Marvelous Ninetyeight [HaeEun]

ตอนที่ 5 : Me You Him

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ต.ค. 54

 Note: ฟิคนี้เป็นฟิคที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบของเจ็น ค่อนข้างดราม่าและเกรียน มีสิ่งนึงที่อยากจะขอ คือเจ็นเห็นว่าเม้นกับวิวมันต่างกันมาก ไม่ได้ขอให้เม้นเพิ่มนะคะ แต่ขอให้คนที่เคยเม้นอยู่แล้วบอกเจ็นทีว่ามันไม่สนุกหรอ? เพราะเขามาอ่านกันแต่ไม่เม้น เพราะถ้าไม่สนุกเจ็นจะได้ปรับปรุง หรือถ้ามันไม่สนุกมากมาก เจ็นจะได้เลิกแต่ง บอกเจ็นทีนะคะ :) ปล.ใครรูวิธีลงเพลงบอกเจ็นมี ที่เจ็นลงมันน่าเกลียดมากอ่ะ ช่วยหน่อยยย TT







“ทงเฮ… เราลองคบกันดูไหม?”

“ฮยอกแจ…”

 



















 

 

 

 

ติ้ด ติ้ด ติ้ด

ร่างสูงยังพูดไม่ทันจบประโยคเสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กก็ดังขึ้นขัดซะก่อน ฮยอกแจล้วงมือควานหาต้นเสียงในกระเป๋าเป้ใบสวย พอเจอแล้วก็หยิบขึ้นมากดรับ

“ว่าไงคิบอม?” ฮยอกแจกรอกเสียงลงไป

[คิดถึงน่ะ ตัวเล็กสบายดีใช่ไหมครับ?] ปลายสายตอบกลับมาพร้อมคำถาม

“สบายดี ^_^ แล้วคิบอมล่ะ?” ฮยอกแจอมยิ้มน้อยๆ พลางหันไปมองคนข้างๆ

[สบายดีครับ เอ่อตัวเล็ก ผมต้องวางก่อนน่ะ แค่นี้นะ แล้วจะโทรมาใหม่] คิบอมบอกคนรักก่อนจะกดวางสายไป

“คิบอมหรอ? ว่าไงบ้างอ่ะ?” ทงเฮถามทันทีที่อีกคนวางสายโทรศัพท์ รอยยิ้มที่เคยปรากฎบนหน้าหล่อหายไปต่างจากก่อนหน้านี้

“อื้ม ไม่มีอะไรหรอก คำถามเมื่อกี้ล่ะ?” คนตัวเล็กปฏิเสธก่อนจะถามซ้ำเรื่องคำถามก่อนหน้านี้

“…”

 

 

 

 

 

คิมคิบอมผู้ชายหน้าตาดีเป็นคนรักของอีฮยอกแจผู้ชายหน้าหวาน ทั้งสองคนคบกันมาเกือบปี แต่เพราะแม่ของคิบอมป่วยหนักเลยต้องพาไปรักษาที่ประเทศอังกฤษ นี่ก็เกือบหกเดือนแล้วที่คนร่างสูงอยู่ห่างกับคนรัก แต่ระยะทางไกลแสนไกลนั้นไม่ได้ทำให้คิบอมเปลี่ยนใจเลย เขายังคงนับวันรอเวลาที่จะได้เจอคนตัวเล็กอีกครั้ง เขายังเฝ้าคิดถึงอีกคนตลอดเวลา เขายังรักฮยอกแจหมดหัวใจ… ต่างกันตรงที่คนที่ถูกคิดถึงไปคิดถึงใครอีกคน…

ฮยอกแจที่ร้องไห้จะเป็นจะตายตอนที่รู้ว่าคิบอมจะต้องจากเขาไปกลับแอบรู้สึกดีกับคนอื่น หลังจากที่คิบอมอยู่ที่อังกฤษได้สองอาทิตย์ ความบังเอิญก็พาให้ฮยอกแจได้รู้จักกับใครอีกคน คนที่ทำให้ฮยอกแจรู้สึกดีตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกัน และยิ่งรู้สึกดีขึ้นมากขึ้นๆ เมื่อได้คุยกันทุกวัน จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนสนิท จนตอนนี้กลายเป็นคนที่ฮยอกแจรัก คนๆ นั้น… ‘อีทงเฮ’ แต่ความลับไม่มีในโลกเมื่อผ่านไปเดือนกว่าทงเฮก็รู้ว่าฮยอกแจมีคนรักอยู่แล้ว เขาพยายามจะออกห่าง แต่ก็เป็นฮยอกแจที่เข้าหาเขาทุกที จนเขาไม่สามารถหยุดความรู้สึกของตัวเองได้อีกแล้ว…

“ฮยอกแจ… แล้วคิบอมล่ะ?”

“…” พอร่างสูงถามคำถามนี้ ฮยอกแจถึงกับพูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าไม่รักคนที่อยู่อังกฤษแต่แค่รักคนที่อยู่ข้างๆ นี้มากกว่า

เขาคือคนที่ใช่ แต่ก็บังเอิญว่าเธอใช่กว่า

คิบอมดีกับฮยอกแจมากจริงๆ แต่ให้ทำยังไงล่ะเมื่อเขารักทงเฮไปแล้ว ถึงจะอยากคบกับทงเฮแค่ไหนแต่คิบอมก็ยังมาค้ำคอเขาอยู่ ไม่อยากให้คิบอมเสียใจ ไม่กล้าบอกเลิก แต่ยิ่งยื้อมันจะยิ่งแย่ใช่ไหม?

“ขอเวลาหน่อยนะทงเฮ…”

“ไม่เป็นไร ^^”

เมื่อทุกอย่างไม่ได้ง่ายเหมือนดั่งฝัน มีอะไรหลายอย่างที่ฮยอกแจต้องทำต้องตัดสินใจ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าวันเดียวจบ… มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะ

 

 

 

 

 


















“ทงเฮ! ไปเที่ยวกันไหม?!” ฮยอกแจพูดกับคนที่อยู่ในสายโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังนอนกลิ้งไปมาบนเตียงในห้องตัวเอง ดูเป็นคนอินเลิ้ปสุดๆ

[อ่าไปสิ่ เดี๋ยวไปรับนะ] เสียงทุ้มตอบกลับมาแล้วกดวางสายไป ร่างบางที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อยืดแขนยาวตัวใหญ่สีเทากับกางเกงขายาวสียีนส์ขนาดพอดีนั่นเข้ากันได้ดีเมื่อถูกสวมด้วยคนตัวเล็ก ไม่นานทงเฮก็มาถึงและพาฮยอกแจลงไปชั้นล่างของตึกเพื่อไปที่รถ

“วันนี้แต่งตัวน่ารักนะ” เอ่ยชมคนที่นั่งเบาะคนขับก่อนจะสตาร์ทรถ

“ขอบคุณ ไปไหนดีล่ะ? ปิคนิคไหม?” กล่าวขอบคุณแล้วหันไปถามทงเฮ

“ก็ดีนะ แล้วฮยอกแจเตรียมอาหารมาหรอ?” ทงเฮถาม ก็ตอนที่ไปรับจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นอีกคนถืออะไรติดมือมาเลยนี่น่า

“ป่าว ฮ่าๆ แค่ไปปูเสื่อนั่งเล่นเฉยๆ ก็ได้ ดีไหม?” ตอบไปพร้อมเสียงหัวเราะ รอยยิ้มของคนนี้น่ารักจริงๆ

“แล้วเอาเสื่อที่ไหน?”

“ทงเฮนี่ ถามเยอะจริง ไปหาซื้อเอาก็ได้ ออกรถได้แล้ว!” ฮยอกแจหันไปว่าอีกคน คนถูกว่าถึงกับยิ้มออกมา คนตัวเล็กนี่น่ารักมาก น่ารักจริงๆ

 

ภาพคนสองคนนั่งหยอกล้อบนเสื่อน้ำมันริมบ่อน้ำมันทำให้คนที่เดินผ่านไปมาอมยิ้ม ใบหน้าที่ดูมีความสุข เสียงหัวเราะเบาๆ กับตาหยีเพราะเกิดจากการยิ้ม ใครๆ ก็ดูออกว่าสองคนนี้มีความสุขมากแค่ไหน ใครๆ ก็คงคิดว่าสองคนนี้เป็นคู่รักที่ออกมาเดทกัน

ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด

เสียงแหลมขัดเสียงพูดของฮยอกแจ เจ้าตัวหยิบโทรศัพท์สีขาวออกมาก่อนจะกดรับ คนที่โทรมาคงไม่ใช่คนอื่น… นอกจากคิบอม เพราะปกติก็มีแต่ทงเฮที่โทรหาเขา แต่นี้เขาอยู่กับทงเฮ ก็เลยเดาไม่ยากว่าใครโทรมา และเหมือนทงเฮจะรู้หน้าที่ ร่างสูงที่หัวเราะอยู่เงียบไปทันที

“ว่าไงคิบอม?” คำถามเดิมๆ ถูกกรอกใส่โทรศัพท์ ทุกครั้งที่คิบอมโทรมา ฮยอกแจก็จะถามไปแบบนี้

[ฮยอกแจ! ข่าวดีล่ะ!!!] เสียงดีใจของอีกฝ่ายแทนที่จะทำให้ฮยอกแจรู้สึกดีไปด้วย แต่กลับรู้สึกหดหู่แปลกๆ

“อะไรหรอ?” เจ้าของเสียงเล็กแกล้งทำเสียงเหมือนว่าดีใจกลับไป

[ผมจะได้กลับเกาหลีวันพรุ่งนี้นะ!! จะได้เจอกันแล้ว] จบประโยคตาสวยมองไปที่ทงเฮไม่กระพริบ ฮยอกแจเงียบ ทงเฮขยับปากถามว่ามีอะไรแบบไม่มีเสียง แต่ฮยอกแจก็ยังคงเงียบอยู่อย่างนั้น

[ฮยอกแจ! ฮยอกแจได้ยินไหมครับ] คนในสายก็แปลกใจไม่แพ้กันว่าทำไมคนรักของเขาถึงได้เงียบไป

“ห้ะ?” เมื่อเรียกสติกลับมาได้แล้วก็กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์อีกครั้ง

[เมื่อกี้ที่ผมบอกได้ยินไหมครับ?]

“อ่อได้ยินน่ะ”

[ฮยอกแจดีใจไหม? ผมดีใจมากเลย อยากจะกอดฮยอกแจจริงๆ]

“อืม ดีใจสิ่”

[อ่างั้นผมไปจัดกระเป๋าก่อนนะครับ พรุ่งนี้ถ้าถึงเกาหลีแล้วจะโทรไปหา ตื้ด!] สัญญาณบอกว่าอีกคนได้วางสายไปแล้ว ถึงแม้ปากของฮยอกแจจะบอกว่าดีใจแต่ตอนนี้สีหน้ามันบ่งบอกได้ว่าคนตัวเล็กเครียดมากแค่ไหน

“มีอะไรหรอ?” ร่างสูงที่นั่งรออยู่นานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าฮยอกแจเก็บโทรศัพท์ไปแล้ว

“คิบอม… จะกลับถึงโซลวันพรุ่งนี้…” เสียงเรียบกับใบหน้านิ่งของฮยอกแจทำให้ทงเฮรู้ทันทีว่าคนตัวเล็กเครียดมากแค่ไหน

“…”

“ฮยอกจะทำไงดีอ่ะทงเฮ ฮึก ฮยอกไม่อยากทำร้ายคิบอม แต่ฮยอกก็รักทงเฮ ฮึกฮึก” เสียงสะอื้นหลุดออกมาก่อนที่ฮยอกแจจะก้มหน้าร้องไห้อย่าไม่แคร์ใคร ทงเฮไม่ตอบคำถามแต่ดึงคนที่ร้องไห้มากอดปลอบแทน น้ำตานับร้อยหยดไหลออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ไม่รู้ว่ากี่ชั่วโมงที่ทงเฮกอดฮยอกแจไว้อย่างนั้น ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนน้ำตาของร่างบางจะหยุดไหล ในหัวฮยอกแจมีแต่คำถามมากมาย เขาควรจะทำยังไง?

 

 

 

 



















“ฮยอกแจจจจจจจ!” ผู้ชายตาตี่แก้มป่องวิ่งมาพร้อมกระเป๋าเดินทางมาหาคนรักก่อนจะมอบกอดอบอุ่นให้อีกคนทันที

“แม่ล่ะคิบอม?” ยิ้มให้กลับไปก่อนจะถามหาคนอีกคน

“หมอให้แม่พักก่อนน่ะ พ่อผมบอกว่าจะเฝ้าเองให้ผมกลับมาก่อน” พูดพลางจูงมืออีกคนเดินออกมาจากบริเวณที่หนาแน่นไปด้วยผู้คนมากมาย

“อ่อ” ตอบกลับมาสั้นๆ ก่อนจะมองหาหาทงเฮที่มาส่งเขาที่สนามบิน… แต่คนตัวสูงได้กลับไปแล้วเพราะทนเห็นภาพคนที่ตัวเองรักไปกอดกับคนรักของเขาไม่ไหว มันเจ็บ…

“แล้วนี่ฮยอกแจมายังไงครับ?”

“เพื่อนมาส่งน่ะ หิวไหมคิบอม?” เมื่อเห็นว่าคนรักของตัวเองดูมีความสุขมากที่ได้มาเจอกันวันนี้ คำพูดที่เตรียมไว้เพื่อบอกเลิกก็ถูกกลืนหายไป

“นิดหน่อยน่ะ ฮยอกแจอยากกินอะไรไหม?” คิบอมยกมือขึ้นลูบท้องเบาๆ ก่อนจะหันไปถามร่างบาง

“อืม… ไปกินคาลบิกันไหม ร้านที่เราชอบไปกินน่ะ!” ฮยอกแจเสนอ ความจริงแล้วเขาอิ่มด้วยซ้ำเพราะก่อนอจะมาที่สนามบินเขาพึ่งแวะกินข้าวกับทงเฮ แต่เพราะแววตาและท่าทางของคิบอมทำเขาใจอ่อน… (คาลบิคือซี่โครงหมูย่างน่ะค่ะ)

“อ่างั้นไปกันเหอะ! ฮยอกแจรอตรงนี้นะ เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่ให้” พอเดินออกมาจากประตูสนามบินคิบอมก็โบกมือเรียกแท็กซี่ทันที เมื่อรถมาจอดเทียบฟุตบาทคิบอมก็เปิดประตูให้ฮยอกแจขึ้นก่อนจะขึ้นตาม

 

“วันนี้ไม่อร่อยหรอ? ทำไมฮยอกแจกินน้อยจัง?” คนรักของร่างบางเอ่ยถามเมื่อเห็นฮยอกแจเอาแต่เขี่ยข้าวในจานไปมา

“อ่อเปล่าๆ ฮยอกเพลียๆ น่ะ”

“งั้นกลับกันเหอะ พี่ครับเก็บตังค์” บอกฮยอกแจแล้วก็ยกมือเรียกพนักงาน คิบอมหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าตังค์ยื่นให้พี่สาวคนสวยก่อนจะจูงมือฮยอกแจออกมาจากร้าน เรียกแท็กซี่อีกครั้งแต่ปลายทางครั้งนี้เป็นคอนโดของฮยอกแจแทน

บรรยากาศในรถน่าอึดอัดแปลกๆ มีคิบอมเป็นคนเล่าเรื่องเหตุการณ์ตลอดหกเดือนที่เขาอยู่ที่อังกฤษต่างจากฮยอกแจที่นั่งเงียบพลางพยักหน้าพอให้คิบอมรู้ว่าเขาฟังอยู่ แต่จริงๆ แล้วมันเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา…

“ฮยอกแจเดี๋ยวคืนนี้ผมมานอนด้วยนะ” คิบอมเอ่ยขึ้นเมื่อมาถึงห้องของร่างบาง ฮยอกแจตาโตทันที ก็วันนี้ทงเฮจะมาหาเขา! ที่เขานัดทงเฮเพราะคิดว่าคิบอมพึ่งกลับมาคงไปนอนบ้านตัวเอง

“ทำไมครับ? ไม่ได้หรอ?” เมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของฮยอกแจร่างสูงเลยสงสัย

“อ่อได้สิ่ ^^” ฝืนยิ้มตอบกลับไปก่อนจะนั่งลงที่โซฟา

“งั้นเดี๋ยวผมกลับบ้านไปเก็บกระเป๋าก่อนนะ” จบประโยคคิบอมก็เดินออกไปทันที

 

 


















 

 

 

“ตื้ด ตื้ด ตื้ด…” เสียงรอสายดังเข้าหูร่างบาง… นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฮยอกแจโทรหาทงเฮแล้วรู้สึกลำบากใจมากที่สุด

[ว่าไงครับคนดี] ไม่นานนักเสียงปลายสายก็ดังขึ้น

“คือว่าทงเฮ… คืนนี้… เอ่อ คิบอมจะมานอนกับฮยอก” สิ้นเสียงเล็กทงเฮก็เงียบไปทันที นั่นทำให้ฮยอกแจจะร้องไห้ น้ำตาคลอตาสวยจนเห็นได้ชัด

[อ่อไม่เป็นไร ฮยอกแจอยู่กับคนรักไปเหอะ เดี๋ยวค่อยเจอกันวันหลังก็ได้] เสียงทุ้มที่เหมือนว่าคนพูดไม่เป็นอะไรลอยออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ คนฟังทำอะไรไม่ถูก มือสั่น ปากสั่น ไม่เคยรู้สึกแย่เท่านี้มาก่อน

“ทงเฮ… รอฮยอกนะ อีกไม่นานฮยอกจะบอกเลิกเขา อีกไม่นาน…”

[ครับคนดี…]

 

 

 















 

 

ทงเฮรู้ดีว่าฮยอกแจกล้าไม่พอที่จะบอกเลิกคิบอมและทงเฮก็รู้ดีว่าฮยอกแจรักเขามากแค่ไหน มันก็คงไม่ผิดที่เขาเลือกที่จะรอ… เพราะเขาเชื่อว่าสักวันคนดีของเขาจะมาหาเขาในสถานะที่ไม่ติดพันธ์กับใคร…

 

 

 

 











 

สิ่งที่ฮยอกแจทำเหมือนว่าเห็นแก่ตัว… ความจริงแล้วคนที่ฮยอกแจรักคือทงเฮคนเดียว แต่เพราะคิบอมเป็นคนดี จะให้โกหกก็ทำไม่ลง จะให้พูดไปเลยตรงๆ ฮยอกแจก็ไม่กล้า กับคิบอมก็เหมือนพี่น้อง ฮยอกแจทำร้ายไม่ลงหรอก ขอเวลาอีกสักพัก แล้วฮยอกแจจะพูดความจริงออกไป…

 











 

 

 

 

ถ้าวันนึงฉันเลิกกับเขา แล้วเราจะมารักกันได้ไหม

ถึงรู้ว่าผิดหัวใจก็สั่งให้ทำอย่างนี้

ทุกเวลาที่เราใกล้กัน ใจมันสั่นไม่หยุดสักที

ที่ถามเพื่อความแน่ใจ ไม่ใช่แค่ใจหวั่นไหวเพียงชั่วคราว













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 10:19
    จบแล้วหรอไรท์เตอร์?? งง+ค้างอ่า~
    ฮยอกเลือกใครซักคนเถอะนะ TT^TT
    #45
    0
  2. #44 LeeHaeEuN98 (@kwanguy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 22:18
    ฮยอกกี้

    เลือกสักทีเถอะ  แต่เลือก เฮ นะ อิอิ

    บอมนายเป็นคนดีนะ 

    แต่เค้าชอบ เฮอึน อ่ะ
    #44
    0
  3. #43 gifeh (@gifeh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 23:45
    ไรเตอร์ไปแบบนี้เลยหรอกำลังดราม่าเลย
    เจ็บทั้งสามคนเลยนะแบบนี้
    เดี๋ยวนี้ฟิคหลายๆเรื่องมีแต่ฮยอกหลายใจเลือกไม่ถูกทั้งนั้นเลย
    สงสัยคุณนายเธอสวยจัด คิคิ
    #43
    0
  4. #42 nowlove (@nowlove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 23:22


    ง๊ะ.....จบแบบนี้เหรอตัวเอง

    มันค้างอ่ะ

    เราว่ามีต่ออีกเหอะ

    อยากให้จบแบบเฮอึน

    = , , =




    #42
    0
  5. #41 luvhaeeun (@luvhaeeun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 01:57
    อ่าาาาา


    ฮยอกอย่าทำอย่างนี้เซ่ !!! เลือกซักคน

    สงสารทั้งสามคนอ่าาาา แต่มันเฮอึน

    บอมสงสารนะ รักนายน๊าาาาา
    #41
    0