ดวงใจจอมปีศาจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 438 Views

  • 2 Comments

  • 13 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    76

    Overall
    438

ตอนที่ 3 : ตอนที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

2


ดวงตากลมโตสุกใสค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆพลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสงและภาพตรงหน้า หญิงสาวขยี้ตาเบาๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วยืดแขนบิดกายสุดตัว


  หลับสบายดีจังเลยยย

ซูหลินยิ้มกว้าง ไม่ได้รู้สึกหลับเต็มตื่นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว บิดกายไปมาสองสามรอบเสร็จนางก็ล้มตัวลงนอนต่อ ขยับตัวนิดหน่อยให้เข้าที่ข้างทางกับหมอนนุ่มๆก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้

           

               เฮ้ย!!”

ซูหลินสะดุ้งสุดตัว ลุกขึ้นนั่ง ที่นี่ที่ไหนทำไมมันดูอึมครึมหม่นหมองไปหมด ชุดเครื่องเรือนที่ตกแต่งอยู่นั้นหรูหราแต่ล้วนเป็นสีทึมๆ สีดำบ้าง เทาบ้าง ม่วงบ้าง น้ำเงินหรือเขียวแก่ หรือว่าที่นี่จะเป็นบ้านของเจ้าปีศาจน่าเกลียดนั่น ซูหลินลุกขึ้นเดินช้าๆอย่างระมัดระวัง บัดนี้ขาซ้ายที่หักนั่นหายดีเป็นปลิดทิ้ง นางค่อยๆเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่แง้มผ้าม่านไหมสีม่วงเล็กน้อยพลางสอดส่องดู

ที่ห้องฝั่งตรงข้าม ภายใต้หน้าต่างของอีกฝั่งเห็นนางปีศาจหน้าตาน่าเกลียดกำลังกวนน้ำอะไรสักอย่างในหม้อใบใหญ่ น้ำนั่นมีสีตุ่นๆเดือดปุดๆเป็นฟองน่าสยดสยอง ข้างๆกันนางปีศาจอีกตนกำลังลับมีดเล่มใหญ่เสียงดังช้งเช้งๆ แสงแวววับจากมีดนั่นสะท้อนเข้าตาซูหลินจนต้องเบือนสายตาไปทางอื่น เห็นนางปีศาจอีกตนดูท่าทางมีตำแหน่งสูงกว่าเดินเข้ามา

            

               ตั้งใจทำดีๆล่ะ นางคนนั้นใกล้จะตื่นแล้วเดี๋ยวข้าจะไปสั่งคนให้ไปเฝ้า

            

               เจ้าค่ะนายหญิง

แอบดูอยู่แค่นั้นซูหลินก็ปิดม่านดังฟรึ่บ! ไม่ได้การแล้วต้องรีบหนี นางปีศาจพวกนั้นต้องจับข้าต้มยำเป็นแน่ ซูหลินเดินคิดวนไปวนมาในห้องสิบตลบเพื่อหาแผนการหลบหนี แล้วนางก็นึกออก หน้าต่างอีกบานหันหน้าออกไปยังสวนที่เงียบสงบไม่ตรงกับห้องอะไรเลยนี่ แง้มม่านดูลาดเลาสักครู่ซูหลินก็ทำการปีนหน้าต่างออกไป

            ถึงแม้จะไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน หนทางข้างหน้ามีอะไรรออยู่บ้างแต่ก็ต้องหนีจากห้องนอนนั่นให้ได้ก่อน ซูหลินค่อยๆย่องไปหลบซ้ายหลบขวาตามก้อนหินบ้าง ตามกระถางต้นไม้บ้าง ชุดนี่รุ่มร่ามเสียเหลือเกินแถมยังเป็นสีดำน่าเกลียดไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย

            

               เจ้าจะไปไหนแม่นาง อยากชมสวนทำไมไม่บอกข้า

ซูหลินหันควับไปทันที ชายร่างสง่างามแต่หน้าตาน่าเกลียดคนนั้นนี่ ใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัวนั่นทำนางแทบอยากจะเป็นลมอีกรอบแต่ต้องแข็งใจไว้ไม่งั้นไม่รอดแน่

            

               ฟึบบ!!

หญิงสาวสาดหญ้าดอกเข็มที่เก็บได้จากแถวๆนั้นใส่หน้าปีศาจหนุ่ม หญ้าแหลมคมนั่นทำอะไรเขาไม่ได้เพราะใส่หน้ากากอยู่ทำได้เพียงแค่ดึงความสนใจเท่านั้น ซูหลินวิ่งพรวดหายไปทันที

            

               หนีไม่พ้นหรอก” ปีศาจหนุ่มในชุดดำมาโผล่ตรงหน้าซูหลินตอนไหนก็ไม่รู้ เขาคว้าข้อมือบางของนางไว้แน่น ซูหลินตกใจตาโต

            

               ปล่อยข้าๆๆ ซูหลินหลับหูหลับตาสะบัดมือออกด้วยความกลัว แต่ยิ่งสะบัดเขาก็ยิ่งกำมันแน่น

            

               ขาเจ้าวิ่งได้แล้วใช่ว่าจะหายดี

            

               ข้าขอโทษปล่อยข้าเถอะ อย่ากินข้าเลย ได้โปรดท่านจอมปีศาจ

               หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งทั้งที่แขนยังถูกจับไว้ ร่างบางตัวสั่นระริกด้วยความกลัว เกิดมาเป็นเทพตั้งหลายพันปีรู้จักปีศาจแค่ในตำราแต่เพิ่งจะเคยเห็นตัวเป็นๆก็ตอนนี้ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวกว่าที่เคยจินตนาการไว้เสียอีกแถมในตำราบอกว่าปีศาจชอบกินเนื้อมนุษย์ ตอนนี้ไม่มีพลังเทพแล้วนางก็เป็นมนุษย์ดีๆนี่เอง ท่านพี่โปรดมาช่วยข้าด้วย นางได้แต่ร่ำร้องเรียกหาพี่ชายอยู่ในใจ

            

               ใครบอกว่าข้าจะกินเจ้า นั่นมันพวกปีศาจชั้นต่ำ

เจ้าจอมปีศาจกระตุกมือฉุดหญิงสาวให้ยืนขึ้น เขารวบตัวนางแล้วจับพาดบ่าเดินกลับไป เหล่าข้ารับใช้แหวกทางให้พร้อมกับโค้งคำนับ

            แผลยังไม่สมาน เดินมากๆมันจะฉีกเอา

ซูหลินเบิกตากว้างพลางหันมองไปที่ใบหน้าสีแดงกร่ำนั่น โอ้ นี่เขาช่วยข้าหรอกหรือไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม ปีศาจผดุงคุณธรรมยังมีอยู่จริงๆ นางต้องมองเจ้าปีศาจนี่ใหม่เสียแล้ว

 

...

              นี่ยาหรอ

ซูหลินรับถ้วยยาจากนางปีศาจที่ยื่นให้อย่างอ่อนน้อม ยาในถ้วยนี่ใช่อันเดียวกับในหม้อนั่นแน่ๆ สีของมันช่างน่าพะอืดพะอมยิ่งนักใครจะไปกินลงกันเล่า!

            

               ข้าไม่กินหรอก เจ้าเอาเก็บไปเถอะ” ซูหลินยิ้มอย่างใจดีแล้วส่งถ้วยยากลับคืนไป

            

               ถ้าเจ้าไม่กิน ข้าจะกินเจ้าแทน” เสียงปีศาจหน้าแดงนั่นดังขึ้นทำเอาซูหลินกระดกยาหมดถ้วยในรวดเดียว อึ๋ยย ขมมากๆ ก็มันยานี่นา

            

               ท่านหลับไปถึงสองวันระหว่างนั้นองค์ชายหกก็เรียกหมอมาดูตลอด

นางปีศาจสาวใช้พูดขึ้นก่อนจะขอตัวลาออกไป

            

               องค์ชายหก!!”

ซูหลินตกใจอย่างมาก นี่คือเทียนห้าวองค์ชายหกแห่งแดนปีศาจที่เขาร่ำลือกันหรือ หน้าตาน่าเกลียดเกินกว่าจะเป็นองค์ชายเสียอีก ไม่สิ ทั้งตำหนักนี่หน้าตาน่าเกลียดทุกคน! ซูหลินไม่กล้ามองหน้าใครเลยเพราะมันน่ากลัวมากโดยเฉพาะหน้าของเทียนห้าวยิ่งสยดสยองกว่าชาวบ้านเขา

            

               นี่คือวังเมฆาทมิฬ วังของข้าเอง

            

               “…”

            

               เจ้าพักผ่อนที่นี่ไปก่อนได้แล้วค่อยกลับไปยังแดนที่เจ้าจากมา

กลับได้ที่ไหนกันล่ะก็เพิ่งโดนเนรเทศมาเนี่ย ซูหลินนึกในใจเงียบๆและคิดว่าต้องห้ามไม่ให้ใครรู้ว่าไม่มีพลังเทพเพราะอาจจะเกิดอันตรายขึ้นได้ กำลังนึกๆอยู่จู่ๆมือหนาของเทียนห้าวก็จับไหล่ของซูหลินให้หันมา นางเผลอสบตาสีเหลืองนั่น กลัวจนนิ่งตัวแข็งไป เขารวบผมยาวสลวยของนางขึ้นช้าๆม้วนเป็นมวยสูงอย่างเบามือแล้วเสียบด้วยปิ่นสีเงิน

            

               จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเจ้าคือเทพและยังเป็นสตรี

            

               “…”

            

               จะมีแค่ข้าคนเดียวที่มองออก เสียบปิ่นนี่ไว้และอย่าถอดมัน

พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที

 

....

ห้องรับรองขององค์ชายหก

                 จะให้พวกข้าใส่หน้ากากนี่ไว้นานแค่ไหนหรอพะยะคะองค์ชาย

            

                    ถึงจะเป็นเครื่องบอกฐานะและยศแต่ให้ใส่ไว้ตลอดแบบนี้ก็ไม่ไหวนะเพคะ

เหล่าข้ารับใช้บ่นอุบ กล้าบ่นกันขนาดนี้สงสัยเขาจะตามใจเจ้าพวกปีศาจน้อยๆนี่เกินไป

            

                    “.ใครบ่นอีกข้าจะสาปให้มันกลายเป็นขี้อีกา

ถึงจะเป็นเสียงเรียบๆแต่ก็ทำให้ปีศาจชายหญิงสะดุ้งแล้วรีบโค้งคำนับเป็นการขอโทษก่อนจะรีบเดินออกจากห้องโดยพลัน เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงอยากปิดบังใบหน้าที่แท้จริงกับนาง มันก็ดูน่าสนุกดีที่จะใส่หน้ากากน่ากลัวนี่ไว้ เทียนห้าวถอดหน้ากากปีศาจออกแล้วเก็บมันใส่กล่องไม้ที่ประดับด้วยอัญมณีอย่างดี

 

                                                                      

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น