off The Dead MySanitarium Spring Day วิ่ง เชือด รอด....

ตอนที่ 3 : ตอนที่1 ความลับ....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

วันที่x เดือน x ปีxx



“ยู เป็นไง...ชินกับงานหรือยัง?”


“พอได้ค่ะ ตอนแรกคิดว่างานจะหนักแต่แบบนี้ก็สนุกดี”


ฉันยิ้มให้กับพวกพี่ๆในโรงบาลSanitarium Spring Day หลังย้ายมาประจำที่นี่ได้อาทิตย์กว่าแล้ว


คิดถูกจริงๆที่เรียนจบแล้วมาทำงานที่นี่เลย! เพราะที่นี่ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงบาลบ้าที่สบายที่สุดแล้ว คนไข้ก็เรียบร้อย น่ารักกันทุกคน ฉันนี่โชคดีจังที่เขารับเข้าทำงานที่นี่~


“ได้ยินแบบนี้พี่ก็ค่อยโล่งใจหน่อย ^ ^ ...แล้วตอนนี้ยังเดินหลงทางอยู่อีกหรือป่าวจ๊ะ?


“ก็พอดีบ้างค่ะ เพราะโรงบาลที่นี่ใหญ่มากนี่ฉันเดินไปเดินมาก็เกือบอาทิตย์แล้ว แต่ฉันก็ยังคงมีหลงค่ะ”


ฉันยิ้มอย่างอายๆในความเด๋อของตัวเองที่ไม่ค่อยจำทิศจำทาง จนทำให้เดินหลงในโรงบาลอยู่บ่อยๆ


“รีบๆจำทางให้ได้เร็วๆนะ เพราะที่นี่เข้มงวดมากไม่ค่อยชอบให้ใครเดินสุ่มสีสุ่มห้า ทุกอย่างต้องเป็นระบบ…”


“ค่า…”


ฉันพยักหน้าเบาๆกับคำเตือน ก่อนที่บทสนทนาสั้นๆของพวกเราจะจบลง ก่อนที่ต่างคนต่างทำงานของตัวเองกันต่อ


ฉันที่ทำตำแหน่งผู้ช่วยหมอแผนกพัฒนาการส่งเสริมด้านสติปัญญาเลยมัดจะยุ่งๆอยู่กับการเตรียมเอกสารหรือแบบสอบถามและพวกแบบทดสอบสำหรับผู้ป่วย จนบางครั้งจะต้องทำงานเลยเวลา


 และวันนี้เองก็เช่นกัน....





ติ๊ก.... ติ๊ก...(เสียงนาฬิกา)


“จะ4ทุ่มแล้ว....


ฉันนั่งถอนหายใจหลังเหลือบมองนาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนที่จะหันมาจัดพวกเอกสารต่อ


“ใหนๆห้องพักก็อยู่ใกล้ๆ งั้นทำให้มันเสร็จๆไปเลยดีกว่า.....”


ฉัมพึมพำ ก่อนที่พี่พยาบาลเวรจะเข้ามาเจอฉัน



“ตายแล้วยู! ยังนั่งทำงานอีกหรอ?”


“อีกนิดหน่อยค่ะ”


“ขยันทำงานมันก็ดีนะ แต่พี่ว่ารีบกลับห้องไปดีกว่านะ”


“ขออีกแปปนะคะ”


ฉันพยายามที่จะรีบเตรียมเอกสารต่อ แต่พี่พยาบาลกลับดุฉันด้วยเสียงที่ดัง จนฉันต้องสะดุ้งโหยง



“ยู!! กลับห้อง!!”


“!!!!!”


“เอ่ออ พี่หมายถึงกลับไปทำที่ห้องมันสบายกว่า เราจะได้พักผ่อนด้วยไง ^ ^”


“ค่ะ...”


ฉันบอกด้วยเสียงอ่อยๆก่อนจะลังเล แต่สุดท้ายก็ต้องแบกกองเอกสารไปจัดต่อที่ห้องพัก....



ที่โรงบาลแห่งนี้ได้มีการจัดเตรียมพวกห้องพักหมอและพยาบาลไว้ให้ เนื่องจากโรงบาลนี้ตั้งอยู่บนยอดเขา ทำให้ลำบากมากเวลามาทำงานเพราะไม่มีรถรับส่งทำให้ต้องเดินขึ้นลงเขา แต่สำหรับคนที่มีรถฉันว่ามันก็ไม่น่าจะมีปัญหา แต่ทางโรงบาลเนียสิ...


ดันออกกฏบังคับให้หอมและพยาบาลนอนที่หอพักที่นี่ โดยอ้างว่า....



เพื่อดูแลคนไข้แบบ24ชั่วโมง


ดังนั้น....พวกห้องพักของพวกเราเลยอยู่ที่ตึกใน ส่วนพวกคนไข้จะพักที่ตึกนอก ส่วนตึกซ้ายและขวาจะเป็นห้องส่งเสริมพัฒนาทางสติปัญญาที่แล้วแต่ว่าหมอจะจัดให้คนไข้แต่ละคน



ตึก...


ตึก...



เสียงสันสูงของฉันกระทบเข้ากับพื้นเวลาเดินจนเกิดเสียงดังสะท้อนทำเอาฉันขนลุกชู่


เพราะตอนนี้ในโรงบาลมันมืดและเงียบมาก....


เนื่องจากเป็นช่วงเวลาดึกที่ไม่มีเหล่าผู้ป่วยที่เดินพลุกพล่านตามตึกเลยทำให้วังเวงและชวนให้คิดแต่เรื่องน่ากลัวๆ เช่นเรื่องผี.....


'โธ่.....ทุกโรงบาลมันต้องมีอยู่แล้ว...

อย่าคิดอะไรที่มันแปลกๆชวยสยองสิยู...'


ฉันบอกกับตัวเอง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันได้เลย


เมื่อในหัวของฉันดันคิดไปถึงทางเปลี่ยวๆที่ไร้ซึ่งผู้คน แต่กับมีเสียงฝีเท้าสันสูงของผู้หญิง....




ตึก....


ตึก....



แน่นอนว่า....พอฉันยิ่งคิดบ้าๆแบบนั้น บวกกับเสียงฝีเท้าของตัวเอง มันก็ยิ่งทำให้ฉันคิดฟุ้งซ่าน จนสุดท้ายฉันต้องวิ่งกอดเอกสารเพื่อจะรีบกลับห้องพักให้เร็วที่สุด!


แต่ด้วยความเด๋อของตัวเองที่หลับหูหลับตาวิ่ง จนทำให้เมื่อฉันตั้งสติได้.... ฉันก็หลงมาในที่ๆไม่เคยมาเข้าซะแล้ว T_T


ที่นี่....มีที่แบบนี้ในโรงบาลด้วยหรอ?



ตึก....

ตึก....



เพราะไม่คุ้นกับสถานที่แห่งนี้ ฉันเลยเดินไปตามทางเดินที่มีหลอดไฟแสงสว่างต่ำๆ หรือบางทีมันอาจจะกระพริบหน่อยๆด้วย อารมณ์ตอนนี้ของฉันมันเลยให้ความรู้สึกปะเหมือนตัวเองกำลังเดินไปหา ฆาตกรในหนังสยองขวัญไม่มีผิด!


“ไม่เอาน่ายู.... เลิกคิดบ้าๆสักที่!”


ฉันตบอกตัวเองเพื่อสร้างขวัญและกำลังใจ ก่อนที่จะค่อยๆเดินลึกเข้าไป.....


ทำงานที่นี่มาอาทิตย์กว่าๆแล้ว แต่ไม่เคยเจอทางเดินที่โทรมและเก่าขนาดนี้มาก่อนเลยแฮะ สุดทางจะมีอะไรรอเราอยู่กันแน่นะ....


ตึก....


ตึก....


ฉันยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนทางมันสุดที่ทางตันแต่มีห้องอยู่7ห้อง โดยมีซ้าย3ห้อง ขวา3ห้อง และตรงหน้าฉันอีก1ห้อง ห้องทั้ง7ดูน่ากลัวแปลกๆ เพราะประตูมันถูกล็อกทุกบาน แต่มีช่องขนาดพอดีมือที่สามารถรอดได้เหมือนไว้ส่งอาหารหรือมันอาจจะเป็นช่องที่ไว้มองเข้าข้างในผ่านจากภายนอกเหมือนกับประตูที่ไว้ขังพวกนักโทษ....


ตึก....


ตึก....


ฉันค่อยๆเดินเข้าใกล้ห้องตรงกลางหน้าก่อนที่ห้องข้างๆทั้ง6 จะเกิดเสียงดังขึ้นมาพร้อมๆกันจนฉันต้องหยุดเดินแล้ววิ่งออกจากที่นี่ด้วยความกลัว


ที่นี่มันอะไรกัน....

ทำไมรู้สึกขนลุกและน่ากลัวแปลกๆ.....

ไม่คิดเลยว่าที่นี่....

ที่ๆเป็นดั่งสวรรค์ของคนไข้จะมีอะไรแบบนี้ หรือที่นี่จะเป็นอีกด้านของโรงบาลที่ปกปิดเป็นความลับกันแน่นะ.....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น