Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 2 : Chapter1 : Dance with death

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 250 ครั้ง
    20 ส.ค. 62

Chapter1 : Dance with death



ในเวลาตีสี่ห้าสิบแปดนาทีไอลีนปีนขึ้นมาจากหอพักนักเรียนหญิงด้วยท่าทางสะโหลสะเหล เรียกว่าไม่ได้นอนเลยดีกว่า แค่คิดว่าต้องตื่นมาเจอลอร์ดโวลเดอร์มอร์ก่อนไปเรียนทุกเช้าแล้วยังต้องเจอเขาก่อนนอนทุกคืนไอลีนก็เครียดจนนอนไม่หลับ ดวงตาจากที่ลึกโบ๋ตอนนี้หมองคล้ำกว่าเดิมจนเหมือนผีแบบไม่ต้องแอคติ้งใด ๆ ใช้เวลาอีกสองนาทีไอลีนก็มาโผล่ในห้องนั่งเล่นสถานที่เกิดเหตุเมื่อคืน


“ตามมา” ทอมมารออยู่แล้วเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชามือหนึ่งถือตะเกียงอีกมือผลักประตูหอออกไป มือสีซีดกระชับเสื้อคลุมกับผ้าพันคอกันลมหนาวของอากาศที่เข้าใกล้เทศกาลคริสต์มาสเข้าไปทุกที อีกประมาณสามอาทิตย์เด็ก ๆ ก็จะได้กลับบ้านไปฉลองกับครอบครัว จะว่าไปราว ๆ สามวันก่อนก็มีจดหมายจากแม่ของไอลีนส่งมา มันน่าเศร้าตรงที่อ่านจนจบไอลีนก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าพ่อแม่เจ้าของร่างชื่ออะไร มีหวังได้โป๊ะแตกแน่ ๆ


ถุงมือสีครีมเรียบ ๆ ถูกันไปมาไอลีนตามหลังทอมต้อย ๆ โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ยังเช้าอยู่ทอมคงอารมณ์ไม่ดี ส่วนไอลีนก็ไม่อยากหาเหาใส่หัวแค่จับตาดูเขาก็พอ เหมือนทอมจะมีหน้าที่เดินตรวจแต่ชั้นสองและสามตึก


“ทำไมไม่มีพรีเฟ็คคนอื่นเลยคะ” พอถามจบก็รีบตะครุบปากตัวเอง เมื่อกี้เธอบอกว่าจะไม่หาเหาใส่หัวนี่ใช่ไหม?


นิสัยช่างถามมันแก้ยากอะนะ..


“รำคาญ”


“...รำคาญ?” เป็นคำตอบหรือคำด่าไอลีนไม่แน่ใจ ทอมอาจจะหมายถึงรำคาญพรีเฟ็คคนอื่น ๆ หรือไม่ก็รำคาญไอลีนที่ตามตูดเขาไม่ห่าง


“ชู่ว..” ไอลีนถึงกับมือหนึ่งปิดปากมือหนึ่งกุมอกเมื่อทอมหันมาจุ๊ปากให้เธอเงียบ จอมมารที่ไม่เปิดปากพูดคงเป็นผู้ชายที่โซ แดม ฮอต ไม่แพ้อะบราซัสเลย ผู้ชายยุคนี้ทำอะไรก็ยั่วไปหมด เช่นตอนนี้


จุ๊ปากยั่ว ๆ 


 “ฮึก.. ฮือ ๆๆๆ” พอเงียบปุ๊บเสียงร้องไห้ก็ดังมาจากห้องน้ำหญิงชั้นสองที่พวกเธอกำลังเดินผ่านพอดี


“เดี๋ยว คุณริดเดิ้ล” ไอลีนรีบคว้าตะเกียงในมือทอมที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปดูมีหวังเขาได้เจอประตูกลแน่ “ฉันเอง”


ร่างสูงพยักหน้ากระแอมเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเป็นห้องน้ำหญิง


โอเค ใจเย็น เมอร์เทิลยังไม่ตาย ไอลีนลูบหน้าอกปลอบใจตัวเอง เมื่อเดินเข้าไปเธอก็ส่องไฟไปทางก๊อกล้างมือที่เป็นทางเข้าห้องแห่งความลับ มันดูเก่ายิ่งกว่าในหนังของแฮร์รี่ซะอีกไหนจะรูปงูที่บอกใบ้ทายาทสลิธีรินขนาดนั้นถ้าทอมหาไม่เจอก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว 


ในห้องน้ำมีสวิตช์ไฟนี่หน่า ทันทีที่นิ้วสีซีดกดเปิดมันทั้งห้องก็สว่างขึ้นมาทันที


“ฮึก.. ช่วยด้วย” เสียงร้องไห้แหบพร่าแล้วก็ดูอ่อนแรงดังมาจากในห้องน้ำ เธอรีบเดินไปแล้วผลักประตูออกทีละบานจนมาถึงห้องสุดท้าย


กึก.. กึกๆๆ


ดันยังไงก็ดันไม่ออก


“อยู่ในนี้ใช่ไหม!” เธอตบประตูบานนั้นเสียงดัง


“ฮือ.. ช่วยด้วย” ในนี้แน่ ดูเหมือนจะโดนขังเอาไว้ร่างเล็กหยิบไม้แอชขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม


ว่าแต่โดนขังตั้งแต่เมื่อคืนเหรอ บ้าน่า


“อะโลโฮโมร่า!” แสงสีทองวาบออกมาทันที คนเสกคาถาได้กระพริบตาปริบ ๆ นี่มันฟลุ๊ก..


“ช่วยด้วย..” เสียงเรียกให้ช่วยดึงสติคนดีใจให้กลับมา เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบเด็กบ้านเดียวกันคู่หูของนาเดียร์ กรีนกราส แต่เธอดันไม่รู้ชื่อยัยนี่ กำลังนั่งอยู่ที่พื้นท่าทางหมดเรี่ยวแรง


“ลุกขึ้นมา” กับคนมาร้ายไอลีนไม่ได้ใจดีขนาดนั้น ดวงตาสีดำสนิทมองเพื่อนร่วมบ้านผมบลอนด์ “เอาเถอะ ถือว่าทำบุญแล้วกัน โวลเดอร์มอร์จะได้ไม่ฆ่าฉัน” 


เธอก้มลงไปพยุงร่างที่มีเนื้อหนังกว่าเธอเล็กน้อยจากนั้นก็พยุงเดินออกมา ทอมที่ยืนรออยู่อดขมวดคิ้วไม่ได้ในเมื่อเมื่อวานไม่มีแจ้งเด็กนักเรียนหายไปจากเตียง “ชื่ออะไร”


“โรสแมรี่ ..มัคมิลลัน” โรสแมรี่? ตระกูลนี้แปลกจังตั้งชื่อลูกเป็นเครื่องเทศ


“พาเธอกลับไปดูแลที่หอ”







ทันทีที่เปิดประตูห้องนอน 407 เข้ามาโรสแมรี่ก็พุ่งตัวไปหาร่างที่กำลังนอนหลับสบายในบรรยากาศชื้นแฉะของหอสลิธีรินดึงลงมาจนก้นนาเดียร์กระแทกพื้นจ้ำเบ้า


เพี๊ยะ!!


“ซี๊ด..” ไอลีนกอดอกซี๊ดปากมองสภาพห้องเละเทะของโรสแมรี่และนาเดียร์ที่คงได้เลิกคบกันเร็ว ๆ นี้ 


มือแม่นี่หนักใช่ย่อย


“แกขังฉันเอาไว้ในห้องน้ำกับเชื้อโรคน่ารังเกียจ!” หลังจากโดนตบเส้นผมสีบลอนด์ของนาเดียร์ก็ถูกจิกขึ้นมาทั้งกำมือแล้วตบแบ็คแฮนด์อีกครั้งเลือดซึมออกตามมุมปากหัวแหวนที่ใส่อยู่มันคงไปเกี่ยวถูกเข้า


“แก .. แกกล้าตบฉันเหรอ!”


เพี๊ยะ!!


“เออ!” ร่างเล็ก ๆ ของคุณหนูกรีนกราสที่ถูกเหวี่ยงไปกระแทกตู้เสื้อผ้าทรุดตัวลงไปนั่งด้วยความจุกชา “มันน่ากระทืบนัก!!”


“เดี๋ยว!” ไอลีนรีบเข้าไปรั้งแขนทั้งสองข้างของโรสแมรี่


“อย่ามายุ่ง!” ร่างผอมแห้งถูกผลักกระเด็นออกไป 


โอ้ย ยัยสองคนนี้มันผีบ้าสิงรึไง ปกติก็รักกันดีนี่


“เพราะไอ้หัวดำนั่นมันมองฉันแกถึงได้อิจฉาใช่ไหม” น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขวาง


“แกเป็นอะไรกันแน่ ปกติก็ยอมมาตลอดนี่..” อ่าใช่ โรสแมรี่เหมือนจะเป็นเบ๊ของอีกฝ่าย ส่วนนาเดียร์ก็ชอบวางท่าเป็นเจ๊ใหญ่


“ยอมเหรอ? อีกสักฉาดไหมนังเด็กสารเลว!!” ปากว่ามือถึงโรสแม่รี่เตรียมจะพุ่งไปตบคนที่กำลังตัวสั่น


ถ้าไม่ขวางตอนนี้นาเดียร์ได้ตายแน่!


“โรส!” ไอลีนวิ่งไปรั้งแขนเธออีกครั้ง “นั่นแกใช่ไหม”


“...” ใบหน้าเกร็งเครียดหันกลับมามองเธอแต่แววตาอึ้ง ไอลีนเกือบจะมั่นใจเต็มร้อย ทั้งชื่อ นิสัยบ้าบิ่น เกลียดสิ่งสกปรก นี่มันโรสชัด ๆ


มีแค่สิ่งนี้ที่จะพิสูจน์ จะได้รู้ว่าเพื่อนทะลุมิติมาเหมือนกัน


ร่างเล็กสูดลมหายใจเฮือกใหญ่


“บาบาบา บาบานานา..”


“บาบาบา บาบานานา” 


“บานาน้า”


“โพเตโต้น่า”


“บาน้าน้า”


“บาบาบา บาบานานา”


“ไอ้โรส! / ไอ้ลีน ฮือออ” ทั้งสองวิ่งมากระโดดกอดกันเล่นเอาคนโดนซ้อมเอ๋อ


“ฉันนึกว่าแกตายไปแล้ว”


“ก็ตายแล้วไงอีบ้า ฮือ”






“ฉันไม่น่านั่งรถมากับแกเลย” 


“คำว่าเพื่อนอะ”


“เพื่อนไม่ต้องตายตามกันก็ได้มั้ง!”


สองสาวสลิธีรินที่มานั่งกอดเข่าคุยกันบันไดทางลงห้องโถงทำให้เด็กหลาย ๆ คนประหลาดใจเพราะตั้งแต่ปีหนึ่งทั้งโรสแมรี่กับไอลีนยังไงก็ไม่ถูกกัน คนแรกลูกคุณหนูตระกูลเลือดบริสุทธิ์ อีกคนนิสัยประหลาดจนโดนบุลลี่


“ช่างเรื่องนั้นเหอะ ไหน ๆ ก็โผล่มาแล้ว” โรสกอดเข่า วันนี้เป็นวันที่สี่ของการมาอาศัยอยู่ในร่างโรสแมรี่ มัคมิลลัน ตัวละครไม่มีบท ตัวประก๊อบประกอบพาลในนึกเสียเซลฟ์เล็กน้อย ก็โลกที่จากมาเป็นถึงท็อปสตาร์เมืองไทย ทั้งงานละคร ออกซิงเกิ้ล เร็ว ๆ นี้ก็มีหนังจีนฟอร์มยักษ์ติดต่อมา


“ขอโทษ” คนที่เป็นต้นเหตุถึงกับหงอยลงไปถนัดตา


“เออช่างเหอะ โลกนี้มันน่าสนุกกว่าเยอะ เมื่อกี้ฉันเห็นโวลเดอร์มอร์” โรสดึงแขนผอมแห้งให้ลุกขึ้นได้เวลาไปกินข้าวเช้าเตรียมรับความสนุกของวันนี้ละ


“ใช่ เราต้องยับยั้งเขา” นั่นคงเป็นสาเหตุให้ไอลีนกับโรสมาโผล่ที่นี่


“วันนี้มีพุดดิ้งไหมอะ”


ฟังกันหน่อยสิ!!


เย็นนี้เธอคงต้องไปช่วยเพื่อนสนิทย้ายของจากห้อง 407 มาอยู่ห้องเธอไม่มีเหตุผลที่โรสต้องกลับไปนอนกับนาเดียร์ที่ขังเธอไว้ในห้องน้ำเพราะหนุ่มบ้านเลสแตรงจ์มองโรสแค่ห้าวินาที


ไร้สาระสุด ๆ


“ศาสตร์พยากรณ์วันนี้เราจะเรียนเกี่ยวกับการอ่านลายมือ” ศาสตราจารย์เดลฟิกเป็นผู้หญิงตัวสูงแต่งตัวรุ่มร่ามเหมือนสาวยิปซีใบหน้าซูบตอบใส่แว่นทรงกลมดูรวม ๆ แล้วเหมือนทรีลอว์นี่ย์ของแฮร์รี่ทุกประการ แต่ต่างกันตรงที่เธอไม่พูดยานคางจนน่าหลับเท่านั้น


“ฉันก็เคยดูนะ หมอบอกว่าจะได้แต่งงานตอนอายุสามสิบสี่” โรสยื่นหน้ามากระซิบ


“น่าเสียดายที่เพิ่งฉลองวันเกิดปีที่สามสิบเอ็ดไปเมื่อเดือนก่อน” ไอลีนพยักหน้า


“ตั้งสองพันฉันละเซง” เพราะหมอพูดถูกใจคนใกล้ขึ้นคานเลยตบรางวัลไปซะยกใหญ่ โดนต้มตุ๋นเข้าให้แล้ว


“ทีนี้เปิดหนังสือไปที่หน้าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบ เราจะเริ่มจากเส้นหัวใจและความคิด แต่ละคนมีไม่เหมือนกัน ยกมือขวาของพวกเธอขึ้นมาดูความรุ่งโรจน์ของตัวเองซิ” ศาสตราจารย์เดลฟิกลุกขึ้นมาจากโต๊ะหน้าห้องเรียนจากนั้นก็เดินเลาะไปที่โต๊ะนักเรียนทีละต้ว 


“เส้นไหนอะ” ไอลีนยื่นหน้าไปหาเพื่อนสนิท


“อันนี้มั้ง” อีกฝ่ายก็จิ้มมั่ว ๆ 


“คุณมัคมิลลันไหนเส้นหัวใจของคุณเป็นยังไง” ศาสตราจารย์ที่ยืนตรงโต๊ะถัดไปอีกสองตัวเลิกคิ้วมอง


“.. ยาวค่ะ”


“ไม่ใช่ขนาด!” เพื่อนทั้งห้องหัวเราะคิกคัก


“เส้นหัวใจหนูลากลงไปตรงนี้..” เด็กผมบลอนด์ก้มลงไปอ่านในหนังสือ “บอกว่าหนูเป็นคนจิตใจคับแคบ เป็นทุกข์ ดื้อรั้นและหม่นหมอง ปั้นปลายลำบาก ไม่ขึ้นคานก็ได้คู่ครองไม่ดีค่ะ”


ทั้งห้องเงียบกริบ ศาสตราจารย์ถึงกับกระพริบตาปริบ ๆ เดินมาหาแล้วจับมือขาวนุ่มของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนตระกูลมัคมิลลันไปดู


“นั่นมันเส้นการงานคุณมัคมิลลัน เรียนจบคงไม่ต้องทำงานแล้ว..”


“หนูจะตกงานเหรอคะ” เด็กสาวถามด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง


“ดูตรงนี้สิเส้นหัวใจเธอดีมากลากขึ้นไปถึงตรงนี้ ครูว่าสามีเธอต้องเป็นคนดีแน่” 


โรสมองตามแล้วเหลือบตาขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  “รวยไหมคะ”


“อืม.. มีมรดก”


“ศาสตราจารย์ดูให้หนูบ้างสิคะ!”


“ศาสตราจารย์เมื่อไหร่หนูจะมีคนรักละคะ”


“ผมจะได้ทำงานกระทรวงไหมครับ”


จากนั้นทั้งห้องก็โกลาหลไปหมดจนศาสตราจารย์ผู้ใจดีต้องเปิดสำนักดูหมอให้นักเรียนต่อแถวมาทำนายทีละคน เดลฟิกบอกว่าให้ดูวิธีการอ่านของเธอด้วยเพราะหลังเปิดคริสต์มาสจะมีสอบเก็บคะแนนโดยการจับคู่ดูลายมือ


“ยินดีด้วยคุณนาย” ไอลีนกระแซะเพื่อนสนิทที่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่มตั้งแต่ศาสตราจารย์บอกว่าจะได้สามีรวย


“ฉันจะเลิกทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตแล้วเกาะผัวกิน!!” โรสแมรี่ตบโต๊ะหลายทีหัวเราะร่า “พอกันทีชีวิตที่นอนแค่สองชั่วโมงต่อวัน กินอาหารเสริมแทนข้าว! ฉันจะกินหมูทะทุกอาทิตย์!!”


นั่นประไร แต่ว่า..


“หมูทะงั้นเหรอ”







หลังจากที่แกะโรลม้วนผมสี่ห้าอันใหญ่ ๆ บนหัวออกหมดไอลีนก็จัดทรงผมลอนคลาย ๆ ที่ดูมีวอลลุ่มขึ้น ร่างที่คับตึงเหมือนตัวจะแตกมองตัวเองในกระจกแล้วยกยิ้มอย่างพอใจ ตอนนี้เธอดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย แก้มก็เริ่มมีสีเลือดฝาด ดีจริง ๆ ที่โรสมีชุดนักเรียนเป็นสิบชุดเนื้อผ้าก็แตกต่างกันตามฤดู มัคมิลลันนี่ท่าทางจะรวยนะ


“ไปละเหรอ” โรสแมรี่ผงกหัวขึ้นมาจากเตียงนอนตัวเองด้วยใบหน้างัวเงีย


“อืม” 


“รอดกลับมานะ” ว่าจบก็ล้มตัวลงไปนอนต่อ พอได้ยินว่าไอลีนต้องไปเจอทอมทุกเช้าและกลางคืนโรสก็ตื่นมาอวยพรเสมอ ส่วนโวลเดอร์มอร์ก็รอเธอบ้างไม่รอเธอบ้าง บางคืนก็ปล่อยให้ไอลีนรอเก้อ เขาต้องหายไปทำเรื่องไม่ดีแน่เชื่อเถอะ ร่างเล็กเอาเสื้อคลุมพาดบ่าแล้วเดินขึ้นมาจากหอพักหญิงอีกครั้งในเวลาตีสี่ครึ่งวันนี้จะต้องดักทอมให้ได้ 


เดาผิดซะที่ไหน ทอมกำลังถือตะเกียงจะออกไปพอดี


“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” 


ปัง..


มารยาทแย่ชะมัด เด็กสาวรีบวิ่งตามออกไปวันนี้จะไม่ปล่อยให้พลาดแน่ 


“คุณริดเดิ้ล” ไอลีนแทบจะต้องวิ่งตามคนขายาวเพราะทอมรีบเดินรีบไปเหมือนไฟไหม้ “หลายวันมานี้ไปไหนมาเหรอคะ”


“...” ระหว่างเดินผ่านห้องเรียนเวทมนตร์คาถาชั้นสามไอลีนก็พยายามชวนเขาคุยเผื่อทอมจะหลุดอะไรออกมาบ้าง


“ฉันออกมารอที่ห้องนั่งเล่น”


“...”


“กลัวศาสตราจารย์ดิพพิตจะว่า”


“หุบปาก” ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองเธอ เสียงทุ้มติดหงุดหงิดทำเอาใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม


ดุไปไหนเป็นหมาเหรอ!


“...” เขาหันกลับไปแล้วยกตะเกียงขึ้นส่องทางเดินที่มืดมิด จู่ ๆ ไอลีนก็เสียววูบที่หน้าแข้งรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างตัวเล็ก ๆ กำลังเลื้อยขึ้นมาพันขาเธอ


ซาสส์.. ซีดส์..


“คุณ.. ระ.. ริดเดิ้ล” มือเล็กคว้าเสื้อนักเรียนสีขาวตัวบางของรุ่นพี่เอาไว้อย่างรวดเร็ว “เอามันออกไป”


คนคุยกับงูได้หันกลับมามองด้วยแววตานึกสนุก


“ก็แค่งู พรินซ์” มุมปากว่าที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดกระดกขึ้นเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวจนกำแขนเสื้อเขาแน่น แววตากลัวตายแบบนั้นมันน่าเอ็นดูเป็นบ้า


“...” อย่างอื่นไม่ว่าจะเป็นจิ้งจก หนู แมลงสาบเธอพร้อมสู้ มีแค่งูนี่ละที่เธอจะไม่


เกล็ดเย็นเหยียบเสียดสีไปตามท่อนขาเรียว ไอลีนเกร็งไปทั้งตัวจนมือเท้าหงิกงอนึกอยากด่าพ่อคนที่กำลังยืนมองด้วยแววตาสมเพช


“ขอร้อง ..บอกให้มันลงไปที” คนกลัวจนหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่กไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวเพราะกลัวงูที่กำลังเลื้อยอยู่จะกัด


“บอก? ใครจะไปคุยกับงูได้” ทอมเลิกคิ้ว


“นายเป็นพาร์เซลเม้าท์ พูดกับมันได้นี่!!” ดวงตาสีดำของทอมกลายเป็นเย็นเหยียบขึ้นมาทันที งูเกล็ดสีดำเหลือบรุ้งถูกเขาคว้าคอขึ้นมาแล้วปล่อยมันให้เลื้อยพันมือตัวเอง


“น่าสนใจพรินซ์ เธอรู้ได้ยังไง” ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเทพเจ้ากรีกบรรจงปั้นแสยะยิ้มไปไม่ถึงดวงตา


“ฉะ .. ฉัน..”รองเท้าหนังส้นเตี้ยพาเธอถอยหลังหนีชายที่ย่างสามขุมเข้ามา “ใคร ๆ ก็รู้..”


“ไม่มีใครรู้” ขืนทุกคนรู้ชีวิตในโรงเรียนทอมคงได้จบสิ้น


หมับ!!


ร่างที่หมุนตัวเตรียมหนีไปตั้งหลักถูกเขาคว้าหัวไหล่เอาไว้ ท่อนแขนแข็งแรงกักตัวเธอพร้อมกับความร้อนของแผ่นอกที่ทาบทับลงมา เหนือสิ่งอื่นใด งูที่เลื้อยพันอยู่ที่แขนเขาผงกหัวขึ้นมาเหมือนจะช่วยทอมข่มขู่ ลิ้นสองแฉกสะบัดแลบอ้าปากดมกลิ่นไม่คุ้นเคย คนที่สูงกว่าเกือบยี่สิบเซนต์ก้มลงมากระซิบ


“จะบอกตอนนี้หรือต้องโดนคำสาปกรีดแทงก่อนยัยเด็กโง่” น้ำเสียงเขาโหดเหี้ยม ไอลีนอาจจะลืมไปว่าเขาฆ่าคนตั้งแต่เรียนปีหก


ปีนี้นี่..


แค่คิดก็มือไม้สั่นแล้ว


“คุณริดเดิ้ล ฉันไม่..” 


ซี่!!


“เฮือก!!” คนที่โดนงูขู่ถึงกับผงะถอยหลัง ด้านหน้าก็งูด้านหลังก็งู ปากพาจนแท้ ๆ หรือเธอจะโง่จริง ๆ อย่างที่โวลเดอร์มอร์ด่ากันนะ “ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น”


“รู้ไหม แม้แต่ผีปลิ้นปล้อนที่สุดในฮอกวอตส์ยังไม่กล้าโกหกฉัน” จะบอกว่าแม้แต่ผีก็ยังกลัวเขางั้นสิ


ตายแน่ ไอลีน แกตายแน่


ใบหน้าเริ่มยุ้ยบิดเบี้ยวเหมือนอยากจะร้องไห้แต่น้ำตาดันไม่ไหล ทอมกล้าฆ่าเธอแน่ แม้แต่แฮร์รี่อายุ 1 ขวบเขาก็ตามฆ่ามาแล้วแค่เพราะคำทำนาย


คำทำนาย..


“...”


“ถ้าฉันจะบอกว่า..” ดวงตาที่ไม่ลึกโบ๋เหมือนเก่าหลุบมองงูที่กำลังแลบลิ้นแผล่บ ๆ “ฉันเห็นอนาคตนายกำลังคุยกับมันละ”


“เห็นอนาคต?” น้ำเสียงฟังดูไม่เชื่อตามมาด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ


“นายกำลังตามหาครอบครัว.. นายคิดจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด ..อั่ก!!”


แผ่นหลังเล็กถูกยันติดกำแพงตามมาด้วยมือหยาบที่ทิ้งตะเกียงหล่นแตกดังลั่นโถงทางเดินคว้าเข้าที่คอเธอ


“เธอใช้คาถาพินิจใจกับฉัน?” ลมหายใจที่ไม่ได้เอาเข้าหรือปล่อยออกทำให้ใบหน้าขาวซีดกลายเป็นแดงก่ำ “เมื่อไหร่!”


“ฉัน.. ไม่” เธอปัดป่ายดิ้นทุรนทุรายลำคอเล็ก ๆ นั่นทำให้ทอมนึกขึ้นมาได้ว่าไอลีนเป็นแค่เด็กปีสาม จะใช้คาถาพินิจใจโดยที่ทอมไม่รู้ได้ยังไง


ในเมื่อเขาเชี่ยวชาญมันที่สุด


ตุบ..


ร่างเล็กถูกปล่อยร่วงลงไปกองที่พื้นทันใดนั้นไอลีนก็ถูกแรงกระชากมหาศาลขึ้นมายืนพิงกำแพงโดยที่ทอมแค่เชยไม้กายสิทธิ์ขึ้น 


ตาแก่บ้าเลือดแสยะยิ้มเหี้ยม








กว่าจะได้กลับหอเธอก็น่วมไปทั้งตัวแถมก่อนกลับยังโดนบอกว่าถ้าไปบอกใครไอลีนตายแน่ เข้าใจความรู้สึกเซเวอร์รัสขึ้นมาทันที โดยที่ไม่รู้ตัวไอลีนก็กลายเป็นสายลับแทนลูกชายไปซะแล้วเพราะทอมนัดเธออีกครั้งที่ชั้นสามตอนห้าทุ่ม


สมกับเป็นจอมมารที่ความคิดซับซ้อนกว่าเขาวงกต ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาจะเชื่อแล้วเก็บเธอเอาไว้ใช้งาน ที่ไหนได้ดันคิดว่าใช้คาถาพินิจใจซะนี่ แต่อยู่กับทอมก็เหมือนขึ้นหลังเสือละนะ ทีนี้จะทำนายให้ทอมไม่เป็นจอมมารยังไงดีละ อนาคตโลกเวทมนตร์อยู่ในมือไอลีนแล้ว 


ไม่สิ ต้องบอกว่าชีวิตไอลีนขึ้นอยู่กับปากตัวเองแล้ว


ขืนบอกไปว่าเขาจะแพ้เด็กขวบเดียวมีหวังเธอนี่ละจะได้ตายก่อน


“พรินซ์” เสียงทุ้มที่ไม่คุ้นหูเรียกเอาไว้ขณะที่กำลังจะลงหอหญิงไปล้างหน้าล้างตา พอหันไปก็เจอหนุ่มผมเข้มปีหกที่สร้างความร้าวฉานให้นาเดียร์และโรสแมรี่ “ฝากดอกไม้ไปให้คุณมัคมิลลันหน่อยได้ไหม”


“ทำไมไม่เอาไปให้เองละคะ” ไอลีนมองเขาด้วยสายตาเบื่อหน่ายตามนิสัยเดิมของเธอ


“ฝากหน่อย แค่นี้เอง” ดอกกุหลาบแดงยัดมาพร้อมเหรียญเงินแวววาว


“นี่.. ดูถูกฉัน?” ใบหน้านิ่งเรียบไม่อมทุกข์เหมือนก่อนเปลี่ยนเป็นเย่อหยิ่งอย่างไม่น่าเชื่อแทน คานิส เลสแตรงจ์กลืนน้ำลายลงคอ ไม่คิดว่ารุ่นน้องที่ดูร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อนจะน่ากลัวขนาดนี้ “คิดว่าฉันจะขายเพื่อนเหรอคะ”


“เปล่า คือว่า..” เขาอึกอักจนน่าขำ


“อ๋อ หรือเพื่อนฉันมีค่าแค่หนึ่งซิกเกิ้ล”


“อย่าพูดยังงั้นสิพรินซ์ เราก็คนกันเองทั้งนั้น..” หนุ่มผมเข้มถึงกับห่อเหี่ยวเขาไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกพวกเธอจริง ๆ นะก็แค่สินน้ำใจ คราวหน้าเขาคงต้องเปลี่ยนเป็นขนมแทน..


ดวงตากลมของรุ่นน้องพยักเพยิดไปที่เหรียญ คานิสที่ถอดใจแล้วกำลังจะเก็บเงินคืนไปแต่ไอลีนก็กำไว้แน่น


เด็กสาวยิ้มเหมือนแม่พระ


“ขาดอีกสี่ซิกเกิ้ลค่ะคุณเลสแตรงจ์”


เป็นการเรียนที่น่าอึดอัดอีกวันหนึ่งไอลีนคงต้องบอกลาไม้แอชอันนี้เมื่อมันจงรักภักดีกับเจ้าของเก่าเสียเหลือเกิน น้ำยาหดตัวหม้อที่สองระเบิดใส่หน้าศาสตราจารย์ฮอเรซ ซลักฮอร์นผู้โชคร้ายแวะมาดูหม้อต้มยาของลูกศิษย์คนโปรดพอดี


“โอเค ๆ ฉันโอเคคุณพรินซ์” ไอลีนแทบจะลงไปคุกเข่ากุมท้องหัวเราะเพราะหน้าอาจารย์ประจำบ้านหมองคล้ำจนดูตลกแต่ภายนอกต้องแสร้งเป็นหน้าเศร้าหยิกแขนตัวเองจนเนื้อแทบหลุด


“หนูขอโทษค่ะศาสตราจารย์” มือเล็กถูกันไปมา


“อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ ดูเหมือนเธอจะลืมโบกไม้กายสิทธิ์ตอนใส่ม้ามหนูนะ” เขาให้อภัยอย่างใจดี ชายวัยกลางคนที่กำลังเช็ดหน้าอยู่ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อจากนั้นก็ยื่นซองจดหมายให้เธอ


บัตรเชิญไปปาร์ตี้ก่อนคริสต์มาสของซลักฮอร์นงั้นเหรอ


“ห้ามเบี้ยวอีกละ” อาจารย์ประจำบ้านเดินจากไป “โอ้ ทำได้ดีคุณโรซิเออร์”


เพิ่งรู้ว่าไอลีนอยู่ในทำเนียบนักเรียนหัวกะทิของซลักฮอร์นด้วย ไว้ค่อยเอากลับไปอ่านที่ห้องแล้วกันเด็กสาวเก็บมันลงกระเป๋าเสื้อคลุม แรงสะกิดยิก ๆ ทำให้ไอลีนต้องหันไปมองโรสกระดาษก้อนเล็ก ๆ ถูกขย้ำแล้วยัดใส่มือเธอ พอเด็กผมเข้มคลี่มันออกมาดูก็พบตัวอักษรยึกยือ


‘คนที่คุณรู้ว่าใครอยู่สโมสรซลักฮอร์น’


ต้องเจอทอมยี่สิบสี่ชั่วโมงใช่ไหมเมอร์ลินถึงพอใจ!







ในเวลาห้าทุ่มไอลีนก็แอบออกมาจากหอทางประตูลับที่มีรหัสว่า ‘อย่าไปบอกเรซซี่นะ’ เห็นได้ชัดว่าจริง ๆ แล้วพวกสลิธีรินที่วัน ๆ เดินเชิดหน้าทำตัวสูงส่งก็มีมุมกวนประสาทและขี้เล่นไม่แพ้บ้านอื่น ๆ เลย บางวันเธอยังเห็นพวกเขานอนกลิ้งเกลือกไปตามพรมห้องนั่งเล่นหัวเราะกับมุขตลกแป้ก ๆ ของเพื่อนร่วมบ้าน


จริง ๆ สลิธีรินก็น่ารักดีนะ แค่ในเรื่องแฮร์รี่พอตเตอร์พูดถึงกริฟฟินดอร์เป็นหลักแถมตัวโกงยังอยู่สลิธีรินแทบจะทั้งหมดอีกภาพก็เลยลบไปหน่อย


ไอลีนที่มาถึงชั้นสามหันซ้ายหันขวามองฝ่าความมืด ปกติทอมจะใช้สิทธิลูกรักของศาสตราจารย์ดิพพิตและซลักฮอร์นส่องตะเกียงตรวจตราโรงเรียนหลังสี่ทุ่มที่พวกพรีเฟ็คคนอื่น ๆ เข้าหอไปแล้ว ตอนนี้เธอแอบออกมาตะเกียงในมือจึงถูกดับตั้งแต่ออกจากหอ


มืดจัง


“ซลักฮอร์นคุณรู้กฏของโรงเรียนเรา” เสียงเข้มที่คุ้นหูเหมือนเรียนกับเขาสองวิชาต่อสัปดาห์ หนึ่งคือวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและสองคือวิชาแปลงร่างที่มาสอนแทนมัคกอนนากัลดังขึ้นที่มุมเลี้ยวไปปีกตะวันออก ไอลีนลอบกลืนน้ำลายเมื่อคิดว่าตัวเองอาจจะกำลังได้รับรู้ข้อมูลอะไรใหม่ ๆ


“ถ้านักเรียนมีคำถามเราก็ควรตอบเขาไม่ใช่รึดัมเบิ้ลดอร์” 


“ศาสตร์มืดไม่ใช่สิ่งที่ควรสอนนักเรียน” เสียงดัมเบิ้ลดอร์เต็มไปด้วยความกังวล


“มันก็แค่สิ่งที่อยู่ในตำรา ผมไม่คิดว่านักเรียนของผมจะกล้าฆ่าคนแล้วทำสิ่งชั่วร้าย” ซลักฮอร์นตอบอย่างเย่อหยิ่งเล็กน้อย “คุณน่าจะเชื่อใจริดเดิ้ลบ้าง”


ไอลีนหลบหลังรูปปั้นยายแก่ตาเดียว ซลักฮอร์นคงบอกทอมเรื่องฮอร์ครักช์แล้วสินะ จู่ ๆ ร่างเล็กก็เกร็งเครียดขึ้นมารู้สึกได้ว่ามีใครมายืนซ้อนหลังในความมืด ยังไม่ทันได้ส่งเสียงปากเธอก็ถูกปิดโดยฝ่ามือเย็นเฉียบ


“ผมไม่ได้ไม่เชื่อใจเขาซลักฮอร์น” เสียงอัลบัสดูหงุดหงิดและเต็มไปด้วยความอัดอั้น “ระหว่างที่ผมไปฝรั่งเศสเพื่อจัดการเขาคุณจะต้องดูแลเด็กคนนั้นให้ดี”


ไอลีนเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าทอมกำลังแสยะยิ้มเมื่อรู้ว่าดัมเบิ้ลดอร์จะไม่อยู่โรงเรียน ไอความชั่วมันแผ่ออกมาทางสายตาเขาเลยละ


“แน่นอน คงไม่ต้องให้คุณเป็นห่วงดัมเบิ้ลดอร์” เสียงฝีเท้าของทั้งสองห่างออกไปเรื่อย ๆ ร่างเล็กถูกเขาลากไปในห้องหลังรูปปั้นยายแก่ตาเดียวทันทีที่ล็อคประตูทอมก็เสกคาถาอะไรสักอย่างห้องปกคลุมด้วยกำแพงโปร่งใส่ทันที


“เห็นอนาคตนี่ใช่ไหม” ทันทีที่ทอมแสยะยิ้ม ลางสังหรณ์ไม่ดีของไอลีนก็ทำงานอีกครั้ง ร่างสูงโปร่งสาวเท้าเข้ามาหาเธอมือหยาบบีบเข้าที่สันกรามจนเจ็บร้าว


“...” แสงจันทร์ที่ลอดมาทางหน้าต่างทำให้เห็นใบหน้าโหดเหี้ยมของทอมที่ดูผ่อนคลายแต่เส้นเลือดสมองเต้นตุบ ๆ


“ศพแรกจะเป็นใคร” ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้ามา ว่าที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดเอียงคอเล็กน้อย


“...” พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาหาจนร่างเธอแนบชิดกับกำแพง


“ใช่คนสอดรู้แบบเธอรึเปล่า” ไม้ยิวส์รูปร่างคล้ายท่อนกระดูกสีขาวเชยคางแหลมขึ้น


“นายคิดว่าจะทำสำเร็จด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ” ความตายที่เฉียดเข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้ดวงตาสีเคยหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “ไม่เชื่อ? ให้ฉันเรียงลำดับแผนการณ์ของนายไหม”


“พูดไป” ทอมยกยิ้ม


“นายจะเปิดห้องแห่งความลับ สร้างฮอร์ครักช์ จากนั้นก็ตามไปฆ่าครอบครัวฝั่งพ่อมักเกิ้ลของนายตายทั้งหมด ส่วนจำนวนที่นายตั้งใจเอาไว้คือ..”


“...”


“เจ็ด” ฮอร์ครักช์ในหนังสือสร้างแค่ชิ้นเดียวก็เลวร้ายมากแล้วแต่หมอนี่คิดจะทำถึงเจ็ดชิ้น แต่โดยที่ไม่ตั้งใจเขาสร้างแฮร์รี่เป็นฮอร์ครักช์ขึ้นมาอีกหนึ่ง “นายคิดจะฆ่ามักเกิ้ลและเลือดสีโคลนเพราะนายเกลียดพวกเขา”


“ทำฉันประหลาดใจได้ตลอดเวลาสิน่า พรินซ์.. แต่เอาเถอะ” เขาดูผ่อนคลายไม้ยิวส์ที่จี้อยู่ตรงคอถูกลดลง ทว่าดวงตาสีดำสนิทนั่นกลับจ้องมาที่รุ่นน้องอย่างคนเหนือกว่า “ไม่มีใครเชื่อเธอ”


“ฉันไม่ได้คิดจะบอกใคร” ท่าทีแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลไอลีนยกยิ้มแล้วยื่นมือไปจัดเนคไทให้ทอม ข้อมือเล็กถูกเขารวบด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วดึงออก


สื่อกราย ๆ ว่าอย่าแตะต้องตัวเขา


“ทำไม”


“..เพราะฉันชอบนาย”







tbc.



ยังตายไม่ได้ยังไม่ได้ตบกะโหลกอิพี่เลย

เขียนพี่ทอมให้ดูจิตเลเวล1

1คอมเม้นต์=1กำลังใจค่ะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 250 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. #140 I'am ?? (@puo55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:40
    อมกกกกก สเนปตัวน้อยมีแววจะไม่เกิดแล้วนะลูกกก
    #140
    0
  2. #22 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:20
    มีแววว่าเซวรัสจะไม้ได้เกิดด
    #22
    0
  3. #15 samyangirl (@samyangirl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 21:44
    โอ้ยยยยยแมมมมม่ น่ารักมากกกกกกกกก
    #15
    0
  4. #12 ordinaryboyur (@ordinaryboyur) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 22:37
    ทอมมมมมมมม อย่าเพิ่งรีบรำคาญน้องงง เพราะเดี๋ยวได้รำคาญไปอีกนานเลยแหละม้าง แล้วน้องไอลีนคะ หนูไปชอบชอบพี่เขาโต้งๆงี้เลยเหร๊อ น้องในความหมายไหนคะเนี่ย โวลดี้เขาจะเข้าใจเปล่าเหอะหรือจะเก้วกาดใส่น้องกัน
    #12
    0
  5. #11 ilmklsb (@ilmklsb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 19:36
    ”รวยไหมคะ” ยัยโรส555555555555555555 ต้องมองตรงนี้ก่อนเลยใช่ไหม55555555555555
    #11
    0
  6. #10 ismind (@jungkookismind) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 02:01
    ฮือ พี่ทอมคะ พี่แบดบอยเวอร์ มันกร้าวใจจริงๆ ,__,
    #10
    0
  7. #9 mbae (@mbae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 01:57
    น้องงงงงงงงงง ไปบอกเขาตรงๆงั้นเลยหรอว่าชอบ เขาจะคิดยังไงล่ะนั่น55555555555
    #9
    0