off The Dead MySanitarium Spring Day วิ่ง เชือด รอด....

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3 อย่ามาที่นี่....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

(ก่อนอ่านควรเล่นเกมส์ของไรท์ในตอนที่2ก่อนเพื่อเนื้อหาที่สมบูรณ์นะทุกคน~)


หลังฉันอยากรู้อยากเห็นจึงต้องเปิดทุกช่องของประตูทั้ง7 บาน ฉันก็ได้รับรู้ว่าภายในห้องทั้ง7 มีผู้ชายถูกขังอยู่ภายในโดยทำอิริยาบถต่างกันออกไป และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ค่อยชอบให้ใครมารบกวนด้วย

แต่ฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมพวกเขาถึงต้องอยู่ภายใต้ห้องที่ถูกล็อกซะแน่นหนาจนถึงกลับต้องล็อกประตูที่ดูเหมือนกับประตูนักโทษซะแน่นหนาขนาดนั้น....

ฉันยังคงยืนสงสัยก่อนที่ความคิดจะสั่งให้ฉันถามเอาจากปากคนพวกนั้น โดยจะสุ่มถาม


แต่!!!


[ประกาศ....ประกาศ ผู้ช่วยหมอยู หมอต้องการพบเชิญไปพบที่หน้าห้องพัฒนาการ1ที่ตึกขวาค่ะ....ประกาศ...ประกาศ]

ฉันที่กะจะสุ่มถามใครสักคนในพวกเขาทั้ง7 ต้องล่มเลิกความคิดเมื่อเสียงประกาศจากโรงบาลกำลังดังเรียกฉัน ทำให้ต้องรีบออกไปจากที่นี่....



พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่...
ฉันบอกกับตัวเอง เพราะรู้สึกคาใจกับพวกเขาทั้ง7...



ตึกๆ.....


ตึกๆ.....



เสียงส้นสูงของฉันก็ยังคงดังกระทบพื้นจนฉันรำคาญ แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่ฉันไม่รู้เลยว่าทุกครัั้งเวลาที่เท้าของฉันเดินจนทำให้เกิดเสียงกระทบมันได้สร้างความหวาดกลัวไว้ให้กับใครบางคน.....



จากนั้น.....


หลังเมื่อตอนกลางวันฉันได้แวะมาที่นี่แล้วพบกับบุคคลทั้ง7 ภายในห้องที่ถูกล็อกอย่างแน่นหนา ตอนเลิกงานฉันก็ได้แวะมาหาพวกเขาอีกครั้ง!


ตึก.....


ตึก.....


ฉันยังคงเดินไปตามทางโทรมๆพร้อมกับเสียงของร้องเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้นเหมือนเช่นทุกครั้ง ก่อนจะรู้สึกขนลุกกับฝีเท้าของตัวเอง


'ขนลุกอ่าาาา เลิกใส่ส้นสูงจริงๆดีมั้ยเนี่ย....'


ฉันเดินไปเรื่อยๆก็พบเข้ากับประตูทั้ง7 ที่ยังคงถูกล็อกแน่นหนาแต่ตอนนี้ที่บานประตูกับมีอะไรที่แปลกไปจากทุกที จนฉันต้องมองมันด้วยความสงสัย



ล็อก.....



ทำไมช่องด้านหน้าประตูที่ฉันเคยใช้มองพวกเขาในตอนกลางวันถึงล็อกหล่ะ?


ตึก....


ตึก....


ฉันเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะลองเขย่าแม่กุญแจที่ล็อกช่องนั้น ก่อนประตูบานที่7จะเกิดเสียงดังขึ้น


แกร๊กกกก


“!!!!!”


แกร๊กกกก

แกร๊กกกก

แกร๊กกกก

แกร๊กกกก

แกร๊กกกก

แกร๊กกกก


แน่นอนว่า...พอห้องนึงมีเสียง ห้องที่เหลือก็ส่งเสียงตามแถมยังเป็นเสียงเหมือนกับพวกเขากำลังใช้อะไรสักอย่างขุดกับประตูอีก



แกร็ก.... แกร๊ก....

แกร๊ก.... แกร๊ก....

แกร๊ก.... แกร๊ก....


หยุดที...


แกร๊ก.... แกร็ก....

แกร๊ก.... แกร๊ก....


อย่าทำอะไรแบบนั้น....


แกร๊ก.... แกร๊ก....

แกร๊ก.... แกร๊ก....


ตึก....

ตึก....


ฉันเดินถอยหลังขยับออกห่างจากประตูด้วยความกลัว ก่อนที่ไหล่ตัวเองจะถูกใครบางคนจับจนสะดุ้งโหยง


“ยู!?”


“คุณหมอบังชีฮยอก!!”


ฉันส่งเสียงอย่างตกใจ ก่อนที่ทุกๆอย่างจะกลับมาเป็นปกติ


เมื่อในตอนนี้พวกเขาทั้ง7หยุดทำเสียงแปลกๆกันแล้ว และฉันก็กำลังถูกหมอบังชีฮยอกจ้องอย่างสงสัยว่ามาทำอะไรที่นี่



“ทำไมเราถึงมาที่นี่? นี่ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือที่ต้องห้าม ใครที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้ามา!!”


หมอบังชีฮยอกดุฉันด้วยเสียงที่ดัง และพอดุฉันด้วยเสียงที่ดังแบบนั่นในที่แคบๆมันก็ยิ่งทำให้ดังและก้อง จนฉันต้องยืนห่อไหล่อย่างรู้สึกผิด....


“ฉ..ฉันแค่เดินหลงทางมาค่ะ…”


ด้วยความกลัวฉันจึงโกหกออกไป



“หลงทาง?”


หมอบังชีฮยอกมองฉันอย่างไม่เชื่อ ก่อนจะมีท่าทีที่เย็นลง จากนั้นเขาก็พูดกันฉันดีๆ


“งั้นหรอ....หลงทางมาสินะ"

“พวกเด็กใหม่ก็เงี้ยแหละที่หลังก็ระวังๆหน่อยนะ เพราะเราอาจโดนย้ายได้”


“.....”


ฉันยืนมองหมอบังชีฮยองที่ส่งยิ้มให้ ก่อนที่คุณหมอบังจะพูดขึ้นมาว่า....


“อย่าหลงมาที่นี่บ่อยๆนักหล่ะ วันนี้ถือซะว่าเราหลง แต่ครั้งต่อไปฉันไม่ปล่อยไปแน่ๆ ส่วนเรื่องวันนี้เดี๋ยวฉันจะไปรายงานต่อหัวหน้าของเทอซะหน่อย เพื่อที่เขาจะได้ตักเตือน รู้ใช่มั้ยว่าตัวเองผิด....”


“ค่ะ....”


ฉันพยักหน้าเบาๆแต่ก็ยังคงสังสัยว่าทำไมต้องห้ามฉันมาที่นี่ด้วย....


ก็ในเมื่อที่นี่มีคนไข้อยู่ตั้ง7 คน


“เอ่ออ หมอค่ะ....ทำไมที่นี่ถึงไม่ให้คนอื่นเข้านอกจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องหล่ะค่ะ?”


ฉันถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ ส่วนหมอบังก็พูดตอบกลับมาว่า



“บางครั้งการที่เป็นคนขี้สงสัยมันก็มักจะพาเรื่องไม่ดีเข้ามาหาตัวได้บ่อยๆรู้รึป่าว? หมออยากให้เราอย่าขี้สงสัยให้มากถ้ายังอยากจะทำงานที่นี่ต่อ เข้าใจนะ :)”


“.....”


หมอบังตบไหล่ของฉันเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอกว่านี่คือการเตือนว่าฉันกำลังยุ่งกับงานของคนอื่น


แต่ไม่รู้ทำไมฉันกับรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังโดนหมอบังชีฮยอกข่มขู่ แถมก่อนแยกกัน เขายังพูดทิ้งท้ายไว้อีกว่า.....


“ลืมไปซะนะว่าเคยมาที่นี่ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย....”

3 ความคิดเห็น