ดวงใจจอมปีศาจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 439 Views

  • 2 Comments

  • 13 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    77

    Overall
    439

ตอนที่ 2 : ตอนที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

1


                หญิงสาวค่อยๆลืมตา นางถูกรายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่บ่งบอกว่านี่คือป่านั่นเอง แต่ป่านี้ช่างมืดทะมึนยิ่งนัก ดีที่นางเป็นเทพการตกลงมาจากที่สูงแบบนั้นจึงทำให้แค่ได้รับบาดเจ็บ ซูหลินพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจึงทุบศรีษะตนเองเบาๆให้หายเวียนหัว เสื้อผ้าสีขาวสะอาดตอนนี้มอมแมมขาดรุ่งริ่ง ไปเกิดก็ไม่ได้เกิด แถมยังตกลงมาในป่าบ้าอะไรก็ไม่รู้ น่ากลัวที่สุด!


     อื้มม

กลิ่นไอแปลกๆคละคลุ้งทั่วบริเวณจนซูหลินต้องปิดจมูก ที่นี่ไอปีศาจแรงมาก มันก็ไม่ได้มีกลิ่นเลวร้ายหรือแย่อะไรขนาดนั้นแค่เทพธิดาอย่างนางไม่ชินและไม่ชอบเท่านั้นเอง

แย่แน่ๆ แบบนี้แย่แน่ๆ นางนึกขึ้น ได้ยินมาว่าพวกปีศาจชอบกินเนื้อมนุษย์ ตอนนี้นางได้ถูกถอนพลังเทพไปจนหมดไม่มีกลิ่นเทพให้พวกปีศาจเกรงกลัว เหมือนมาทัวร์ตัวเปล่าเหมือนมนุษย์ดีๆนี่เอง! พลังก็ไม่มีไม่มีอะไรจะสู้หรือป้องกันตัวได้มีแต่ความรู้ติดตัวเท่านั้น ซูหลินนึกถึงหญ้างูปีศาจ มันช่วยเพิ่มกลิ่นปีศาจที่ตัวเราได้ พวกเทพพฤกษาจไม่ได้ทำสงครามเก่งเหมือนพวกเทพวิหค แต่มีความรู้ในเรื่องสมุนไพรและพลังที่ช่วยเยียวยาฟื้นฟู เรียกได้ว่าเป็นสายซัพพอร์ตตัวจริง!

              

               โอ๊ย!”

ความเจ็บแล่นแปลบไปทั่วบริเวณขาซ้าย นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย เป็นเทพมาขาหักได้ยังไง ถ้ายังมีพลังเทพอยู่จะเสกให้ขาหายเจ็บพร้อมเกี้ยวทองคำมารับยังได้เลย ซูหลินนึกไปนึกมาจนอยากจะร้องไห้ นางเกือบได้เกิดเป็นลูกของนางสนมแดนมนุษย์แล้วแท้ๆทำไมจู่ๆถึงมาตกระกำลำบากขนาดนี้


   ฟุบ..

เสียงบางอย่างเคลื่อนไหวแถวพงหญ้าไม่ไกลนี้ ซูหลินหันซ้ายหันขวาตัวแข็งไม่กล้าขยับไปไหนเพราะกลัวตัวอะไรสักอย่างที่อยู่แถวนี้รู้ตัว ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ ท่านอาจารย์ ช่วยข้าด้วย! ความกลัวครอบงำเข้ามาในจิตใจ นางไม่เคยกลัวอะไรเลยนอกจากท่านอาจารย์สุดโหดเพราะจะทำอะไรก็เสกขึ้นมาได้แถมยังมีบริวารมากมายที่คอยรับใช้ด้วยความเคารพ บัดนี้ตัวคนเดียวไม่มีแม้แต่พลังเทพ เมื่อตั้งสติได้นางค่อยๆเขยิบตัวถอยเพื่อที่จะไปแอบหลังโขดหินอย่างระมัดระวัง

 

อีกด้านหนึ่ง...

          วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ

เสียงทุ้มดังขึ้น เขาหันไปพยักหน้าสั่งปีศาจรับใช้ให้ไปขนสัตว์ปีศาจที่ตนเพิ่งล่าได้กลับมา ปีศาจสามสี่ตนช่วยกันลากสัตว์ปีศาจตัวใหญ่นั่นไปให้นายของตน ชายบนม้าคนนี้สวมชุดเกราะสีดำสลับทองที่ไหล่ตกแต่งด้วยขนนกสีดำฟูฟ่อง ดูรวมๆแล้วช่างงามสง่าราวกับอีกาหนุ่มก็ไม่ปาน เขาดีดนิ้วพรึ่บ! สัตว์ปีศาจร่างยักษ์นั่นก็กลายเป็นไอดำลอยเข้าไปในถุงทองที่เขาถืออยู่ทันที

          ตูม!!

เสียงหนึ่งดังก้อง ทุกคนหันไปตามเสียงพร้อมกัน เสียงอะไรดังในป่า หรือว่าจะเป็นสัตว์ปีศาจหายาก แบบนี้ต้องไปดูสักหน่อยเผื่อจะนำกลับไปเลี้ยงดูเล่นเขาคิดแล้วจึงกระตุกเชือกบังคับม้าสีดำตัวใหญ่ให้เดินไปตามเสียงนั่น  

          

          ข้าจะไปดู ตามข้ามา” ร่างสูงในชุดสีนิลหันไปสั่งข้ารับใช้ที่ยืนเรียงอยู่ด้านหลังให้ตามมา

.....

ซูหลินค่อยๆเขยิบตัวคลานเข้าไปหาโขดหิน อีกนิดเดียวเท่านั้น


ก๊าซซซ..

เสียงนั่นทำให้นางหันมามอง สัตว์ปีศาจตัวหนึ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามา ร่างของมันเหมือนสุนัขแต่มีเกล็ดสีเขียวแกมดำขึ้นตามตัวน่ารังเกียจยิ่งนัก มันพุ่งมาพร้อมกับตาใสเหมือนงูและอ้าปากกว้างโชว์เขี้ยวอันแหลมคม


กรี๊ดดดดด!!!”


               ฉับ!

ร่างสูงหนาเข้ามาขวางได้ทันในพริบตา สัตว์ปีศาจขาดเป็นสองท่อนพร้อมกับล้มตัวลงกับพื้นอย่างสิ้นฤทธิ์

ซูหลินได้แต่ตื่นตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ชายผมยาวสีดำขลับสวมชุดและเครื่องประดับด้วยขนนกสีดำแถมยังมีปีกสีดำกางออกแผ่กว้างอีกต่างหาก เขาเข้ามาขวางไว้และฆ่าสัตว์ปีศาจได้อย่างง่ายดายโดยไม่ใช้แม้แต่อาวุธ

            

            ที่แท้ก็เจ้าปีศาจกระจอกๆเองหรอกหรือ

            

            ขอบคุณท่านปีศาจผู้ผดุงคุณธรรม ขอบคุณจริงๆข้าจะไม่ลืมเลย!!” ซูหลินคำนับคนตรงหน้าไม่หยุด

            

            ไม่เป็นไร

ชายผู้นั้นค่อยๆหันหน้ามา ใบหน้าสีแดงกร่ำยับย่น จมูกยื่นงุ้มน่าเกลียด ดวงตาเหลือกโปนสีเหลืองและเขี้ยวล่างที่ยาวงุ้ม เขาสองข้างที่งอกจากหน้าผากนั่นดูรวมๆแล้วน่าเกลียดน่ากลัวเหลือเกิน!! นี่คงจะไม่ได้มาช่วยข้าแต่มาแย่งอาหารกันใช่ไหม!! ซูหลินหลับตาแล้วทิ้งตัวลงทันทีแต่มือหนานั่นรับไว้ทันเสียก่อน

            

           นางเป็นลมไปแล้ว

ชายในชุดสีดำสง่าเอ่ยขึ้น เขาใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้พยุงหญิงสาวถอดใบหน้าน่าเกลียดนั่นออก ใต้หน้ากากปีศาจเผยให้เห็นดวงหน้าขาวซีด จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มหนารับกับดวงตาเรียวสีแดงเพลิง เขาจ้องมองไปที่หญิงสาวในอ้อมอก ภาพซ้อนของเทพธิดาในชุดสีชมพูอ่อนงดงามแทรกขึ้น ที่แท้แม่นางคนนี้ก็เป็นเทพธิดาจำแลงมานี่เองแล้วทำไมถึงมาอยู่ที่แบบนี้ได้แถมยังบาดเจ็บอีก

            

          ข้าจะพานางไป

สิ้นเสียงเขาก็เสกชุดให้นางเป็นสีดำเพื่อให้กลมกลืนกับแดนปีศาจแล้วจึงอุ้มนางขึ้นขี่หลังม้าหายไปสลายเป็นควันสีดำ เหล่าข้ารับใช้โค้งคำนับก่อนที่จะสลายเป็นควันสีดำตามผู้เป็นนายไป

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น