ดวงใจจอมปีศาจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 421 Views

  • 2 Comments

  • 13 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    59

    Overall
    421

ตอนที่ 4 : ตอนที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

3


      ซูหลินนั่งๆนอนๆอยู่ที่วังเมฆาทมิฬอันทะมึนครึ้มนี่มาวันครึ่งแล้ว มันก็สบายดีอยู่หรอกที่มีข้ารับใช้คอยมาปรนนิบัติพัดวีราวกับอยู่ในจวนของนางที่เมืองพฤกษา  เสียอย่างเดียวที่สาวใช้วังนี้หน้าตาน่ากลัวไปหน่อย นางจึงไม่ค่อยได้เรียกใช้เรียกหาเท่าไรนัก อีกอย่างนางเองก็คิดไม่ตกว่าถ้าหายดีแล้วนางจะไปอยู่ที่ไหนดี หรือว่าจะเข้าไปที่แดนมนุษย์ไปหางานทำ นางไม่เคยทำงานเสียด้วยสิ!


    “คุณชายน้อย องค์ชายรออยู่ที่สวนหยกเจ้าค่ะ

สาวใช้ปีศาจเดินเข้ามาเชิญซูหลิน นางตกใจทุกทีที่เห็นใบหน้านั่น เฮ้อ เห็นมาทั้งวันแล้วก็ยังทำใจให้ชินไม่ได้เสียที ส่วนที่สาวใช้นั้นเรียกนางแบบนั้นเป็นเพราะปิ่นปักผมพรางตานั่นเอง

อะไรกันต้องให้ข้าเดินไปหาเองหรือ พวกองค์ชายก็เหมือนกันหมดทุกแดนถือว่าตนเป็นใหญ่ หญิงสาวแอบนึกไม่พอใจนิดหน่อยแต่พอนึกอีกทีขืนไม่ทำตามต้องโดนจับกินเป็นแน่

           

               ทำไมถึงเดินสะดีดสะดิ้งแบบนั้น ตอนนี้เจ้าเป็นผู้ชายนะ

เทียนห้าวพูด แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบ ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่โต๊ะนั่งเล่นที่ทำจากหยกชั้นดีที่ริมสวน นัยน์ตาสีทับทิมทอดไปยังบ่อน้ำตกที่มีดอกไม้สวยแปลกๆบานสะพรั่งอยู่เต็มบ่อ ซูหลินเดินไปโค้งให้เทียนห้าวเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง

            

               “ท่านอยากพบข้าหรือ

              เจ้าชื่ออะไร มาจากไหน” เขาถามแล้วจึงโบกมือให้สาวใช้ที่คอยพัดวีอยู่เดินออกไป

            

               ข้าชื่อซูหลิน มาจากเมืองพฤกษา ข้าถูกเนรเทศไปโลกมนุษย์แต่เกิดผิดพลาดมาทนี่ก่อน ขอบคุณในความกรุณาขององค์ชาย เดี๋ยวถ้าข้าหายดีแล้วข้าจะไป หญิงสาวพูดพลางก้มหน้างุดๆ

            

               เนรเทศหรือ ข้าจะไม่ถามเจ้าว่าเหตุใด เอาเป็นว่าอยู่ที่นี่ให้สบายแล้วกัน

            

               บุญคุณนี้ที่ท่านช่วยชีวิตข้า ข้าจะตอบแทนแน่นอน


ซูหลินยังคงก้มหน้าก้มตา เทียนห้าวใช้มือเชยคางของหญิงสาวตรงหน้าขึ้นเพื่อที่จะให้นางสบตาเขา นางยังคงหลบสายตาอยู่ ไม่ใช่เพราะความเขินอายแต่อย่างใดแต่เพราะกลัว!!

            

               หึ เทพธิดาจากเมืองพฤกษาช่างงามสมคำร่ำลือ เทพและเทพธิดาที่เมืองนี้หน้าตาสวยงามราวหยกขาวทุกคน กลิ่นกายของเจ้าก็หอมดอกไม้อบอวลไปหมด...

ปีศาจหนุ่มตรงหน้าวางมือลงแล้วจ้องไปที่ใบหน้าขาวนวลตรงหน้า ซูหลินยังคงหลบสายตาเหงื่อตก

            

               อยากตอบแทนข้าหรือ ได้...

ซวยแล้วซูหลิน ข้าไม่น่าหน้าตาดีเลย เอ้ย! ข้าไม่น่าอยู่ที่นี่นานเลยไม่น่าไว้ใจเจ้าปีศาจนี่เลย เขาคงจะให้ข้า...

            

               มาเป็นคนรับใช้ข้าสิ เจ้าน่าจะดีใจที่ได้ตอบแทนข้า

เทียนห้าวกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะยื่นจอกชาให้หญิงสาวที่หน้าตาตื่นตรงหน้า บัดนี้หน้าตาตื่นกลัวนั่นกลับกลายเป็นความฉงน ซูหลินยกกาน้ำชารินให้เขาอย่างมึนงง

ย่ำค่ำแล้ว ซูหลินกำลังยืนเช็ดโถทองคำอยู่ข้างๆเทียนห้าวที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อหลายชั่วโมงก่อนหลังจากที่เขาให้นางเป็นคนรับใช้แบบงงๆ นางก็เถียงกลับทันทีว่านางคือธิดาของเจ้าพฤกษา แต่เจ้าปีศาจดื้อนี่ไม่สน เขาบอกว่าคนถูกประหารมาที่โลกคือนักโทษ นักโทษคือคนถูกเนรเทศ คนถูกเนรเทศคือคนที่ไม่มีใครต้องการแล้ว เขาช่วยชีวิตนางก็คือเจ้าของใหม่ เขาจึงจะให้นางทำอะไรก็ได้ เป็นการเถียงที่ข้างๆคูๆมาก ซูหลินโมโหมากจนเผลอร่ายคาถาจะสาปเจ้าปีศาจเทียนห้าวนี่ให้กลายเป็นอึ่งอ่างในบ่อน้ำตก แต่ดันลืมไปว่านางไม่มีพลังเทพแล้วมันจึงไม่เกิดอะไรขึ้น เมื่อเทียนห้าวรู้เรื่องพลังเทพของนางแล้วเขาก็แสยะยิ้มพร้อมกับเสกชุดคนรับใช้ชายให้นางใส่เป็นการอวดพลัง เจ้านี่มันปีศาจที่แท้จริงชัดๆซูหลินคิด เรื่องก็เป็นเช่นนี้แล นางจึงได้มายืนเช็ดทำความสะอาดของใช้งกๆอยู่ที่นี่

            บรรดาอาหารมากมายร่วมแปดอย่างได้มาเสิร์ฟที่โต๊ะตรงหน้าชายหนุ่ม เขาค่อยๆลงมือกินอย่างเรียบร้อย คนรับใช้คนใหม่อย่างซูหลินได้แต่ยินทำน้ำลายยืดอยู่ข้างๆ อาหารของปีศาจนี่ไม่นึกว่าจะน่ากินถึงเพียงนี้สมแล้วที่เป็นอาหารสำหรับองค์ชาย นางหิวมากแต่คนรับใช้ต้องกินหลังเจ้านายเป็นธรรมดา

            

               โคร่กกก

เสียงน่าขันดังขึ้นทำให้เทียนห้าวหยุดตะเกียบที่กำลังจะเข้าปาก ซูหลินยืนกุมท้องด้วยใบหน้ายิ้มแหยๆ

            

               หิวหรอ มานั่งกินด้วยกันสิ

เมื่อถูกเชื้อเชิญให้นั่ง หญิงสาวก็นั่งลงยิ้มรับคำเชิญอย่างยินดี เทียนห้าวยังคงให้เกียรตินางอยู่ในการร่วมโต๊ะอาหารเพราะนางเป็นถึงคุณหนูธิดาอดีตเจ้าพฤกษา  ซูหลินชิมอาหารเข้าปากหนึ่งคำก่อนจะทำตาปริบๆ

อืมมม เป็นอาหารที่รสชาดแปลกมากแทบกลืนไม่ลง หรือลิ้นเทพอย่างข้าไม่คุ้นชินกัน

            

               ไม่อร่อยหรือ

            

               ก็ใช้ได้อยู่นะ แต่ข้าว่าอาหารเทพอร่อยกว่า ท่านอยากลองมั้ยล่ะ

            

               อาหารเทพที่แสนจะจืดชืดน่ะหรือ

            

               ใครว่างั้นล่ะ ข้าเป็นเทพธิดาพฤกษาเชียวนะ เราขึ้นชื่อเรื่องสมุนไพร ยา และอาหาร รอข้าสักครู่นะเดี๋ยวข้าไปทำอะไรมาให้

พูดจบซูหลินก็หายไปในครัวอย่างรวดเร็ว เทียนห้าวก้มมองอาหารของตนเองก่อนจะเรียกให้สาวใช้นำไปเก็บแล้วจึงนั่งรออาหารเทพสุดแสนอร่อย?จากเทพธิดาพงไพร ไหนดูสิ อาหารจากเมืองพฤกษาจะอร่อยแค่ไหน

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูหลินก็มาพร้อมชามสองใบในมือ นางวางมันลงตรงหน้าจอมปีศาจ ข้าวผัดอะไรสักอย่างที่มีส่วนผสมคลุกเข้ากันอยู่เป็นสีสันสวยงาม กลิ่นหอมอ่อนๆของสมุนไพรชวนเรียกน้ำย่อย

            

               ข้าวผัดใบไม้ทั้งเจ็ด

               ซูหลินเอ่ยชื่อเมนูก่อนที่จะตักข้าวเข้าปากอย่างเปรมปรีดิ์ รสชาดแบบนี้ทำให้นางคิดถึงบ้านมากๆ เมื่อเทียนห้าวได้ลองก็ต้องตาลุกวาว มันอร่อยกลมกล่อมเลยทีเดียวเขาได้แต่คิดว่าจะย้ายตำแหน่งให้นางจากคนรับใช้ไปเป็นแม่ครัวดีหรือไม่ ส่วนซูหลินนั้นก็ได้แต่นึกว่าโชคดีจริงที่ไม่ต้องกินอาหารรสชาดแปลกนั่นต่อ

           

                                                                                                                              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 Mildsaranpat (@Mildsaranpat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:20

    ป็นแม่ครัววก้อดีน่ะ5555

    #2
    0