มีทางเลือก ขอแค่ได้อยู่กับเมียถ้าจะต้องมาอยู่ที่นี่ก็ต้องยอม ดีหน่อยที่พ่อตาแบ่งบ้านแบ่งที่ดินให้โดยให้พวกเขาไปอยู่ที่บ้านอีกหลังแต่ในพื้นที่ที่ดินเดียวกัน พวกเขาเลยไม่ต้องทนอึดอัดกับพ่อตาขาโหดให้มาก

                “แกว่าอะไรนะเมื่อกี้นี้” ชลชาติหันมาทางผู้กองนที สองเขยที่นั่งหัวเราะอยู่เลยหยุดหัวเราะแทบจะในทันทีแล้วก็พากันลุกขึ้น

                “พ่อครับ พวกผมมีงานค้างอยู่ ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ” สองเขยว่าและตบไหล่ผู้กองนทีอย่างให้กำลังใจก่อนจะชิ่งหนีกัน พวกเขาเองก็ไม่ค่อยอยากจะมีเรื่องกับพ่อตาให้มากหรอก อะไรยอมได้ก็ยอมไป ไหนๆ ก็ไม่ได้เจอหน้ากันทุกวันอยู่แล้ว กลับบ้านไปก็อยู่กับลูกกับเมียพ่อตาหรือจะมาหาเรื่องอะไรได้

                ผู้กองนทีมองสองเขยที่ชิ่งหนีไปแล้วก็ต้องส่ายหน้าให้ ท่าทางพวกเขาดูจะอึกอัดกับพ่อตาขาโหดอยู่ไม่น้อย ถ้าแต่งงานมาเป็นเขยบ้านนี้แล้วเขาจะต้องเป็นแบบนี้หรอ หึ! ถ้าพ่อตาไม่มีเหตุผลเขาก็จะปีนเกลียวให้ดู เขาจะมาเป็นเขย เป็นผัวของลูกสาวบ้านนี้นะไม่ใช่มาเป็นที่รองมือรองเท้าใคร

                “เปล่าครับ ไม่ได้ว่าอะไร”

                “ฉันได้ยินว่าอะไรง่อยๆ นี่แหละ” ชลชาติคาดคั้นอีก ผู้กองนทีก็เลยหันมามองทางเสี่ยประกิต

                “อ๋อ ผมได้ฟังที่คุณอาท่านนี้บอกว่าจะให้ธาราอยู่อย่างคุณนายมีคนคอยรับใช้น่ะครับ ท่าทางจะอยู่สบายมากก็เลยเกรงว่าธาราอาจเป็นง่อยเอา”

                “แกเรียกใครว่าอา!” เสี่ยประกิตมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ส่วนลูกน้องของเสี่ยประกิตเองก็มองเขาแบบพร้อมบวกได้เต็มที่ ไอ้พวกนักเลงกระจอง ผู้ร้ายระดับชาติเขาก็ไล่ฆ่ามาแล้ว เอาลูกน้องมาเยอะคิดหรอว่าจะข่มเขาได้ คนอย่างเขาถ้าไม่แน่จริงไม่กล้าขนาดนี้หรอก เพื่อนพี่น้องของเขาแต่ละคนใช่คนธรรมดาๆ เสียที่ไหนกัน แค่โทรหากริ๊งเดียวจะเอาพวกมาถล่มที่นี่ก็ยังได้

                “ไม่ให้เรียกว่าอาแล้วจะเรียกว่าอะไรแก่คราวนี้แล้ว จะเรียกลุงก็ยังเกรงใจอยู่ โถ แก่ปูนนี้แล้วอยากได้เมียเด็ก มีแรงทำหรอครับคุณอา กลัวแต่จะหัวใจวายคาห้องหอเพราะสู้แรงไวอาก้าไม่ไหวน่ะสิครับ”

                “มึง ไอ้เด็กอวดดี!!!” เสี่ยประกิตตบโต๊ะหน้าโซฟาอย่างแรงแล้วลุกขึ้นยืนชี้หน้าเขา โกรธจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัวผู้กองนทีก็เลยเอกเขนกไปกับโซฟาอย่างสบายๆ

                “เรียกเด็กมันก็ยังไงๆ อยู่นะครับ เพราะผมน่ะก็ไม่ใช่เด็กรุ่นๆ แล้ว”

                “มึงเป็นใคร กล้าดียังไงมาอวดดีกับกู!

                “อ้อ ต้องขอประทานโทษนะครับที่ผมลืมแนะนำตัว” คราวนี้ผู้กองนทีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ผมร้อยเอกนที นาคฤทธิ์ เป็นผู้บังคับกองร้อยทหารพราน ประจำกรมทหารพรานที่ 46 จังหวัดนราธิวาส ผมไม่ได้อวดดีอะไรกับเสี่ยหรอกนะครับ เพราะคนที่ผมจะอวดดีด้วยล้วนแต่เป็นพวกผู้ร้ายข้ามชาติ พ่อค้ายาเครือข่ายใหญ่แถบชายแดน โจรแบ่งแยกดินแดนแล้วก็พวกผู้ก่อการร้ายอื่นๆ ส่วนพวกนักเลงหัวไม้กระจอกๆ ผมไม่เสียเวลาเล่นด้วยหรอกมันเสียศักดิ์ศรีทหารอย่างผม”

                “มึงคิดว่ามึงแน่นักหรอ! มึงรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร ทั้งอำเภอนี้ใครๆ ต่างก็เคารพกูแม้แต่นายอำเภอก็ด้วย!

                “ผมไม่รู้หรอกครับว่าเสี่ยเป็นใคร เพราะคนที่ผมรู้จักล้วนแต่เป็นนายทหาร ตำรวจยศใหญ่ๆ แนวหน้าของประเทศ ส่วนนักการเมืองท้องถิ่นนั้น...ข่มขวัญผมไม่ได้หรอก เอาไว้ยศใหญ่ระดับนายพลก่อนแล้วค่อยมาข่มผม” ว่าแล้วก็กลับมานั่งเอกเขนกบนโซฟาต่อ เสี่ยประกิตที่ไม่อาจข่มขวัญเขาได้แล้วก็เลยกระแทกตัวนั่งลงตามให้ชลชาติได้แต่มองทั้งสองฝ่ายอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ไอ้ผู้กองนี่มันคิดว่ามันใหญ่แค่ไหนกัน

                “ถ้าผมแต่งงานกับน้องธารานะคุณชล ผมจะจัดงานให้ใหญ่เป็นงานระดับจังหวัดเลย แม้แต่ผู้ว่าราชการจังหวัดก็จะต้องมางานผม ไอ้ทหารกระจอกนี่มันทำแบบผมไม่ได้หรอก!!!” เสี่ยประกิตหาเรื่องมาข่มขวัญผู้กองนทีอีกจนได้ ชลชาติก็เลยหันมายิ้มเยาะเขาเพราะคิดว่าคนอย่างผู้กองนทีคงทำแบบนี้ไม่ได้

                “ผมไม่มีปัญญาจัดงานแต่งที่ใหญ่แบบเสี่ยได้หรอกครับ” พอผู้กองนทีว่าแบบนี้ ทั้งเสี่ยประกิตและชลชาติต่างก็ยิ้มเยาะเขาออกมาอีกรวมถึงลูกน้องของเสี่ยประกิตก็ยังหัวเราะเยาะเขาออกมาด้วย

                “แต่งานแต่งของผมจะไม่ทำให้ธาราน้อยหน้าใครทั้งนั้นเพราะผู้ใหญ่ฝ่ายของผมจะเป็นถึงท่านนายพลปภพ สุววรณเวช นายทหารผู้ใหญ่ที่ทุกเหล่าทัพต่างก็ให้ความเคารพ งานของผมจะมีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทหารตำรวจมากมายมาร่วมงาน ทั้งทัพบก ทัพเรือ ทัพอากาศแล้วก็ตำรวจ ธาราจะได้เข้าพิธีลอดซุ้มกระบี่นายร้อย พิธีที่ทรงเกียรติที่ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะมีได้ ต่อให้เสี่ยจะรวยล้นฟ้าแค่ไหนก็ไม่สามารถพาธาราเข้าพิธีลอดซุ้มกระบี่ได้เหมือนผม นายทหารตำรวจที่มากด้วยเกียรติหลายนายจะพร้อมใจกันชูกระบี่ของตัวเองขึ้นเพื่อให้ผมได้พาธาราเดินลอดไป ทุกคนจะชื่นชมและให้เกียรติธารา พร้อมใจต้อนรับธาราสู่การเป็นภรรยานายทหาร เป็นเมียของนักรบผู้ปกป้องประเทศนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะเกิดขึ้นได้กับผู้หญิงทุกคนนะครับ ผมยอมรับว่าผมอาจจะไม่ได้รวยเท่าเสี่ย แต่ผมก็สามารถทำให้ธาราเป็นผู้หญิงคนพิเศษที่นายทหารตำรวจผู้มีเกียรติของประเทศยอมรับและยกย่องได้ แล้วงานแต่งที่เสี่ยว่า มีท่านผู้ว่ามาร่วมงานแล้วจะยังไง แขกที่มาร่วมงานเขาจะมองธารายังไง คงได้เอาไปนินทากันทั้งจังหวัดล่ะไม่ว่าธาราแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อเพราะความรวย คุณพ่อคิดดูดีๆ นะครับว่าอยากให้ลูกสาวเป็นขี้ปากของคนทั้งจังหวัดหรืออยากให้ลูกสาวได้รับเกียรติการชื่นชมจากนายทหารตำรวจยศใหญ่ของประเทศ และที่สำคัญ...คุณพ่ออยากได้หน้าที่มีลูกเขยรวยหรือคุณพ่ออยากจะให้ลูกสาวที่คุณพ่อรักมีความสุขกับสิ่งที่เขาเลือกกันแน่”

                ถูกเด็กมันหักหน้าแบบนี้เสี่ยประกิตก็ยิ่งแค้นใจผู้กองหนุ่มมาก หนอย... ทำมาเป็นคุยโม้อ้างชื่อนายทหารชั้นผู้ใหญ่ของประเทศข่มเขา ตัวเองเป็นแค่ไอ้ทหารชายแดนคิดว่าจะเทียบชั้นกับเขาได้รึไง ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นจนอยากจะสั่งลูกน้องให้ยำไอ้ผู้กองนี่นัก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้จัดการเล่นงานอีกฝ่ายให้หายแค้นเลยธารธาราก็เดินลงมาจากบ้านเสียก่อน จากสีหน้าโกรธจัดเมื่อครู่นี้ก็รีบปั้นหน้ายิ้มให้หญิงสาวทันที

                “น้องธารามาแล้วหรอ” เขารีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับหยิบกล่องแหวนเพชรขึ้นมาอวดให้เธอดู “พี่มีของมาฝากน้องธาราเยอะเลยนะ แหวนเพชรสวยๆ ก็มี”

                ธารธารามองแหวนเพชรวงสวยโดยมีผู้เป็นพ่อพยักหน้าหน้าบอกให้เธอรับของฝากจากเสี่ยประกิต ธารธาราจึงยิ้มให้เสี่ยประกิตอย่างรักษามารยาท

                “ขอโทษนะคะเสี่ย ฉันเป็นทหารต้องจับปืนตลอดคงไม่สะดวกกับการใส่แหวนหรอกค่ะ อีกอย่าง...นิ้วที่มีเอาไว้ใส่แหวนตอนนี้ก็ไม่ว่างแล้ว” เธอชูมือข้างซ้ายให้เสี่ยประกิตดูซึ่งที่นิ้วนางของเธอมีแหวนญาติ จปร. สวมเอาไว้อยู่ ผู้กองนทีก็เลยหัวเราะออกมาอย่างเป็นต่อ ก่อนที่ธารธาราจะเดินเข้ามานั่งลงข้างเขา

                “พี่นที ธาราจัดห้องนอนให้แล้วค่ะ พี่นทีจะไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนมั้ยคะแล้วเดี๋ยวค่อยลงมาทานข้าวกัน”

                “ไม่เห็นต้องลำบากจัดห้องนอนให้พี่เลย ตอนอยู่บ้านพี่เราสองคนก็นอนห้องเดียวกันอยู่แล้ว เดี๋ยวคืนนี้พี่นอนห้องธาราก็ได้พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้ากลับนราฯ กัน” ผู้กองนทีเอื้อมแขนมากอดรอบเอวบางอย่างไม่เกรงใจพ่อตาและทำให้เสี่ยประกิตเงิบไปทีเดียว ส่วนชลชาติยังอึ้งไม่หายที่เห็นลูกสาวสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ไหนจะเรื่องที่เธอพูดคุยกับผู้กองนทีอีก นี่นอนห้องเดียวกันแล้วอย่างนั้นหรอ

                “ธารา นี่มันหมายความว่ายังไงกัน นี่แกกับมัน...”

                “ครับ เราสองคนเป็นผัวเมียกันแล้ว” ผู้กองนทีเป็นฝ่ายตอบพ่อตาแทนยิ่งทำให้เสี่ยประกิตเงิบเข้าไปใหญ่ “ก่อนหน้าที่เราจะมาที่นี่ผมพาธาราไปไหว้พ่อกับแม่ของผมที่ตากมา ผมรู้ครับว่าการอยู่ด้วยกันก่อนแต่งมันผิด แต่เราสองคนก็ไม่ใช่อายุน้อยๆ กันแล้ว เราโตพอที่จะมีความรับผิดชอบ มีหน้าที่การงานที่มั่นคงแล้วและผมอยากมีครอบครัว ตอนนี้ผมมีธาราเป็นเมียแล้วต่อไปก็คงต้องมีลูก คุณพ่ออย่าตำหนิธาราเลยนะครับ เป็นผมเองที่ใจร้อนอยู่ฝ่ายเดียว เพื่อนๆ ผมมีลูกมีเมียกันหมดแล้วผมเองก็อยากจะมีบ้าง”

                “พี่นที” ธารธาราเงยหน้าขึ้นมองคนรักทันทีเพราะสิ่งที่เขาพูดมามันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด จริงอยู่ที่ตอนไปบ้านของเขาเธอกับเขานอนร่วมห้องกันแล้วแต่เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรเธอและเพราะเธอเป็นรอบเดือนด้วยเขากับเธอจึงเพียงแค่นอนกอดกันเท่านั้น

                “ก็บอกความจริงทุกคนไปสิว่าธาราเป็นเมียพี่ เรื่องอะไรจะไปเงียบแล้วปล่อยให้พ่อจับธาราคลุมถุงชนกับคนแก่คราวพ่อแบบนี้ เราเป็นผัวเมียกันมานานแล้วนะเกิดธาราถูกจับคลุมถุงชนโดยที่ในท้องมีลูกของพี่อยู่จะว่ายังไง” ผู้กองนทีพูดเป็นตุเป็นตะก่อนจะหันมาทางเสี่ยประกิตอีกครั้ง “เสี่ยอยากได้ของที่ผมกินแล้วกับของแถมคือลูกในท้องของผมไปหรอ”

                “นี่แกท้องหรอธารา!” ชลชาติตวาดว่าขึ้นธารธาราก็เลยรีบส่ายหน้าตอบ จะบอกได้ยังไงว่าท้องก็ก่อนหน้านี้เธอยังไปขอผ้าอนามัยจากพี่สาวมาอยู่เลย

                “เปล่าค่ะ ธารายังไม่ได้ท้อง”

                “แต่ต่อไปก็ไม่แน่ครับคุณพ่อผมเร่งปั๊มอยู่ทุกคืน เดี๋ยวอีกไม่นานก็ท้องชัวร์ๆ” ผู้กองนทีสวนขึ้นมาอีก บรรยากาศในห้องรับแขกก็เลยไม่สู้ดี ธารธาราไม่รู้จะทำยังไงแล้วก็เลยไหลไปตามน้ำ เอาวะ! ยอมรับว่าเป็นเมียของเขาก็ดีเหมือนกันเสี่ยประกิตจะได้เลิกยุ่งกับเธอซักที ต่อไปเวลากลับมาเยี่ยมบ้านเธอจะได้กลับมาแบบสบายใจ

                “ไม่เป็นไร มีผัวแล้วพี่ก็ไม่สน นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว พี่ไม่สนใจหรอกว่าผู้หญิงที่พี่อยากได้มาเป็นเมียจะยังโสดๆ ซิงๆ อยู่หรือเปล่า ถ้าน้องธาราเลิกกับผัวแล้วมาอยู่กับพี่ รับรองเลยว่าพี่จะเลี้ยงดูปูเสื่อให้อยู่สุขสบายกว่ามันอย่างแน่นอน”

                “ฮะ!” ธารธารากับผู้กองนทีมองหน้ากันทันที นี่โกหกมาขนาดนี้แล้วมันยังจะรับได้อีกหรอเนี่ย

                “กูว่ากูหน้าด้านแล้ว นี่มีด้านกว่ากูอีกหรอเนี่ย” ผู้กองนทีบ่นออกมากับตัวเองในขณะที่ธารธารารีบกอดแขนเขาเอาไว้แน่น

                “เสี่ยอยากได้เมียผมมากขนาดนั้นเลยหรอ” เขาหันมาถามเสี่ยประกิต “รวยๆ อย่างเสี่ยนี่ถ้าจะหาใหม่คงได้สวยกว่านี้ สาวกว่านี้นะผมว่า”

                “กูชอบน้องธารา กูจะเอาน้องธาราคนเดียว”

                “เอาได้ไงนี่เมียผม เมียผมผมเอาได้คนเดียว!” หน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมาทำเป็นเล่นอีก ธารธาราชักสีหน้าใส่เขา นี่เธอจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย เธอไม่น่ากลับมาที่บ้านเลย ถ้าต้องกลับมาบ้านแล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้สู้ท้องป่องกลับมาซะยังจะดีกว่า

                “พอซักทีเถอะค่ะ!” เธอว่าขึ้น “เลิกทำเหมือนธาราเป็นแค่สิ่งของแย่งกันไปแย่งกันมาได้แล้ว ธาราเป็นคนนะคะ มีความรู้สึกนึกคิด นี่มันเป็นชีวิตของธารานะธาราอยากตัดสินใจเลือกทางเดินของชีวิตด้วยตัวเอง” เธอหันมาทางเสี่ยประกิต

                “เสี่ยกลับไปได้แล้วค่ะ ฉันไม่ได้รักเสี่ยแล้วก็ไม่เคยคิดจะเอาคนแก่คราวพ่อมาทำผัวด้วย ข้าวของของเสี่ยก็ขนกลับไปให้หมดฉันไม่อยากได้ เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันซักที!

                “แกอย่ามาก้าวร้าวกับเสี่ยนะธารา! ขอโทษเสี่ยเขาเดี๋ยวนี้!!!” ชลชาติว่าลูกสาว นังลูกไม่รักดี ย้ายหนีลงภาคใต้ไปเขาก็นึกว่ามันจะไปทำงานที่ไหนได้มันกลับแอบไปมีผัวอยู่ที่นู่น อุตส่าห์หาคนรวยๆ ให้เป็นผัวต่อไปจะได้ไม่ลำบากมันก็ไม่เอา แต่กลับไปรักไปชอบไอ้ทหารอวดดีนี่ นี่เขาจะทำยังไงกับเธอดี

                “ธาราไม่ขอโทษค่ะพ่อ ธาราพูดความจริง” ว่าแล้วเธอก็เดินหนีขึ้นห้องนอนไป ผู้กองนทีเห็นเธอน้ำตาคลอแบบนั้นจึงรีบวิ่งตามเธอไปบ้างสวนทางกับศิราผู้เป็นแม่ยายที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัว

                “ฉันได้ยินเสียงทะเลาะกันอยู่นานแล้ว ผู้กองเขาทำอะไรให้คุณโกรธนักคะ” ศิราเดินเข้าไปหาสามี เพราะตอนนี้ทั้งสามีของเธอแล้วก็เสี่ยประกิตต่างก็โกรธจัดด้วยกันทั้งคู่จนแทบจะฆ่าคนได้อยู่แล้ว

                “ก็ลูกสาวคุณสิมันทำงามหน้าเอาไว้ คุณรู้มั้ยว่ามันกับไอ้ผู้กองนั่นอยู่กินเป็นผัวเมียกันแล้ว ขนาดเสี่ยเขาใจกว้างคิดที่จะแต่งงานกับมันอย่างไม่รังเกียจอะไรมันยังมาด่าว่าเขาอีก”

                “คุณพระ” ศิรายกมือขึ้นทาบอกกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงว่าสิธารธารากับผู้กองนทีดูสนิทสนมกันเหลือเกิน แต่เสี่ยประกิตนี่ก็เหลือเกิน พอรู้ว่าผู้หญิงเขามีเจ้าของแล้วยังจะตามตื้อไม่เลิกอีก แก่แล้วไม่อยู่ส่วนแกเลยจริงๆ

                “คืนนี้ผมจะค้างที่นี่ ตราบใดที่ผมไม่ได้น้องธารามาเป็นเมียผมไม่ยอมแพ้หรอก” ยิ่งเสี่ยประกิตว่าแบบนี้ศิราก็ยิ่งอดคิดตำหนิเขาไม่ได้ ผู้ชายดีๆ ที่ไหนจะมาอยากได้เมียของคนอื่นเขาแบบนี้ ผัวเขาก็ยังอยู่ทนโท่ยังจะอยากได้เมียเขาอีก เมื่อไหร่สามีของเธอถึงจะตาสว่างกันซักที

 

                ผู้กองนทีเดินตามธารธาราเข้าไปในห้องนอนของเธอแบบติดๆ เข้าใจดีแล้วว่าทำไมเธอถึงต้องย้ายลงใต้ ที่เธอเคยบอกว่าหนีออกจากบ้านมันเป็นเพราะแบบนี้นี่เอง เขาว่าเขาคิดถูกแล้วล่ะที่ไม่ปล่อยให้เธอกลับบ้านมาคนเดียว พ่อของเธอก็ช่างเหลือเกิน คิดอะไรอยู่จะให้ลูกสาวไปแต่งงานกับไอ้แก่บ้านั่น

                “ไม่ต้องกลัวหรือกังวลอะไรทั้งนั้นนะ” เขาเดินเข้าไปกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง “พรุ่งนี้เราก็จะกลับนราฯ กันแล้ว พอกลับไปก็จะไม่มีใครมาวุ่นวายกับเราอีก เอาไว้...มีลูกซักคนสองคนก่อนนะแล้วพี่จะพาธารากับลูกกลับมาที่นี่ มีลูกสาวน่ารักๆ แบบสไนเปอร์ ช่างพูดช่างอ้อน เดี๋ยวพอคุณตาหลงหลานก็จะลืมเรื่องทุกอย่างไปเองแหละ” พอพูดถึงสไนเปอร์ธารธาราที่น้ำตาคลออยู่ก็พอจะยิ้มออกมาได้ก่อนจะหันกลับมากอดผู้กองนที

                “ธาราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”

                “พี่เข้าใจ แต่ว่าธารายังไม่ได้อยู่กับแม่เลยนะ คุณแม่ท่านคงเป็นห่วงธารามากจากการถูกลอบวางระเบิดคราวนู้น อยู่บ้านกับท่านให้ท่านชื่นใจก่อนนะแล้วค่อยกลับ ส่วนเรื่องไอ้เสี่ยปัญญาอ่อนนั่นพี่จะรับมือมันเอง พี่จะดูแลธาราเองนะ” เขาลูบผมเธอเบาๆ ธารธาราจึงพยักหน้ารับ เขาห่วงใยเธอและเข้าใจดีว่าแม่ของเธอคงจะเป็นห่วงเธอมาก เขาห่วงใยทุกคนเสมอ เธออยากให้พ่อของเธอได้รู้เหลือเกินว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนดีมากแค่ไหน เธอเห็นเขาดูแลพ่อกับแม่ของตัวเองและของตันหยงเป็นอย่างดีแล้วพ่อกับแม่ของตันหยงก็รักเขามาก หากเขากับพ่อของเธอเข้าใจกันดีเขาก็คงจะเป็นลูกเขยที่พ่อของเธอรักมากแน่ๆ

                ทั้งสองคนยืนกอดกันได้อยู่ไม่นานก็ถูกตามตัวกลับลงไปที่ชั้นล่างอีกครั้ง เสี่ยประกิตยังคงอยู่ที่นี่และบอกว่าเขาจะค้างคืนที่นี่ด้วยทำให้ธารธารายิ่งอึดอัดเข้าไปใหญ่จนเธอไม่ยอมอยู่ห่างจากผู้กองนทีซึ่งเขาเองก็เซ็งกับบรรยากาศแบบนี้เหมือนกัน นี่ถ้าไม่เห็นแก่พ่อตากับแม่ยายเขาคงได้จัดการไอ้แก่บ้านี่ไปนานแล้ว ลำพังแค่เห็นหน้ามันเขาก็เซ็งสุดๆ แล้ว นี่ยังจะต้องมาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยอีก จะอดใจไม่ให้เผลอทำส้อมไปจิ้มตามันได้รึเปล่าล่ะเนี่ย พ่อตาของเขาก็เหลือเกิน ช่างชงลูกสาวตัวเองกับตาแก่นี่ดีนัก

                “แกกรีดยางเป็นมั้ย พรุ่งนี้เช้าตีสี่ออกไปช่วยคนงานเขากรีดยางกันด้วยล่ะ” ชลชาติหันมาบอกผู้กองนที เห็นแล้วก็อดหมั่นไส้มันไม่ได้ พูดจาประจบเมียเขายังไม่พอยังมาจ๊ะจ๋ากับลูกสาวคนเล็กของเขาอีก

                “พอทำได้ครับ” เขาเริ่มมากรีดยางเป็นก็ตอนที่มาช่วยดูแลพ่อกับแม่ของตันหยงนี่แหละ

                “ขุดดิน ทำสวนเป็นมั้ย”

                “ก็พอทำได้เหมือนกันครับ” นอกจากจะคอยดูแลความสงบสุขของชาวบ้านแล้ว อีกภารกิจของทหารก็คือช่วยเหลืองานชาวบ้านทั้งทำนาทำสวน สร้างฝายชะลอน้ำ เป็นภารกิจที่นอกจากจะได้ช่วยเหลือชาวบ้านแล้วก็ยังเป็นการผูกไมตรีที่ดีต่อกันอีกด้วย

                “ถามอะไรๆ ก็พอทำได้ๆ แล้วมีอะไรที่ทำได้ดีบ้าง” ชลชาติยิ้มมุมปากเยาะ ผู้กองนทีก็เลยหันมาทางพ่อตาของตัวเองอีกครั้ง

                “ที่ทำได้ดีก็...ยิงปืนครับ ผมยิงปืนแม่นมากแต่จะถนัดที่สุดก็คือการใช้มีดครับ มีดของผมที่ปาออกไปใส่คนร้ายไม่มีคนไหนเลยที่ไม่ตายคาที่ ถ้ามีสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัยผมก็กู้ระเบิดได้ ว่างๆ ก็ประกอบระเบิดประกอบปืน งานหลักคือออกลาดตระเวนในป่า ทุกๆ ปีก็ต้องไปกระโดดร่มทบทวน วิชาหมัดมวยผมก็ถนัดนะครับ จับคนร้ายหักแขนหักขามาหลายรายแล้ว บางทีถ้าคนร้ายมันเปรี้ยวมากๆ ก็จับหักคอไปเลยแล้วก็...” ธารธารารีบเขย่าแขนของเขาไปมาเมื่อทุกคนที่ร่วมโต๊ะอาหารเริ่มจะไม่มีใครกินข้าวลงแล้ว พูดอะไรไม่พูดดันมาพูดเรื่องที่ตัวเองฆ่าคนให้ทุกคนฟังเนี่ยนะ

                “ฆ่าคนตายมาเยอะแล้วสิ”

                “ก็...ครับ ก็เยอะอยู่” เขาตอบตามจริง

                “บาปกรรมไม่กลัวรึไง”

                “กลัวครับ แต่มันเป็นหน้าที่จะไม่ทำก็ไม่ได้ บาปก็กลัว แต่ที่ผมกลัวที่สุดก็คือกลัวผู้บริสุทธิ์จะเป็นอันตรายมากกว่า เมื่อก่อนผมเคยเป็นทหารพรานอยู่ที่แม่สอด ผมฆ่าพวกผู้ร้ายค้ายาเสพติดมาเยอะมาก พอการปะทะกับคนร้ายจบลงศพคนร้ายนอนตายกันเป็นเบือ แต่ถ้าผมไม่ฆ่าพวกมันพวกมันก็จะฆ่าผม ฆ่าลูกน้องของผมแล้วก็จะเอายาเสพติดเข้ามาทำร้ายลูกหลานในบ้านของเรา พออยู่ที่นราฯ สถานการณ์เป็นยังไงทุกคนก็น่าจะรู้กันอยู่ มันเป็นเรื่องของความจำเป็นจริงๆ ครับ”

                “ก็บ้านเมืองมันน่ากลัวแบบนั้นแล้วจะไปทำงานที่นั่นทำไม มีระเบิด มียิงกันเกือบทุกวันถ้าลูกฉันเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ”

                “ไม่ใช่เลยครับ” ผู้กองนทีว่าขึ้นอีก “นราธิวาสไม่ได้น่ากลัวอย่างที่พวกเราคิดกันหรอกนะครับ ผมยอมรับว่าบางครั้งที่นั่นก็มีสถานการณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีแต่มันก็เป็นเฉพาะพื้นที่เท่านั้น ใช่ว่าทุกย่างก้าวเราจะเจอแต่ระเบิดกับกระสุนปืนเสมอไป จริงๆ แล้วเมืองนราฯ เป็นเมืองที่สงบและน่าอยู่มากๆ ผู้คนก็ใจดีน่ารัก สถานที่ท่องเที่ยวสวยๆ ก็มีมาก ขนาดผมเป็นคนเหนือผมยังติดใจชอบที่นั่นเลย”

                “จริงค่ะพ่อ” ธารธาราพูดขึ้นมาอีกคน “ชาวบ้านที่นั่นน่ารักใจดีกับธารามากเลยนะคะ เด็กๆ ก็น่ารัก ทุกคนมีน้ำใจช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ดูแลกันแบบพี่น้อง เอาไว้วันหยุดคราวหน้าธารามาพาพ่อกับแม่ไปเที่ยวที่นั่นดีมั้ยคะ” เมื่อลูกสาวว่าแบบนี้ชลชาติก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ก็อดหมั่นไส้ทั้งลูกสาวและไอ้ลูกเขยนี่ไม่ได้ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยนักนะ

                “รถแทร็กเตอร์ที่มีปัญหาซ่อมเสร็จแล้วยังตาภพ เดี๋ยวจะได้ให้คนงานเอาไปขุดแปลงเตรียมปลูกสับปะรดต่อ” เมื่อชลชาติหันมาคุยกับลูกเขยคนโตผู้กองนทีก็กลับมากินข้าวต่อ

                “ยังครับพ่อ นี่ผมก็ให้ยศช่วยดูให้อีกทีอยู่เหมือนกัน ไม่รู้มีปัญหาตรงไหน” บวรยศพยักหน้ารับ เพราะพวกตนนั้นถนัดงานในไร่ในสวน เครื่องจักรกลพวกนี้ก็พอทำได้แต่ก็ไม่ได้ชำนาญขนาดนั้น

                “เดี๋ยวผมเรียกช่างมาช่วยเช็คให้ละกันคุณชล ถ้าซ่อมไม่ได้ยังไงเดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ซักสองคันไปเลย” เสี่ยประกิตเสนอ ทุกคนนอกจากชลชาติเลยแอบพากันเบะปากใส่ตาแก่หัวงูอวดรวยนี่

                “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่กล้ารบกวนเสี่ยหรอก” ชลชาติบอกอย่างเกรงใจก่อนที่สายตาจะเหลือบมาเห็นผู้กองนทีกำลังป้อนข้าวธารธาราอยู่ มันไม่ได้มีความเกรงใจเขาเลย กินข้าวอย่างสบายอกสบายใจราวกับที่นี่เป็นบ้านของมันเอง ลูกเขยทั้งสองคนของเขายังไม่เคยมีใครกล้าทำตัวแบบมันมาก่อนเลย

                “ไอ้ผู้กอง งั้นกินข้าวเสร็จแล้วไปช่วยตาภพกับตายศซ่อมแทร็กเตอร์ก็แล้วกัน”

                “ผมเป็นทหารนะครับไม่ใช่ช่าง”

                “กูสั่งมึงต้องทำ!” เอ้า! แบบนี้ก็มีด้วย

                “หนีผู้บังคับบัญชามา ยังจะมาเจอพ่อตาบัญชาอีกกู” เขาบ่นออกมาเบาๆ สองมาตรฐานแท้ๆ คุณพ่อตา แกล้งเขาดีนักเดี๋ยวพ่อก็แกล้งคืนโดยการมีหลานซักโหลให้ช่วยเลี้ยงซะหรอก แล้วคืนเข้าหอนะเขาจะขย้ำลูกสาวคุณพ่อตาไม่ให้มีแรงเดินเป็นการแก้แค้นเลยคอยดูสิ

                ปกติก็ไม่ค่อยได้สนใจเรื่องงานช่างอยู่แล้ว ที่ทำเป็นก็พอทำได้บ้างนิดๆ หน่อยเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ทั่วไปนี่แหละ จะให้มาเก่งแบบช่างเขาก็ทำไม่ได้หรอกนะ นี่ขนาดรวมหัวกันกับจักรภพและบวรยศแล้วก็ยังไม่มีใครแก้ปัญหาเครื่องยนต์ได้เลยซักคน

                “วะ!!! เป็นทหารพรานอยู่ในเหล่าทหารราบนะเว้ยไม่ใช่ทหารช่าง ทหารราบมีหน้าที่รบอย่างเดียว ถ้าคุณพ่อตาอยากได้ช่างนักทำไมไม่บอกตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน ผมจะได้ไปเรียนโรงเรียนทหารช่าง” คนเป็นทหารพรานบ่นออกมาจนอีกสองเขยได้แต่พากันส่ายหน้าให้  ก็เห็นๆ อยู่ว่าพ่อตาของพวกเขากำลังหาเรื่องแกล้งเขยคนสุดท้อง นี่คงกะจะแกล้งจนผู้กองนทีถอดใจจากธารธาราล่ะสิท่า

                “ขืนซ่อมไม่ได้ผู้กองโดนพ่อเล่นงานแน่ๆ” บวรยศว่า เพราะตอนนี้สภาพของผู้กองนทีเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องไปทั้งตัวแล้ว

                “เป็นเขยบ้านนี้ต้องทำใจผู้กอง พ่อตาบ้าอำนาจ” จักรภพว่า นานๆ ทีจะได้รวมหัวกันนิทาพ่อตาซักครั้ง

                “ผมไม่ยอมให้พ่อตามาบีบบังคับผมให้มากหรอก ผมมาเป็นเขยนะไม่ใช่ขี้ข้า พวกคุณเองก็เหมือนกันอย่าไปยอมแกให้มาก” เขยแห่งการปฏิวัติบอกเขยรุ่นพี่ทั้งสอง

                “แหม พ่อแกก็แก่แล้วจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนกัน ทนๆ แกไปเถอะอีกหน่อยแกไปสบายแล้วพวกเราก็จะยิ่งสบายมากกว่า” พอบวรยศว่าเท่านั้นแหละ สามเขยก็พร้อมใจกันหัวเราะออกมาทันที สะใจจริงๆ เลยเวลาที่ได้นินทาพ่อตาเนี่ย

                เมื่อจนแล้วจนรอดทั้งสามเขยก็ยังซ่อมแทร็กเตอร์ไม่ได้จนกินเวลาไปทั้งวันแล้วผู้กองนทีก็เพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขามีเพื่อนรักเป็นนายช่างใหญ่นี่ ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบไม่มีอะไรที่เพื่อนของเขาจะซ่อมไม่ได้เลย ทำไมเขาถึงเพิ่งจะนึกได้กันนะ พอคิดได้แบบนี้แล้วเขาก็รีบวีดิโอคอลไปหาเพื่อนรักพ่อลูกอ่อนทันที ต่อสายได้ไม่นานผู้กองคณินก็รับสาย สัญญาณโทรศัพท์ดีแบบนี้แปลว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ฐานแน่ๆ

                (“เป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าไปไหว้พ่อตา”) ผู้กองคณินถาม แต่พอเห็นสภาพหน้าตาของเพื่อนเขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เพราะตอนนี้ผู้กองนทีมอมแมมไปทั้งตัวแล้ว (“นี่ไปไหว้พ่อตาหรือไปเป็นกรรมกรมากันล่ะเนี่ย”)

                “เรื่องมันยาวเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง นี่ไม่ได้อยู่ที่ฐานใช่มั้ย”

                (“ออกมาธุระในเมือง มาซื้อผ้าอ้อมให้มารีนกับนาวิกด้วย ขยันอึกันทั้งวันเลย ตอนนี้ที่ฐานก็ไม่ได้มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก วันๆ ยุ่งอยู่แต่กับการเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานนี่แหละ วันก่อนหนูจ๋าก็พาหลานๆ ไปปีนต้นไม้แหย่ไข่มดแดง ผู้พันรู้เข้าโดนดุทั้งอาทั้งหลานเลย”) พูดไปก็หัวเราะไป มีความสุขดีจริงจริ้งไอ้พวกลูกเขยพ่อตาเอ็นดูเนี่ย ท่านรองก็ซี้ปึกกับพ่อตาราวกับเพื่อนรักเพื่อนเลิฟ ผู้พันก็พ่อตาตาย รับมือกับท่านรองแค่คนเดียวแต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ผู้กองคณินนี่ยิ่งเขยรักของท่านนายพลปภพเลย แล้วดูพ่อตาเขาสิ! แค่นึกถึงหน้าก็พาลจะกินข้าวไม่ลงแล้ว

                “ผมมีปัญหาใหญ่อยากให้ผู้กองช่วยหน่อยน่ะ”

                (“ว่ามาเลย”) ผู้กองคณินบอก เมื่อเพื่อนรักมีเรื่องให้ช่วยต่อให้ยากเย็นสักแค่ไหนเขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือทุกเมื่อ

                “ช่วยซ่อมแทร็กเตอร์ให้ผมหน่อย”

                (“ฮะ!”) ผู้กองคณินงงเป็นไก่ตาแตก นี่ตกลงเพื่อนเขามันไปหาพ่อตาหรือไปทำอะไรกันแน่ล่ะเนี่ย เนี่ยนะผู้กองนที นักรบแถวหน้าของประเทศกลับต้องมาเป็นกรรมกรซ่อมแทร็กเตอร์อยู่ในสวน ไว้กลับฐานเขาจะต้องเล่าให้ท่านรองกับผู้พันฟังให้ได้เลย

 

                เพราะมีผู้กองคณินช่วยให้คำแนะนำผ่านวีดิโอคอลในที่สุดทั้งสามเขยก็ซ่อมแทร็กเตอร์ได้สำเร็จ ผู้กองนทีล่ะอยากจะมอบโล่นายช่างใหญ่ให้เพื่อนรักนัก นี่ขนาดดูอาการแทร็กเตอร์ผ่านวีดิโอคอลเขาก็รู้ทะลุปรุโปร่งหมดทุกอย่าง เป็นนายช่างใหญ่แบบนี้น่าจะพามาเป็นคนงานในสวนของพ่อตาเขาจริงๆ กว่าจะอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็เย็นโขแล้ว แต่ทว่าพอจะก้าวขาเข้าบ้านพ่อตาใจโฉดของเขาก็โยนที่นอนหมอนมุ้งออกมาให้แล้วไล่ให้เขาออกไปนอนนอกบ้านให้ไอ้แก่เสี่ยประกิตมันได้ยิ้มเยาะเขาอย่างสะใจ อะไรวะเนี่ย! แทร็กเตอร์ก็ซ่อมให้แล้วยังจะมาอะไรกันนักกันหนากับเขาอีก

                “แช่งให้พ่อตาตายไวๆ นี่กูจะบาปมั้ยเนี่ย” คนถูกไล่ให้มานอนนอกบ้านบ่นขณะผูกมุ้งนอนที่ศาลาริมน้ำหลังบ้าน ไอ้เรื่องนอนนอกบ้านน่ะไม่ซีเรียสหรอก เขาเป็นทหารนอนที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่เรื่องที่พ่อตาไม่ต้อนรับนี่สิน่าคิดหนัก

                “จ๊ะเอ๋!” กำลังผูกมุ้งอยู่ดีๆ ร่างบางของใครคนหนึ่งก็เดินเข้าจ๊ะเอ๋เขา เขาก็เลยแกล้งตกใจซักหน่อย

                “เฮ้ย! ตกใจหมดนางฟ้าที่ไหนหล่นลงมาจากสวรรค์เนี่ย” ธารธาราหัวเราะออกมาทันทีกับมุขแกล้งตกใจของเขา เธอแต่งชุดนอนเป็นกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวสวยขณะเดินเข้ามาหาเขาแล้วกอดรอบเอวเขาเอาไว้ เขาก็เลยก้มลงมาจูบแก้มเธอเบาๆ

                “พ่อแกล้งพี่นทีทั้งวันเลย พี่นทีโอเคใช่มั้ยคะ”

                “ฝึกทหารโหดกว่านี้ แค่นี้น่ะสบายมาก”

                “เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็จะกลับกันแล้ว เดี๋ยวทุกอย่างมันจะดีขึ้นนะคะ”

                “ครับ ธาราไม่ต้องห่วงพี่หรอกนะพี่น่ะความอดทนสูง แล้วนี่มาหาพี่มีอะไรรึเปล่า ทำไมถึงยังไม่เข้านอนอีก”

                “ธารารู้สึกไม่ปลอดภัย” ธาราธาราตอบแล้วแอบมองกลับไปบนบ้าน “ธาราเห็นเสี่ยประกิตแอบหยิบพวงกุญแจบ้านจากแม่บ้านไป ซึ่งในพวงกุญแจนั้นมันมีกุญแจไขเข้าห้องธาราด้วย ธาราไม่อยากเสี่ยงก็เลยว่า...จะมาขอนอนกับพี่ด้วย”

                หนอย...ไอ้เสี่ยเวร มึงนี่มันสันดานชั่วจริงๆ เลย นี่จะร่วมมือกับพ่อตารึเปล่าก็ไม่รู้

                “นอนได้หรอ มีแค่เสื่อ มุ้ง ผ้าห่มกับหมอนใบเดียวเองนะ”

                “ธารานอนหนุนแขนพี่นทีก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มบอกอย่างเขินๆ ผู้กองนทีก็เลยก้มลงมามองหน้าเธอ

                “หายเป็นประจำเดือนแล้วยัง”

                “ยัง พรุ่งนี้ถึงจะหาย”

                “โธ่ เป็นนานจริง”

                “นานอะไรกันคะ แค่สี่ห้าวันเอง บางคนเป็นตั้งอาทิตย์เลยนะคะ คิดไม่ซื่อกับธาราอีกแล้วล่ะสิ”

                “คิดไม่ซื่ออะไร คนอย่างพี่อยากได้ก็พูดออกมาตรงๆ ว่าอยากได้ อยากบริหารเอวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย” ว่าแล้วก็ทำท่าส่ายเอวให้เธอดู ธารธาราเลยตีต้นแขนเขาเข้าให้ก่อนจะเดินไปกางมุ้งแล้วจัดที่หลับที่นอนให้เรียบร้อย ผู้กองนทีก็เลยรีบมุดมุ้งเข้าไปหาเธอ จะว่าไปบรรยากาศคืนนี้ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย นอนในศาลาริมน้ำที่เป็นคลองเล็กๆ ไม่ต้องมีแอร์หรือพัดลมก็อากาศเย็นด้วยลมธรรมชาติ ยิ่งมีคนรักแนบข้างต่อให้ถูกพ่อตาไล่มานอนนอกบ้านทุกคืนมันก็คุ้ม

                “แล้วนี่พี่นทีต้องไปกรีดยางอยู่มั้ย” ธารธาราหันมาถามเมื่อเขานั่งลงข้างๆ เธอแล้วดึงเอาเธอขึ้นไปนั่งกอดบนตักก่อนจะดับไฟที่ศาลาลง

                “คุณภพกับคุณยศบอกว่าไม่ต้องน่ะ เขาบอกว่าคุณพ่อแค่จะแกล้งพี่เฉยๆ ไหนๆ พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้วไม่ต้องไปก็ได้”

                “ขอโทษนะคะ”

                “ขอโทษพี่ทำไม” ผู้กองนทีก้มลงมาถาม ธารธาราเลยถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบ

                “ขอโทษที่พ่อธาราแกล้งพี่ไงคะ พี่นทีอดทนหน่อยนะ ยิ่งพ่อเป็นแบบนี้แล้วเสี่ยประกิตก็กัดไม่ปล่อยธาราก็ตัดสินใจอะไรได้แล้วล่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา “กลับนราฯ ไปเราไปจดทะเบียนสมรสกันนะคะ งานแต่งอะไรธาราไม่เอาก็ได้ ขอแค่เรารักกันแล้วก็ได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว”

                “ไม่ได้” ผู้กองนทีว่า ถึงเขาจะดีใจที่เธอพูดแบบนี้ออกมาก็เถอะ “พี่จะต้องจัดงานแต่งของเราให้ได้ ลำพังพ่อตาไม่ชอบหน้าก็แย่พอแล้ว แล้วถ้าจะไม่ให้พี่จัดงานแต่งด้วยอีกแล้วพี่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน พ่อธาราจะยิ่งดูถูกพี่หาว่าพี่จัดงานแต่งให้ธาราไม่ได้สิ ทีนี้ก็ไม่วายเอาพี่ไปเปรียบเทียบกับไอ้แก่บ้านั่นอีก วางใจเถอะนะ พี่จะจัดงานแต่งให้ธาราแน่นอน เราจะได้เดินลอดซุ้มกระบี่นายร้อยบ้าง”

                “ค่ะ เอางั้นก็ได้” เธอยิ้มตอบแล้วกอดเขาแน่นผู้กองนทีก็เลยก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงมาจูบที่ไหล่เล็กๆ ของเธออีก ธารธาราจึงค่อยๆ ยกแขนขึ้นไปกอดรอบคอเขาเอาไว้ จะไม่หวงเนื้อหวงตัวกับเขาอีกแล้ว ยิ่งเสี่ยประกิตจ้องจะจับเธอเธอก็ยิ่งอยากแสดงความรักกับผู้กองนที อยากประกาศให้ทุกคนได้รู้กันไปเลยว่าคนที่เธอรักและเธอเลือกก็คือผู้กองนทีคนนี้คนเดียวเท่านั้น

                ในระหว่างที่สองหนุ่มสาวกำลังพลอดรักกันอยู่ในมุ้งอยู่นั้น ที่บนตัวบ้านเสี่ยประกิตก็แอบย่องออกมากลางดึกไปที่ห้องนอนของธารธาราทันทีพร้อมกับกุญแจที่จะไขเข้าห้องไปหาเธอ ไอ้ผู้กองมันถูกไล่ออกไปนอนนอกบ้านแล้วตอนนี้เธอก็คงจะนอนอยู่คนเดียว รังเกียจเขานักใช่มั้ยงั้นคืนนี้พ่อจะปล้ำให้หายพยศเลยคอยดูสิ เสี่ยประกิตคิดอย่างสะใจขณะไขประตูห้องนอนเข้าไป แต่ทว่าเมื่อเข้ามาในห้องนอนของธารธาราแล้วเขากลับเห็นว่าบนเตียงของเธอนั้นว่างเปล่า ทั่วทั้งห้องไม่มีใครอยู่เลย นี่เธอ...อยู่ที่ไหนกัน หรือว่า...

                ไวเท่าความคิดเสี่ยประกิตรีบออกจากบ้านมาแล้วตรงไปยังศาลาริมน้ำที่ผู้กองนทีกางมุ้งนอนอยู่ แล้วเมื่อมาถึงสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้ช็อคแทบจะหัวใจวายเลยทีเดียวเมื่อแสงไฟจากตัวบ้านส่องให้เห็นว่าขณะนี้ผู้กองนทีกับธารธารากำลังพลอดรักกันอย่างนัวเนียจนได้ยินเสียงหวานๆ ครางออกมา ผู้กองนทีที่หูตาไวอยู่แล้วจึงดึงผ้าห่มมาคลุมกายของธารธาราเอาไว้ไม่ให้เสี่ยประกิตมองเห็นกายส่วนสงวนของเธอก่อนที่เขาจะก้มลงไปดูดปลายยอดของสองเต้าอวบอย่างหิวโหยจนธารธาราครางออกมาไม่หยุด ยิ่งเธอครางเสียงหวานออกมาเขาก็ยิ่งพอใจกอดจูบลูบไล้ธารธาราหยามน้ำหน้าเสี่ยประกิตจนอีกฝ่ายเจ็บใจแทบกระอักเลือดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินหนีกลับเข้าบ้านไปเพื่อคิดหาวิธีจะเอาคืนผู้กองหนุ่ม


***********************************************************************************************

พ่อตาไม่มีเหตุผลแบบนี้ ลูกเขยสุดเกรียดจะรับมือต่อยังไงดี โปรดติดตามตอนต่อไป

*********************************************

โปรดอย่าคาดหวังนะคะว่าไรท์จะอัพนิยายตอนไหน 

ช่วงนี้ปั่นไม่ทันจริงๆ ค่ะเพราะไรท์ก็ติดเรียนและทำวิจัยด้วย

แต่จะพยายามมาให้ได้แบบวันเว้นวันนะคะ ถึงแม้บางทีมันจะเลทจนลากยาวไปเป็นเช้ามืดของอีกวันก็เถอะ

(ไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว 555)

**************************************************

เจอกันตอนหน้าจ้า

*******************************************************

ปล. ข่าวดีจ้า

เมื่อ ป้องรักห่มใจ จบแล้วไรท์มีสตอรี่สั้นๆ มาให้อ่านต่อค่ะ

สตอรี่สั้นๆ เรื่องนี้จะเกี่ยวกับปริศนาต่างๆ ในเรื่องค่ะเช่นเรื่องราวเกี่ยวกับน้ำตกอาถรรพ์ 

ทำไมถึงมีงูเจ้าที่ ทำไมหมอแก้มหลงผัวนัก ทำไมพี่รันชอบไปแอบนอนที่น้ำตกบ่อยๆ 

ทำไมมีต้นดอกราชาวดีที่ริมน้ำตก ฯลฯ

รออ่านกันน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 517 ครั้ง

2,198 ความคิดเห็น

  1. #2143 Jureerat Rattanakornket (@jureerat1975) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:45
    เขียนเก่งมากสนุกมากอ่านไม่อยากวางเลยสุดยอดมากๆ
    #2143
    0
  2. #1525 thitima1213 (@thitima1213) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:26

    เขียนได้ดีมากเลยค่ะ
    #1525
    0
  3. #1518 rphimmat942 (@rphimmat942) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 06:16
    ไร้ท์สุดยอดเลยค่ะแต่งแต่ละคู่ได้ไม่เหมือนกันเลยรีดยกนิ้วโป้งให้เลยรักไร้มากๆๆๆๆๆๆๆ
    #1518
    0
  4. #1517 SunantaKorboon (@SunantaKorboon) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 20:26
    รอๆๆๆๆ พีนักรักจะยังงัยยย
    #1517
    0
  5. #1513 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 01:07
    สู้ๆนะคะไรท์
    #1513
    0
  6. #1512 พัสวี โพธิ์อยู่ (@bum7715) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 22:44

    มาช้าดีกว่า ไม่มานะ
    #1512
    0
  7. #1511 Hazelnutnutt (@Hazelnutnutt) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 22:17
    ขอให้พี่นทีพาธารากลับนราฯ ได้ที่เถิดดดดด รอตอนต่อไป ลุ้นๆๆๆ แอบค้างเบาๆ อยากรู้ต่อแล้ววว
    #1511
    1
  8. #1510 MR_1412 (@MR_1412) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 22:02
    ชอบตอนนี้
    #1510
    0
  9. #1508 ping_ppping (@ping_ppping) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 18:24
    รออ่านเรื่องสั้นนะคะ
    #1508
    1
  10. #1505 เป็นต่อ (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 12:49

    ไรท์เก่งจังเลย นิยายเรื่องนี้ มีทุกรสชาติ

    อีกหน่อยพ่อตาก็ปลื้มลูกเขยคนนี้ เชื่อดิ

    มองหาภาพผู้กองนที เงียบ ขรึม รักเดียวใจเดียว

    ไม่ออกเลย ตอนนี้มองเห็นแต่ เท่ง โหน่ง 3 ช่่า อย่างงั้ยไม่รู้

    555 ฮากระจาย ยิงปืนขู่กัน เต็มหน้าทีวีจอแบน

    #1505
    1
    • 29 สิงหาคม 2562 / 20:23
      พี่นทีแกสายฮาอยู่แล้วค่ะ มีซึมไปบ้างตอนตันหยงตาย ตอนนี้พี่แกคืนชีพแล้ว
      #1505-1
  11. #1503 ขจรจบ (@mairoh) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 12:03
    ฮ่าาา สะจายย
    #1503
    0
  12. #1502 tangkwaeiei (@tangkwaeiei) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 11:29
    ได้ทุกที่ทุกเวลาสมแล้วที่เป็นลูกน้องของพ่อสองแฝด
    #1502
    1
  13. #1501 SuparpNazin (@SuparpNazin) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 11:05
    555 ลูกเขยสุดๆๆ
    #1501
    0
  14. #1499 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:35

    แจ่มไปเลยพี่นที
    #1499
    0
  15. #1498 ตะวัน (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:32
    ไรท์ช่างเป็นไรท์ที่ยอดเยี่ยมน่ารักฝุด ๆ เลยค่ะ
    #1498
    1
  16. #1497 meeboon (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:16

    เขียนได้สนุกมาก ชอบค่ะ

    #1497
    0
  17. #1496 tui12345 (@tui12345) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:08

    ติดงอมแงม หมั่นไส้พ่อตา 555

    #1496
    0
  18. #1495 เลดี้ (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 08:37

    ชอบๆๆๆๆๆๆ

    #1495
    0
  19. #1494 eve (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 07:51

    สงสัยพ่อตาแบบนี้ต้องสั่งซ่อมแล้วผู้กอง

    #1494
    0
  20. #1493 hansang (@sang_adequate) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 07:19
    รอเล่มจ้าา
    #1493
    0
  21. #1492 Poppylovely123 (@Poppylovely123) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 07:03
    มีหลานให้สักโหลรับรองพ่อตารักตายเลย
    #1492
    0
  22. #1491 Pthongkrajang Thongkrajang (@pilai12345) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 06:46
    ไรท์ ถามจริงๆคิดได้ไง

    พรอดรักที่ศาลาท่าน้ำ ดีนะยังมีมุ้งกางด้วย 555
    #1491
    1
  23. #1490 onpapa_na (@onpapa) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 06:21
    พาหนีไปเลย
    #1490
    0
  24. #1489 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 06:17
    ขอบคุณค่ะ น่ารัก สนุกทุกตอนค่ะ
    #1489
    0