Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 3 : Chapter2 : Voldermort, isn’t he?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    29 ส.ค. 62

Chapter2 : Voldermort, isn’t he?




“ศพแรกจะเป็นใคร” ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้ามา ว่าที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดเอียงคอเล็กน้อย


“...” พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาหา


“ใช่คนสอดรู้แบบเธอรึเปล่า” ไม้ยิวส์รูปร่างคล้ายท่อนกระดูกสีขาวเชยคางแหลมขึ้น


“นายคิดว่าจะทำสำเร็จด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ” เพราะความตายที่เฉียดเข้ามาเรื่อย ๆ ดวงตาสีเคยหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “ให้ฉันเรียงลำดับแผนการณ์ของนายไหม”


“พูดไป” ทอมยกยิ้ม


“นายจะเปิดห้องแห่งความลับ สร้างฮอร์ครักช์ จากนั้นก็ตามไปฆ่าครอบครัวฝั่งพ่อมักเกิ้ลของนายตายทั้งหมด ส่วนจำนวนที่นายตั้งใจเอาไว้คือ..”


“...”


“เจ็ด” ฮอร์ครักช์ในหนังสือสร้างแค่ชิ้นเดียวก็เลวร้ายมากแล้วแต่หมอนี่คิดจะทำถึงเจ็ดชิ้น แต่โดยที่ไม่ตั้งใจเขาสร้างแฮร์รี่เป็นฮอร์ครักช์ขึ้นมาอีกหนึ่ง “นายคิดจะฆ่ามักเกิ้ลและเลือดสีโคลนเพราะนายเกลียดพวกเขา”


“เธอทำฉันประหลาดใจได้ตลอดเวลาสิน่า.. แต่เอาเถอะ” เขาดูผ่อนคลายไม้ยิวส์ที่จี้อยู่ตรงคอถูกลดลง ทว่าดวงตาสีดำสนิทนั่นกลับจ้องมาที่รุ่นน้องอย่างคนเหนือกว่า “ไม่มีใครเชื่อเธอ”


“ฉันไม่ได้คิดจะบอกใคร” ท่าทีแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลไอลีนยกยิ้มแล้วยื่นมือไปจัดเนคไทให้ทอม ข้อมือเล็กถูกเขารวบด้วยมือเพียงข้างเดียว


“ทำไม”


“..เพราะฉันชอบนาย”








“ปาร์คชานยอล ปาร์คชานยอล ปาร์คชานยอล..”


“ท่องไปแกก็ไม่เห็นโวลเดอร์มอร์เป็นชานยอลหรอกย่ะ” อดีตดาราสาวลุกขึ้นจากเตียงนอนในเวลาเช้าตรู่ พร้อมท่าบิดขี้เกียจยังไงให้นางเอ๊กนางเอก


“เวลาต้องเล่นบทเขินแกทำไงอะ” อัยการผู้เก็กขรึมหน้านิ่งมาค่อนชีวิตถึงคราวกระวนกระวายก็เธอดันโกหกโวลเดอร์มอร์คำเบ้อเริ้ม


“ปัดบลัชออน ว่าแต่.. เมื่อวานเขาตอบไรแกปะ” โรสโบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งทีเนื้อตัวก็สะอาดหมดจดพร้อมไปเรียน มีห้องน้ำส่วนตัวนะแต่โรสบอกว่าขี้เกียจ ตอนเป็นดาราน้ำก็ไม่ค่อยได้อาบอยู่แล้ว


“..เขาออกจากห้องไปเลย” ทอมไม่ได้ตกใจหรือโกรธเขาเดินออกไปด้วยหน้านิ่งเรียบไม่พูดอะไรสักคำ


“หรือว่าจุดอ่อนเขาคือผู้หญิง” สาวผมบลอนด์ดีดนิ้วดังเปาะ “ใช่แน่ ๆ แกจำในหนังได้ไหมเขาไม่รู้จักความรัก”


“... อ่าฮะ”


“แกก็สอนเขาสิ! ถ้าสำเร็จแกจะช่วยโลกเวทมนต์ไว้ได้เลยนะเว้ย” เหมือนโดนโยนหินก้อนเบ้อเริ้มทับหัว ไอลีนรีบส่ายหน้า


จะว่าไปทั้งที่เป้าหมายเขาคือฆ่ามักเกิ้ลแต่ทำไมคนที่เดือดร้อนกลับเป็นพ่อมดแม่มดเลือดบริสุทธิ์เลือดผสมพวกเดียวกันละเนี้ย


“ฉันไม่ได้ชอบเขา..” ถ้าจบไม่สวยโวลเดอร์มอร์อาจจะตามฆ่าครอบครัวพรินซ์ทั้งหมด แค่คิดก็ขนลุกแล้ว


“แกต้องสอนให้เขารู้จักรักรู้จักอ่อนโยน แค่นี้เองง่ายจะตาย” 


“เปลี่ยนคนโหดเหี้ยมขนาดนั้นให้กลายเป็นคนอ่อนโยนให้ฉันเสกคาถาผู้พิทักษ์จากไอ้ไม้นี่ยังง่ายกว่าเลย” เด็กสาวชูไม้กายสิทธิ์ที่เธอคิดว่ามันเป็นง่อยขึ้นมา


“แกไม่มีทางเลือกแล้วนี่” พอเพื่อนพูดจบกำปั้นเล็กก็เคาะลงบนหัวตัวเอง


จริงของโรสแมรี่ 


“...แกว่าฉันสวยพอจะยั่วจอมมารไหม” โรสกระพริบตาปริบ ๆ มองเพื่อนสาวในร่างใหม่ อันที่จริงไอลีนก็ดูไม่เลวหลังจากน้ำหนักขึ้นมาห้ากิโลดวงตาเธอเศร้าไปนิดเหมือนเซเวอรัส สเนปไม่มีผิด แต่ถ้ามองดี ๆ มันก็น่ารักเหมือนลูกหมาปากนิดจมูกหน่อย


“อีกห้ากิโล จอมมารชอบสาวบึ้บบั้บแบบเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์”


“ต้องบ้าด้วยไหม” เด็กผมเข้มพูดด้วยท่าทางห่อเหี่ยว


“อย่าเลย ..อ้อ มีใบรับของจากไปรษณีย์นกฮูกบอกให้แกไปรับที่ฮอกส์มี้ดวันศุกร์นี้” โรสยื่นกระดาษสีน้ำตาลประทับตรามาให้


“อือ”


ดูแลสัตว์วิเศษเป็นวิชาเลือกที่น่าสนใจมากทีเดียว เธอไม่คิดว่าคนอย่างไอลีนพรินซ์ที่ชอบเก็บตัวจะรักสัตว์หรอกนะ แต่ก็ถือว่าเลือกได้ดี


“ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่” ไอลีนเงยมองรุ่นพี่ปีหกที่มาโผล่ในวิชาเรียนที่ควรจะเรียนไปแล้วตั้งแต่ปีสามหรือสี่ อะบราซัสเหลือบดวงตาสีฟ้าอมเทาลงมามองเธอ


“เบื่อ ๆ ก็เลยมาเรียน” ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นเขาในวิชาของศาสตราจารย์ซิลวานัส แคทเทิลเบิร์นมาก่อนเรียกว่าโดดเรียนเป็นเดือน ไอลีนพยักหน้าแล้วหันกลับไปมองอาจารย์ที่กำลังสอนเกี่ยวกับฮิปโปกริฟท์ขนสีขาวเทาของมันแทบจะกลืนไปกับหิมะในป่า นิ้วเรียวยกขึ้นมาแคะหูเล็กน้อยเธอฟังเรื่องมันมาเป็นสิบรอบได้แล้วมั้งในหนัง 


สัตว์เย่อหยิ่งประเภทไหนกันแพ้ทางให้กระรอกกับปลาซาดีน มุมน่ารักของสัตว์โลกงั้นเหรอ


“อะบรา..”


“นักเรียนสลิธีรินคนนั้น” ดวงตาคมกริบของศาสตราจารย์หนุ่มจ้องมาที่เธอ 


“คะ?” ไอลีนเหวอไปเล็กน้อย


“อยากออกมาทักทายมันหน่อยไหม” พอซิลวานัสถามจบ ฮิปโปกริฟท์ตัวนั้นเอียงคอมองเธอ หน้าตามันเหมือนในหนังไม่มีผิดแต่คราวนี้เป็นของจริงไม่ใช่ CG ถ้าโดนดีดละก็คงไม่โชคดีแค่แขนหักเหมือนมัลฟอยแน่ เธอเดินออกไปช้า ๆ แล้วก้มหัวให้มัน เพื่อนร่วมชั้นถอยห่างออกไปเป็นวงกว้าง ฮิปโปกริฟท์ตัวนี้ดูเอาแต่ใจแล้วก็ดุร้ายกว่าบัคบิ๊กซะอีก


เสียงหายใจฟึดฟัดที่ดูยังไม่พอใจทำเอาไอลีนใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม เธอค่อย ๆ ถอยหลังกลับแล้วคร่อมหลังให้มันอยู่อย่างนั้น หนึ่งวินาทีเหมือนผ่านไปหนึ่งชั่วโมง


ในที่สุดบรรพบุรุษบัคบิ๊กก็ยอมก้มหัวลงให้เธอ ครึ่งกรินฟินครึ่งม้ายืดตัวขึ้นแล้วตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว


“ระวัง!” ร่างเธอถูกใครบางคนกระชากจนปลิว


“เอลฟี่! มานี่!!” ซิลวานัสยกซากกระรอกขึ้นมาใช้เป็นตัวล่อ เจ้าตัวโตแต่ชื่อเหมือนแมวมองเธออย่างเสียดายจากนั้นก็วิ่งกลับไปหาเจ้าของ “เพื่อนเธอแสดงตัวอย่างได้ถูกต้อง เวลาเราเจอฮิปโปกริฟท์สิ่งแรกที่ควรทำคือก้มหัวให้มัน จนกว่ามันจะแสดงท่าทีอ่อนน้อมให้เราเช่นกัน แต่ถ้ามันทำท่าขุ่นเคืองแนะนำว่าวิ่งให้เร็ว”


“โทษที มันคงอยากเล่นกับเธอ” อะบราซัสที่ดึงไอลีนหลบสัตว์ตัวยักษ์ปล่อยเธอจากอ้อมแขน “ฉันนึกว่ามันจะเข้ามาทำร้าย..”


“อ่อ.. ขอบใจ” เธอพยักหน้าแล้วหันกลับไปมองต้นไม้ใบหญ้าในป่า อีกฝ่ายก็กระแอมแล้วเดินหนีไป 


เขินหน้าร้อน ๆ ทั้งที่อยู่ในฤดูหนาวแบบนี้เองสินะ


กับทอมก็คงไม่ยาก







เอิ่ม.. ขอถอนคำพูด


แค่เขามองเธอก็พาลเบื่ออาหารน้ำหนักลดฮวบฮาบแล้ว เด็กสาววางไก่ทอดมื้อเที่ยงลงบนจานแล้วซับปากเช็ดมือเหมือนจะกินอะไรไม่ลงขึ้นมา จอมมารไม่ได้ทำอะไรนอกจากจ้องเธอทุกครั้งบนโต๊ะอาหารด้วยแววตาอ่านไม่ออก นี่มันเสียมารยาทที่สุด


ร่างเล็กบอกเพื่อนสนิทว่าจะไปเดินย่อยจากนั้นก็ลุกออกจากโต๊ะอาหารแล้วเอามือไพล่หลังก้าวเท้าออกไป


อันที่จริงเธอก็แค่โกหกเขาเพื่อเอาตัวรอด ผู้ชายได้ยินผู้หญิงสารภาพรักร้อยทั้งร้อยก็ต้องตะลึงทั้งนั้น ไอลีนกะจะใช้โอกาสนี้หนีใครจะคิดว่าทอมกลับเป็นฝ่ายผละออกไปเอง


นับดูจริง ๆ เธอก็สามสิบเอ็ดแล้วอายุมากกว่าทอม ริดเดิ้ลเกือบครึ่งได้ประสบการณ์ความรักก็มีมาประปรายแต่จบไม่สวยเท่าไหร่เพราะเธอเป็นคนโลกส่วนตัวสูงลิบบวกกับงานยุ่งผู้ชายก็เลยถอยห่างไปทีละคน แต่ยังไงก็ยังเคยรู้จักความรักล่ะน่าแม้จะไม่เคยคบใครสักคนก็ตาม..


ไอลีนเลิกคิ้วมองลูกครึ่งยักษ์ตัวสูงใหญ่ที่เห็นหน้าบ่อย ๆ เพราะเรียนปีเดียวกันอย่างรูเบอัส แฮกริด เธอส่ายหัวกับท่าทางที่มองลงมาจากยอดปราสาทยังเห็นว่ามีพิรุธ เขาทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงห้องเก็บไม้กวาดถัดไปจากห้องโถงใหญ่จากนั้นก็มุดเข้าไปปิดประตูอย่างรวดเร็ว


“มองอะไร”


“โอ้ย ตกใจหมด!” เสียงแหลมตวาดคนที่ชอบจนอีกฝ่ายหน้าตึงแล้วจ้องเขม่งมากกว่าเดิม


“ฉันถามว่ามองอะไร” ดวงตาคมกริบมองไปที่ประตูห้องเก็บไม้กวาดของโรงเรียนไม่เห็นความผิดปกติอะไร


“เปล่า” ใบหน้าที่เริ่มมีเนื้อหนังและแก้มกลม ๆ ปรับอารมณ์ก่อนจะหันมายิ้มใสซื่อให้จอมมาร “ไปตรวจโรงเรียนเหรอ ไอลีนไปด้วยสิ”


“...” มือเล็กที่คว้าแขนเขาถูกสะบัดออกทันที ไม่ได้มีแค่ทอมที่ขนลุกกับการแทนตัวเองด้วยชื่อแม้แต่เจ้าตัวก็ยังอยากคายลิ้นทิ้ง แต่ไม่ได้ไอลีนกำลังสะกดจิตตัวเองว่าชอบเขาอยู่เพราะงั้นต้องทำตัวให้น่ารัก


“สโมสรซลักฮอร์นพรุ่งนี้นายจะไปรึเปล่า” คนตัวผอมกระหร่องวิ่งตามรุ่นพี่ขายาวอย่างไม่ลดละ ที่จริงเธอรู้ว่าเขาไม่ได้จะไปตรวจโรงเรียนแต่ก็ตามไม่ห่างเพราะกลัวจอมมารจะไปทำเรื่องชั่วอีก


“...” เขาล้วงกระเป๋าเดินเร็วด้วยนิสัยที่เป็นคนทำอะไรคล่องแคล่วแต่ติดสง่างามชนิดที่ว่าถ้ามีมงกุฎทอมก็น่าจะปลอมตัวเป็นเจ้าชายอังกฤษได้


“ไม่รู้จะเลิกดึกไหมนะ ไอลีนไม่เคยไปเลย” คนที่กำลังเดินจ้ำหยุดชะงักเล็กน้อย


“ไม่เคยไป?” ทอมมองอย่างเคลือบแคลง ไอลีนคงลืมว่าคราวที่แล้วตัวเองถูกนาเดียร์ กรีนกราสแกล้งทำไอศกรีมหล่นใส่ทั้งถ้วยจนวิ่งออกจากห้องไปแทบไม่ทัน นั่นอยู่ในสายตาเขาและคนทั้งโต๊ะ


“...” คนตัวเล็กได้แต่สบถในใจว่าเรือหายแล้วกระแอม “มันนานมาแล้วไอลีนจำไม่ได้”


“แทนตัวเองด้วยสรรพนามเถอะ”


“ขอร้องไอลีนเหรอ” เธอสอดมือเข้าไปควงแขนคนที่กำลังล้วงกระเป๋าแล้วฉีกยิ้มประจบ ทอมเองก็หันกลับมาแล้วยกยิ้มมุมปากเช่นกัน


“ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอซะ” เขาก้าวเท้าออกไปอีกครั้งเร็วจนมือเธอแทบหลุดแต่คนตัวเล็กก็รีบวิ่งตามแล้วหุบปาก วันนี้เธอกวนประสาทจอมมารมากเกินไปแล้วเดี๋ยวจะได้ของตายจริง







ในการทำฮอร์ครักช์แต่ละชิ้นต้องฆ่าคนเพื่อให้วิญญาณตัวเองถูกฉีกออกแล้วย้ายมันไปไว้ในของ อาจจะเป็นอะไรก็ได้ ของจิปาถะเล็ก ๆ ไปจนถึงของใหญ่ ๆ หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตอย่างเช่นนากินี แต่พ่อมดแม่มดไม่นิยมฝากเสี้ยววิญญาณไว้กับของที่เคลื่อนที่ได้เพราะมันควบคุมยาก


หนังสือศาสตร์มืดที่ลึกที่สุดในมือทอมอธิบายทุกอย่างยกเว้นผลเสียของการทำฮอร์ครักช์ที่เธอรู้เพราะกำลังนั่งอ่านอยู่ข้าง ๆ เขาในห้องนั่งเล่นบ้านสลิธีรินนี่ไง


รู้สึกว่าซลักฮอร์นจะยังไม่ได้อธิบายข้อเสียให้ทอมฟังด้วย ถ้าเธอพูดนี่เขาจะเชื่อรึเปล่านะ อันที่จริงเขาเป็นพ่อมดที่เก่งมาก ๆ ขนาดฮอร์ครักช์ถูกทำลายไปหลายชิ้นแฮร์รี่ยังแทบตาย ถ้าเขาไม่ทำมันหรือไม่ชอบเล่นกับเหยื่อเหมือนพวกโรคจิตแฮร์รี่ก็คงตายตั้งแต่ปีสี่พร้อมเซดริก ดิกกอรี่ ทอมก็คงครองโลกไปแล้ว คนมันถูกกำหนดมาให้แพ้อะนะ


เป็นตาแก่ที่น่าสงสารจริง ๆ 


“ถ้าเอาเรื่องหนังสือเล่มนี้ไปบอกใครเธอตายแน่” ดวงตาคมกริบเหลือบมองเด็กที่เอามือคล้องแขนเขาไม่ห่างไม่ว่าจะสะบัดกี่ครั้งหล่อนก็สอดมือเขามาเสมอและตอนนี้กำลังมองเขาด้วยสายตาสมเพชปนเวทนา


“ถ้านายทำนายจะตาย”


 ทอมไม่เชื่อว่าไอลีนเห็นอนาคต บางทีคาถาพินิจใจคงทำให้ทอมได้คำตอบ


“เลจิลิเมนท์” ภาพในสมองของไอลีนถูกส่งมายังทอม ภายในหัวของเด็กคนนี้ไม่ได้อ่านยากหรือซับซ้อนไปกว่าหนูทดลองคาถาของเขาอย่างอะบราซัส มันเรียบง่ายแทบจะเป็นเส้นตรง ภาพไฟไหม้และซากปรักหักพังของสิ่งก่อนสร้างที่ดูคล้ายจะเป็นฮอกวอตส์ ซากศพกองเคลื่อนมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่คละกันไปช่างเป็นคืนที่ดูสับสนวุ่นวาย เด็กชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในป่าต้องห้ามและตายลงด้วยน้ำมือของชายอัปลักษณ์หัวไร้เส้นผม


ทอมถูกผลักออกมาจากหัวของเด็กตรงหน้าแต่มีเหรอที่เขาจะหยุดดวงตาคมกริบจ้องเขม่ง ไอลีนหายใจหอบรู้สึกปวดหัวหนึบจากการสู้กับจอมมารในสมอง


“เลจิลิเมนท์” ทันทีที่เสียงเขาก้องมาในหัวฉากสุดท้ายของการสู้ก็ผุดขึ้นมาภาพชายทั้งสองสาดคาถาสีแดงและสีเขียวสุดท้ายร่างของชายอัปลักษณ์นั่นก็แตกสลายเป็นผุยผงปลิวหายไปกับสายลม


เขาถูกผลักออกมาอีกครั้ง จอมมารทิ้งตัวลงบนผนักพิงโซฟามองเด็กสาวที่ลุกขึ้นวิ่งหนีไปด้วยท่าทางพะอืดพะอม


โดนพินิจใจครั้งแรกก็แบบนี้ละนะ แม่นั่นคงต้องดื่มน้ำฟักทองสักหลาย ๆ แก้วหน่อย ส่วนทอมก็ได้เวลาไปเรียนป้องกันตัวจากศาสตร์มืดกับดัมเบิ้ลดอร์


แต่น่าแปลกที่วันนั้นทั้งวันภาพชายอัปลักษณ์นั่นติดอยู่ในหัวทอมจนไม่มีสมาธิจะทำอะไร







ความคับแน่นทำให้เธอต้องลอบถอนหายใจ ไอลีนเท้าแขนลงกับโต๊ะเครื่องแป้งพรูลมหายใจเข้าออกเพื่อทำสมาธิ


จะใหญ่เกินไปแล้ว


“โอ้ย เจ็บนะ..” ใช้เวลาเกือบสิบนาทีก็ยัดเข้าไปได้หมด เนื้อปลิ้น ๆ นั่น..


“ไหวปะ สวยนะ” โรสแมรี่ผู้ช่วยมองเพื่อนสาวในเดรสสีเหลืองที่รัดปลิ้นเหมือนแหนมทั้งที่อีกฝ่ายก็ตัวนิดเดียวเท่านั้น เสื้อตัวนี้คงเป็นไซส์ sss ละมั้ง


“...” เดรสสีเหลืองแขนกุดเรียบ ๆ เกือบจะฆาตกรรมเธอ ไอลีนก็อยากเปลี่ยนเป็นชุดอื่นแต่อุตส่าห์ยัดตัวเองลงมาได้แล้ว ปาร์ตี้ซลักฮอร์นจะเริ่มตอนสองทุ่มนี่ก็อีกแค่สิบห้านาที ไอลีนต้องรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องจัดงานชั้น 4 


เท้าในรองเท้าส้นเตี้ยก้าวขึ้นไปตามบันไดรู้สึกเหนื่อยจนหอบแฮ่กขอบคุณที่หอสลิธีรินอยู่ใต้ดินแทนที่จะอยู่บนหอคอยเหมือนกริฟฟินดอร์ไม่งั้นคงได้ลิ้นห้อยทุกวัน อ่า มิน่าละพวกแฮร์รี่ถึงได้วิ่งเร็วนัก แข็งแรงเพราะขึ้นบันไดนี่เอง


ทางเข้าห้องเรียนว่างถูกประดับด้วยเชิงเทียนดูหรูหราแทบไม่ต้องหา ไอลีนเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป ในบัตรเชิญบอกว่าเธอสามารถพาคู่ควงที่เป็นคนนอกมาได้แต่จะเป็นภาระซะเปล่า ๆ เลยไม่ได้สนใจ ภายในงานมีทั้งคนคุ้นหน้าและไม่คุ้นหน้า ห้องประดับด้วยผ้าม่านสีฟ้าอ่อนและเทียนหลายสิบต้น ข้างบนยังมีโคมไฟระย้าส่องสว่างเหมือนกลางวัน เอลฟ์สองสามตนเดินเสิร์ฟเครื่องดื่ม แล้วยังมีโต๊ะจัดอาหารแบบบุฟเฟต์ให้ด้วย 


สุดยอดไปเลย


“ขอบใจ” เธอก้มลงไปหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาจิบ ตามมารยาทก็ควรไปทักทายซลักฮอร์นซะหน่อยแต่เขากำลังถูกรุมล้อมด้วยนักเรียนคงยังไม่เหมาะเพราะงั้นไปหาของกินก่อนแล้วกัน จานสีขาวสะอาดดูน่ารักขึ้นทันตาเมื่อมีเบคอนและบาร์บีคิวเนื้อนุ่มฉ่ำซอสนอนเรียงราย ถึงจะกินข้าวเย็นมาตอนสี่โมงแล้วก็เถอะแต่กลิ่นมันหอมจนอดใจไม่ไหวนี่หน่า


“หุ่นแบบเธอควรกินผักมากกว่า”


“ตกใจหมด!” ไรอัน มัคเครนเพื่อนร่วมชั้นบ้านฮัฟเฟิลฮัฟฟ์โผล่มายืนไม่ให้ซุ่มให้เสียง เขายิ้มขี้เล่นจากนั้นก็หยิบจานมาตักอาหารบ้าง


“รู้ไหมในจานผู้หญิงงานเลี้ยงวันนี้เธอตักเยอะที่สุด ใคร ๆ ก็ต้องเหนียมอายทั้งนั้น” เขาพูดเป็นต่อยหอย


“มีของดี ๆ ก็ต้องกินสิ” 


ไรอันพยักหน้าให้กับความคิดคนที่น้ำหนักขึ้นเดือนละห้าโล “ฉันกินเป็นเพื่อนเธอแล้วกัน”


“เอาฉันไปอ้าง”


“อย่ามารู้ทัน” 


พวกเธอเพิ่งรู้จักกัน ไม่สิ เรียกว่าคุยกันเมื่อตอนที่ไอลีนมาอยู่ในร่างนี้แล้วหน้าไม่ตึงอมทุกข์ไรอันก็เข้ามาทักในวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแล้วอาสาเป็นคู่ซ้อมให้ ได้คุยกันไม่บ่อยนักส่วนมากจะหันไม้กายสิทธิ์เข้าหากันมากกว่า


“ฉันเคยทำอย่างนั้นจริงดิ” ไอลีนหัวเราะจนตาหยีเมื่อไรอันเล่าว่าตอนปีหนึ่งเธอเคยเหยียบเท้าเขาแล้วยังทำหนังสือห้องสมุดที่ปีนขึ้นไปหยิบหล่นใส่หัวไรอันที่นั่งทำการบ้านอยู่จากนั้นก็เดินหนีไปเฉย ๆ 


“หัวฉันโนไปสองวัน ตำราเล่มเท่านี้” เขากางนิ้วออกแสดงขนาดด้วยใบหน้างอน ๆ เหมือนหนุ่มดอกไม้ขนานแท้


“โทษที ตอนนั้นฉันนิสัยแย่มาก” ชักไม่แน่ใจแล้วว่าไม่มีเพื่อนเพราะหน้าหยิ่งหรือนิสัยเสียกันแน่ยัยเด็กพรินซ์ 


“ไม่เป็นไร ตอนนี้เธอก็.. น่ารักดี” คนโดนหนุ่มชมแอบหน้าร้อนไปเล็กน้อยไอลีนหันกลับไปแล้วยกน้ำส้มขึ้นมาจิบ 


ที่บอกว่าเด็กฮอกวอตว์จะเดทกันตอนอายุ 14 นี่จริงรึเปล่านะ วัยแก่แดด


“ฮ่า ๆๆๆ เพื่อให้งานวันนี้สนุกขึ้นฉันมีอะไรมาให้!” ซลักฮอร์นวัยกลางคนตะโกนเรียกความสนใจพร้อมชูถุงสีน้ำตาลขึ้นมาจากนั้นก็เขย่ามันดังกริ๊ง ๆ เสียงเงินกระทบกันไปมาดูแล้วเยอะเอาการ “สิบห้าแกลเลี่ยน! สำหรับคนที่โชคดีได้ดื่มเหล้าถอนวิญญาณเข้าไป และดูเหมือนตอนนี้เราจะพบแล้ว!”


นักเรียนหลายสิบฮือฮาตบมือกันเสียงดัง ไอลีนที่ไม่รู้ว่าสิบห้าแกลเลี่ยนคือเท่าไหร่ได้แต่มองซ้ายทีขวาที


“ใครจะได้ไปนะ” ไรอันเอียงหน้ามากระซิบ “แต่เหล้าถอนวิญญาณเชียวนะ ดื่มลงไปมีหวังล้มตั้งแต่อึกแรก”


“แรงขนาดนั้นเชียว” อีกฝ่ายพยักหน้า มันแรงมากชนิดที่ว่าดื่มลงไปก็แสบร้อนไปทั้งคอ “ตอนนี้ยังไม่เห็นมีใครล้มสักคน”


“คนนั้นคงคอแข็งมาก” เพื่อนชายชะโงกมองในงาน


“คือคุณทอม ริดเดิ้ล!” ศาสตราจารย์ประกาศเสียงดังกลุ่มคนแหวกออกจนพบเด็กปีหกที่ยืนหน้านิ่งผิวหน้าขาวซีดปรากฏแก้มแดงจนดู..


น่ารัก


นี่เธอมองว่าทอมน่ารักเหรอ คนไร้มารยาทหยาบคายแอบเข้าไปในหัวคนอื่นเนี้ยนะ ร่างสูงเดินไปหาซลักฮอร์นจากนั้นก็ยิ้มมุมปากให้อาจารย์ประจำบ้าน ดูไม่เมาแม้แต่นิดเดียว


“คนหนุ่มนี่คอแข็งดีจริง!” ซลักฮอร์นยังไม่หยุดอวยเพชรยอดมงกุฎตัวเอง เขาตบไหล่เด็กในปกครองสองสามที


“ศาสตราจารย์ครับ ตอนสี่ทุ่มผมกับพรินซ์ต้องขอตัวไปตรวจโรงเรียน” คนตัวสูงพยักใบหน้าขึ้นสีให้


“ได้สิ แต่เธอต้องดื่มมันให้หมดก่อนนะ แก้วนี้ราคาสิบแกลเลี่ยนเชียว”


“โอ้โห ตั้งสิบแกลเลี่ยนเลยเหรอครับ ..ได้สิ” พรีเฟ็คบ้านงูมองแก้วตาเชื่อมแล้วกระดกเหล้าสีเขียวจนหมด


“ตบมือให้ความกล้าหาญของคุณริดเดิ้ล!” เสียงตบมือดังขึ้นเกรียวกราว คนคอแข็งตวัดดวงตาคมมาหาไอลีนที่ยืนอยู่มุมห้องแล้วกวักมือเรียก 


“ฉันต้องไปตรวจโรงเรียนกับริดเดิ้ล แล้วเจอกันนะไรอัน” ไอลีนยิ้มกว้างแล้วเดินไปวางจานลงบนโต๊ะมันหายวับลงไปที่โรงครัวทันที


“เจอกันไอลีน” เสียงทุ้มเริ่มแตกหนุ่มตะโกนไล่หลังมา คนที่กวักมือเรียกเธอก็รีบจ้ำออกจากห้องไป ไอลีนบอกลาซลักฮอร์นแล้วรีบวิ่งตามทอมออกไปด้วยความอยากรู้


พอเปิดประตูออกมาคนตัวเล็กก็ถึงกับหลุดขำพรืด 


ใครว่าเขาไม่เมา ทอมลงไปกองอยู่ที่พื้นห่างจากประตูไปสองเมตร เธอรีบเดินไปพยุงเขาขึ้นมาคนเมาขัดขืนเล็กน้อยที่จริงคงอยากสะบัดเธอให้ล้มคว่ำแต่ร่างกายไม่มีแรง


“เราต้องไปตรวจโรงเรียนกันนะ” เธออาจจะทำแค่พยุงเขาเดินตรวจเป็นพิธีนั่นละ เดินไปได้อีกห้าก้าวเขาก็พยศสะบัดขึ้นมาอีกไอลีนขมวดคิ้วจากนั้นก็ล็อคแขนให้แน่นกว่าเดิมแม้จะยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่


“นายเมาแล้วนะ” ทอมคงไม่รู้ว่าสังขารตัวเองตอนนี้ไม่ไหวแล้ว


“ไม่เมา” ใช่เขาดูปกติยกเว้นการกระทำกับแก้มแดง ๆ นั่น แม้แต่การพูดก็ยังดุเป็นปกติ 


“ลงบันไดนะ” เธอพยุงเขาลงบันไดช้า ๆ รูปวาดในปราสาทมองตามกันอย่างประหลาดใจ ไม่เคยเห็นนักเรียนเมาในโรงเรียนมาก่อน “จะดิ้นทำไม!”


“ปล่อยน่า!” หนุ่มผมเข้มสะบัดเธอเมื่อถึงชั้นสามจากนั้นก็เดินหลังตรงเข้าไปยันกำแพงไอลีนคิดว่าเขาจะอ้วกแต่เสียงรูดซิปก็เรียกใบหน้าเหวอ ๆ ได้เป็นอย่างดี


“นี่ไม่ใช่ห้องน้ำ!!” คนตัวเล็กอยากสบถให้ลั่นปราสาท จากนั้นทอมก็โดนลากทั้งที่ซิปยังไม่ได้รูดขึ้นลงไปชั้นสองเพื่อเข้าห้องน้ำ เมื่อถึงที่เธอก็ปล่อยเขาไปทำธุระส่วนตัว


ดีนะที่ยังไม่ได้ควักอะไรออกมาไม้งั้นไอลีนนี่แหละจะได้ควักลูกตาทิ้ง ใครจะเมาก็ได้แต่ไม่ใช่จอมมาร ครั้งหน้าถ้าจะมอมเหล้าเขาต้องข้ามศพไอลีนไปก่อน!


 ทอมเดินออกมาอีกครั้งดูมีสติมากกว่าเดิมใบหน้าเขาเกาะพราวไปด้วยหยาดน้ำคงล้างหน้าให้สร่างเมามาแล้ว พอสบตาเธอจอมมารก็ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเอามือไพล่หลังเดินจากไป ตากลมจ้องเขาไปตลอดทาง คงหายเมาแล้วจริง ๆ นั่นแหละ


“เฮ้อ ลำบากฉันนะเนี้ย” เสียงเล็กพึมพำ ไอลีนเดินไปที่ระเบียงจากนั้นก็สูดอากาศเย็น ๆ ยามค่ำคืนที่มีแต่หิมะเกาะขาวโพลนของฮอกวอตส์ “ดัมเบิ้ลดอร์?”


ในความมืดปรากฏเป็นชายที่ถือกระเป๋าทำงานใบเล็กกำลังเดินออกจากโรงเรียนไป ดัมเบิ้ลดอร์กำลังจะไปจัดการเขา แต่เขาคนนั้นคือใครนี่สิ


ครืด.. แกร๊ก ๆๆๆ


เสียงเหมือนของมีคมกรีดลงบนผนังอิฐถัดไปไม่ไกลเรียกให้เธอหันไปมองอีกครั้ง ฝ่ามือขาวเนียนตีหน้าผากตัวเองดังเพี๊ยะ


ให้ตายสิพับผ่า!!


ทอมเอามือหนึ่งไพล่หลังด้วยใบหน้านิ่ง ๆ อีกมือก็กำไม้ยิวส์เสกคาถากัดเซาะแล้วลากไปตามกำแพงอิฐอย่างมือบอน พอเสร็จคนเมากระดกยิ้มมุมปากอย่างพอใจแล้วเดินจากไป


‘เขตอันตราย โดย TMR’ 


ไอลีนกระพริบตาปริบ ๆ กับข้อความบนกำแพง จะประกาศศักดาว่าที่นี่เป็นของเขาว่างั้น


“เรากลับหอเลยดีไหม”


ทอมส่ายหัวเดินไปแล้วยกเก้าอี้กับโต๊ะเรียนเก่าที่กองทิ้งไว้มุมปราสาทขึ้นมาจากนั้นก็โยนมันทิ้งโครมครามเหมือนจะพังโรงเรียน


“ร้อน..” ปากหยักพึมพำ เหล้าถอนวิญญาณคงออกฤทธิ์แล้ว ไอลีนควรพาเขากลับไปโยนให้ผู้ชายสลิธีรินสักคนแล้วหนีกลับห้องตัวเองไปซะ “ร้อนไหม”


“คะ? เอ่อ.. ไม่ร้อน” เธอส่ายหัวแล้วประคองทอมลงบันไดอีกครั้ง


“คอร้อนไหม” มือทอมเริ่มรุ่มร่ามเขาจับเข้าที่ลำคอเล็กแล้วลูบไปมาดวงตาที่เคยดุดันเปลี่ยนเป็นเชื่อมเหมือนคนง่วงนอน


“ไม่ร้อนเลยค่ะ” คนเมาพยักหน้าแดงก่ำทันทีที่เท้าแตะบันไดขั้นสุดท้ายทอมก็ทิ้งตัวลงบนพื้นเย็น ๆ ไอลีนไม่ทันตั้งตัวก็ล้มลงไปด้วย ริมฝีปากร้อน ๆ ของจอมมารรุ่มร่ามไม่แพ้มือเขาพรมจูบลงบนคอคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง ไอลีนรู้สึกได้ถึงแก้มร้อน ๆ เขาแนบลงมาบนซอกคอแล้วนิ่งไปสักพัก


“ทอม..” มือเล็กตีลงบนหัวไหล่หวังให้จอมมารได้สติ เมื่อทอมขยับตรึงร่างเล็กไว้แล้วจูบเนื้อขาวเสียงดังจ๊วบจ๊าบอย่างน่าอาย “เวร.. หยุดนะ!!


“ไม่..” หัวใจแทบหยุดเต้น ดวงตาคมจ้องลงมาดูไร้โฟกัสติดเหม่อลอย “ไม่.. ร้อนจริงด้วย”


นึกว่าต้องเสียตัวซะแล้วไอลีนดิ้นจนหลุดออกมาจากพันธนาการเหมือนโซ่ตรวนร้อน ๆ ของทอมอีกฝ่ายก็ลุกขึ้นนั่งพับเพียบแล้วทำท่าเหมือนหยิบอากาศเปล่าข้างตัว


“..ทอม นายทำอะไร” ทอมเหลือบตาดวงตาดุดันพร้อมแก้มแดงขึ้นมาจ้องเธอเขม่งจากนั้นก็ปัด ๆ ที่อากาศว่างเปล่า ยกมือสองข้างขึ้นมาจับให้อะไรบางอย่างตึง ๆ 


“แหกตาดู” เขาก้มหน้าลงไปทำต่ออย่างตั้งใจ


“...” เธอมองอีกครั้งก็ไม่เห็นอะไรนอกจากอากาศที่ว่างเปล่า “ฉันไม่เห็นอะไรเลย..”


“โง่แล้วยังตาบอด” น้ำเสียงรำคาญขึ้นเรื่อย ๆ เขาทำท่าเหมือนหยิบอะไรข้างตัวจากนั้นก็สะบัดมืออีกครั้งตวัดดวงตาดุดันขึ้นมามอง


“...” ไอลีนได้แต่มองตาปริบ ๆ เมื่อเขาหันกลับไปขะมักเขม้นกับอากาศในมือ


“ไม่เห็นรึไง” 


“...”


“พับผ้าอยู่..”





tbc.

แฟนพับผ้าอยู่น้องอย่ากวนได้ไหมคะ!

1คอมเม้นต์ = 1กำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:16
    ทอมมมมมมม อยากห่อกลับบ้านค่าาาาาาาา
    #171
    0
  2. #169 คุโรคิคิ (@loveb55553) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 04:04
    ขำไม่ไหวแล้ว5555555
    #169
    0
  3. #167 อักษรแมว (@-Mini_minmin-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:30
    พับผ้า! โอ้ยยยย ทำไม่เมาแล้วน่ารักอ่ะจอมม๊ารร
    #167
    0
  4. #141 I'am ?? (@puo55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:51
    น้อนนนน 5555555
    #141
    0
  5. #130 dream4try (@dream4try) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 11:10
    ห๊ะ?5555555555555555555
    #130
    0
  6. #86 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:15
    รู้มั้ยว่าเธอน่ารักตอนเมา โอ้ทอมริดเดิ้ลเบาๆ แต่ไม่ตกหลุมรักคนเมา ไม่เอาหรอก~
    #86
    0
  7. #85 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:14
    น่ารักกก เมาอีกหลายๆรอบเลยยย
    #85
    0
  8. #72 Dor_dream (@BEAR_cute) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 02:33
    ฮืออออออน่ารักมากกก แงงง
    #72
    0
  9. #23 mbae (@mbae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:20
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย บ้าเอ้ยยยยยย น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารักมากเลย บ้าไปแล้วจริงๆ ฮือออออแอ น่ารักๆๆๆๆๆๆๆแงงงงงงงง พับผ้าด้วยคนดี แงงงง
    #23
    0
  10. #21 SarangHAE yo (@zeze1997) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 17:15
    โอ้ยยยยย เอ็นดูคนมาววว 5555
    #21
    0
  11. #16 samyangirl (@samyangirl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 21:55
    -บ้าาาาา55555555 ตลกโว้ยยยยแม่
    #16
    0
  12. #13 ice2543222 (@ice2543222) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 07:57
    รอจ้าาา
    #13
    0