Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 7 : Chapter6 : Let’s see

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 309 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

Chapter6 : Let’s see 



ในยามดึกสะงัดที่ชายป่าต้องห้ามของโรงเรียนในเวลาสองทุ่มกับอีกสี่สิบแปดนาที ไอลีนนั่งลงแล้วยื่นมือไปอังกองไฟที่โชติช่วงของคุณคาร์ฟหรือแรนโคลัส คาร์ฟ เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่หนวดเครารุงรัง กล้ามแน่นเปรี๊ยะตึงไปทั้งชุด ความสูงเขาระดับน้อง ๆ แฮกริดได้เลย จะต่างกันเล็กน้อยก็ตรงที่เขาพกปืนลูกซองยาวไปไหนมาไหนด้วยนี่แหละ


“นั่นอะไร” คาร์ฟที่นั่งฝั่งตรงข้ามพยักเพยิดไปที่กล่องไม้ข้างตัวนักเรียนที่ถูกลงโทษ ไอลีนนึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่อาราก๊อกตัวใหญ่ขนาดนี้ “คงไม่ดีถ้าเธอพกมันเข้าไปนะแม่หนู วิ่งหนีไม่ทันถ้าโดนฮิปโปกริฟท์ไล่ล่า”


คาร์ฟเตือนเธอด้วยความหวังดี เด็กสาวส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้คนดูแลโรงเรียนจากนั้นก็เลื่อนหีบมาไว้ใกล้ตัวอีก


“เครื่องรางน่ะ.. ถ้าไม่พกแล้วจะรู้สึกไม่ปลอดภัย” 


“...” ทอมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จ้องเธอเขม่งเหมือนไม่เชื่อในคำโกหกนั่น ก็สมควรอยู่ละ หีบใหญ่ขนาดนี้


“แปลกดีสาวน้อย อะ! นี่ตะเกียงของพวกเธอ” คาร์ฟยกตะเกียงน้ำมันขึ้นมาแล้ววางลงตรงหน้าทั้งสอง จากนั้นก็หันกลับไปหยิบของตัวเองมาจุดไฟ


“หนูนึกว่าเราจะไปด้วยกันค่ะคุณคาร์ฟ” ไอลีนเลิกคิ้วมองเขาก่อนจะเลื่อนสายตามายังทอมที่กำลังพับแขนเสื้อเชิร์ตทั้งสองข้างขึ้นเล็กน้อยแล้วชักไม้ยิวส์ออกมาจากกระเป๋า


“แค่พวกเธอ” คาร์ฟสำรวจลูกซองในมือกับกระสุนปืนอีกครั้ง “ฉันจะไปทิศเหนือ ส่วนพวกเธอไปทิศใต้มาเจอกันอีกครั้งที่นี่ตอนตีหนึ่ง”


“...” ทั้งสองลุกขึ้นยืน ไอลีนคิดว่าหน้าที่วันนี้ของเธอมีแค่เอาอาราก๊อกไปไว้ในป่าต้องห้ามเปิดหีบให้มันออกมา จากนั้นก็เดินในป่าพอเป็นพิธี ทอมคงไม่..


อย่าทำหน้าเหมือนสิงโตจะได้ออกล่าเหยื่อแบบนั้นสิ ทอมมองเข้าไปในป่า แววตาดูสนุกมากถึงมากที่สุดเหมือนโอลิเวอร์ วู้ดเห็นสนามควิดดิชยังไงยังงั้น


“ไป" ทอมพูดสั้น ๆ จากนั้นก็ดึงแขนเธอให้เดินตาม ไอลีนประคองกล่องใส่แมงมุมเอาไว้ให้มั่น ภายในป่าต้องห้ามยุคนี้ทั้งรกแล้วก็เต็มไปด้วยรากไม้ราวกับเข้าวงกต พวกเธอสามารถหลงได้เลยนะถ้าทอมไม่ได้พกเข็มทิศมาด้วย


"ที่จริงฉันมีเรื่องจะถามนายนะคุณริดเดิ้ล" ร่างเล็กก้มมองตามทางมือคว้าชายเสื้อกั๊กเขาอัตโนมัติ วันนี้ทอมแต่งตัวแบบลำลองในยุคสี่ศูนย์  เสื้อเชิร์ตแขนยาวสวมทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมสีน้ำเงินเข้มและกางเกงขายาวทรงกระบอกเรียบกริบ เธอไม่เคยเห็นทอมเสื้อผ้ายับสักวันแม้กระทั่งตอนทานมื้อเย็น


"หุบปากซะ รอดกลับไปค่อยถาม" เขาใช้คำนี้กับเธอได้ยังไง ไอลีนต้องรอดไปอยู่แล้วเธอไม่คิดจะมาตายที่นี่หรอกนะ ร่างเล็กก้มหลบกิ่งไม้แล้วคว้าแขนทอมเอาไว้ เอาเถอะ ถึงก่อนหน้านี้จะโมโหเรื่องที่เขาทำเมอร์เทิลตายแค่ไหนตอนนี้ยอมรับไม่ได้ว่าเธอเอนเอียงมาทางเขามากกว่าครึ่ง


"เรื่องตอนคริสต์มา — โอเค ..โอเคที่รัก — นำทางเลย" ไอลีนฉีกยิ้มให้จอมมารที่หันกลับมาทำหน้ายักษ์แล้วผายมือให้เขาเดินนำไป ต้นไม้ภายในป่าปกคลุมไปด้วยหิมะบางต้นก็เหลือแต่กิ่งก้านไม่มีใบไม้แม้แต่ใบเดียว อีกนานกว่าพวกมันจะมียอดอ่อนขึ้นเพราะนี่ยังเป็นฤดูหนาวอยู่ ไอลีนรู้สึกได้ว่าท่อนแขนทอมรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ร่วงลงไปกองที่พื้นหลายครั้ง แผนการเปลี่ยนจอมมารให้เป็นคนอ่อนโยนเหมือนจะเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์


ดวงตากลมเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของทอม เขาหล่อมาก หล่อแบบวัวตายควายล้ม หล่อแบบสามารถเป็นพระเอกซีรี่ย์หรือหนังฟอร์มยักษ์ได้เลย นึกภาพทอมใส่ชุดฮีโร่แบบกัปตันอเมริกาหรืออะไรทำนองนั้นสิ น่าเจ็บปวดที่ต้องบอกว่าแม้แต่อะบราซัสต้นแบบความฮอตปรอทแตกบ้านมัลฟอยยังเทียบทอมไม่ติด


"เลิกจ้องหน้าฉันแล้วดูทางยัยโง่" เสียอย่างเดียวจริง ๆ แค่นี้จริง ๆ 


เธอเบือนหน้าหนีแล้วไปดูทิวทัศน์ของป่าต้องห้ามต่ออันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรเลยเพราะไอลีนยังไม่เจอสัตว์วิเศษสักตัว 


พลั่ก!!


พอเดินเข้ามาในป่าลึกเท้าที่ก้าวเดินอยู่สะดุดอะไรบางอย่างจนล้มคว่ำ เธอซี๊ดปากแล้วจับหัวเข่าที่กระแทกรากไม้จนเจ็บจี๊ดทั้งที่ก็ดูทางดีแล้วแท้ ๆ เมื่อเห็นอะไรผิดสังเกตทอมก็ขมวดคิ้วก้มลงมาดู


“ดิฟฟินโด” ไม้ยิวส์ตัดต้นเหตุที่ทำให้เธอล้มหน้าคะมำ มือเล็กหยิบเส้นด้ายสีดำที่กลืนไปกับความมืดของป่าขึ้นมาดูแล้วเงยหน้ามองทอม


“ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ!!!” เสียงระเบิดหัวเราะวังเวงดังมาจากด้านหลังร่างโปร่งใสสีขาวมุกของชายใส่หมวกสามเหลี่ยมและเส้นผมสีอ่อนยาวเกือบกลางหลังก็ลอยออกมา “ล้มดังตุบ!! ฮ่า ๆๆ”


เขาเป็นผี


“ไสหัวไปซะฟีฟส์ก่อนที่ฉันจะไปบอกบารอน” ทอมพูดอย่างไม่สบอารมณ์กับผีที่กวนประสาทที่สุดในฮอกวอตส์ บารอนที่ว่าก็คือบารอนเลือด ผีหนวดเครารุงรังตัวโชกเลือดประจำบ้านสลิธีรินและเป็นผีตนเดียวในปราสาทที่ปราบฟีฟส์อยู่หมัด


“เธอมากับนายเหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี้ย~” ฟีฟส์ยิ้มกวนประสาทเขาลอยเข้ามาใกล้แล้วทำท่านอนคว่ำเท้าคางประจันหน้ากับไอลีน ขาโปร่งใสสีฟ้าแตะอากาศเล่นไปมา “น่ารักจริง ๆ ไปอยู่ด้วยกันไหมหืม”


เธอถูกทอมกระชากแขนให้ลุกขึ้นยืนทั้งที่ขายังเจ็บจี๊ดเหมือนจะสื่อว่าไม่ต้องไปตอบผีไร้สาระตัวนี้ให้เสียเวลา


“โอ๊ะ อย่าเพิ่งไปสิ” ฟีฟส์ลอยมาขวางหน้าแล้วบิดตัวไปมาเหมือนหญิงสาวเขินอาย แม้แต่แก้มก็ปรากฏเป็นสีชมพู “เล่นกับเค้าหน่อยสิ น้า ๆๆ ริดเดิ้ลน้าาา”


“ปัญญาอ่อน หลบไป” ทอมถลึงตาใส่มือก็กระตุกให้เธอเดินตาม ไอลีนเดินผ่านร่างโปร่งใสนั่นมาโดยไม่รู้สึกอะไรนอกจากความเย็นยะเยือก ฟีฟส์ลอยมาข้างหน้าทั้งสองอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าถมึงทึง


“หลอก!” เขายื่นหน้าเข้ามาตวาดลั่นถลึงดวงตาปูดบวม ไอลีนที่กลัวผีอยู่แล้วสะดุ้งหลบหลังทอม “หรือเลี้ยง!!”


“คิดว่าเป็นผีแล้วฉันจะทำอะไรแกไม่ได้ใช่ไหมฟีฟส์” รังสีอำมหิตของทอมแม้แต่ผียังกลัว 


ฟีฟส์ทำหน้าสลดแล้วลอยมาด้านหลังเธอ


“งั้นพวกเธอก็ไปเถอะ” นิ้วโปร่งใสจิ้มดันไอลีนอย่างน้อยอกน้อยใจทั้งที่มันทะลุตัวเธอออกไป ฟีฟส์แสร้งเศร้าแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าลายลูกไม้สีแดงออกมาซับน้ำตา มือโปร่งใสชี้ไปทางซ้าย “ทางนั้นมียูนิคอร์นเพิ่งตายใหม่ ๆ ฉันเห็นมาเมื่อกี้..”


“เชื่อแกก็โง่เต็มที” ทอมขมวดคิ้ว ไอ้ผีนี่ต้องแอบได้ยินเขาคุยกับซลักฮอร์นเมื่อคืน อีกอย่างเขาเห็นมันมาตั้งห้าหกปีมีครั้งไหนที่ไม่แกล้งคนบ้าง คราวนี้ฝั่งซ้ายคงมีกับดักอีกละสิ เขาดึงมือไอลีนให้เดินตรงไป


“ริดเดิ้ล!! นายต้องมาทางนี้นะ!!” ฟีฟส์ตะโกนตามหลังทั้งสองเท้าโปร่งใสกระทืบอยู่กับที่ไปมาอย่างขัดใจ “ริดเดิ้ลลลล!!!” 


“เสียงเขาโหยหวนมาก” ไอลีนพึมพำ


“ริดเดิ้ลอย่าไปทางนั้น~” ฟีฟส์ยังคงตะโกนลั่นป่าด้วยน้ำเสียงระริกระรี้ปนเย็นยะเยือก “ริดเดิ้ล อย่าไป~”


ซ่า!!


“เพราะทางนั้นมีกับดัก!!! ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!” มือหยาบที่จับข้อมือไอลีนบีบแน่นจนน้ำที่สาดลงมาจากด้านบนเพราะทอมเหยียบเส้นด้ายไม่สามารถซึมผ่าน “วู้ว!ในที่สุดฉันก็หลอกนายได้ก่อนเรียนจบริดเดิ้ล! ถึงจะต้องทำกับดักทั้งสี่ทิศก็เถอะ!!”


ทอมหันกลับไปมองเขาด้วยดวงตาวาวโรจน์ ถ้าฟีฟส์ยังมีชีวิตอยู่ทอมต้องค่อย ๆ ใช้คำสาปกรีดแทงซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ ให้มันเจ็บไปยันขั้วปอดหายใจเข้าก็ปวดหายใจออกก็เสียดแทงจนปางตายก่อนจะมอบแสงสว่างให้มันด้วยคำสาปพิฆาตแน่


ไอลีนที่โดนน้ำเย็นสาดพร้อม ๆ ทอมหนาวจนฟันกระทบกันมองคนที่ยัดตะเกียงใส่มือเธอแล้วออกไปไล่ล่าฟีฟส์แสงสีแดงสีเขียววูบวาบไปมาภายในป่าเพราะทอมทนไม่ไหวอีกต่อไป ผีโปร่งใสหัวเราะร่าอย่างมีความสุขเอี้ยวตัวซ้ายทีขวาทีหลบแล้วลอยหายไปในป่าลึก


“บ้าชะมัด” ร่างเล็กพึมพำก่อนจะบิดน้ำที่เปียกชุ่มออกจากเสื้อคลุมไหมพรมสีแดงที่ตอนนี้อุ้มน้ำได้ดีเหลือเกิน


“ริดเดิ้ล!! อ๊ากกก!!” ฟีฟส์ร้องลั่นป่า เธอไม่รู้ว่าทอมทำอะไรเขาแต่น่าจะหนัก — ..ไม่สิ — ร่างเล็กหรี่ตามองเห็นเงาตะคุ่ม ๆ สูงโปร่งของทอมวิ่งออกมาจากป่า พร้อมกับร่างโปร่งใสสีขาวมุกของฟีฟส์ที่แหกปากกรีดร้องตามมา


“ดับตะเกียง” ทอมที่วิ่งผ่านมากระชากแขนเธอให้วิ่งหนีจนตะเกียงและหีบที่อุ้มอยู่หล่นแตกกระจายอาราก๊อกกระเด็นออกมามันวิ่งหลบเข้าไปในรากไม้ทันที


แฮ่ก.. กรรรซ์


“มนุษย์ - หมา!! - ป่า!! มันมาแล้ว!!!” ฟีฟส์กรีดร้องเสียงแหลมด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดแล้วลอยผ่านหน้าพวกเธอไปอย่างรวดเร็ว ไอลีนหันกลับไปมองก็พบมนุษย์หมาป่าตัวจริงเสียงจริง ผิวหนังสีเนื้อมันเหี่ยวย่นเหมือนผิวเด็กทารกเกิดใหม่ไม่มีเส้นขน ใบหน้ามีปากยาวยื่นราวสุนัขหูตั้งแหลมเหมือนสัตว์ตระกูลนักล่า ทั้งเส้นผมก็ยังขึ้นเป็นกระจุกเหมือนหัวจะล้าน มือเท้ามีกระดูกเล็บสีดำยาวแหลมคมงอกออกมา


กระซวกเข้ามาทีเดียวคงทะลุท้องไอลีนไปถึงหลัง


ไม้ยิวส์ของทอมถึงเวลาออกโรงมือใหญ่ทั้งฉุดทั้งกระชากไอลีนให้วิ่งเร็วขึ้นกว่านี้ ไม่รู้เขาใช้คาถาอะไรรากไม้ที่ทั้งสองวิ่งผ่านถึงได้เคลื่อนตัวขึ้นสูงคล้ายจะป้องกันให้ ทว่าเพียงแค่มนุษย์หมาป่าตัวนั้นข่วนตะกุยมันก็ขาดออกจากกันจนเห็นเนื้อในสีขาว ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องไอลีนหันกลับไปมองมันเป็นระยะมนุษย์หมาป่าตัวนั้นยังคงวิ่งตามไม่หยุด ใบหน้าครึ่งคนครึ่งสัตว์นั่นไม่ได้มีแผลเป็นเหมือนหมาป่าที่เคยเห็นมาก่อน น่าแปลกจริง ๆ 


“อินคาร์เซอรัส — ออพสตาคูรัส” คาถาแปลก ๆ ที่ไม่เคยได้ยินดังมาจากทอม เชือกและกำแพงล่องหนปรากฏขึ้นมนุษย์หมาป่าตัวนั้นวิ่งชนดังโครมใหญ่จากนั้นก็ถูกเชือกเส้นยาวรัดพันทั้งตัว ทั้งสองชะลอฝีเท้าลงไอลีนแทบจะวิ่งไม่ไหวแล้วแต่ทอมยังดูสบาย ๆ เหมือนวิ่งหนีอะไรแบบนี้ทุกวัน


“แฮ่ก .. ฉัน.. ” บางทีเธอยังนึกหงุดหงิดตัวเองว่าทำไมร่างนี้มันถึงได้อ่อนแอปวกเปียกซะขนาดนี้ เธอไม่มีทางวิ่งหนีผู้เสพความตายทันเหมือนพวกแฮร์รี่แน่ ขาที่เดินตามทอมอ่อนแรงแทบจะล้มพับลงไปบนพื้น


“อยากตายรึไง!” ทอมตวาดฉุดกระชากแขนเล็ก ๆ นั่นไปตลอดทาง แต่เธอไม่โกรธเขาหรอก


ถ้าทอมไม่พาหนีรับรองได้เลยว่าศพแรกคืนนี้ต้องชื่อไอลีน พรินซ์


กร๊อบ..


จอมมารหยุดชะงักทันทีภายในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์รำไรเหมือนหูเธอจะได้ยินเสียงอะไรเช่นกัน


แฮ่ก... แฮ่ก..


เสียงหายใจฟึดฟัดพร้อมกับร่างแน่นไปด้วยมัดกล้ามปรากฏด้านข้างพวกเขา


“เอ็กซ์เปลริอาร์มัส” เขาร่ายคาถาด้วยน้ำเสียงราบเรียบร่างหมาป่าก็กระเด็นออกไปส่งเสียงร้องเอ๋ง ! แล้วรีบลุกขึ้นมากัดฟันกรอดขู่อาฆาต 


“วิ่ง!!” คราวนี้เป็นไอลีนที่ดึงแขนเขาวิ่งนำทอมไปก่อน เมื่อกี้หัวใจเธอเกือบวายจะกรี๊ดยังกรี๊ดไม่ออก


กรรรรรรซ์


พอมันกระโจนทะยานตามมาโดยใช้ทั้งขาหลังและขาหน้ามนุษย์ทั้งสองไม่รู้จะวิ่งให้เร็วกว่าหมาป่าได้ยังไง


“มี — แฮ่ก มะ — มนุษย์หมาป่าจริง ๆ ด้วย!” เธอเอามือบังหน้าเพราะไม่อยากให้ลูกตาหลุดไปเกี่ยวกับกิ่งไม้จนมือเล็กได้แผลเป็นทางยาวตะโกนบอกทอมที่วิ่งตีคู่ขึ้นมา  กิ่งไม้บางอันบาดจนใบหน้าหล่อเหลาของเขาจนเลือดซิบ อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแต่ใบหน้าเคร่งเครียดเส้นเลือดปูนโปนตรงขมับ


ทอมไม่เคยกังวลที่จะเข้ามาในป่าต้องห้าม ไม่เคยมีข้อกังขากับระบบรักษาความปลอดภัยของฮอกวอตส์มาก่อน คนที่เข้าประชุมกับคณะอาจารย์บ่อยกว่าพรีเฟ็คคนอื่น ๆ รู้ดีว่าไม่มีทางที่มนุษย์หมาป่าจะหลุดออกมาจากที่คุมขังถ้าไม่ได้มีคนปล่อยหรือตั้งใจปล่อยตัวเองในคืนพระจันทร์เต็มดวง


ภาวนาให้หลุดออกมาแค่ตัวเดียวเถอะ เขาไม่พร้อมจะรับมือมันด้วยตัวคนเดียวในเมื่อคนที่มาด้วยความสามารถด้านคาถาใกล้เคียงกับสควิบขนาดนี้


ทอมหันไปแล้วร่ายคาถาใส่มันเป็นระยะ ตะโกนไปก็เท่านั้นนอกจากต้องใช้ลมหายใจมากขึ้นแล้วยังทำให้เหนื่อยเร็วอีกด้วย คาถาเขาจึงเบาราวเสียงกระซิบแต่แรงจนมันกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ร้องเสียงหลงอยู่หลายรอบ


เหมือนโชคจะช่วยเมื่อวิ่งเข้าเขตที่เป็นป่าโล่งน้ำแข็งเริ่มละลายมนุษย์หมาป่าตัวนั้นก็หน้าทิ่มพื้นดังโครมใหญ่ล้มลุกคลุกคลานเพราะความเปียกแฉะ ทอมนึกขอบคุณตัวเองที่ตัดใจซื้อรองเท้านักเรียนคู่ใหม่เมื่อต้นเทอมจากเบี้ยเลี้ยงอันน้อยนิดของฮอกวอตส์ไม่อย่างนั้นเขาคงลื่นไม่ต่างจากมัน


“ควรกลับไปที่โรงเรียนริดเดิ้ล!” ดิพพิตคงไม่ถือสาคนที่เจอกับมนุษย์หมาป่าในป่าต้องห้ามแน่


“หลง”


“อะไรนะ!!” ร่างเล็กชะงักไปก่อนจะวิ่งตามเขาต่อทั้งที่จอมมารบอกว่าหลง อย่างน้อยทอมก็ไม่ได้เป็นมนุษย์หมาป่าละน่า!


พอพบต้นไม้ใหญ่ทอมก็ดึงตัวเธอให้มาหลบ ทั้งสองหายใจหอบแฮ่กไม่ต่างกัน ร่างสูงพิงกายพักเหนื่อยไม่กี่วิก็ต้องหันหลังกลับไปมอง หมาป่าหน้าโง่นั่นกำลังตะกุยน้ำแข็งแล้วก็ล้มลงไปจากนั้นก็ตะกุยขึ้นมาอีก


ฮอเรซยังหวังให้ทอมเอาเขายูนิคอร์นจากป่าต้องห้ามออกไปให้ในคืนพระจันทร์เต็มดวง เขาก็โง่จริง! สาบานเลยว่ากลับไปซลักฮอร์นจะต้องโดนทอมอาละวาด


เขา — เขาจะถอนตัวออกจากสโมสรซลัก!


“ยังอยู่ดีเหรอฮี่ฮี่~” เสียงเย้ย ๆ กวนประสาทดังมาจากด้านข้าง ฟีฟส์ลอยออกมาจากต้นไม้ “นึกว่าฮอกวอตส์จะได้นักเรียนเป็นมนุษย์หมาป่าอีกสักคนสองคน”


“แกทำเกินไปแล้ว” ทอมถลึงตาใส่ผี


“อะไร?! เขาทำอะไร?” ไอลีนหันมองทอมแทบจะทันที


“มันเรียกมนุษย์หมาป่าตัวนั้นมา” มือหยาบกำไม้กายสิทธิ์แน่น ฟีฟส์แหกปากจนมันได้ยินจากนั้นก็วิ่งมาทางพวกเขา


“คุณทำมันเหรอ?”


“เฮ้ ๆ ฉันเปล่านะ” ฟีฟส์ยกสองมือเหมือนจะบอกว่าทอมใส่ร้ายเขา


“แกปล่อยมันออกมาฟีฟส์” เพื่อแกล้งเขา เรื่องนี้จะต้องถึงหูดิพพิตและผีไร้ญาติตัวนี้จะต้องถูกไล่ออกจากฮอกวอตส์ ทอมหมายมาดเอาไว้ในใจ


“เปล่าซะหน่อย อย่ามาใส่ร้ายนะริดเดิ้ล!!”


“ทอม — ฉันว่าเราปล่อยหมอนั่น — ปะ ไปก่อนเถอะ” มือเล็กจับเข้าที่ต้นแขนเขา น้ำเสียงไอลีนสั่นจนทอมรู้สึกได้ พอหันกลับมามองเธอดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างมองเลยไปยังร่างที่สูงมากกว่าสองเมตรยืนตาแดงก่ำอยู่ตรงหน้าไอลีน


ขวับ!


ร่างทั้งสองล้มหงายหลังเพราะทอมกระชากไอลีนให้ถอยมาจนสะดุดรากไม้ไปด้วยกันรอดจากกงเล็บแหลมคมของมนุษย์หมาป่าไปหวุดหวิด


“ไปตามดิพพิตมาไอ้ผีโง่!” ทอมตวาดฟีฟส์เสียงดังลั่น เขาได้ยินมันบ่นพึมพำว่านี่วิธีขอร้องคนรึอย่างไรกันนะแล้วก็ลอยหายไป


“เอ็กซ์เปลริอาร์มัส!!” คราวนี้เป็นคาถาของไอลีนแต่หมาป่าตัวนั้นดันมีประสบการณ์เลวร้ายหลายครั้งจากทอมมันกระโดดหลบไปทางซ้ายราว ๆ สามเมตรจากนั้นก็ย่างกายด้วยสี่เท้าเหมือนสัตว์ล่าเนื้อกำลังจ้องเหยื่อ ดวงตาสีอำพันทองเป็นประกายกระทบแสงจันทร์ ไอลีนลอบกลืนน้ำลายมองปากที่มีเขี้ยวแหลมคมโผล่ออกมาพร้อมน้ำลายไหลยืดเธอถูกทอมดึงให้ถดตัวหนี มันค่อย ๆ เดินอ้อมทั้งสองราวกับพิจารณาว่าควรจะกัดใครและส่วนไหนก่อน ไอลีนไม่แน่ใจว่ามันจะกัดหรือจะกินพวกเธอเพราะหิวกันแน่


“คิดว่าจะรอดไหม” ร่างที่อยู่ข้างหลังพูดเสียงเบา ดวงตาคมกริบสีดำจับจ้องไปที่อมนุษย์ มันดูกระหายเลือดน่าจะไม่ได้ออกล่านานแล้วตาขาวก็กลายเป็นสีแดงก่ำตัดกับลูกตาสีเหลืองชวนสยดสยอง


“ไม่รู้สิ..”


“มาพนันกัน พรินซ์”


“พนันอะไร?” เธอรับคำ


“ถ้ารอดกลับไปได้..” ทั้งสองถดตัวหนีร่างมหึมา


“...เราจะรอด?”


“แน่นอนยัยเด็กโง่” ทอมมองมนุษย์หมาป่าที่วิ่งด้วยสี่เท้าพร้อมกระโจนเข้ามาหาทั้งสองด้วยแววตานิ่งเรียบ


กรรรรรรซ์!!


“ฉันมันเฮง”



50%




“เด็กนั่นไม่เลวนะ” เพอร์ซี่ที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ตรงโซฟาในห้องสีขาวสะอาดตาพูดขึ้น


“ชิ แค่พูดอะไรเท่ ๆ รึเปล่า” แพทริคนั่งอยู่ตรงปลายเตียงคนป่วยโยนรูบิคของเล่นระหว่างเฝ้าน้องสาวขึ้นลง ก่อนจะปรายตามองเธอ “เล่าต่อสิ แล้วตอนที่หมอนั่นมาละละ?”


“คิดถึง?” แพทริทปาของเล่นในมือใส่ฝาแฝดเต็มแรงอีกฝากก็รับไปแล้วหัวเราะชอบใจ


“เก็บปากแกไว้ดื่มบัตเตอร์เบียร์เหอะเพิร์ซ” 


คนป่วยขยับท่าทางให้สบายขึ้นเล็กน้อยจากนั้นก็เล่าเหตุการณ์ต่อ “จากนั้นก็..”


...


..


.


“ฉันมันเฮง” 


พอสิ้นคำพูดร่างไอลีนก็ถูกเขาผลักออกไปแต่ก่อนจะได้ร่ายคาถามนุษย์หมาป่าตัวนั้นก็พุ่งมาถึงตัวทอมเสียก่อน ร่างสูงกว่าสองเมตรกางกงเล็บแหลมคมเตรียมจะเจาะทะลุสมองเหยื่อให้ตายคาที่ด้วยความโมโห


หมับ!!!


ท่อนไม้แห้งต้นเหตุที่ทำให้ทั้งสองสะดุดหงายหลังกลายเป็นของช่วยชีวิตเมื่อทอมยกมันขึ้นยันกับขาหน้าใหญ่โตและเล็บยาวเฟื้อย มนุษย์หมาป่ามีพละกำลังมหาศาลและสติปัญญาก็ดูถูกไม่ได้เช่นกันถึงตอนนี้จะมีสมองเหมือนสัตว์ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้แต่ก็ใช่ว่าจะโง่


งูแสงอาทิตย์ตัวมันเมื่อมเลื้อยขึ้นมาแล้วจัดการฉกลงไปบนท่อนแขนเนื้อย่นของศัตรูจนมันตกใจผ่อนแรงที่กดทับอยู่ มีเพียงทอมที่รู้ว่าสัตว์เลี้ยงตัวเองไม่มีพิษและทำอะไรอมนุษย์ตรงหน้าไม่ได้


“ริกตัมเซมปร้า!” ด้วยฝีมือไอลีนแสงสีเงินคล้ายไฟฟ้าช็อตแล่นไปที่ร่างไร้เส้นขนจนส่งเสียงร้องดังลั่น ตัวกระเด็นไปแต่ก็ยังกระชากร่างเหยื่อกลิ้งไปด้วยกันหลายตลบ คราวนี้กลายเป็นทอมพลิกมาอยู่ด้านบนท่อนไม้ในมือฟาดเสยเข้าที่ใบหน้าสัตว์ร้ายรุนแรงชนิดที่ว่าถ้าเป็นมนุษย์ด้วยกันสันกรามคงแตกละเอียด มันร้องโหยหวนเท้าหยาบใหญ่กว่ามนุษย์หลายเท่ายันเข้าที่ท้องจอมมารแล้วถีบร่างด้านบนตัวลอยไปกระแทกต้นไม้สูงหล่นลงมาดังอั่ก คงจุกหน้าดู ไอลีนเห็นแค่ว่าต้นไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่นั่นเอนเอียงเหมือนจะล้ม ร่างที่หล่นพื้นเหมือนจะเจ็บหนักเอาการ


ดวงตาสีเหลืองเส้นเลือดฝอยแตกจนแดงก่ำหันขวับมาทางไอลีน นาทีนั้นเธอไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ที่จริงแค่คำสาปกรีดแทงก็น่าจะเพียงพอแล้วแต่นั่นมันร้ายแรงมาก ถ้าพวกอาจารย์รู้ละก็..


อมนุษย์ตนนั้นจย่างกายเข้ามาหาเธอช้า ๆ 


กรรรรรรรซ์


ไม่คาดคิดว่าทอมที่ทำไม้กายสิทธิ์กระเด็นหล่นหายไปจะหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาใส่หลังมนุษย์หมาป่าที่กำลังคลั่ง มันหันกลับไปมองเขาเล็กน้อยแล้วส่งเสียงหึขึ้นจมูกปนขู่คำราม ตอนนี้มันไม่สนใจมนุษย์ผู้ชายเคี้ยวยากอีกต่อไปแต่กลับสนใจร่างเล็กที่ดูอ่อนแอปวกเปียกแทน 


ไอลีนถอยหลังอีกครั้ง มือที่กำไม้เฟอร์ชี้ครึ่งคนครึ่งสัตว์ตรงหน้าหัวใจเต้นรัวแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา “คุณริดเดิ้ล  -- ถ้า -- ถ้าฉันเผาป่าต้องห้ามคิดว่าจะโดนไล่ออกไหม!”


“อย่าห่วงเลย.. อัซคาบันไม่ต้องเรียนหนังสือ” ดวงตาคมกริบของรุ่นพี่จ้องการกระทำของไอลีนอย่างสมเพช แม้แต่จะร่ายคาถายังมือสั่น


“สตูเปฟาย! — กรี๊ด!!!” กงเล็บยาวเฟื้อยง้างมือตบร่างเล็กปลิวไปติดโขดหิน โชคดีที่มีหิมะเกาะรองรับแรงกระแทกไว้ไม่งั้นหลังเธอต้องหักแน่ แต่นี่ก็จุกจนลุกไม่ขึ้นแล้ว ไอลีนรู้สึกได้ถึงของเหลวเหนียวหนืดที่ไหลย้อยลงมาตามลำคอพอเอื้อมมือขึ้นมาแตะก็พบว่าได้แผลลากยาวตั้งแต่ลำคอถึงไหปลาร้าที่มีเพียงหนังหุ้มกระดูก เธอกุมแผลที่ปวดหนึบพยุงตัวขึ้นมาแล้วถดแผ่นหลังหนีหมาป่าตัวยักษ์มันย่างกายเข้ามากัดฟันดังกรอดดูแค้นใจที่ขย้ำพวกเธอไม่ได้สักที


เมื่อมองลอดหว่างขามันไปเธอก็เห็นว่าทอมก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบแล้วหยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวที่ทำหล่นเอาไว้ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองมาที่เธอมีประกายสับสน จอมมารกำลังตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่าง และเมื่อมันง้างมือใหญ่โตจะตบไอลีนให้สมองเละติดโขดหิน ทอมก็ตัดสินใจได้ซะที


“ครูซิ — ”


“เอ็กซ์เปลริอาร์มัส!” ไม้เฟอร์เปล่งสำแสงสีเงินปะทะร่างที่ยืนคร่อมประชิดอยู่ 


ราวกับว่าร่างที่กระเด็นออกไปโกรธจัดมันรั้งแรงจากคาถาเธอด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่กงเล็บขูดไปกับเนื้อไม้แล้วดีดตัวพุ่งกลับมาหาไอลีน


ตายแน่ ๆ 


คราวนี้.. ตายแน่!


ในวินาทีที่มันจะคว้าร่างเธอไปกัดกินขย้ำให้หายแค้น เสียงหอนก็ดังมาจากป่าทิศตรงข้ามราวกับเรียกหาอมนุษย์ตรงหน้าเธอ มันลดมือที่ง้างอยู่ลงแล้วหันไปทางทิศนั้น สลับกับจ้องเธอตาเขม่งหลายครั้ง ใบหน้าข่มขู่ยังคงปรากฏแต่ก็มีแววเสียดายอยู่นิด ๆ เมื่อเสียงหอนนั่นดังมาอีกครั้งมันก็ผละออกไปแล้ววิ่งกระโจนเข้าป่าไปทางต้นเสียงนั้นทันที


“ลุก! จะรอมันเอาพวกมารุมกินเธอรึไง” ร่างสูงรีบวิ่งมาดึงกระชากแขนเธอให้ยืนขึ้น 


"โอ้ย!.. นายโดนแผลฉัน!" ไอลีนตวาดแต่ก็นั่นละ ทอมเคยสนใจความรู้สึกคนอื่นเมื่อไหร่กัน “เราหายตัวได้ไหม”


“ไม่ได้” ตั้งแต่เมื่อเช้าทอมลองมันหลายทีแต่ก็ไม่ได้ผล เขาวางไม้กายสิทธิ์ตัวเองราบไปกับฝ่ามือ “พ้อยท์มี — ”


ไม้เขา.. มือเล็กที่กำลังจะเลื่อนไปจับไม้กายสิทธิ์ที่ขยับปลายไปมาด้วยตัวมันเองของจอมมารถูกตีมือดังเพี๊ยะ ปลายไม้ยิวส์ชี้ไปด้านหน้า


พึ่บ..


ทอมละสายตาจากอาวุธประจำกายในมือขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงย่ำหิมะหนัก ๆ มองคนที่ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ 


ชายวัยกลางคนดวงตาสองสียกยิ้มแล้วตบมือให้เขาสองสามที ทันใดนั้นไม้กายสิทธิ์ของทอมก็ชี้หน้าคนที่เดลี่พรอเฟ็ตลงข่าวว่าไม่เคยเหยียบประเทศอังกฤษหลายสิบปีมาแล้ว


เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์


“สายัญห์สวัสดิ์เด็ก ๆ" เขาพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่เห็นอาการหวาดระแวงของทอม "ฉันลุ้นอยู่ตั้งนานว่าเธอจะเสกคำสาปโทษผิดร้ายแรงรึเปล่า”


ทอมจะต้องรายงานดิพพิต ระบบรักษาความปลอดภัยของฮอกวอตส์กำลังมีปัญหาอย่างแน่นอน “ไม่ต้องห่วงคนของฉันจะล่อมันไปจนกว่าเราจะคุยธุระกันเสร็จ”


“แกเข้ามาในนี้ได้ยังไง” เด็กหนุ่มข้างกายเธอตวาดเสียงดังลั่น กรินเดลวัลด์คงดังมากแม้แต่ทอมที่ไป ๆ มา ๆ ระหว่างโลกเวทมนตร์และโลกมักเกิ้ลยังรู้จัก


“กุญแจนำทางเถื่อนน่ะสิ” เขายกยิ้มก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้านิ่งในพริบตา “เวียนหัวจนอยากจะอ้วกเลยละ”


“พวกเขาบอกว่าคุณไม่เคยมาอังกฤษ” ไอลีนขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็อธิบายสิ่งที่ทำให้ทอมต้องหันมาค้อนตาดุใส่คนโง่แบบเธอ


“คุณพรินซ์ ที่นี่สก็อตแลนด์” กรินเดลวัลด์กระตุกยิ้มเยาะ ๆ เอามือไพล่หลังจากนั้นก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “งานที่ฉันสั่งละ”


“...” งานที่บอกว่าให้เธอเกลี้ยกล่อมทอม ..แหม จะเอาเวลาที่ไหนไปเกลี้ยกล่อมกัน 


“หวังว่าจะได้คำตอบที่น่าพอใจ” จอมมารรุ่นใหญ่จ้องเธอกดดัน ไอลีนนึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับท่าทางการคุยที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว ทอมมีแต่ผู้ใหญ่ให้ท้ายทั้งเอ็นดู ไอลีนนี่สิต้องมารับกรรมซวยเพราะเขาตลอด


เฮ้! อย่ามองแบบนั้น นอกจากเรื่องปลาอัลลิเกเตอร์แล้วที่เหลือฝีมือทอมล้วน ๆ เลยนะ!


“กรินเดลวัลด์ต้องการให้นายเข้าร่วมกับเขา” เมื่อเธอกระซิบร่างสูงก็ใบหน้าตึงขึ้นมาทันที


“ร่วมกันปลดปล่อยโลกเวทมนตร์ ริดเดิ้ล” เขาพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนพ่อกำลังมองลูกชาย ทว่าทอมส่ายหน้าแทบจะทันที 


ถ้าให้เลือกเปิดเผยโลกเวทมนตร์แล้วเอาพวกมักเกิ้ลน่ารังเกียจเข้ามา ฆ่าพวกมันทิ้งซะยังดีกว่า


"เธอเป็นคนของเขา?" ทอมหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลง "ฉันไม่มีทางเข้าร่วมอะไรแบบนี้แน่"


“อย่าเพิ่งปฏิเสธตอนนี้ริดเดิ้ล” กรินเดลวัลด์ยกมือขึ้นห้าม “เมื่อเรียนจบนายอาจเปลี่ยนใจ”


เขาคงยังไม่ต้องการสายสืบในฮอกวอตส์เพราะตอนนี้ก็มีอยู่แล้ว “เพื่อแสดงความจริงใจต่อเธอ ลิตเติ้ลแฮงกิงตันน่าไปเที่ยวมากทีเดียว”


ลิตเติ้ลแฮงกินตัน? เธอเหลือบตามองคนข้างกายก็เห็นว่าทอมขบกรามแน่นเหมือนโกรธเคืองอะไรสักอย่าง


“ฉันสามารถช่วยนายจัดการครอบครัวพ่อมักเกิ้ลได้เพียงแค่ดีดนิ้ว”


“..ถ้าพวกมันจะตายต้องตายด้วยมือฉันเท่านั้น”


“โอ้ เด็ดเดี่ยวดีจริง” กรินเดลวัลด์พยักหน้าอย่างพอใจ “ฉันไม่ถือสา เรื่องที่เธอไม่ต้องการเข้าร่วมตอนนี้”


“ตอนไหนก็ไม่ทั้งนั้น” พอสิ้นคำตอบเขาไอลีนก็ลอบกลืนน้ำลายมองจอมมารทั้งสองคุยกันด้วยแววตาลุ้นระทึก คนหนึ่งมีท่าทางสบาย ๆ ส่วนอีกคนข้างกายเธอกำหมัดแน่น ชวนให้ความคิดหนึ่งแวบเข้าม


หรือว่าทอมกำลังกลัว


"แค่เป็นแขนขาให้ฉันเท่านั้น เหมือนครอบครัวของไอลีน" กรินเดลวัลด์ยกยิ้มจากนั้นก็เลื่อนสายตามาหยุดที่เธอ "หมดเวลาแล้วเด็ก ๆ หวังว่าฉันจะได้รับข่าวดีเร็ว ๆ นี้" 


ร่างสูงโปร่งของจอมมารรุ่นใหญ่ยกยิ้มก่อนจะหมุนกายแล้วเดินจากไปเพียงแค่สามก้าวเขาก็บิดรูปร่างแล้วหายตัวไปในความมืด


ทอมก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าทันที ร่างสูงโปร่งแผ่นหลังเกร็งเครียดเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่า


“คุณริดเดิ้ล — ริดเดิ้ล — ” เธอเดินกระเผลกตามเขาเพราะหัวเข่าล้มกระแทกจากการแกล้งของฟีฟส์เริ่มทำพิษ เมื่อไม่มีความกดดันมายืนอยู่ด้านหน้าความเจ็บปวดทั่วร่างก็แล่นเข้ามาหาทันที ดวงตากลมสีดำสนิทมองร่างที่เดินหายไปไม่หันกลับมาสนใจคำเรียก เธอจึงได้แค่ฝืนความเจ็บที่แผลแล้วเดินตามเขาเข้าไปในป่าลึก “นายกลับปราสาทถูกเหรอ”


เธอเห็นแค่หลังเขาไว ๆ เท่านั้น ปกติทอมไม่เย็นชาขนาดนี้เขาเย่อหยิ่งแต่อีกมุมก็ติดกวนประสาทด้วย เอาเป็นว่าบุคลิกทอมค่อนข้างซับซ้อน ร่างเล็กเดินตามเขาไปก็คิดไปว่าจู่ ๆ จอมมารเกิดผีเข้าอะไรขึ้นมา 


คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงมีก้อนเมฆเคลื่อนที่บดบังแสงมันเป็นระยะจนแสงที่ส่องมาเป็นสีฟ้า แม้แต่เลือดเธอก็ยังออกสีม่วงไอลีนเริ่มคิดแล้วละว่าร่างกายนี้ไม่ปกติเพราะของเลือดม่วง ๆ มันไหลไม่หยุดเลยนี่สิ


บางทีอาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับเกล็ดเลือดรึเปล่านะ


เมื่อทอมหยุดเดินแล้วหันกลับมามองไม่รู้ทำไมในใจไอลีนถึงได้คลายความกังวลแล้ววิ่งไปหาเขา มือเล็กคว้าเข้าที่ชายเสื้อกั๊กเขาเหมือนทุกที ทอมเองก็ผ่อนฝีเท้าลง


“เรื่องช่วงคริสมาสต์  ฟังก่อนสิ!” ไอลีนขมวดคิ้วมองคนที่หันกลับมามองค้อนขวับใหญ่ทอมดูไม่สบอารมณ์ทุกทีที่เธอเอ่ยถึงเรื่องเมอร์เทิล เขาหันกลับไปแล้วก้าวเดินต่อทันทีเหมือนกลัวมนุษย์หมาป่าตัวนั้นจะกลับมาอีกครั้ง “ฉันเชื่อนาย” 


ว่าตามกฏหมายข้อหาทอมก็คงเป็นได้แค่คดีแพ่ง เขาอาจจะต้องจ่ายค่าเสียหายให้พ่อแม่มักเกิ้ลของเมอร์เทิลที่ปล่อยสัตว์เลี้ยง บรรพบุรุษ ตัวเองเพ่นพ่านจนทำลูกสาวพวกเขาตาย ถ้าเป็นคดีอาญาขึ้นศาลก็คงเอาผิดได้ยากเพราะทอมไม่ได้เจตนาแล้วห้องแห่งความลับมันก็เป็นทรัพย์สินของซัลลาซาร์ สลิธีรินที่ไม่ควรมาสร้างอยู่ในห้องน้ำหญิง  ถ้าเธอเป็นอัยการยื่นฟ้องให้เมอร์เทิลก็ต้องบอกว่าโอกาสชนะมีน้อยมากจริง ๆ เพราะทอมไม่ได้เป็นคนลงมือเอง แต่ถ้าเธอเป็นทนายให้ทอมคดีนี้ก็คงสบายเพราะช่องโหว่เยอะมาก


แต่ที่สงสัยคือตอนนั้นเขาพูดว่าไม่ได้ตั้งใจ จอมมารควรพูดว่าเขาไม่ได้ทำ


“เธอบอกว่าฉันเป็นฆาตกร” น้ำเสียงเรียบนิ่งเจือไปด้วยความหยิ่งยะโส ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยหางตา


สีหน้าทอมดูดีขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเธอบอกว่าเชื่อเขา คิ้วที่ขมวดคลายลงแต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น


“ได้ ๆ ฉันขอโทษนายโอเคไหม” ไอลีนยกมือขึ้นมาไหว้เขาปลก ๆ อย่างลืมตัว อีกฝ่ายก็ส่งเสียงหึในลำคอแล้วหนีไป ยังคงขี้เก็กเหมือนวันแรกที่เจอไม่มีผิด “ริดเดิ้ล!”


“....” เธอรีบก้าวเท้าตามเขาไป


“ให้อภัยฉันเถ — ”


จู่ ๆ ความมึนหัวก็เข้าจู่โจมร่างเล็กที่ซีดเผือด เธอคว้าแขนทอมเอาไว้แต่ไม่ทันล้มลงไปกองที่พื้นเต็มไปด้วยรากไม้ ไอลีนได้ยินเสียงสวบสาบมากับเสียงหอนของหมาป่าเหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล เธอรู้แค่ว่าตอนนี้ดวงตาหนักอึ้งอยากนอนที่สุด ทันใดนั้นความมืดสีดำสนิทเข้าครอบคลุมไปทุกพื้นที่





.


..


..


“หมาป่า?” เพอร์ซี่เลิกคิ้ว


“อืม ฉันได้ยิน” เสียงเหมือนอมนุษย์ตัวนั้นกลับมาแต่เธอไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทั้งตัวเองแล้วก็ทอมรอดมาได้ยังไงหรือตอนนั้นเธอหูแว่วคงต้องรอให้เขาฟื้นขึ้นมาซะก่อน


“โรงเรียนไม่บอกอะไรพวกเราสักอย่างพ่อโกรธมาก แม่เลยไปรับตัวเธอจากฮอกวอตส์มารักษาที่เซนต์มังโก รวมทั้งเขาด้วย” แพทริคพยักเพยิดไปที่เตียงปิดผ้าม่านข้าง ๆ ไอลีน “ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหมว่าคำสั่งใคร”


“กรินเดลวัลด์?” 


พี่ชายคนโตพยักหน้า “เขาทำตัวเหมือนเป็นพ่อไอ้เด็กนี่”


“แล้วเขาเป็นอะไรมากไหม — อะไร” ไอลีนถึงกับเลิ่กลั่กเพราะสายตากึ่งล้อเลียนของพี่ชายทั้งสอง


“เขาหัวแตกกับแขนขาข้างขวาหัก โชคดีที่เธอไม่เป็นอะไรนอกจากแผลที่คอ แต่เลือดเธอเกือบหมดตัวไอลีน!” แพทริคใส่อารมณ์เล็กน้อย “ฟีฟส์เป็นคนเห็นเหตุการณ์”


“งั้นฟีฟส์ก็ต้องรู้เรื่องทุกอย่างสิ” 


“คิดว่าดิพพิตน่าจะสอบสวนให้อยู่ เราจะรู้เรื่องทั้งหมดเร็ว ๆ นี้”


แกร๊ง! — ซี่ส์.. แซ็ส..


เสียงเหมือนอะไรบางอย่างชนกระจกก่อนจะตามมาด้วยเสียงซี๊ดซ๊าดเป็นเอกลักษณ์ของงูเรียกสายตาทั้งสาม


“มันเอาแต่เลื่อยไปมาบนตัวเด็กนั่น ผู้บำบัดเลยต้องจับมันใส่ไว้ในฟองอากาศ” เพอร์ซี่อธิบาย 


ลูกงูแสงอาทิตย์ของทอมในฟองอากาศสีใสลอยกลิ้งไปมาช้า ๆ รอบห้องตามทิศทางลมที่พัดเข้ามา มันตวัดตามองสามพี่น้องข้างนอกอย่างไม่พอใจ 


คอยดูนะ ถ้าทอมตื่นเมื่อไหร่ชาล็อตจะฟ้องว่าคนพวกนี้รังแกชาล็อต! งึ้ย อย่ามายิ้มกวนประสาทนะเจ้าบ้า!!


“อืม..” เสียงครางจากเตียงข้าง ๆ ทำให้ไอลีนต้องละสายตาจากงูน้อยมาหาเจ้าของมัน ตอนนี้สี่โมงเย็นแล้วทอมทอมสลบไปหลายชั่วโมงอาการหนักน่าดู แพทริคกระโดดลงจากเตียงเธอแล้วตรงไปเลิกม่านเตียงข้าง ๆ ทอมมีผ้าพันแผลที่หัวและผิวเขาจากที่ดูสุขภาพดีก็ขาวซีด ไอลีนไล่สำรวจไปจนเจอเฝือกสีขาวพันไว้ตั้งแต่ข้อมือถึงข้อศอกและหัวเข่าทอมยันปลายส้นเท้า “เจ็บจัง..”


เสียงทุ้มพึมพำ ทอมยกมือขึ้นมาจับแผลที่หน้าผากโดยไม่ลืมตา


“เฮ้ ไง” แพททริคเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ทว่าทอมกลับลืมตาขึ้นมามองเขาด้วยดวงตาคลอปริ่มน้ำสีใส


“ฮะ? คุณคือ? — ” เขามองแพททริคอย่างสับสนน้ำตาเม็ดกลมร่วงเผาะเพราะความเจ็บแผล


“แพทริค พรินซ์ พี่ชายไอลีน” 


“ฉันเพอร์ซี่ พรินซ์ พี่ชายไอลีน” คนที่นั่งห่างออกไปโบกมือทักทาย


“แพทริค.. เพอร์ซี่” ทอมจับหัวแล้วพึมพำ “ไอลีน?”


“ริดเดิ้ล นายโอเคไหม?” ร่างเล็กส่งเสียงเรียกเขาจากเตียงข้าง ๆ 


“คุณโคลอยู่ที่ไหนฮะ” ทอมกดบริเวณแผลที่ปวดจากนั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ ๆ “ผม — อยู่ที่ไหน”


“โคล?” ไอลีนขมวดคิ้ว ในฮอกวอตส์มีคนชื่อโคลเยอะมากทอมจะเอาโคลไหนละ “เราอยู่เซนต์มังโกคุณริดเดิ้ล อีกไม่นานอาจารย์จะมาเยี่ยมเรา”


“คุณพูดเรื่องอะไร — ผมต้องการพบคุณโคลฮะ” ทอมหันมามองเธอด้วยแววตาเปลี่ยนไป เมื่อเขาปาดน้ำตาเพราะความเจ็บปวดออกดวงตาที่เคยคมกริบนั่นก็เจือไปด้วยประกายใสซื่อ


“ริดเดิ้ล?” 


“...”


“...” ร่างสูงจ้องเธออยู่ราว ๆ สามนาที แววตาเย็นชาเคลือบแคลงปนสงสัยส่งมายังเธอเป็นระยะ ไม่นานทอมก็เปิดปากพูดขึ้น


“...คุณเป็นใคร”



tbc.


*ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค่ะ*

อ้าว อ้าว อ้าววววว

อยากรู้ละซี่ว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะฉะนั้นอย่าลืมคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ตะเร้ก ๆ ที่กำลังอยู่ในช่วงมิดเทอมคนนี้โด้ย

ปล.ฉากสู้ฟัดยังไม่จบแค่นี้

ฝากเอ็นดูทอมมี่ตะเร้กตะน้อยด้วยค่าน้อนมาวิ่งเล่นไม่นาน

เจอกันตอนหน้าค่ารีดทั้งหลาย รักๆๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 309 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. #123 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:41
    ความจำเสื่อมสินะ
    #123
    0
  2. #95 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 13:16
    ทอมคนโรคจิต!
    #95
    0
  3. #93 aaaaaaahh (@aaaaaaahh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:50
    น้องทอมค้าบบบบบบบบ เดี๋ยวคุณโคลพากลับบ้านเด็กกำพร้ากันนะค้าบบบบ
    #93
    1
    • #93-1 ฮงริ.- (@-casswf) (จากตอนที่ 7)
      8 กันยายน 2562 / 18:37
      อย่าขู่น้อนนนนนน55555
      #93-1
  4. #92 aaaaaaahh (@aaaaaaahh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:50
    น้องทอมค้าบบบบบบบบ เดี๋ยวคุณโคลพากลับบ้านเด็กกำพร้ากันนะค้าบแบบบ
    #92
    0
  5. #91 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 21:13
    ตายแล้วววว เป็นนุ้งทอมละงุ้ยมาก 55555
    #91
    0
  6. #90 mbae (@mbae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 18:46
    เดี๋ยว เดี๋ยวววววว ทอมค้าบบบบบ ฮือ ไม่ได้นะ
    #90
    0
  7. #89 SarangHAE yo (@zeze1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:19
    จากป๋าทอมกลายเป็นนู๋ทอมซะแล้ว ^[]^
    #89
    0
  8. #88 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 12:28
    ไม่นะToT
    #88
    0
  9. #87 samyangirl (@samyangirl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 12:11
    งุ้บยยยยยเหตด่หดตห จะกลายเป็นน้องทอมแล้วเหรอเนี่ย แงน่ารักมากกกกกกก
    #87
    0
  10. #83 paspraew (@P0857596515) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 00:33
    น้อนทอมทอม งื้อออ
    #83
    0
  11. #82 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 23:57
    ฮือค้างงงงง ค้างมากๆเหมือนโดนปล่อยทิ้งไว้บนหอดูดาวเลยค่ะ 5555555
    รอติดตามทอมเวอร์ชั่นเจ้าน้อนนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #82
    0
  12. #81 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:51
    อะไรกัน ความค้างนี้ม้น
    #81
    0
  13. #80 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:32
    เอ้าาจากริ้ดเดิลกลายเป็นนุ้งทอมสะลพ
    #80
    0
  14. #78 paspraew (@P0857596515) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 03:34
    สำนวนดีมากเล้อออ เพิ่งเจอ เพิ่งเคยอ่าน พี่ทอมเหมือนจะละมุน แต่ก็ไม่สุดดด แอร้ยยย
    #78
    0
  15. #76 akamecenturion87 (@akamecenturion87) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 17:46

    อะไรคือความค้างนี้​ แต่ทอมบอกว่าตัวเองเฮงแสดงว่าเขามีน้ำยานำโชคเหมือนแฮร์รี่รึเปล่า​ ยังไงนะ? ค้างค่ะไรท์กลับมาต่อนะคะ!

    #76
    0
  16. #75 GINA ^-^ (@Jeeranuu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 07:15
    ความค้างนี่คืออะไรรร~~~~~
    #75
    0
  17. #74 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 04:04
    โอโหหหห สุดแสนจะเท่ค่ะนายท่าน กี๊สสสสส รักในความมั่นหน้านี้เหลือเกิน มาดเยอะไม่ดูยัยน้องเลย หัวใจจะวายแล้ว 555555
    #74
    0
  18. #73 Dor_dream (@BEAR_cute) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 03:12

    ฉันมันเฮง อหหห มั่นหน้าเว่อออ คุณ​ทอมเริ่มหวั่นไหว​กับน้องรึยังเอ่ยยยย
    #73
    0
  19. #71 mbae (@mbae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 02:20
    มันร้ายนะคะท่านหัวหน้า พนันอะไรก็บอกน้องด้วยเถอะพี่ จะหายตัวรึเปล่านะ
    #71
    0
  20. #70 Nawa W. (@deeninemoexia88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 23:10
    พี่แม่งค่ดเท่! วี้ดดดดดด พรี่ทอมขาาาา
    #70
    0
  21. #69 wannajiraa (@wannajiraa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 22:43
    อร้ากกกกกอัพแล้วววววอร้ากกกกก
    #69
    0