Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 8 : Chapter7 : Seven.. eight.. nine.. te--

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    10 ก.ย. 62


Chapter7 : Seven.. eight.. nine.. te--



ไอลีนแปลกใจไม่น้อยขณะมองทอม ริดเดิ้ลวัยสิบเจ็ดปีกำลังนอนมองงูตัวเองในฟองอากาศตาแป๋วทั้งที่งูนั่นพยายามส่งเสียงซี๊ดซ๊าดคุยกับเขาแทบตาย ทอมกำลังทำเป็นไม่เข้าใจมัน


กระทบกระเทือนอย่างแรง ดูเหมือนความจำช่วงสิบสองปีนี้จะหายไปทั้งหมด โชคดีที่ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ” ผู้บำบัดพูดกับอาจารย์ซลักฮอร์นที่ยืนทำหน้าเหมือนจะตายอยู่ข้างเตียงของทอม “เขาบอกว่าตัวเองอายุห้าขวบ


“นี่ไม่ผิดปกติ?! ทางรักษาละฟิลลิปส์” ฮอเรซคงไม่อยากเสียนักเรียนหัวกะทิตัวเองไปแน่


ให้ทานยาแล้วก็รอดูอาการ ความทรงจำอาจกลับมาในหนึ่งเดือนหรือหนึ่งร้อยห้าสิบปี  ขอตัวนะผมมีคนไข้เป็นโรคฝีมังกรอีกเพียบรอให้ไปรักษา” ผู้บำบัดพูดจบก็หมุนกายจากไป


ร้อยห้าสิบปี?!” ซลักฮอร์นทำเสียงสูงแล้วมองตามประตูที่ปิดดังปัง! “บอกว่าไม่กลับมาเลยก็จบ!


พวกคุณทำแบบนั้นได้ยังไง” ทอมชี้นิ้วไปที่งูแสงอาทิตย์ตัวเล็ก ยิ่งหันกลับมาเจอลูกศิษย์ตัวเองทำหน้าเหมือนเห็นเวทมนตร์เป็นครั้งแรกก็ยิ่งร้อนรน นอกจากเขาแล้วทั้งห้องกระพริบตาปริบ ๆ ทั้งแพทริคและเพอร์ซี่จบจากฮอกวอตส์มาแน่นอนว่ารู้จักเด็กบ้านเดียวกันดีเพียงแต่ไม่เคยคุยกันจริงจังเท่านั้น


“..มันคือเวทมนตร์ไงริดเดิ้ล” ซลักฮอร์นชี้ไม้กายสิทธิ์ที่ฟองอากาศมันก็ลอยเคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าคนความจำเสื่อม


อย่าเอามันมาใกล้ ผมหนวกหู” ร่างสูงขมวดคิ้ว


งั้น.. อย่างนั้นฉันจะเอามันกลับไปดูแลให้เธอนะ” อาจารย์ประจำบ้านเคาะฟองอากาศมันก็แตกออกงูตัวเล็กหล่นลงใส่กระเป๋าเสื้อสูทเขาดังตุบพร้อมกับเสียงขู่ฟ่อ


โรงเรียนห้ามเลี้ยงงูนะคะศาสตราจารย์” ไอลีนแย้ง แม้แต่ซลักฮอร์นก็ยังให้ท้ายทอมจนอีกฝ่ายเสียคน


เอาน่าคุณพรินซ์..” พอพรินซ์ทั้งสามหันขวับไปมองเขาพร้อมกันซลักฮอร์นก็เปลี่ยนคำเรียก  คุณไอลีน ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นบ้างเถอะ


ผีนั่นว่าไงบ้างครับ จับมนุษย์หมาป่าตัวนั้นได้ไหมศาสตราจารย์” แพทริคถามเขาอย่างจริงจัง


มนุษย์หมาป่าตัวนั้นหนีไปได้แพทริค มันแปลกมากที่เราหาไม่พบว่าเป็นใครหลุดออกมา” ซลักฮอร์นล้วงมือลงไปกระเป๋าเสื้อสูทก็โดนฉกหนึ่งทีก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหน้าผากได้ “ส่วนพีฟส์ก็เล่นลิ้นพลิกไปมาไม่ให้ความร่วมมือ


หรือหมาป่าตัวนั้นจะไม่ได้ขึ้นทะเบียนครับ” เพอร์ซี่สันนิษฐาน


เป็นไปไม่ได้ โรงเรียนเรารับแต่หมาป่าขึ้นทะเบียนแล้วเท่านั้น” อาจารย์วิชาปรุงยาส่ายหัว “เธอแน่ใจใช่ไหมคุณพรินซ์ว่าเป็นมนุษย์หมาป่าจริง ๆ


แน่ใจสิคะศาสตราจารย์ มันตัวสูงกว่าหนูเกือบเท่าตัว เนื้อย่น ๆ ไร้ขน — หนู — หนูไม่แน่ใจแต่ดวงตามันสีเหลืองตาขาวสีแดง


ฉันคิดไม่ออกว่าจะมีตัวอะไรหน้าเหมือนหมาเดินสองขาเหมือนคนได้นอกจากพวกมัน” แพทริคหันกลับไปพูดกับเพอร์ซี่


ฉันก็เช่นกันคุณพรินซ์ เอาล่ะคงต้องรีบกลับก่อนประตูโรงเรียนปิด” ซลักฮอร์นดึงสร้อยนาฬิกาออกมาจากกระเป๋าสูทแล้วเปิดมันออกเพื่อดูเวลา “หายไว ๆ ล่ะพวกเธอสองคน


เขาคว้ากระเป๋าใส่เอกสารสีน้ำตาลใบโตใหม่เอี่ยมแล้วบอกลาเด็กในปกครองและเคยอยู่ในปกครองทั้งสี่ “แล้วเจอกันคุณพรินซ์


พอประตูห้องสีขาวสะอาดปิดลงไอลีนก็หันกลับมาหาพี่ชายทั้งสอง “ฝากจดหมายไปส่งที่ไปรษณีย์นกฮูกหน่อยได้ไหมคะ


ได้สิ” แพทริคพยักหน้ารับ เมื่อเธอแบมือไปพี่ชายก็กุลีกุจอไปหากระดาษปากกาในกระเป๋าตัวเองให้ทันที


แน่ใจว่าไม่อยากให้เราแยกห้องพวกเธอ?” เพอร์ซี่เก็บเอกสารเรียบกริบใส่กระเป๋าทำงานแล้วลุกขึ้นมาบ่งบอกว่าเขากับแพทริคเองก็จะกลับแล้ว ร่างเล็กหันกลับไปมองทอมก็พบว่าเขากำลังมองทั้งสามด้วยแววตาเย็นชาระคนสงสัย


“.. ไม่เป็นไร เขาป่วยอยู่



 

 

ดอกไม้ของจอมมาร

 


 

โรสละไม่อยากจะเชื่อเลย! มือเล็กที่กำไม้ขัดพื้นลงแรงขัด ๆ ถู ๆ จนพื้นเลอะขี้นกสะอาดสะอ้านก่อนจะตวัดตามองรุ่นพี่อย่างเลสแตรงจ์สลับกับมองค้อนศาสตราจารย์ซลักฮอร์นที่มาบอกข่าวร้ายในวันถัดมาว่าโรสจะไม่ได้รับสิทธิออกนอกโรงเรียนในวันหยุดเพื่อไปเยี่ยมเพื่อนสนิท พอศาสตราจารย์วิชาปรุงยาหันหลังไปเธอก็แลบลิ้นปลิ้นตาฝากไปถึงดิพพิตอย่างขุ่นเคือง


สวัสดีครับศาสตราจารย์ — มัคมิลลัน” อะบราซัสวิ่งส่วนซลักฮอร์นขึ้นมาโผล่ตรงหน้าเธอครั้งแรกของสัปดาห์ เส้นผมสีบลอนด์อ่อนของเขาลู่ไปตามใบหน้าและเหงื่อซึมตามไรผม เดินเข้ามาคว้าแขนคนถูกทำโทษ “ฉันจะไปขออนุญาตดิพพิตไปเยี่ยมทอมพรุ่งนี้เธอไปกับฉัน


ซลักฮอร์นไปขอดิพพิตให้แล้ว เธอไปไม่ได้” เลสแตรงจ์ก้าวเข้ามาแล้วดึงมือคุณชายมัลฟอยออก


นั่นซลักฮอร์น นี่ฉัน” เขาคว้าข้อมือเล็กอีกครั้ง “ดูด้วยว่าใครเป็นใครเลสแตรงจ์” 


คานิสจ้องตาอะบราซัสพอเห็นท่าทางหยิ่งยะโสก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาพิลึก “มัลฟอยใหญ่มาจากไหน


บ้านฉันมีคนก้มหัวให้ก่อนตระกูลแกจะคิดนามสกุลได้” 


“แก!!” จากนั้นเหตุการณ์ก็ชุลมุนโรสแมรี่โยนไม้ขัดพื้นทิ้งเตะทั้งน้ำกระจุกกระจายวิ่งหลบคาถาของสองพ่อมดเลือดร้อนจ้าละหวั่นแม้แต่นกฮูกของเด็กนักเรียนที่มาฝากไว้ก็กระชากโซ่ตัวไหนไม่ได้คล้องกุญแจไว้ก็บินกันพึบพับออกไปเกือบหมดโรง


สตูเปฟาย!” คานิสหลบคาถาสีเงินเข้มของอะบราซัส อากัวเมนที!


แต่ไม่อาจหลบกระแสน้ำขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมาจากปลายไม้ฮอว์ทอร์นแกนกลางเอ็นหัวใจมังกรได้ ร่างสูงผมเข้มลู่ไปตามใบหน้าเหมือนโดนน้ำถังใหญ่สาดจนเปียกซก เมื่อโบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งทีร่างเขาก็กลับมาแห้งอีกครั้ง เอ็กซ์เปลริอาร์มัส!


เอ็กซ์เปลริอาร์มัส!! / เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส!” 


ร่างเล็กนั่งยอง ๆ แล้วค่อย ๆ มุดตัวหนีออกจากที่นั่นไป อะบราซัสก็เข้าใจว่าเป็นห่วงไอลีนกับทอมแต่อีกคนนี่สิ พ่อหนุ่มบึกที่จ้องจะจู่โจมจูบเธอทุกครั้งที่เจอหน้านี่มัน.. อยากให้หมอนี่โดนซัดปากชะมัด


จะไปไหน” สิ้นเสียงคุ้นเคยของคานิสร่างเธอก็โดนคาถาอะไรบางอย่างดึงกลับไปอยู่ในอ้อมแขนเขา ริมฝีปากหนาจู่โจมบดขยี้ไม่ให้ทันตั้งตัวแล้วใช้มือเดียวสู้กับมัลฟอย พอหนุ่มผมบลอนด์เห็นดังนั้นก็หยุดโจมตีกลายเป็นหน้ามึน ๆ ปนเซ็งแทน


พร็อพ..


ไอ้โรคจิตเลสแตรงจ์!!”  ทันทีที่ปากเป็นอิสระเลสแตรงจ์ที่ได้ดีเยี่ยมวิชาดัมเบิ้ลดอร์ก็โดนฟาดก้านคอด้วยท่อนขาเล็ก ๆ ของสาวน้อยสูงห้าฟุตหนึ่งนิ้วลงไปนอนกองกับพื้น


เธอทิ้งคนสลบไว้ที่โรงเลี้ยงนกฮูกแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามอะบราซัสเพื่อขึ้นไปที่หอคอยตะวันตกห้องทำงานของดิพพิต หวังว่าเขาจะให้เข้าพบนะ อันที่จริงดิพพิตดูท่ามากกว่าดัมเบิ้ลดอร์เยอะเลยจะเข้าพบแต่ละทีถ้าไม่ทำปลาเขาตายก็ต้องลักลอบเข้าห้องอาจารย์ครั้งต่อไปถ้ามีเรื่องด่วนโรสอาจจะต้องเผาโรงเรียน เมื่อเลี้ยวหัวมุมอะบราซัสที่เดินนำอยู่ก็ชนกับดัมเบิ้ลดอร์อย่างแรง


อีกฝ่ายไม่เป็นอะไรแต่รุ่นพี่ถึงกับเซมาชนเธอ


รีบไปไหนมัลฟอยดัมเบิ้ลดอร์ทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


ผมต้องการเข้าพบศาสตราจารย์ดิพพิตครับคุณชายมัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ


ศาสตราจารย์ดิพพิตเพิ่งออกเดินทางไปบัลแกเรียเมื่อสิบโมงเช้า


บัลแกเรีย?! เขาไปทั้งที่เพิ่งเกิดเหตุการณ์แบบนั้นกับเด็กนักเรียนเหรอครับ?” มัลฟอยถึงกับหลุดมาดเขาขมวดคิ้วกระชากเสียงใส่อาจารย์อย่างไม่เคยทำมาก่อน


เรื่องของริดเดิ้ลและพรินซ์เป็นเหตุสุดวิสัยคุณมัลฟอย เรากำลังสอบสวนพีฟส์อยู่อาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ โรสที่หลบอยู่ด้านหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย


ผมต้องการไปเซนต์มังโก – 


เกรงว่าฉันไม่มีสิทธิในการอนุญาตนั้นคุณมัลฟอย สิทธินั้นเป็นของอาจารย์ใหญ่แต่เพียงผู้เดียวอะบราซัสสีหน้านิ่งเรียบทว่าโรสสังเกตเห็นมือที่กำหมัดแน่ของเขา ขอตัว


ดัมเบิ้ลดอร์ยกยิ้มแล้วเดินจากไป เธอได้ยินอะบราซัสแค่นเสียงหึในลำคออย่างหงุดหงิดพออาจารย์ประจำกริฟฟินดอร์เดินห่างออกไปเธอก็ดึงมือรุ่นพี่ให้ตามมา


จะไปไหนหนุ่มผมบลอนด์เลิกคิ้วแต่ก็ยอมตามมาง่าย ๆ 


ดิพพิตไม่ไร้ความรับผิดชอบขนาดนั้นแน่เธอจ้องดัมเบิ้ลดอร์ไม่ให้คลาดสายตา เมื่อเขาเลี้ยวลงไปทั้งสองก็รีบวิ่งตาม เขาจะต้องให้อาจารย์สักคนสอบสวนเรื่องสองคนนั้น


และคนที่ดิพพิตไว้ใจเธอคิดว่าเป็นดัมเบิ้ลดอร์


เรื่องที่ทอมกับไอลีนต้องเข้าไปในป่าต้องห้ามมีคนรู้ไม่มากนักยิ่งเรื่องมนุษย์หมาป่าไม่มีใครรู้เรื่องเลย พวกเขารู้แค่ว่าทั้งสองไม่สบายหนักพร้อมกันในช่วงใกล้เปลี่ยนฤดูจนต้องไปนอนเซนต์มังโก โรสถูกพรีเฟ็คในหอปลุกตอนหกโมงเช้าของเมื่อวานและตามตัวไปที่ห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัล บอกตามตรงว่าช็อคมากที่เพื่อนสนิทต้องถูกส่งตัวไปเซนต์มังโก ยังดีที่พวกเขาบอกความจริงให้เธอรู้และห้ามแพร่งพรายไม่อย่างนั้นโรสจะโดนทัณฑ์บน อะบราซัสก็คงเหมือนกัน


ทั้งสองเดินอย่างเงียบเชียบลงบันไดตามดัมเบิ้ลดอร์มาจนถึงชั้นสาม เมื่ออีกฝ่ายหันกลับมามองซ้ายมองขวาโรสก็ผลุบตัวเองเข้าไปหลบหลังกำแพง


ดัมเบิ้ลดอร์กำลังทำอะไรสักอย่างตรงรูปปั้นยายแก่ตาเดียวหลังค่อมเมื่อเธอโผล่หน้าออกไปอีกครั้งเขาก็หายไปแล้ว ร่างเล็กขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นผ้าคลุมฐานรูปปั้นอันมหึมาสะบัดพลิ้วเล็กน้อยทั้งที่ไม่มีลมหนาวพัดมาจึงได้รีบวิ่งไปมือเล็กคว้าเข้าที่ผ้าคลุมแล้วเปิดออก เขาหายไปไหน


“...” อะบราซัสเดินตามมามองอาการโกรธฉุนลูบ ๆ คลำ ๆ รูปปั้นของโรสแมรี่อย่างสงสัยเช่นกัน มือใหญ่ดันเด็กสาวผมบลอนด์ออกห่างแล้วชักไม้กายสิทธิ์ออกมา อะพาเรซีอุม


มัลฟอยวาดไม้เป็นรูปกากบาทฐานของรูปปั้นหินก็ปรากฏเป็นตัวอักษรลึกเหมือนถูกแกะสลักด้วยสิ่ว


สมบัติของร้านฮันนี่ดุกส์มอบให้แก่ฮอกวอตส์


“ฮันนี่ดุกส์? เขาจะหายไปได้ยัง —” แต่ดัมเบิ้ลดอร์หายตัวได้ในฮอกวอตส์เธอไม่น่าลืม มือเล็กตบลงบนแท่นหินอีกหลายครั้งเพื่อหากลไกพอไม่พบก็ถอนหายใจ ไปเถอะมัลฟอย


อ๊ากกกกก ปล่อยฉันลง อ๊ากกกกก!!” เสียงกรีดร้องดังมาจากข้างบนทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อยจากนั้นก็ก้าวยาว ๆ วิ่งขึ้นบันไดไปพร้อมกัน 


ที่ชั้นสี่บารอนเลือดผีประจำบ้านสลิธีรินที่มักลอยไปมาพร้อมกับโซ่หนักสีเทาที่ส่งเสียงครืดคราดชวนขนลุกกำลังใช้เชือกโปร่งใสมัดรั้งกับสิ่งของบางอย่างที่กำลังแหกปากอยู่นอกอาคารเรียน มือหนึ่งเขารั้งเชือกนั้นไว้อีกมือก็ถือมีดสั้นเตรียมจะฟันมันให้ขาด


บารอนเลือด! นั่นคุณจะทำอะไรคะมักกอนนากัลเดินเร็ว ๆ เข้ามาด้วยรองเท้าส้นเตี้ยเธอขมวดคิ้วแล้วเท้าแขนชะโงกหน้าลงไปมองที่ระเบียง พีฟส์?!”


ฉันกำลังสอบสวนหมอนี่ตามที่ได้รับคำสั่งจากดิพพิต” ผีหน้าโหดพูดอย่างเย็นชา


ปล่อยฉันนะ!! ฉันเป็นผีเจ้าที่นะบารอน!! ผีในชุดแปลกตาอย่างสูทสีแดงลายตารางกางเกงสีเขียวและหมวกสามเหลี่ยมสีเหลืองดีดดิ้นจนเชือกที่มัดอยู่เริ่มหย่อนลงหย่อนลงเรื่อย ๆ มิเนอร์ว่า ช่วยฉันเส่!!


ถ้าคุณให้ความร่วมมือรับรองว่าไม่มีใครจับคุณห้อยหัวลงจากชั้นสี่แน่ค่ะคุณพีฟส์มักกอนนากัลเองก็ดูไม่พอใจเขาเท่าไหร่


ชิ ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!” ผีโพสโตไกส์ที่มักสิงอยู่ในปราสาทเชิดหน้าอย่างดื้อดึง ไม่ได้ทำแม้แต่อย่างเดียวววว!!


คุณกลับมาตามดิพพิต


ก็ ก็แค่ผ่านไปเห็นเท่านั้น ฉันเป็นเจ้าที่นะ ฉันมีสิทธิเข้าไปในนั้น!” ร่างโปร่งใสตอบไม่ตรงคำถามเถียงข้าง ๆ คู ๆ อ๊าก อย๊าา!!!


บารอนปล่อยเชือกเขาวูบใหญ่ จนร่างพีฟส์ลงไปห้องต่องแต่ง


คงอยากให้ความจริงตายไปกับแกสินะ” บารอนเลือดพูดเสียงวังเวง ขนแขนโรสแมรี่ลุกชันอยากยกตำแหน่งผีน่ากลัวที่สุดในฮอกวอตส์ให้เขา


ตาย?” ทั้งมักกอนนากัลและบารอนเลือดหันกลับมามองโรสแมรี่ที่ยืนเงียบอยู่นาน เขาตายได้อีกเหรอคะ


พีฟส์เป็นผีที่เรียกว่าโพสโตไกส์ เขาตายไม่ได้แต่หายไปจากโลกนี้ได้อะบราซัสอธิบาย


อย่างที่คุณมัลฟอยพูดคุณมัคมิลลันมักกอนนากัลชะโงกหน้าลงไปมอง จะพูดความจริงได้รึยังคุณพีฟส์!


ก็ได้ ๆ !! ฉันจะเล่าแล้ว!” พีฟส์ตะโกนขึ้นมา


รบกวนพาเขาไปส่งที่ห้องทำงานฉันและตามศาสตราจารย์ซลักฮอร์นกับดัมเบิ้ลดอร์ด้วยค่ะมักกอนนากัลสั่งบารอนเลือดจากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป ผีประจำสลิธีรินกระชากเชือกขึ้นมาจนโซ่ที่ล่ามตัวเองไว้ส่งเสียงดัง ร่างของพีฟส์ก็ลอยขึ้นมาจากนอกอาคารและหล่นลงตรงพื้นระเบียงไร้เสียง


โหดร้ายที่สุด! มิน่าเฮเลน่าถึงด้ะ—”


ฉึก!!


เฮือก!!โรสถึงกับหันหน้าหนีเมื่อมีดสั้นในมือบารอนจ้วงลงที่ท้องพีฟส์จากนั้นก็ยกตัวเขาขึ้นมาห้อยต่องแต่งแล้วเดินจากไปพร้อมเสียงโวยวายของผีเจ้าที่


เจ็บนะว้อย!!!


เขาถูกวางตัวกระแทกลงบนโต๊ะเรียนของเด็ก ๆ หลังจากนั้นผีซาดิสม์สลิธีรินก็ดึงมีดออกจากท้องเขาอย่างไม่ปรานีปราสัย พีฟส์รีบก้มลงไปมองว่าไส้ตัวเองหลุดออกมาทั้งยวงรึเปล่า


เฮ้อ.. พอมันสมานแผลกันดีก็ถอนหายใจโล่งอก


ฉันลืมไปว่าดัมเบิ้ลดอร์กับซลักฮอร์นไม่อยู่มักกอนนากัลเงยหน้าขึ้นมาจากสมุดจดและปากกาจดทันใจ งั้นเราบันทึกแล้วค่อยให้พวกเขาอ่าน


พีฟส์ชอบเล่นลิ้น โอกาสที่เขาจะยอมเล่าความจริงมีไม่บ่อยนัก


มือโปร่งใสดันมีดเล่มสั้นของผีที่รู้จักกันมาเกือบพันปีออกห่างน้อย ๆ แต่อีกฝ่ายก็เหลือบมองเขาอย่างไม่เป็นมิตร


เล่ามาได้แล้ว วันนั้นเกิดอะไรขึ้นมักกอนนากัลจะทำเป็นไม่เห็นเงารองเท้าของเด็กของคนที่หน้าประตูนั่นแล้วกัน


เฮ้อ วันนั้นหลังจากที่ฉันกลับมาตามดิพพิต..

 

 

 

 

มนุษย์หมาป่า มนุษย์หมาป่า ไม่ได้เจอนานแล้วนะเนี้ย พีฟส์ลอยไปพึมพำไปขณะผ่านริมทะเลสาบ ตั้งแต่ก่อตั้งฮอกวอตส์มาเขาเห็นพวกมันนับครั้งได้เพราะวันที่พระจันทร์เต็มดวงพวกนั้นจะอยู่รวมกันเป็นฝูงเก็บตัวในถ้ำของป่าต้องห้าม จำนวนก็มีไม่เยอะเท่าไหร่อาจจะสิบหรือสิบห้าตัวเท่านั้น “ไงละหมึกยักษ์!


ผีร้ายที่สิงสถิตอยู่ในฮอกวอตส์มานานหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาใส่สัตว์น้ำตัวมหึมาอย่างเกเร


เฮ้! สนใจกันหน่อยเส่! พีฟส์ไม่ชินกับการถูกเมินเอาซะเลย ทันใดนั้นร่างโปร่งใสก็หรี่ตาลงมองสิ่งมีชีวิตก้อนกลมสีขาวนวลกระทบแสงจันทร์ที่กำลังดิ้นรนเพราะโดนหนวดปลาหมึกรัดพันอย่างรักใคร่


อื้อ!ร่างนั้นพยายามดิ้นแล้วดิ้นอีกใช้ปีกน้อย ๆ ดันก็แล้ว ใช้เท้าสีเหลืองอ๋อยถีบก็แล้วเจ้าหมึกยักษ์ก็ยังคงรัดพันมันอย่างเหนียวแน่น


น่าสนใจ!


เขาเคยเห็นเด็กคนหนึ่งอุ้มเจ้าเพนกวินแฟรี่ที่มีหิมะลอยวนอยู่รอบตัวนี้เดินร่อนไปมาในปราสาท ไม่คิดว่าจะได้เจอมันมาโดนกินอยู่ข้างนอก พีฟส์ลอยตัวไปแล้วนอนตะแคงข้างกลางอากาศมองการดิ้นรนโดยสูญเปล่าของมัน


จะโดนกินแล้ว ๆๆๆ!!!” 


ลูกเพนกวินหันมามองเหมือนเข้าใจภาษาคนจากนั้นก็ส่งเสียงหึพ่นลมหายใจแรง ๆ อย่างหงุดหงิด “พีซี่!


อุ้ย.. จู่ ๆ มาชมกันว่าหน้าตาดีแบบนี้ฉันก็เขินแย่สิ จะช่วยก็แล้วกัน~” พีฟส์โมเมแล้วตรงเข้าไปแยกปลาหมึกยักษ์กับลูกเพนกวินน้อย 


ตุบ!!


หนวดหมึกมโหฬารฟาดเข้าที่ตัวเขาหลายตุบตับจนผีร้ายโมโหถลึงตาใส่ ปล่อยของเล่นของฉันนะ!


 ใครเป็นของเล่นเขากัน ออสก้าดิ้นแรง ๆ “มาเมโล่!!


ฮ่า ๆๆๆ อย่านึกว่าฉันไม่รู้จุดอ่อนแกนะ นี่แหนะ ๆๆๆ” มือสีขาวมุกจี้ไปที่จุดอ่อนใต้หนวดที่เต็มไปด้วยเมือกสีขุ่น สัตว์เลี้ยงประจำโรงเรียนตัวสั่นระริกด้วยความจั๊กจี้จนหนวดแปดเส้นอ่อนแรงปล่อยเจ้าเพนกวินน้อยหลุดออกมามันกลิ้งไปกับพื้นนั่งจุ่มปุ๊กอย่างน่าเอ็นดู


อู้ยยย..” ดวงตาของทั้งพีฟส์และหมึกยักษ์กลายเป็นรูปหัวใจจนร่างก้อนที่หันกลับมามองขนลุกชันรีบกระเด้งตัวแล้ววิ่งตัวกลมดิ๊กเอียงซ้ายขวาเข้าชายป่าไป ไม่รอช้าพีฟส์รีบลอยตามเข้าไปทันที เขามองลูกเพนกวินที่วิ่งเร็วกว่าสัตว์สายพันธุ์เดียวกันแว๊บเดียวมันก็พุ่งตัวดุ๊กดิ๊กไปทางโรงกระจกเพาะเลี้ยงซะแล้ว จะไปไหนนะ


พีฟส์ลอยตามมันอย่างเอื่อยเฉื่อยตาก็มองนู้นนี่นั่นไปด้วยพอเห็นบรรดาอาจารย์ห้าหกคนวิ่งออกมาจากปราสาทก็รู้ได้ทันทีว่าพวกนั้นจะไปช่วยเด็กริดเดิ้ลแล้ว ตอนนี้เวลาก็ราว ๆ ตีหนึ่งกว่าพีฟส์ไม่ใช่คนก็เลยไม่ง่วงเหมือนซลักฮอร์นที่ขยี้ตาหาวหวอดใหญ่


กระจายกันหา พีฟส์บอกว่าพบพวกเขาล่าสุดธารน้ำดิพพิตสั่งการเสร็จบรรดาอาจารย์ก็รับไม้กวาดคนละอันจากนั้นก็เหาะขึ้นฟ้าไป พีฟส์โยนเรื่องของพ่อมดแม่มดพวกนั้นทิ้งแล้วลอยตามเจ้าเพนกวินน้อยเข้าไปในป่า นาน ๆ เขาจะรู้สึก 'ชอบ' อะไรสักอย่างทำไมเจ้านกน้อยนั่นไม่สนใจเขาเลยนะ 


ทั้งสองลอยตัวพลางเดินตัวเอียงไปเอียงมาพลางผ่านฝูงยูนิคอร์นที่กำลังอาบแสงจันทร์จนเปล่งแสงเป็นสีเงินยวงไปทั้งตัว สัตว์สี่เท้าจิตใจบริสุทธิ์หันมามองสัตว์ประหลาดที่มีเกล็ดหิมะลอยรอบตัวอย่างสนใจ รอบ ๆ ฝูงนั้นมีเซนทอร์อีกสองสามตัวเดินวนอยู่ พวกมันเชี่ยวชาญทั้งพยากรณ์ศาสตร์และด้านต่อสู้ บนหลังทุกตัวจะต้องมีอาวุธอย่างน้อยหนึ่งชนิด เช่น ธนู หน้าไม้ หรือดาบยาว ร่างโปร่งใสขมวดคิ้วฉับเมื่อเห็นว่าเจ้ากลมก้อนกำลังก้มลงดมตามทาง เพนกวินไม่ได้จมูกดีเลิศซะหน่อย..


ยิ่งงุนงงเมื่อมันเดินวิ่งเอียง ๆ อย่างเร่งรีบจนหายเข้าไปในพุ่มหญ้าเขาไม่รอช้ารีบตามไป ..อ่า เหมือนจะรีบมากนะนั่น พื้นป่าไม่ได้เรียบลื่นเหมาะแก่การไถลตัวทว่าพอร่างก้อนนั้นพุ่งตัวเคลื่อนผ่านไปหิมะก็จับตัวเป็นแนวยาวให้มันเคลื่อนที่ผ่านไปอย่างสะดวก ออสก้าร์ไถลตัวอย่างรวดเร็วแม้แต่พีฟส์ก็ยังตามไม่ทัน


"รอด้วยสิ!" เท้าของร่างโปร่งใสเกี่ยวเข้าที่เส้นด้ายเล็ก ๆ จนเขาชะงักตัว ทันใดนั้นลางสังหรณ์ก็บอกให้พีฟส์รีบออกไปจากตรงนี้ซะ


ซ่า!!


ความไวของผียังไม่พอเส้นผมสีอ่อนของพีฟส์เรียบลู่ไปตามกรอบหน้า พอลมหนาวพัดผ่านมาเขาก็กลับไปอยู่ในสภาพเดิม ผีขี้แกล้งห่อไหล่สะบัดตัวนึกหงุดหงิดกับดักที่ตัวเองทำไว้ "ฮัดชิ้ว! บรื๋ออออ หนาว!"


เขาถูแขนไปมาเกือบจะถอดใจหันกายกลับไปแล้วถ้าไม่ได้เห็นแสงอะไรบางอย่างวิบ ๆ วับ ๆ ในป่าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ต่อมอยากรู้อยากเห็นมันกระตุกยึก ๆ จนต้องทิ้งเจ้านกน้อยแล้วแยกตัวออกไปอีกทาง หรือจะเป็นพวกอาจารย์นะพีฟส์ไม่ชอบเดาสุ่มเขาต้องได้เห็นมันจริง ๆ 


แต่เพื่อไม่ประมาท.. มือโปร่งใสคว้าท่อนไม้เล็ก ๆ ขึ้นมา


พอเขาลอยเข้าไปใกล้แสงนั้นกลับหายไป พีฟส์ขมวดคิ้วจากนั้นก็มองหาต้นตอ


ครืด.. 


"แฮ่ก.." เสียงครืดคราดที่คุ้นหูดังมากอีกครั้ง พีฟส์รู้สึกเหมือนเพิ่งวิ่งหนีมันไปเมื่อชั่วโมงก่อน เสียงกงเล็บแหวกอากาศมาพร้อมกับผีโพสโตไกส์ย่นคอหลบมนุษย์หมาป่า เมื่อหันหลังกลับมาเขาก็แค่นเสียงเหอะ


"ฉันวิ่งหนีแกเป็นพิธีเท่านั้นละเฟ้ย!" ทันใดนั้นถังน้ำก็ปรากฏขึ้นในมือพีฟส์แล้วสาดน้ำกลิ่นแปร่ง ๆ เย็นเจี๊ยบใส่อมนุษย์ตรงหน้ามันสะดุ้งแล้วคว้าถังไม้ไปจากมือเขาปากลับมาใส่พีฟส์โชคดีที่เขาเป็นผีถังนั้นก็เลยลอยทะลุตัวเขาไป


โฮก!!!!


เมื่อมันคำรามใส่เสียงดังลั่นป่าพีฟส์ก็เผ่นแนบชนิดไม่ต้องรอให้มันขู่เป็นครั้งที่สอง หมาป่าตัวร้ายกระโจนทะยานมาขวางหน้าเขาเอาไว้ความเร็วระดับนี้แม้แต่ซีกเกอร์ของโรงเรียนยังอาย พอมันยืนมือมาแทงทะลุท้องพีฟส์ก็เอี่ยวตัวหลบซ้ายทีขวาที "แบร่~"


มนุษย์หมาป่าตัวนี้ฉลาดมากพอเห็นว่าทำอะไรเขาไม่ได้ก็พุ่งตัวเข้าป่าไปทันที พีฟส์เห็นแสงลูมอสจากปลายไม้กายสิทธิ์คนบนฟ้าเป็นระยะ ๆ ก็เลิกสนใจเพราะแสงเมื่อกี้คงมาจากอาจารย์พวกนี้ เขาที่ลอยผ่านมาได้ยินเสียงดัมเบิ้ลดอร์ตะโกนว่าไม่พบเด็กสองคนนั้นก็สงสัยอยู่ในใจ


หรือจะตายกันหมดแล้วหว่า


ถ้าเด็กคนนั้นคืนความตายก็ดีสิ พีฟส์จะได้มีเพื่อนเยอะ ๆ แต่ขอบายกับริดเดิ้ลแล้วกันนะ เพราะแค่บารอนเลือดคนเดียวเขาก็รับมือแทบไม่ไหวแล้ว


"Hmm~" ลอยไปฮัมเพลงไปอย่างสบายอารมณ์ ไม่นานนักเขาก็มาถึงธารน้ำที่บอกดิพพิตไป ร่องรอยขีดข่วนน้ำแข็งจากการต่อสู้ยังปรากฏอยู่ในเห็น มีรอยเลือดด้วยแฮะ พีฟส์จุ๊ปาก พอได้ยินเสียงลื่นไถลก็หันกลับไปมองออสก้าร์ตัวกลม มันพุ่งมาจอดลงที่ลอยเลือดแล้วก้มลงดมฟุดฟิดจากนั้นก็ทำหน้ากังวล (พีฟส์คิดไปเอง) ส่งเสียงอ้อแอ้แล้วดมกลิ่นต่อ จากนั้นก็วิ่งตุบปัดตุบเป๋ออกไปตามแนวยาวของธารน้ำแข็ง


จากทางนี้แน่นอนว่ามันจะพาเขากลับไปยังปราสาท ริดเดิ้ลไม่ใช่เด็กโง่หมอนั่นหาทางกลับหอพักได้อยู่แล้วเขาถึงได้ไม่ไปตามดิพพิตตั้งแต่แรก


น่าแปลกใจนะรู้ไหมที่มนุษย์หมาป่าตัวนี้ดูเหมือนจะเกินกำลังทอมไปสักหน่อย มันน่าจะอยู่ในระดับจ่าของจ่าของจ่าฝูงอีกทีหนึ่งหรือที่เรียกว่าระดับดับเบิ้ลลาสบอสแต่ดันดูโง่ตรงที่ไปวิ่งลื่นน้ำแข็งอยู่หลายที เขาหัวเราะแทบตาย เสียงนาฬิกาตีสองครั้งดังขึ้น พีฟส์ปิดปากหาวทั้งที่ผีไม่ต้องนอนก็ได้ เหมือนเขาจะเห็นสองร่างกำลังเดินเลาะชายป่าอยู่ไม่สิ ต้องบอกว่าเด็กสองคนนั้น ขี่กันอยู่


พูดไปก็จะอีโรติคเกินวัยทอมและไอลีน เรียกว่าขี่หลังแล้วกัน เขาส่ายหัวเล็กน้อยจากนั้นก็ลอยขึ้นไปซ่อนต้วในต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวมองทั้งสองและออสก้าร์ที่วิ่งเข้าไปหา


เสียงกุกกักที่ด้านในป่าทำให้เจ้าเพนกวินน้อยรับรู้ได้ถึงภัยร้ายมันหันขวับเข้าไปมองในป่าด้วยสายตาคมกริบทว่าช้าไปก้าวหนึ่ง มนุษย์หมาป่าเหมือนจะเอาทอมให้ตายมันพุ่งเข้าใส่เขาจนร่างทั้งสองล้มกระแทกลงบนน้ำแข็งที่อดีตเคยเป็นธารน้ำใสลึกราวหนึ่งเมตร อันที่จริงตอนนี้มันก็เริ่มละลายแล้วละ


เปรี๊ยะ..

เสียงลั่นน่าหวาดเสียวดังมาจากใต้ร่างที่นอนนิ่ง นังหนูนั่นไม่ไหวติงไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังจะโดนหมาป่าลากไปกิน


วิ่งเร็วเข้าไอ้หนู” เขาส่งเสียงเชียร์ออสก้าที่พยายามไถลตัวเข้าไปให้เร็วที่สุดทว่าก็ช้ากว่าอมนุษย์ มันคว้าคอเสื้อเด็กริดเดิ้ลขึ้นมาแล้วชูขึ้นจนขาลอยต่องแต่งไม่ติดพื้น


โครม!!


มือใหญ่กว่าหัวคนทุ่มร่างเด็กหนุ่มลงกับพื้นน้ำแข็ง คราวนี้มันถล่มลงไปร่างทั้งสองจมลงไปในน้ำเย็น มนุษย์หมาป่าคว้าร่างของทอมขึ้นมาอีกครั้ง พีฟส์ที่อยู่ใกล้เกือบห้าสิบเมตรยังเห็นสีหน้าเจ็บปวดกับท่อนแขนที่ผิดรูปของริดเดิ้ลได้เป็นอย่างดี ผีร้ายเฝ้ามองเจ้าเพนกวินร้องเสียงแหลมกระโดดถีบมนุษย์หมาป่าด้วยแรงมหาศาลจากกรามแทบโยกปล่อยมือจากริดเดิ้ลลงมากระแทกพื้นจากนั้นก็หันกลับมาจะว่ายน้ำลงไปช่วยเด็กสาวคนนั้น 


แต่แทนที่มันจะยอมรามือกลับพุ่งเข้าหาสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ สุดแสนจะน่ารักในความคิดของพีฟส์ เขามองทอมใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บควานมือในน้ำแข็งเย็นเจี๊ยบหาร่างเล็ก ๆ ที่จมลงไปเกือบครึ่งนาที 


บาทหลวงอ้วนจะต้องแปลกใจ พีฟส์เมินฉากต่อสู้อันน่าหวาดเสียวของมนุษย์หมาป่าและออสก้าจากนั้นก็พุ่งตัวลงไปใต้ธารน้ำแข็งอาศัยความเป็นผีโพรโตไกส์จับสิ่งของได้ดันร่างเล็ก ๆ นั่นขึ้นเหนือน้ำ


พรินซ์!!ทอมดึงคอเสื้อเธอขึ้นมาจากนั้นก็ตบลงที่แก้มเย็นเฉียบเหมือนจะเป็นน้ำแข็งอย่างร้อนรน ยัยเด็กโง่!


เขาพยายามเขย่าเรียกให้อีกฝ่ายฟื้น ทว่าพีฟส์ก็ลอยมาข้างกายเขาแล้วแสยะยิ้ม


ได้เวลาปั่นประสาท 


“คนรักนายจะตายแล้วริดเดิ้ล..”


“ไอลีน พรินซ์!!” ริดเดิ้ลผู้สุขุมกลายเป็นร้อนใจขนาดนี้ได้ยังไงนะ พีฟส์มองอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ปั่นหัวคนต่อไป 


“ตัวซีดขนาดนี้ตายแน่  อุ๊ปส์” ร่างโปร่งใสเท้าคางมองเด็กริดเดิ้ลที่ใช้มือข้างที่ปกติสุขบีบจมูกเล็ก ๆ นั่นไว้แล้วก้มลงไปใช้ริมฝีปากตัวเองทาบทับก่อนจะเป่าลมสลับกับลวนลามหน้าอกผู้หญิง!


เป็นงงไปเล็กน้อย พีฟส์ไม่รู้จักวิธีผายปอดกับปั๊มหัวใจแต่พอจะบอกได้ว่าริดเดิ้ลจูบเด็กคนนี้ไปกี่ที “เจ็ด.. แปด.. เก้า.. สิ --


“หุบปาก!!


แหม กระจายเรื่องนี้ให้ทั่วโรงเรียนเลยดีไหมนะ?





tbc.

มาจูบเขาแล้วลืมแบบนี้ไม่ได้นะริดเดิ้ล!!

1คอมเม้นต์ = 1กำลังใจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. #132 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:19
    กรีสสสสสส โมเม้นนน ห่วงเค้าอ่ะดิ้ แต่จะมาลืมงี้ไม่ได้น้าน้องทอม แง555
    #132
    0
  2. #107 aaaaaaahh (@aaaaaaahh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:12

    พีฟต์ฉันรักนาย
    #107
    0
  3. #106 aaaaaaahh (@aaaaaaahh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:12
    พีฟต์เป็นหัวหน้าเรือเรา!!!
    #106
    0
  4. #105 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 11:26
    this is a rare moment!!!!
    #105
    0
  5. #104 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 04:18
    ได้กลิ่นโมเม้นท์ฉุนกึ้ก! อะหึ่มมมม แหมๆๆๆ มีความร้อนรน มีความห่วงใย มีความกังวลลลล แถวบ้านเรียกว่าอาการเบื้องต้นของคนใส่ใจนะจ๊ะริดเดิ้ล กรี๊ดดดดดดดดด
    #104
    0
  6. #103 SlothMkeyPres (@SlothMkeyPres) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 02:12
    พีฟต์ชั้นขอแต่งตั้งนายให้เป็นหัวหน้าฝ่ายสังเกตการณ์!!
    #103
    0
  7. #102 10243374 (@10243374) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:10

    นี้คือเรื่องที่เล่าให้ฟังสินะ ทุกรายละเอียดเลย อิอิ
    #102
    0
  8. #101 Llewellyn (@valkyre) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:33
    ออสก้าร์น่ารักจังเลย T——T ฮือน้องก้อนค้าบบบ
    #101
    0
  9. #100 meko_18 (@jitatip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:59

    บ บ้าจริง เขินแทน
    #100
    0
  10. #99 fatee28 (@fatee28) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:43

    อั้ยย่ะ
    #99
    0
  11. #98 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:14
    ม่ายยยยยยยยยยย
    #98
    0
  12. #97 dt13dn12 (@dt13dn12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 20:58
    จะไปเป็นบารอนเลือดแล้วไล่ฆ่าพีฟส์ ตั้งแต่เจอตัว
    #97
    0
  13. #96 mbae (@mbae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 20:39
    พีฟส์แสบมากเลยค่ะ ถ้าเจอแบบนี้จริงๆคงอยากสาปให้หายไปจากโลกจริงๆ แต่พี่ทอมค้าาาาาาาา มาจูบน้องแล้วลืมไปงี้ได้ไงกัน รีบๆอ้อนแล้วรีบกลับมาจำได้เลยนะ! แต่คิดภาพตอนที่ความจำกลับมาแล้วแล้วก็เขิน พี่เขาจะรู้สึกยังไงนะถ้าตอนที่ลืมไปอ้อนไอลีนไว้ แง
    #96
    0