Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 6 : Chapter5 : Tom M. Riddle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

Chapter5 : Tom M. Riddle 



“ช่วยด้ะ— ..อื้อ!!!!” มือหยาบอุดเข้าที่ปากไอลีนอย่างรวดเร็วจากนั้นร่างเธอก็ลอยหวืดขึ้นมาจากพื้นด้วยฝีมือทอม ทันทีที่เขาเอื้อมไปคว้าไม้กายสิทธิ์ของตัวเองได้ร่างทั้งสองก็หายไปจากหอดูดาวของศาสตราจารย์ทูแคนน่า


ไอลีนล้มลงบนพื้นแข็ง ๆ ของอาคารเรียนอีกครั้ง เหมือนจะเป็นระเบียงชั้นไหนสักชั้น


“อื้อ! ปล่อย!! ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล!” ไอลีนดิ้นจนหลุดจากท่อนแขนแข็งแรงแล้วถดกายหนีเขา


ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนจากนั้นก็ก้าวเข้ามาหาเธอ ความมืดมิดของปราสาททั้งชั้นมีเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทำให้เธอเห็นแค่เสี้ยวหน้าเขา มันเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนสงสัย “เธอเป็นใครกันแน่”


“...” เมื่อถูกถามกลับไอลีนถึงกับเป็นใบ้ เธอไม่รู้จะตอบทอมยังไง จะบอกว่ามาเกิดใหม่ในหนังเรื่องโปรดแต่ดันเกิดผิดยุคก็กระไรอยู่ 


“เธอรู้มันล่วงหน้าทั้งที่ฉันไม่เคยคิดจะทำมันด้วยซ้ำ” คอเสื้อเธอถูกเข้าคว้าอีกครั้งอย่างหยาบคาย ไอลีนตัวปลิวเหมือนตุ๊กตาเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองนั้นผอมแห้งยิ่งกว่าไม้เสียบผี เมื่อกี้ไปเอาแรงมาจากไหนจิกหัวจอมมารจนหน้าหงาย


ไม่ตายก็บุญแล้ว


เธอมองไม้กายสิทธิ์ที่กลับมาอยู่ในมือทอมอีกครั้ง ขณะที่ไม้เธอหล่นหายไปไหนไม่รู้ มือเล็กตะปบไปตามตัว


“ไม้ฉันหายไปไหน..”









“เหลวไหล!! แม่มดที่ลืมพกไม้กายสิทธิ์ ย้ำ! ลืมพกไม้กายสิทธิ์ ไม่ต่างอะไรกับพวกไร้เวทมนตร์คุณพรินซ์! ฉันจะเตือนเธออีกครั้งให้มีสติ! ถึงแม้เธอจะไม่ชอบวิชาแปลงร่างของฉันเลยก็ตาม!” มักกอนนากัลที่ฉุนเฉียวหนักกว่าตอนแก่ตวาดไอลีนลั่นห้องเรียนวิชาแปลงร่างท้ายคาบ ดีที่ทั้งห้องไม่มีเด็กคนอื่นไม่งั้นคงอายหน้าดู


“ขอโทษค่ะ” ไอลีนไม่ได้ลืมแต่ไม่มีข้ออ้างที่ดีกว่านี้แล้ว


“ไปได้ แล้วอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก” คนตัวเล็กเดินไหล่ตกออกมาแล้วรับหนังสือเรียนวิชาแปลงร่างคืนจากโรสแมรี่


“แกจะไปขอมันคืนจากศาสตราจารย์ทูแคนน่าไหม” 


“คิดว่า” แต่เธอยังคิดข้ออ้างที่ขึ้นไปอยู่บนหอดูดาวของเขาในเวลาดึก ๆ ดื่น ๆ ไม่ออก


“แกต้องโดนลงโทษแน่”


“ขอบใจมัคมิลลัน ฉันสบายใจขึ้นมาก” ไอลีนต้องรีบไปเอาคืนให้ได้ อย่างที่มักกอนนากัลบอกตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับคนไร้เวทมนตร์ แล้วมะรืนก็มีทดสอบวิชาคาถาด้วย


“แย่ที่สุด” เธอพึมพำในมื้อเย็นจากนั้นก็ยัดของกินลงท้องมากกว่าเดิมและกลับไปนอนที่หอตั้งแต่ห้าโมงเย็นโดยมีออสก้าร์เป็นหมอนข้าง เจ้าเพนกวินขี้งอนพอโดนกอดนิดหน่อยก็ใจอ่อนยอมให้เจ้านายฟัดจนพอใจ ไอลีนหลับไปด้วยความเพลียและเครียด เมื่อคืนพอทอมปล่อยตัวออกมาสาบานได้กว่าเธอข่มตาหลับก็ตีสี่!


“ไอลีน! โอ้ย ผี!!” ทว่าก็ต้องสะดุ้งตื่นอีกครั้งในเวลาสองทุ่ม ร่างเล็กดันเพนกวินที่ขึ้นมานอนทับอยู่บนอกออกแล้วปรือตามองเพื่อนสนิทที่ยืนโวยวายผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอยู่ตรงปลายเตียง


โรสควรเห็นว่าตอนนี้ตัวเองน่ากลัวยิ่งกว่าผีซะอีก


“ผีอะไรของแก” มือผอมแห้งนวดกระดูกต้นคอที่ปวดเคล็ด ไอลีนเจ็บไปทั้งตัวเหมือนจะไม่สบาย


“เมอร์เทิลน่ะสิ!”


“แกไม่กลัวผีไม่ใช่เหรอ” โรสใจแข็งมากไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นขนาดหนังผียังกล้านอนดูคนเดียวตอนกลางคืน


“ฉันจะไปถามว่าเธอตายยังไงเผื่อจะมีอะไรคลาดเคลื่อนจากในหนัง แม่นั่นก็พุ่งเข้ามาแล้วกรี๊ดใส่หน้าจนฉันแทบช็อค!!” โรสยกแขนให้ดูขนชูชัน “แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบห้องน้ำสกปรก ยัยนั่นตายในส้วม!! แล้วก็ไม่มีคนเข้าไปทำความสะอาดเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่รู้ละอองเชื้อโรคจะติดมารึเปล่า น้ำลายนางกระเซ็นด้วยฉันเห็น!!”


“...”


“ซิกั้มมมม” เพนกวินแฟร์รี่แสดงความเป็นห่วงโดยการเดินเต๊าะแตะบนเตียงไปหยิบกระปุกสำลีที่โต๊ะขั้นระหว่างเตียงทั้งสองมาให้ บนนั้นมีขวดแอลกอฮอล์วางอยู่ด้วยไอลีนหยิบแล้วยื่นให้เพื่อนสนิท


“โอ้ย ฉันต้องอาบน้ำ ขอบใจมากลูก” หัวกลมของออสก้าร์ถูกจูบแรง ๆ จนร่างก้อนล้มลงไปจุ้มปุ้กอยู่บนเตียงโรสคว้าของทั้งสองอย่างแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป


“ผีจะไปมีน้ำลายได้ไง” ไอลีนหันไปพูดกับออสก้า


“กี๊ซ” ร่างนั้นก็ยกไหล่เล็ก ๆ เอียงคออย่างไม่เข้าใจเช่นกัน


“แต่ไอลีน ฉันสงสัย” คนที่ควรจะเข้าไปอาบน้ำโผล่หน้าออกมา “แกจำได้ไหมว่าภาคสองเมอร์เทิลเคยบอกแฮร์รี่..”


“ว่า?”


“นางหนีไปร้องไห้ในห้องน้ำ จากนั้นก็เปิดประตูออกมาด่าคนที่มาพูดภาษาแปลก ๆ แล้วก็บังเอิญป๊ะกับบาซิลิกส์ .. ที่ฉันจะบอก..”


“...แกจะบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจแต่เป็นความบังเอิญ?”


“ใครจะรู้ เขาอาจจะแค่อยากลงไปห้องของซัลลาซาร์แต่ยัยผีนั่นดันไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำพอดี ไม่มีใครขังหล่อนไว้ซะหน่อย” โรสว่าจบก็ผลุบเข้าไปในห้องน้ำไป


เหตุผลนี้มัน..


เธอยกมือขึ้นมาลูบริมฝีปาก ที่จริงทอมก็พยายามจะอธิบายแบบนี้เหมือนกันแต่ตอนนั้นความโกรธมันบังตาไอลีนไปซะหมด 


ความเป็นไปได้ก็มีอยู่ อาจจะสัก 20%


“เชื่อได้รึเปล่า” เธอขมวดคิ้วแล้วตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อเปลี่ยนชุด พรีเฟ็คเปลี่ยนเวลาตรวจโรงเรียนเป็นสองทุ่มครึ่งทอมเองก็เช่นกัน ทุกคนต้องกลับเข้าหอก่อนสามทุ่ม ขณะที่เจ้านายกำลังเปิดประตูเพื่อออกไป เจ้าเพนกวินตัวน้อยก็มายืนตัวตรงส่งเหมือนทุกวันด้วยใบหน้าบ้องแบ๊วไม่ได้ขอตามออกไปด้วย ตั้งแต่วันที่มันไปเจองูทอมออสก้าร์ก็หมายหัวจอมมารและสัตว์เลี้ยงเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง ดูเหมือนมันจะไม่ชอบสัตว์ชนิดไหนเลยนอกจากตัวมันเอง


ไม่อยากไปเจอทอมเลยให้ตายสิ เท้าที่ก้าวขึ้นหอมาช้าลงไปอีก เมื่อคืนพวกเธอจากกันแบบไม่สวยเท่าไหร่เขาทิ้งไอลีนที่ทั้งตัวระบมไว้บนระเบียงชั้นเจ็ด


คนเจ็บหลังจี๊ด ๆ ต้องหอบสังขารลงมาถึงหอนอนด้วยตัวคนเดียววันนี้ก็ตื่นสายจนไม่ได้กินมื้อเช้า วันที่สุดห่วยของไอลีนใกล้จะจบลงแล้ว มันจะดีกว่านี้ถ้าเธอไม่ต้องไปเจอหน้าเขา


ดิพพิตนะดิพพิต ก็แค่ปลาตัวเดียว!


ร่างเล็กไอโครก ๆ สัมผัสได้ว่าตัวเองเป็นไข้รุม ๆ แต่ป่านนี้ห้องพยาบาลคงปิดแล้ว เธอนวดหัวไหล่ที่เจ็บตึงอีกครั้ง แต่เมื่อขึ้นมาก็ต้องประหลาดใจคนที่ถือตะเกียงยืนรอไม่ใช่ทอม แต่เป็นรุ่นพี่ปีเจ็ดอย่างคลอดิอุส พรอเว็ต พรีเฟ็คควบตำแหน่งกัปตันทีมควิดดิชของสลิธีริน เธอเห็นเขาลากเพื่อนไปซ้อมบ่อย ๆ ในตอนเย็นพวกนั้นเรียกเขาว่ากัปตัน


“ริดเดิ้ลไม่ว่างเพราะต้องช่วยงานศาสตราจารย์ซลักฮอร์น” เขาอธิบายสั้น ๆ “รีบไปเถอะ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเช้า”


หลังจากวันนั้นก็ดูเหมือนทอมจะยุ่งมากจริง ๆ ส่วนไอลีนได้รับสิทธิพิเศษให้งดการเรียนสามวันเพราะป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่จนลุกไม่ไหวถูกเพื่อนสนิทหามไปห้องพยาบาลนั่นทำให้โรสแมรี่ต้องไปเรียนคนเดียวแต่เธอไม่เหงาเพราะพกเจ้าอ้วนออสก้าร์ไปเรียนด้วยในทุกวิชา จนบางคนคิดว่ามันเป็นของโรสไปแล้ว


“หิมะเย็นจัง!” หลังเลิกเรียนซีเวีย คอลลินส์เพื่อนฮัฟเฟิลฮัฟฟ์เดินตามโรสไม่ห่างเพื่อเล่นกับสัตว์เลี้ยงสุดน่ารักของไอลีน ออสก้าร์ในอ้อมแขนพี่เลี้ยงอ้าปากงับเกล็ดหิมะของตัวเองจากนั้นก็จามเสียงเล็ก “ฉันจะให้พ่อซื้อให้บ้าง!”


“หาไม่ได้ง่าย ๆ เพนกวินแฟรี่เหลือไม่กี่พันตัวบนโลก” ลิลลี่ มอร์แกนเด็กเรเวนคลอผมเปียใส่แว่นตาหนาเตอะเดินมามาร่วมวงสนทนาด้วย


“เสียดายจัง แต่ก็จะลองดูละนะ!” เด็กบ้านแบดเจอร์พูดอย่างหมายมาดแล้วก้มลงไปเล่นกับเจ้าก้อนขาวอวบ “น่ารักจังเลย มันกินอะไรเหรอ”


“ปลาตัวเล็ก ๆ บางทีก็กินเจลลี่ พุดดิ้ง เฟรนช์ฟรายด์ ไข่ต้มก็กินนะ..” ร่ายไม่หมด วัน ๆ เจ้าอ้วนนี่กินไม่ซ้ำแบบ ข้าวต้มคนป่วยเละ ๆ ของไอลีนในห้องพยาบาลยังกินเลย


“ฉันยกพุดดิ้งส่วนของวันนี้ให้ออสก้าร์แล้วกัน!” ซีเวียยิ้มกว้างเอาของกินมาล่อเพราะอยากแบ่งปันพื้นที่ในหัวใจเจ้าเพนกวินน่ารักตัวนี้บ้าง


“อ้า..” มันเอียงคอแล้วจ้องเธอจากนั้นก็พยักหน้าตีปีกให้อย่างร่าเริง


“มัคมิลลัน”


“แบ่งกันนะโอเคปะไอ้อ้วน” เธอจิ้มพุงหุ้นส่วนพร้อมตกลงแบ่งกำไรพุดดิ้งกันครึ่ง ๆ ทว่าออสก้าก็ส่ายหัว “ตะกละจริง”


“มัคมิลลัน” เจ้าของชื่อยังคงเดินต่อไป “โรสแมรี่ มัคมิลลัน”


“หะ? อ่อ ค่ะ ว่าไงคุณมัลฟอย”


“อืม.. คือว่า” เขาเดินเข้ามาหาแล้วกอดอกเหมือนเริ่มบทสนทนาไม่ถูก เพื่อนฮัฟเฟิลฮัฟฟ์และเรเวนคลอถอยหลบฉากไปแต่ดวงตานี่ระยิบระยับ โรสคงได้ตกเป็นขี้ปากยัยพวกนี้อีกแน่ ๆ เธอหันกลับมามองใบหน้ามึน ๆ ติดเย็นชานั่นหันซ้ายทีขวาที “ฉัน..”


“ไอลีน?” เมื่ออาทิตย์ก่อนเพื่อสาวบ่นความเปิ่นที่ตรอกไดแอกอนของรุ่นพี่ผมบลอนด์ให้ฟัง เธอว่าแล้วมันต้องมีอะไร


“อืม ไม่เห็นเธอมาหลายวันแล้ว” เด็กสาวเบือนหน้าหนีแล้วฉีกยิ้มสงสารตัวเอง ผู้ชายทักทั้งทีดันถามหาเพื่อนซะนี่


“ไอลีนไม่สบะ..” เธอชะงักไปเมื่อลอร์ดโวลเดอร์มอร์ที่ออกมาจากห้องเรียนคาถาเวทมนตร์เดินมาทางอะบราซัส “จะตายแล้วค่ะ”


“จะตายแล้ว” หนุ่มหน้ามึนถึงกับอึ้ง “เธอเป็นอะไร”


“ไม่รู้สิเหมือนจะโดนทำร้ายมาค่ะ ตัวเขียวเป็นจ้ำ ๆ ไปหมด” ว่าจบก็มองจอมมารอย่างจิกกัด ร่างในอ้อมแขนก็ไม่แพ้กันออสก้าร์มองทอมอย่างไม่เป็นมิตรพร้อมจะพุ่งไปเอาปีกน้อยตะกุยหน้า หมอนี่พกงูมาอีกแล้ว “อยู่ห้องพยาบาลชั้นสองค่ะถ้าคุณจะไปเยี่ยม ไอลีนชอบซี่โครงหมูราดซอสเกรวี่”


“แต่บนโต๊ะอาหารเราไม่มี” อะบราซัสพึมพำ “ฉันจะให้ที่บ้านส่งมาให้”


“ง่ายกว่านั้น ร้านไม้กวาดสามอันค่ะคุณมัลฟอย ขอบัตเตอร์เบียร์ด้วยนะคะ”


โรสยิ้มกว้างหันหลังแล้วเดินจากไป ไอลีนเคยบ่นว่าเข้าร้านไม้กวาดสามอันไม่ได้ทั้งที่อายุตั้งสามสิบแล้ว เป็นประสบการณ์เลวร้ายที่ต้องไปเกาะหน้าร้านดูผู้ใหญ่จิบบัตเตอร์เบียร์นุ่ม ๆ 


เอ่อ.. ไอลีนไม่ได้อยากดื่มหรอก เป็นเธอเองละที่ขี้เมา


ได้ข่าวว่ามัลฟอยรวย ถ้าเขาเอ็นดูเพื่อนเธอละก็โรสนี่ละจะจับนังไอลีนใส่พานถวายให้เลยจริง!


“จะตายแล้วคงไม่มีปัญญาแทะซี่โครงราดซอสเกรวี่หรอกมั้ง” เสียงทอมดังไล่หลังเธอมา


“สุภาพกับผู้หญิงหน่อย” ใช่ โรสแมรี่พยักหน้า ทอมควรเรียนจากอะบราซัสเยอะ ๆ 


“ไร้สาระ”


เสียงพวกเขาเบาลงเรื่อย ๆ จนขาดหายไปในที่สุด


เธอปัดเรื่องพวกเขาออกจากหัวแล้วเดินลงมาถึงชั้นหนึ่ง โรสปล่อยร่างก้อนลงบนพื้นหน้าห้องเก็บไม้กวาด ออสก้าร์รีบมุดมาหลบด้านหลังแล้วกอดขาเธอแน่น “เอาน่า เรามาอย่างสันติ..”


“เติ้กกี๊ซ..” มันส่ายหัว น่าแปลกที่กังฟูกวินอย่างออสก้าร์กลัวสัตว์ตัวเล็ก ๆ อย่างแมงมุม โรสเปิดประตูห้องเก็บไม้กวาดแล้วชักไม้กายสิทธิ์สีดำเรียบ ๆ ขึ้นมา ทันทีที่ปิดประตูความมืดก็เข้าปกคลุมทั้งทางเดิน


“ลูมอส” แสงสีฟ้าสว่างตรงปลายไม้กายสิทธิ์ มันเป็นดวงไฟเล็ก ๆ ที่พอให้เห็นแค่ระยะ 50 เซนติเมตรเท่านั้น ออสก้าร์กลัวจนปีนขึ้นมาเกาะอยู่บนหลังเธอปีกน้อย ๆ เกาะไหล่แน่นไม่ให้หล่นลงไป


เมื่อกี้เธอเห็นแฮกริดออกมาจากห้องเรียนก็ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ซ่อนขนมปังไว้ในกระเป๋า 


โรสก้าวไปตามทางเดินอิฐเก่าแก่ของตัวปราสาทอายุเป็นพันปีพร้อมปลุกใจตัวเองว่า เอาน่า! แค่แมงมุมเอง อาราก๊อกในหนังตัวเท่ารถ แต่ของจริงอาจ.. อาจจะตัวเท่าบ้านก็ได้ หน้าสวยเบ้ลงจนหมดรูป


เธอเดินไปที่ประตูห้องเก็บไม้กวาดแล้วเคาะเบา ๆ อย่างคนมีมารยาท เสียงด้านในดังกุกกักแล้วเงียบไป แฮกริดคงกำลังเอาแมงมุมตัวนั้นไปซ่อน รูเบอัสเปิดประตูออกมาช้า ๆ 


“ฉันกำลังทดลองน้ำยาหดตัว โทษทีนะ แต่ถ้าต้องการใช้ไม้กวาดมันอยู่ห้องถัดไป” ดวงตาเขาหลุกหลิกไปมาอย่างคนโกหกไม่เก่งมืออวบใหญ่กว่าหน้าเธอชี้ไปที่ประตูห้องข้าง ๆ แล้วทำท่าจะปิดหนีไป


“ฉันรู้เรื่องแมงมุมของนาย”


ปัง!


ประตูปิดใส่หน้าเธอทันที แฮกริดในยุคนี้ยังเด็กแล้วก็ด้อยประสบการณ์มาก ๆ คงคิดว่าปิดประตูหนีไปก็จบเรื่องสินะ “ถ้านายไม่เปิดฉันจะแจ้งศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์!”


ข้างในเงียบกริบ


“ศาสตราจารย์ดิพพิตด้วย นายโดนแน่รูเบอัส! ฉันไปจริงนะ!”


..


.

นายก็รู้ว่าบ้านเราไม่กินเส้นกัน กริฟฟินดอร์ของนายคงโดนหักสักสามร้อยห้าสิบแต้ม!” 


..


.


ด้านในยังคงเงียบสนิทจนโรสถอดใจ เธอขมวดคิ้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไป


แอ๊ด...










หลังจากที่ได้ยาของมาดามโมแรนด้าอาจารย์ประจำห้องพยาบาลที่เอาแต่บ่นนักเรียนพึมพำเป็นภาษาฝรั่งเศสว่าอยากจะลาออกไปให้ไกลจะพวกเด็กเหลือขอนี่ ไอลีนก็พยุงตัวลุกขึ้นมานั่งได้สักทีเพราะสองวันก่อนเธอมีสภาพใกล้เคียงกับคำว่าผัก แค่อ้าปากก็เจ็บไปถึงสันกราม กินอะไรไม่ได้เลยนอกจากข้าวต้มเละ ๆ ที่ไม่อร่อย ดวงตากลมที่กลับมาลึกโบ๋สุดแสนจะโทรมมองเพดานห้องพยาบาลอย่างเหม่อลอย เหมือนจะต้องไปตามสอบวิชาคาถา จริงสิ ไม้กายสิทธิ์เธอ..


อ่า แย่จริง


“ช้าไปหน่อยสำหรับอาหารค่ำคุณพรินซ์แต่คงดีกว่าไม่ได้กิน” ชามสแตนเลสสีเงินกับช้อนสั้นบนถาดสีขาวเล็ก ๆ วางลงบนโต๊ะข้างเตียงโดยฝีมืออาจารย์ห้องพยาบาล


“มาดาม!! มาดามโมแรนด้าฮะ!” เสียงโหวกเหวกดังมากจากนักเรียนกลุ่มใหญ่ที่วิ่งเข้ามาพวกเขาอยู่ในชุดกีฬาควิดดิชแบบเก่าที่ดูใช้ผ้าสีเขียวและเงินสิ้นเปลืองดูเทอะทะหามเพื่อนในชุดเดียวกันเข้ามาในห้องพยาบาลด้วยเปลสีขาว


“ตกไม้กวาดอีกแล้วเรอะ! ฉันเพิ่งต่อกระดูกให้คุณมัลเล็ตกริฟฟินดอร์ไปเมื่อวาน” เธอพูดด้วยอารมณ์เหนื่อยหน่ายใจเล็กน้อย ร่างอุ้ยอ้ายเดินไปที่เตียง “โบซ์บาตงไม่มีอะไรแบบนี้หรอกนะ คราวนี้ส่วนไหนหักอีกละ!”


“เหมือนจะเป็นตรงหน้าแข้งฮะมาดาม”


เธอละสายตาไปจากร่างโชกเลือดแล้วหันกลับมาสนใจมื้อเย็นผสมค่ำของตัวเอง ซุปข้าวที่หน้าตาเหมือนข้าวต้มกับน้ำซุปใส่เนื้อไก่บดเละ ๆ กับ.. แครอทหันซอยและต้นหอม


ก่อนที่จะเหม่อลอยอีกครั้งไอลีนก็รู้สึกอยากได้หมูหยองที่ขายในร้านของฝากแม่กิมเล้ง แม่กิมย้ง หรือแม่ไหนก็ได้ จากที่เคยรู้สึกสนุกกับโลกเวทมนตร์ก็เบื่อหน่ายเต็มที หูเธออื้ออึ่งเกินกว่าจะได้ยินเสียงโวยวายของใคร พลันความเย็นวูบก็มาแตะเข้าที่หน้าผาก เธอเงยหน้ามองคนที่จู่ ๆ ก็โผล่มายืนข้างเตียง 


อะบราซัสนั่นเอง


“ถ้าฉันไม่ถามเพื่อนเธอคงไม่รู้เรื่องแน่” เธอกระพริบตาปริบ ๆ ไม่รู้จะเอาหน้าเห่อร้อนไปไว้ที่ไหนดีในเมื่อเขายื่นหน้ามาซะใกล้ขนาดนี้ 


คนป่วยถึงกับต้องเอนหลังลงไปนอนเป็นการขอระยะห่าง “มาเยี่ยม?”


“มาเยี่ยม” เขาพยักหน้าแล้ววางห่อกระดาษก้อนใหญ่ที่ถูกมัดด้วยเชือกด้ายสีขาวอย่างหนาแน่นลงบนโต๊ะข้างชามข้าวต้ม “อาหารที่นี่คงไม่อร่อย”


เขาพูดด้วยสีหน้าหยิ่ง ๆ พลางมองเตียงเดี่ยวคับแคบของห้องพยาบาลและบรรยากาศอึดอัดไม่ชวนให้หายป่วยเอาซะเลย


ไอลีนจำไม่ได้ว่าสนิทกับอะบราซัสจนเขาต้องมาเยี่ยมไข้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ถ้าอะไรบางอย่างในห่อนั้นเป็นของกินละก็ เธอพร้อมจะสนิทกับเขาทันที


“น้ำยาต่อกระดูกหมดรึนี่” เสียงมาดามโมแรนด้ายังคงดังขึ้นพร้อมกับเสียงโวยวายของทีมสลีธีริน


“ไม่ได้นะฮะมาดาม เดือนหน้าเรามีลงแข่ง” กัปตันทีมอย่างคลอดิอุสขมวดคิ้ว


“คงต้องดามขาเขาเอาไว้ก่อนช่วยฉันที เจ็บหน่อยนะคุณเกรฟท์”


ปรี๊ดดด..


“โอ้ย!!!” 


เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากเตียงข้าง ๆ ทำเอาไอลีนต้องเบือนหน้าหนี


“ซี่โครงอบเธอคงชอบนะฉันบอกให้เขาสับเป็นชิ้นเล็ก ๆ” เขาเหลือบตามองกลุ่มนักกีฬาแล้วกลับมาพรีเซนต์ของเยี่ยมไข้ตัวเองต่อมือขาวเนียนของคุณชายมัลฟอยค่อย ๆ แกะเชือกที่มัดเอาไว้อย่างบรรจง “กินเยอะ ๆ เธอผอมอีกแล้ว


ตอนนี้เธอคงซีดเซียวเหมือนศพ ปกติไอลีนก็ไม่แต่งหน้าอยู่แล้ว


“ขอบใจ” เมื่อแกะห่อออกกลิ่นหอมของเครื่องเทศเนื้อหมูอบราดซอสเกรวี่ก็กระจายขึ้นมาปะทะจมูกเล็ก ดวงตาคนป่วยเป็นประกาย


“เดี๋ยวก่อน” ขณะที่กำลังจะหยิบขึ้นมากินคุณชายสลิธีรินก็ห้ามไว้ เธอเพิ่งสังเกตว่าข้างตัวเขามีกะละมังกับผ้าผืนเล็ก ๆ วางอยู่  อะบราซัสคว้ามือเธอไปจับอีกครั้งจากนั้นก็นำผ้าไปชุบน้ำแล้วเช็ดมือให้เธอทีละข้าง


รอบคอบอะไรขนาดนี้ น้ำก็ยังเป็นน้ำอุ่น


“เรียบร้อย” ทันทีที่อะบราซัสเงยหน้าขึ้นมามองหัวใจเธอก็เต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะเคาะค้อนของศาลที่เคารพ


ถัดไปไม่ใกล้ไม่ไกลมีร่างสูงโปร่งยืนพิงกรอบประตูห้องพยาบาลที่เปิดโล่งมองทั้งสองด้วยแววตาสมเพช อะบราซัสชวนเขาออกไปฮอกส์มี้ดที่ต้องเดินหลายกิโลเพื่อซื้อของกินมาเอาใจเด็กนั่น


“โย่ว..” เด็กผมบลอนด์ตาฟ้าโผล่มาแล้วพิงกรอบประตูอีกฝั่ง โรสแมรี่ยกยิ้มโยนลูกแอปเปิ้ลที่หยิบมาจากมื้อเย็นเล่นก่อนจะหันกลับไปมองคนในห้องพยาบาล


“...”


“น่ารักดีนะว่าไหม” เธอกลับมามองทอมอย่างขอความเห็น ทว่าจู่ ๆ คนตัวสูงก็ตวัดสูทนักเรียนสีเทาอ่อนพาดเสื้อเชิร์ตสีขาวติดตราสลิธีรินเดินจากไป


ร่างเล็กกัดแอปเปิ้ลในมือมองตามจอมมารด้วยแววตานึกสนุก









การเรียนการสอนวิชาดาราศาสตร์จะเริ่มขึ้นในเวลาสี่ทุ่มของวันพุธและวันจันทร์มีนักเรียนเรียนไม่มากนักเพราะเป็นวิชาที่เบียดบังเวลานอนของพวกเขามากที่สุดคนส่วนมากที่ลงมักจะได้ดีเยี่ยมในวิชาพยากรณ์ศาสตร์ซึ่งไอลีนไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้


น่าแปลกใจที่เกิดเหตุฆาตกรรมขนาดนี้แต่วิชาดาราศาสตร์ก็ยังคงเปิดสอนต่อไปในตอนกลางคืน ไม่เห็นเหมือนตอนแฮร์รี่ที่ทุกวิชาแทบจะต้องงดสอน อาจารย์ต้องเดินนำขณะเปลี่ยนวิชา อาจจะเป็นเพราะทอมไม่ได้ปล่อยมันออกมาเพ่นพ่านสร้างความสะพรึงกลัว พวกเขารู้ข่าวแค่ว่าเมอร์เทิลตายอย่างปริศนาในช่วงคริสต์มาสเท่านั้น แต่ไม่รู้ว่ามีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ในโรงเรียน


วันถัดมาหลังจากที่อาการป่วยดีขึ้นเธอก็คิดว่าจะเข้าไปขโมยไม้กายสิทธิ์ตัวเองออกมาจากหอดูดาว ผู้ช่วยครั้งนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากโรสแมรี่ ถ้ามีผ้าคลุมล่องหนของพวกพอตเตอร์คงดีมากกว่านี้


ตุบ!


“โอ๊ย..” ไอลีนรีบคว้าแขนคนที่ล้มลงไปกองอยู่บนพื้นข้างหอดูดาว น้ำแข็งที่เริ่มละลายทำให้การทรงตัวไม่ดีเท่าที่ควร โรสแมรี่ลูบก้นตัวเองปอย ๆ 


“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ สายสืบบอกมาว่าทูแคนน่าเป็นอาจารย์ที่โหดที่สุดในโรงเรียน” โรสเกาะผนังอิฐท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ 


“สายสืบ?” ไอลีนยืนนิ่งโผล่หน้าออกไปดูต้นทางก่อนจะจามออกมาเบา ๆ เพราะยังไม่หายไข้ดี


“ลิลลี่ มอร์แกน ยัยนั่นมันเฮอร์ไมโอนี่รุ่นบุกเบิก!” นอกจากเชี่ยวชาญวิชาเรียนแล้วเรื่องข่าวสารก็ยังไม่เป็นรองใคร อยากรู้เรื่องอะไรเปิดประเด็นขึ้นมาเถอะ หล่อนตอบได้หมด


“ก็ว่าทำไมเรเวนคลอถึงได้คะแนนจากการตอบคำถามเยอะขนาดนั้น” ทันทีที่ได้ยินเสียงนักเรียนกลุ่มใหญ่เดินมาทั้งสองก็มุดเข้าไปซ่อนตัวที่ด้านหลังแล้วชะโงกมองพวกเขาผ่านความมืด มีนักเรียนทั้งสี่บ้านกลุ่มประมาณยี่สิบคนและ.. คานิส เลสแตรงจ์ เขายืนหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักขณะส่งพวกนั้นขึ้นห้องเรียน มือหนึ่งถือตะเกียงอีกมือมีไม้กายสิทธิ์ จากนั้นเขาก็นั่งลงที่บันไดขั้นบนสุดทางขึ้นหอดูดาว


“หมอนั่นมาทำอะไรที่นี่” ไอลีนพึมพำ


“นั่นสิ แล้วเราจะขึ้นไปยังไง” พวกเธอตั้งใจว่าจะรอให้มีนักเรียนมาจากนั้นก็แอบเข้าไปในห้องทำงานของทูแคนน่า “เราล่อเขาออกไปดีไหม”


“ล่อออกไป? ฉันว่าไม่.. อ่า” 


“...” พอเห็นดวงตาเจ้าเล่ห์ของโรสไอลีนก็เข้าใจได้ทันที


ทั้งสองทำท่าคำนับกันแบบหนังจีนเหมือนจะส่งเพื่อนไปรบ ไอลีนกลั้นขำจนหน้าแดงจากนั้นก็เกาะกำแพงหอดูดาวดูโรสแมรี่ใช้มารยา.. การแสดง เพื่อดึงตัวคานิสออกไป หนุ่มผมเข้มที่กำลังควงไม้กายสิทธิ์เล่นฆ่าเวลาถึงกับกระเด้งตัวขึ้นมายืนแล้วยิ้มกว้างเหมือนหมาโกลเด้นเจอเจ้าของ ก็นาน ๆ โรสจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขานี่นะ


“คุณเลสแตรงจ์.. โรสได้ยินเสียงแปลก ๆ ตรงนั้นเราไปดูมันหน่อยดีไหม..” เธอชี้ไปที่โรงเก็บไม้กวาดที่มืดมิดของฮอกวอตส์ หนุ่มหล่อลอบกลืนน้ำลายกับน้ำเสียงยั่วยวนของโรสแมรี่


เขายังมีเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าเด็กพวกนั้นจะเรียนเสร็จ คงไปช่วยสาวสวยดูเสียงอะไรแปลก ๆ นั่นได้ละมั้ง


“มาทำอะไรที่นี่ หอเราใกล้จะปิดแล้ว” เขาเดินตามเธอไปพร้อมตั้งคำถาม


“ก็..” ลูกสาวบ้านมัคมิลลันเอาผมทัดหูแล้วทำหน้าเขินพาลให้หนุ่มหล่อเข้าใจผิดว่าเธอแอบตามมาเพื่อหาเวลาอยู่กับเขาสองต่อสอง ไอลีนหลบเข้าไปในเงามืดมองทั้งคู่เดินไปทางโรงเก็บไม้กวาด เมื่อเพื่อนสาวหันกลับมาชี้ให้รีบเข้าไปเธอก็รีบเดินเข้าไปในหอดูดาว


ตัวหอคอยเป็นบันไดไม้วนลาดขึ้นเป็นทางยาว มีหน้าต่างระบายเป็นระยะ ไอลีนได้ยินเสียงนักเรียนคุยกันจากด้านบนจึงชะลอฝีเท้าลง เธอไม่อยากขึ้นไปจ้ะเอ๋ใครตอนนี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่ขึ้นมาหอดูดาวกับทอมได้แตกโพล๊ะ


จอมมารนอกจากเห็นแก่ตัวแล้วยังไร้ความรับผิดชอบที่สุด! ไอลีนคิดว่าอย่างน้อยเขาก็จะมาเอามันกลับไปให้เธอแต่นี่กลับหายหัว ก็ทอมหายตัวได้นี่หน่า 


พูดถึงเรื่องหายตัววันนั้น จอมมารน่าจะทำผิดกฎฮอกวอตส์ไปสักร้อยข้อแล้วมั้ง พรีเฟ็คภาษาอะไรกัน


“ให้ตายเหอะ ฉันได้ยินเสียงเมอร์เทิลทุกวันตอนไปเข้าห้องน้ำชายข้าง ๆ” พวกเขายังคงเดินกันอย่างเชื่องช้าเพื่ออู้เรียนคาบดาราศาสตร์


“ฉันก็ได้ยิน หล่อนพึมพำว่าดวงตาสีเหลือง” คนรู้แล้วอย่างไอลีนไม่อยากสปอย เธอก็อยากฟังเหมือนกันว่าคนพวกนี้คิดยังไง


“สัตว์ร้าย?”


“มีคนบอกมาว่าศพเธอเหมือนตกใจสุดขีดตัวแข็งเป็นหิน สัตว์ตัวไหนทำแบบนี้ได้บ้าง” ไอลีนเดินตามขึ้นไปเรื่อย ๆ ทว่าจู่ ๆ เสียงพวกเขาก็เงียบหายไป


“อย่าชักช้าคุณคอนนอลลี่ คุณทรอย คุณลินช์!!” เสียงทุ้มดุดังมาจากด้านบนไอลีนชะงักแล้วเข้าไปซ่อนตัวในมุมมืดที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึง เป็นเสียงศาสตราจารย์ทูแคนน่า เลฟสกี้ผู้เจ้าระเบียบ


ชั้นบนเงียบไปอีกครั้ง เธอรออยู่หลายนาทีเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาไปหมดแล้วจึงได้เริ่มออกเดินอีกครั้ง เนื่องจากหอดูดาวเป็นหอคอยที่สูงที่สุดในฮอกวอตส์กว่าจะเดินขึ้นมาจนถึงชั้นบนก็เล่นเอาคนร่างกายเพิ่งหายไข้แทบจะวูบไปอีกรอบ ร่างเล็กเท้าประตูห้องทำงานศาสตราจารย์ทูแคนน่าหอบแฮก เธอมองซ้ายขวาพอเห็นว่าปลอดคนก็ผลักมันเข้าไปช้า ๆ โชคดีที่เขาไม่ได้ล็อคกลอน 


ในห้องของศาสตราจารย์สว่างสไวด้วยตะเกียงเพียงแค่หนึ่งดวง มันไม่ได้กว้างมากนักตกแต่งด้วยไม้ทั้งหมด มีแผนที่ดวงดาววางอยู่หลายแผ่นชั้นหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยตำราดาราศาสตร์ ตู้ไม้ใบโต และกลิ่นเหมือน.. สุนัข


ไอลีนหวังว่าจะหามันเจอโดยเร็วเพื่อที่จะได้ออกไปจากที่นี่สักที เธอเริ่มจากโต๊ะทำงานของศาสตราจารย์ที่ค่อนข้างเป็นระเบียบจากนั้นก็ใต้โต๊ะ ในลิ้นชัก


แย่หน่อยที่มันโดนล็อคไว้ 


“ขอโทษที่รบกวนยามดึกแต่ผมต้องการข้อมูลพวกนั้นด่วนเลยเลฟสกี้” เสียงดังมาจากหน้าประตู ในใจเธอร้องว่าแย่แล้ว โดนจับได้แน่ ๆ!


เธอคล้ายกับได้ยินเสียงฟึบจากนั้นหูเธอก็ดังป๊อก กระดาษแผนที่หมู่ดาวและปกหนังสือปลิวกระจาย พร้อมกับร่างของทอมที่มาปรากฏตรงหน้าห่างกันไม่ถึงสิบเซนต์


ร่างสูงยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากบางให้เงียบเสียง ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาดุ ๆ กลอนประตูห้องล็อคตัวเองทันทีด้วยฝีมือผู้มาใหม่ 


“แอกซิโอ ไม้กายสิทธิ์!” ทอมหันไปตวัดไม้กายสิทธิ์ใส่ลิ้นชักของศาสตราจารย์มันเปิดตัวเองจากนั้นไม้เฟอร์ก็เด้งขึ้นมาไอลีนรีบคว้ามันเอาไว้ทันที


“..ผมว่ามันล็อคนะศาสตราจารย์เลฟสกี้” เสียงดัมเบิ้ลดอร์ดังขึ้นพร้อมเสียงเขย่ากลอนประตู ร่างผอมแห้งลอยมาปะทะอกพรีเฟ็คผู้รักในการแหกกฏของสลิธีริน


“งั้นรึดัมเบิ้ลดอร์ ผมว่าผมไม่ได้ล็อกประตู อะโลโฮโมร่า” เสียงประตูเปิดออก พร้อมกับสองร่างหายไปจากห้องทำงานของศาสตราจารย์วิชาดาราศาสตร์


พวกเธอมาโผล่อีกครั้งที่ด้านล่างในมุมมืดที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึงเมื่อทอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนไอลีนก็ทิ้งตัวลงไปคลานเข่าแล้วอ้วกอาหารเย็นออกมาทันที ร่างสูงเบือนหน้าหนีกับภาพชวนสะอิดสะเอียนของเด็กประสาทบ้านพรินซ์ ทันใดนั้นเสียงเดินบนหญ้าก็เรียกสายตาเขาให้เงยขึ้นไปมอง 


ทอมเอียงคอด้วยใบหน้านิ่งเรียบนึกสงสัยว่าทำไมเด็กมัคมิลลันถึงได้เดินมากับเพื่อนร่วมบ้านเขาอย่างคานิส เลสแตรงจ์ได้ แล้วทำไมหมอนั่นถึงได้เหม่อลอยหน้าบวมไปครึ่งซีกขนาดนั้น วินาทีต่อมาทอมก็เห็นรอยมือห้านิ้วชัดเจน


“แกทำอะไรเขา” ไอลีนที่พยุงตัวขึ้นมาได้ปาดเช็ดริมฝีปากแล้วมองคานิส 


“หมอนี่มันจูบฉัน!” โรสถลึงตาใส่ตัวต้นเหตุแล้วจับปากที่บวมเจ่อของตัวเอง


“ไสหัวไปซะก่อนจะซวยกันหม..”


“จะรีบไปไหนริดเดิ้ล” 


“....”


โรสไม่เคยเห็นจอมมารทำหน้าตื่นมาก่อนในชีวิตวันนี้ก็ได้เห็นแล้ว ดัมเบิ้ลดอร์เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบไม่ทันตั้งตัวเขาก็มาโผล่ที่ด้านข้างของทอมพร้อมไม้กายสิทธิ์เปิดคาถาลูมอส “คงมีคำตอบให้ฉันได้นะ”


“...”


“เธอทั้งสี่คน”








“ห้องอาจารย์ใหญ่เย็นจัง” โรสพึมพำ ภายในห้องอาจารย์ใหญ่ปราศจากเจ้าของอย่างดิพพิต ถ้าให้เดาละก็เขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่กับการแต่งตัวในช่วงเวลาสี่ทุ่มครึ่ง


“นาย.. มีคำอธิบายดี ๆ ไหม” ไอลีนกระซิบถามทอมที่ยืนเอามือไพล่หลังไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับสายตาคาดโทษของทูแคนน่าและดัมเบิ้ลดอร์


“ไม่มี” ทอมตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาใช้พลังไปเยอะมากในการหายตัวขึ้นไปในที่ที่เคยเข้าไปแค่ครั้งเดียวอย่างห้องของศาสตราจารย์ทูแคนน่า ต้องใช้สมาธิแค่ไหนที่จะไม่ไปโผล่บนดาดฟ้าหอดูดาวที่คุ้นเคยหรือบนอากาศความสูงระดับตึกสิบห้าชั้น


“ระหว่างรอศาสตราจารย์ดิพพิตและอาจารย์ประจำบ้านพวกเธอ” ดัมเบิ้ลดอร์ลุกขึ้นพูด ซลักฮอร์นต้องมาแน่ในเมื่อเด็กที่ก่อเรื่องเป็นเด็กสลิธีรินทั้งหมด เมื่อกี้เขาช่วยเอาความทรงจำของเลสแตรงจ์กลับมา ตอนนี้หมอนั่นเลยมองเพื่อนเธอตาเชื่อมยิ่งกว่าอะไร “เรามาคุยกันหน่อย”


“ผมขอถามเขาเองดัมเบิ้ลดอร์” ทูแคนน่าลุกขึ้นยืน “ใครเป็นเจ้าของไม้กายสิทธิ์ที่ฉันเก็บได้”


“..หนูค่ะ” เธอเหลือบตามองศาสตราจารย์ดิพพิตที่ออกมาจากประตูด้านหลังในชุดคลุมตัวยาวสีเข้มลายตารางกับหมวกทรงสามเหลี่ยม ดูท่าเขาจะเข้านอนไปแล้วจริง ๆ 


“เธอขึ้นไปทำอะไรบนหอดูดาวของฉันเมื่ออาทิตย์ก่อนคุณ..” เขาเงียบไปเพราะนึกชื่อเด็กคนนี้ไม่ออก 


“พรินซ์ค่ะ ไอลีน พรินซ์..” หลังจากตอบเธอก็เงียบไปสักพักเพราะคิดหาคำแก้ตัวไม่ได้


“คุณพรินซ์ เธอขึ้นไปทำอะไร กับใคร” ทูแคนน่าเลิกคิ้ว ขณะเดียวกันซลักฮอร์นก็เปิดประตูห้องเข้ามา บรรยากาศตึงเครียดทำให้เขาไม่กล้ายิ้มร่าเหมือนทุกที


“เราขึ้นไปคุยกันครับ” ทอมพูดขึ้น


“กับเธอ? ริดเดิ้ล” อาจารย์ประจำวิชาดาราศาสตร์ลูบหนวดเคราเขียว “ก็จริงอยู่ที่หอดูดาวฉันเหมาะจะขึ้นมาพลอดรัก”


“ศะ — ” ร่างเล็กที่กำลังจะแก้ต่างว่าไม่ได้ขึ้นไปทำอะไรแบบนั้นถูกทอมคว้ามือเอาไว้แล้วบีบแน่นจนเจ็บ


“แต่ประตูฉันล็อคทุกบานลงคาถา พวกเธอขึ้นไปได้ยังไง”


“หายตัว” ทอมพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนเขาไม่ได้ทำอะไรผิด 


ศาสตราจารย์ดิพพิตที่นั่งฟังอยู่เหยียดแผ่นหลังขึ้นตรงโน้มตัวมาข้างหน้า “เธอหายตัวได้คุณริดเดิ้ล?”


สาบานได้เลยว่ามีประกายความภูมิใจในตัวทอมติดมากับคำถามของอาจารย์ใหญ่ แม้แต่ซลักฮอร์นก็ยกยิ้มมุมปาก


“ครับศาสตราจารย์ ผมฝึกมันเมื่อตอนปีห้า”


“จริงรึ นั่นยอด — ” 


“อะแฮ่ม!!” อีกนิดดิพพิตจะลุกขึ้นมาตบมือให้ทอมแล้วละเธอมองออก ทว่าดัมเบิ้ลดอร์ก็กระแอมไอขัดเอาไว้ก่อน


“นั่นไม่ดีเลยริดเดิ้ล เธอต้องได้รับใบอนุญาตหายตัวจากกระทรวงซะก่อนนะ.. เราคงต้องสร้างกฏห้ามหายตัวในโรงเรียนแล้วละอัลบัสในเมื่อเด็กเราเก่งขนาดนี้ คุณกับคณะอาจารย์ไปจัดการ” อาจารย์ใหญ่เก็บความยินดีแล้วกลับมาทำหน้าตึง “ส่วนเรื่องแอบเข้าไปในหอดูดาวและห้องทำงานของศาสตราจารย์ทูแคนน่า นั่นร้ายแรงมาก! เธออีกแล้วรึคุณพรินซ์”


ศาสตราจารย์ดิพพิตมองเธอลอดแว่นตา ของเก่ายังชดใช้ไม่หมดของใหม่มาอีกแล้ว ไอลีนไม่ได้เป็นลูกรักเขาซะด้วยมีหวังโดนไล่ไปขัดโรงเลี้ยงนกฮูกแน่ “ผมจะกักบริเวณพวกเขาทั้งสี่คนหนึ่งเดือนคุณคิดว่าไงทูแคนน่า”


“ไม่เห็นด้วยครับ เป็นการลงโทษที่เบาเกินไป” ทูแคนน่ากัดไม่ปล่อยจริง ๆ ไอลีนพึมพำพลางขมวดคิ้ว


“เช่นนั้นจะเอาอย่างไรดี..” อาจารย์ทั้งห้องเงียบไปพักหนึ่ง


“ระยะนี้คุณคาร์ปบอกว่าต้องการคนไปช่วยตรวจรอบ ๆ ป่าต้องห้ามนี่ครับอาจารย์ใหญ่” ซลักฮอร์นพูดขึ้น


“เราไม่มีนโยบายให้นักเรียนเข้าไปในป่านั่นซลักฮอร์น” นิ้วเหี่ยวย่นเคาะลงกับโต๊ะทำงาน ภายในป่าต้องห้ามมีสัตว์ดุร้ายเต็มไปหมด ส่งเด็ก ๆ พวกนี้ไปไม่รู้จะรอดกลับมาครบสามสิบสองหรือเปล่า


“ผมเห็นด้วยครับ แค่คืนเดียวก็พอ” ทูแคนน่าพยักหน้ากับศาสตราจารย์ดิพพิตแล้วตวัดตามองเด็ก ๆ ทั้งสี่ ขนต้นคอไอลีนลุกชันไม่รู้ว่าต้องไปเจออะไรบ้างถึงจะสาสมกับที่เธอลอบเข้าไปในห้องทำงานเขา


“เอาเถอะ ช่วยผู้ดูแลโรงเรียนเราสำรวจชายป่าต้องห้ามสักหนึ่งคืน สามทุ่มถึงตีหนึ่ง” 


“อะไรนะ?” ทูแคนน่าทำท่าจะแย้งอาจารย์ใหญ่อีกครั้งแต่ดิพพิตยกมือขึ้นห้าม 


“สี่ชั่วโมงก็เกินพอแล้วทูแคนน่า ส่วนพวกเธอสองคน” โรสกระพริบตาปริบ ๆ นึกว่าจะต้องเข้าไปในป่าต้องห้ามกับไอลีนด้วย


“ไปขัดโรงเลี้ยงนกฮูกหนึ่งอาทิตย์”


พวกเธอถูกไล่ออกมาหลังจากตัดสินโทษเรียบร้อย ทูแคนน่าจากไปอย่างไม่พอใจส่วนดัมเบิ้ลดอร์ก็มีท่าทีเฉยเมยเขาหันหลังแล้วเดินกลับไปทางห้องเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดในชั้นสอง


“ฉันก็อยากเข้าไปด้วยนะริดเดิ้ลในป่านั้นน่ะ ที่จริงมันมีสมุนไพรกับวัตถุดิบหายากเยอะแยะเลยละ ถ้าเธอเจอยูนิคอร์นตายอย่าลืมเอาเขามันมาให้ฉันด้วย ในห้องปรุงยาของเรากำลังขาดแคลน” ขณะเดินกลับหอพักซลักฮอร์นก็พูดจ้อไม่หยุด “เสียดายจังพรุ่งนี้พระจันทร์เต็มดวงและฉันต้องไปแอบเก็บต้นมูนทูบของเฮอร์เบิร์ต”


“อาจารย์ส่งพวกเขาเข้าป่าเพราะเขายูนิคอร์นอันเดียวเหรอคะ” โรสพูดด้วยน้ำเสียงติดเหวี่ยง


“เอาน่าคุณมัคมิลลันเธอก็เห็น เลฟสกี้กัดไม่ปล่อย” ชายวัยกลางคนยักไหล่


“ศาสตราจารย์ซลักฮอร์น ทำไมคาร์ปต้องการคนช่วยด้วยครับ” ทอมเอามือไพล่หลังแล้วหันมองอาจารย์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ


ไอลีนเดินตามพวกเขามาไม่มีคำจะพูดให้ทั้งสอง วันนี้คงต้องกลับไปอ่านคาถาป้องกันตัวจากวิชาดัมเบิ้ลดอร์ให้เยอะ ๆ ในหนังรู้สึกจะมีเซนทอร์ ยูนิคอร์น ยักษ์ แมงมุมยักษ์และ เอ่อ.. รถฟอร์ดของพวกวิสลี่ย์ แต่สองอย่างหลังตัดไปได้เลย


“ฉันก็ไม่รู้ริดเดิ้ล” เมื่อถึงห้องเรียนปรุงยาเขาก็หันหลังกลับมาแล้วยกยิ้มให้ทั้งสี่ “ราตรีสวัสดิ์เด็ก ๆ”


แต่เข้าไปในป่าต้องห้ามครั้งนี้อาจจะดีก็ได้ ไอลีนนึกไปถึงหีบเก่า ๆ สีน้ำตาลในห้องนอนที่ป่านนี้ออสก้าคงเอาเท้าสีเหลืองเล็กของมันถีบเข้าไปทิ้งไว้ใต้เตียงอย่างหวาดกลัวปนรังเกียจ









“ฉันยังนึกไม่ออกว่าแกไปเกลี้ยกล่อมเขาท่าไหน” ไอลีนสะบัดเสื้อคลุมแรง ๆ ขณะอยู่ในห้องซักผ้าที่ชั้นห้าเวลาบ่ายสามของวันถัดมาแน่นอนว่าเสื้อคลุมเธอมันสกปรกจนทนไม่ไหวและไอลีนก็ไม่อยากจะต้องมาเบียดเสียดกับคนส่วนมากซักเสื้อผ้าในวันเสาร์อาทิตย์ 


ใช่ ไอลีนกำลังพูดถึงแฮกริดและแมงมุมอะโครแมนทูล่าของเขาที่นอนสงบอยู่ในหีบใต้เตียงเธอ


“ฉันก็แค่บอกไปว่าโรงเรียนเราไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์มีพิษแล้วก็โกหกนิดหน่อยว่าดิพพิตเกลียดแมงมุม บ้านเขาจะโดนหักคะแนนสักห้าร้อยแต้มได้เหมือนตอนที่เจองูในกระเป๋าเรียนของไวท์” ไวท์ที่ว่าคือ อาร์มานี่ ไวท์ เด็กฮัฟเฟิลฮัฟฟ์ บ้านเขาถูกหักคะแนนติดลบไปสามร้อยได้มั้งจากเรื่องนั้น


“เขาก็เชื่อแก?”


“แน่นอน ฉันบอกเขาว่าจะพามันไปไว้ในป่าต้องห้าม พอพวกเราเรียนจบแฮกริดค่อยพามันออกไปก็ยังไม่สาย” ก็ถือว่าเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวสำหรับเขานะ ถึงจะมีน้ำตาปริ่ม ๆ ตอนยื่นหีบอาราก๊อกให้โรสก็เถอะ “น่าสงสารจริง”


“เพื่อตัวเขาเอง” ไอลีนพูดอย่างเย็นชาแล้วหันกลับไปขยี้ผ้าต่อ


“จิ๊ ๆๆ แกนี่มันมักเกิ้ลจริง ๆ ดูนี่นะยะ” โรสเดินมาแล้วชักไม้กายสิทธิ์เมื่อไม้เธอหมุนวนบนกะละมังสีเขียวผ้าและน้ำในนั้นก็ปั่นตัวเองช้า ๆ


“ก็มันชินนี่” เธอแก้ตัวพลางขมวดคิ้ว 


ใครจะไปเหมือนโรสปรับตัวง่ายดายเหมือนเกิดมาก็เป็นแม่มดเลย


“ประมวลกฎหมายมันทำจินตนาการหดหายหมดแล้วเพื่อนเอ๋ย ตอนนั้นฉันยังเคยคิดว่าตัวเองเป็นแม่มดแล้วสั่งไม้กายสิทธิ์จากเว็บจีนมาเสกเล่น” โรสนั่งไขว่ห้าง “มีเซนเซอร์ด้วยนะยะ อันเป็นพัน”


“อย่างน้อยตอนนั้นแกก็เสกลูมอสได้ละนะ”


“โอ้ะ!” โรสทำท่านึกอะไรขึ้นมาได้จากนั้นก็เก็บไม้กายสิทธิ์ตัวเองเข้ากระเป๋านักเรียน “ต้องไปขัดโรงเลี้ยงนกฮูก ฉันคงกลับมาก่อนแกไปป่าต้องห้าม”


“อืม เจอกัน” ไอลีนหันกลับมาสนใจตำราเวทมนตร์มาตรฐานบทที่สามสิบหก เมื่อมือเล็กที่เปียกน้ำรูดผ่านหน้ากระดาษโดยไม่แตะต้องมันก็เปิดหน้าถัดไปให้ราวกับระบบทัชสกีน ไอลีนรู้สึกเหมือนตัวเองล้าหลังโรสหรือคนอื่น ๆ ไปเยอะมาก นอกจากวิชาปรุงยาที่พึ่งพาความชอบคิดค้นสูตรยาของไอลีน พรินซ์คนก่อนหน้าจนผ่านมันมาได้แล้ว วิชาอื่น ๆ เธอใกล้จะล้มเหลวเต็มที


ไอลีนรู้จักแต่คาถาประมาณว่า เอ็กซ์เปลริอาร์มัส หรือ สตูเปฟาย คาถาประจำตัวแฮร์รี่แต่พวกคาถาเสกลมร้อนหรือคาถาระเบิดอะไรทำนองนี้เธอไม่รู้จักเลย


ทดลองที่ไหนได้บ้างนะ.. 


ทุกอย่างที่สัมผัสกับคาถานี้จะลุกเป็นไฟ เมื่อพร้อมแล้วให้เปล่งเสียงว่า ‘คอน - ฟริน - โก’ 


คุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินมาจากในหนัง


“ตรงนี้ว่างไหม” เสียงใสดังมาจากด้านข้างเมื่อหันไปก็พบกับฟาวเลย์เด็กผมเปียปีสองบ้านเรเวนคลอ ยังไม่ทันที่ไอลีนจะตอบไปเธอก็เดินถือตะกร้าผ้าเข้ามาแล้วนั่งลงข้างรุ่นพี่สลิธีรินอย่างเหม่อลอย นานหลายนาทีกว่าเธอจะใช้ไม้กายสิทธิ์เสกน้ำใส่กะละมังและอีกนานหลายนาทีเช่นกันกว่าเธอจะเริ่มใส่ผงทำความสะอาด ไอลีนเหลือบตามองเด็กสาวที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว


“เธอ.. สบายดีไหม” ที่รู้ข่าวว่าเมอร์เทิลตายก็เพราะฟาวเลย์นี่ละ เธอนั่งร้องไห้ให้มักกอนนากัลปลอบกลางห้องโถง


“ค่ะ” ฟาวเลย์หลบตาแล้วเริ่มจัดการซักผ้าของตัวเอง ไอลีนระงับความอยากรู้เอาไว้แทบไม่ไหว วันนั้นเหมือนเธอจะได้ยินฟาวเลย์พูดว่า เธอไม่ได้ฆ่า หรือเด็กคนนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเมอร์เทิล


“คือว่า เรื่องของเมอร์เทิ — ”


ไอลีนยังพูดไม่ทันจบน้ำจากกะละมังของเด็กเรเวนคลอก็สาดใส่เธอดังโครมใหญ่ เปียกไปทั้งตัวตั้งแต่เส้นผมยันรองเท้าหนัง ไอลีนลูบน้ำที่ผสมผงทำความสะอาดออกจากหน้า จากนั้นก็เริ่มรู้สึกคันยิบ ๆ บนผิวหนัง โชคดีที่มันไม่ได้เข้าตา


“จะถามอะไรเรื่องของยัยนั่นอีก!!” ฟาวเลย์ตะโกนเหมือนหมดความอดทน “ฉันไม่ได้ทำ!! ก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อย ใครจะไปคิดว่าหล่อนจะไปตายในห้องน้ำ!!”


ไอลีนไม่ได้อยู่รอฟังคำอธิบายของฟาวเลย์เพราะเริ่มคันตามตัวร่างเล็กรีบวิ่งออกมาจากห้องซักล้างเพื่อกลับหอชั้นใต้ดิน


เธอพบกับทอมอีกครั้งจนคิดว่าฮอกวอตส์ช่างเล็กเสียจริง เขาอยู่ในชุดลำลองเดินออกมาจากห้องห้องหนึ่งบนชั้นห้าท่าทางเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ บนไหล่มีผ้าขนหนูผืนเล็กคอยซับหยดน้ำจากเส้นผมสีดำสนิท ทอมเหลือบตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองตรง ๆ จากนั้นก็ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว


มือหยาบเชยคางเรียวแล้วจ้องอย่างพิจารณา


“ปล่อย ฉันรีบ” จะได้ไปอาบน้ำเอาผงทำความสะอาดนี้ออกเร็ว ๆ 


ดวงตาคมกริบเหลือบมองเสื้อสูทนักเรียนสีเทาที่มีคราบผงทำความสะอาดเปื้อนอยู่ พอพิจารณาดี ๆ ก็พบว่าแม้แต่บนหัวหรือรองเท้าเธอก็มี


“ไปล้างออกซะถ้าไม่อยากหน้าแหก” ทอมพูดอย่างเย็นชาจากนั้นก็กระชากแขนไอลีนให้ตามไปที่ประตูห้องที่เขาเพิ่งเดินออกมา “ดอกทานตะวันยิ้มแฉ่ง”


“...” ประตูหินอ่อนเปิดออกช้า ๆ 


“ในนั้นมีเสื้อคลุมอาบน้ำปักชื่อฉัน อย่าโง่หยิบของคนอื่นมาใส่ละ” เมื่อเขาเปิดประตูร่างเล็ก ๆ นั่นก็ถูกผลักเข้าไป เธอเงยหน้ามองความหรูหราของห้องน้ำพรีเฟ็คประจำโรงเรียนที่มีมาตั้งแต่ก่อนยุคของแฮร์รี่


ภายในนั้นตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าจุดเทียนไขไว้สวยงาม เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดทำด้วยหินอ่อนสีขาวมีอ่างอาบน้ำทรงสี่เหลี่ยมฝังอยู่กลางห้องความกว้างประมาณ 3*2 เมตร คล้ายสระว่ายน้ำ ริมขอบสระมีก๊อกน้ำสีทองเรียงรายอยู่เกือบร้อยตัว แต่ละก๊อกมีอัญมณีต่างสีประดับอยู่นอกจากนี้ยังมีกระดานกระโดดน้ำม่านลินินสีขาวห้อยยาวอยู่ที่หน้าต่างผ้าเช็ดตัวนุ่มฟูสีขาวกองสูงอยู่ที่มุมหนึ่งกับราวแขวนชุดคลุมอาบน้ำหลายสิบชุดเรียงตามสีประจำบ้านและมีภาพวาดในกรอบสีทองแขวนอยู่บนผนังเป็นรูปนางเงือกผมสีบลอนด์อยู่บนโขดหิน


เธอว่าห้องอาบน้ำของสลิธีรินสวยแล้วนะ ยังเทียบกับที่นี่ไม่ติดด้วยซ้ำ


“ล็อคประตูด้วยยัยโง่” เสียงทอมตะโกนมาจากข้างนอกทำเอาไอลีนสะดุ้งแล้วรีบจัดการปิดประตูลงกลอนซะ  ก่อนจะได้ชื่นชมความงามของห้องอาบน้ำพรีเฟ็คต่อหน้าเล็กเท่าฝ่ามือก็รู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ จนต้องรีบถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปแช่น้ำอุ่นในอ่างประดับเพชรนั่น


มือนุ่มถูใบหน้าตัวเองเบา ๆ พลางพึมพำว่าเด็กเรเวนคลอนั่น เธอควบคุมสติตัวเองไม่อยู่รึไงนะ หลังจากที่เริ่มหายแสบดวงตากลมก็เริ่มสำรวจพวกมันอีกครั้ง ก๊อกน้ำทั้งร้อยอันยังคงทำหน้าที่เปิดน้ำตลอดเวลาน่าแปลกที่มันไม่ล้นจนกระฉอกออกนอกอ่าง เธอเงยหน้ามองนางเงือกในกระจกสีก็เห็นว่าหล่อนกำลังสะบัดผมแล้วมองสัดส่วนผอมแห้งของไอลีนด้วยแววตาเยาะเย้ย


“ฮึ่ม ฝากไว้ก่อนเถอะ”


เธอรู้เลยว่าวันนี้เป็นวันแรกที่มีความสุขที่สุดหลังจากมาโลกเวทมนตร์ เธอใช้เวลาอาบน้ำอยู่ราว ๆ สี่สิบนาทีจนแน่ใจว่าล้างแชมพูและคราบผงทำความสะอาดหมดเธอก็ปีนขึ้นมาจากบ่อแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกระโจมอกทันที 


ทำยังไงให้ได้มาอาบน้ำในนี้ทุกวันนะ 


ต้องเป็นพรีเฟ็ค 


อ่า นั่นมันงานยากเกินไปรึเปล่า เธอเดินไปที่ราวแขวนเสื้อคลุมอาบน้ำไม่ต้องเสียเวลาคิดนานเพราะเสื้อคลุมทั้งราวแบ่งสีตามบ้าน เธอเดินไปที่แถวสุดท้ายสีเขียวเข้ม


Tom M. Riddle


ตัวอักษรสีทองปักที่อกเด่นหรา ดูเหมือนจะเป็นไซส์ตามสัดส่วนเจ้าของ หลังจากที่สวมและมัดเชือกที่ชุดคลุมให้แน่นไอลีนยกแขนเสื้อที่มือไม่โผล่ขึ้นมาดู จากนั้นก็ก้มมองชายเสื้อคลุมอาบน้ำที่ยาวถึงข้อเท้าของทอม


ไอลีนปลอบใจตัวเองว่าร่างนี้ไม่ได้เตี้ยเธอสูงกว่าเพื่อน ๆ ในวัยเดียวกันแล้ว ทอมต่างหากที่สูงเกินไป


เธอหอบเสื้อผ้าที่หมาดน้ำออกมาอีกครั้งพร้อมกับหิ้วรองเท้านักเรียนและถุงเท้าออกมาด้วย ไอลีนยอมเดินเท้าเปล่าดีกว่าใส่รองเท้าอับ ๆ เดี๋ยวโรคเท้าเหม็นจะถามหาเอา ทันใดนั้นร่างเล็กก็เหยียบลงบนหนังอะไรบางอย่างแข็ง ๆ เมื่อก้มลงไปมองก็ต้องเลิกคิ้ว


Tom R.


สีทองเด่นหราตัดกับสีดำของรองเท้าแตะ ทอมคงบังเอิญลืมรองเท้าตัวเองไว้ที่นี่


“ขอยืมหน่อยแล้วกัน” เท้าเล็กสวมลงไป ความรู้สึกขยุกขยิกที่หัวใจก็แล่นเข้ามา


ก่อนจะหายวาบไปเมื่อนึกถึงแววตาสมเพชของเจ้าของมันก่อนส่งเธอเข้าห้องอาบน้ำไป


อ่า แต่รองเท้านี่..


ใหญ่ชะมัด





tbc.

มีอีกวิธีที่จะได้ใช้ห้องน้ำนี้นะคะหนูไอลีน

เป็นแฟนพรีเฟ็คไงคะหุหุ

ลงเรือลำไหนดีคะรีด

อะบราซัสคนรวยกด1

พี่ทอมคนโรคจิตกด2


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #144 I'am ?? (@puo55) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 23:36
    ฮือออน่ารัก
    #144
    0
  2. #138 sasi46 (@sasi46) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 19:54
    ชอบแบบทอมอะ ปากร้ายแต่ใจดี แบดๆหน่อย โอ้ยมันกร้าวใจ กด2ค่ะ อิอิ
    #138
    0
  3. #131 dream4try (@dream4try) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 12:22
    ก็ต้องกด1สิคะ หึๆ
    #131
    0
  4. #122 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:24
    ความจริงชอบคนรวยค่ะ555555
    #122
    0
  5. #121 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:08
    ฉันว่าโรสน่าจะได้เป็นคุณนายมัลฟอย
    #121
    0
  6. #116 kkkkkrub (@kkkkkrub) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:18
    2ว้อยยยย
    #116
    0
  7. #108 Hugyyyyyy (@Hugyyyyyy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 20:02
    111111
    #108
    0
  8. #79 Ravenclawgirl (@Ravenclawgirl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:19
    1และ2เลือกไม่ถูก
    #79
    0
  9. #77 Natputtalak (@Natputtalak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:04
    2ค่ะชนะเลิศแน่นวลล
    #77
    0
  10. #68 110020 (@110020) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 19:43
    22222222222222222222

    ต้องชนะเลิศศศ😘😘😘😍😍😄😄
    #68
    0
  11. #67 Charlyce (@Raiyer) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 18:20
    2 ทั้งใจได้มั้ย5555
    #67
    0
  12. #66 ja2001 (@ja2001) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 18:08
    222222222
    #66
    0
  13. #65 _Night star_ (@N_pang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 16:14
    ทั้ง 1และ 2 ได้ไหม
    #65
    1
  14. #64 aaaaaaahh (@aaaaaaahh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:35
    2222222222222222222222222222222
    #64
    0
  15. #63 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 12:29
    22222222222
    #63
    0
  16. #62 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 12:02
    ตอนแรกกะพี่ทอม หลังๆกะเริ่มเอนเอียงไปที่อบราซัส นางน่ารักอ่ะ 5555
    #62
    0
  17. #61 Tanaporn_ (@Tanaporn_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 09:32
    2เท่านั้น
    #61
    0
  18. #60 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 08:23
    ก็อยากได้ 1 อ่ะนะ
    แต่อยากได้พี่ทอมมากกว่า กด 2 รัวๆๆๆ
    #60
    0
  19. #59 Iovelove (@Iovelove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 07:38
    ทอมมมมเท่าน้าน ให้อบราซัสไปคู่กะโรส!!!!
    #59
    0
  20. #58 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 01:03
    2 ทอมและทอมเท่านั้นนน
    #58
    0
  21. #57 aiya_2910 (@29-aiya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:41
    2 เท่านั้นน!!!
    #57
    0
  22. #56 SILKY. (@Meiw-3-ma) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:19
    3p ได้มั้ยยยยย~~แง่~~~เลือกมะได้
    #56
    0
  23. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:47
    เบอร์1เพลงมาจ้าาาาาา

    รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองงงง~
    #55
    0
  24. #54 cherryzeed2 (@Cherryzeed) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:19
    อยากลงทั้ง2เรือ...3pได้ไหม?---
    ถ้าไม่ได้ต้องพี่ทอมคนกร้าวใจของเราแล้วจังหวะนี้...กด2รัวๆ---
    #54
    0
  25. #53 Chihay (@Chihay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:14
    เลือกทั้งสองได้ไหมค่ะ3pไปเลยยยยยยย
    #53
    0