Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 10 : Chapter9 : Who is he?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    28 ก.ย. 62

Chapter9 : Who is he?




อายุต่ำกว่า 17 ห้ามเข้านะจ้ะ 


อายุต่ำกว่า 17 ห้ามเข้านะจ้ะ 


อายุต่ำกว่า 17 ห้ามเข้านะจ้ะ


เสียงระเบิดบึ้มเล็ก ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้งสามีบ้านบราวน์ก็จะถูกภรรยาที่กำลังสับขาหมูบนเขียงด้วยอีโต้มองค้อนตาแทบหลุดหนึ่งที ลูกสาวตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดได้เพียงสามเดือนของพวกเขากำลังนอนหลับสบายในเปลไกวทีขาวสะอาดบนห้องอาจตื่นเพราะอัลเบิร์ตเจ้าของร้านไม้กวาดสามอันแห่งนี้เป็นคนมีน้ำใจ ดูเหมือนผู้มาใหม่จะเป็นเด็กอายุต่ำกว่า 17 เสียด้วย เสียงประกาศเตือนของหัวกระโหลกสีขาวขุ่นถึงได้ดังลั่นร้าน ผู้เป็นภรรยาเดินไปเอาอีโต้เคาะมันเบา ๆ หัวนั้นก็หุบฟันที่หลอยหลอลงเงียบเสียงไป


"ขาด.. แพทริคอีกคนสินะ" ไอเม่และพี่ชายคนโตอาสาเป็นคนมาส่งทั้งสองในช่วงเก้าโมงเช้าของวันพุธที่ท้องฟ้าของลอนดอนแจ่มใส มือนุ่มสะอาดของคุณแม่ยังสาวปัดเศษฝุ่นบนอกเสื้อนักเรียนให้ทอมเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปจัดการทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้ลูกสาว "ลูกไม่ควรผมยุ่งต่อหน้าหนุ่ม ๆ นะจ้ะ.. ไอลีน -- ไอลีนลูก"


พอมือแตะลงบนไหล่ร่างเล็กก็หันมามอง "เหม่ออะไรจ้ะ"


"อ่อ.. ไม่มีอะไรค่ะแม่" ร่างเล็กส่ายหัว มาดามไอเม่ในชุดเดรสสีดำยาวพร้อมขนเฟอร์สีน้ำตาลอ่อนจึงได้พยักหน้าแล้วหมุนร่างเพรียวบางไปแล้วทักทายเจ้าของร้านอย่างอัลเบิร์ต บราวน์ 


"วิสกี้สักแก้วสิอัลเบิร์ต เด็ก ๆ ทานอะไรก่อนเข้าโรงเรียนดีกว่านะจ้ะ --"


บึ้ม! 


แพทริคพุ่งตัวออกมาจากเตาผิงด้วยสภาพโซเซและไอค่อกแค่ก ร่างสูงโปร่งสะบัดหัวสองสามทีพลางสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไป


"ลูกใช้ผงฟูมากเกินไปแพท" ไอเม่ยกยิ้มอบอุ่นอีกครั้ง ต่างจากทอมที่หันข้างไปแล้วหลุดหัวเราะหึออกมาหนึ่งที


ทำเอาคนขี้โลภกำผงฟูฟรีจากโรงพยาบาลเซนต์มังโกเต็มกำมือต้องถลึงตาใส่ "ขำไรไอ้เด็กบ้า" 


"เปล่านี่ครับ" ทอมกระพริบตาปริบ ๆ กวนประสาทตาใสใส่เขาอีกครั้ง แพทริคได้แต่บ่นว่าความเย็นชาของทอมเป็นสิ่งหลอกลวง หมอนี่มันกวนประสาทสุดขั้วไปเลย


"นี่ค่ะ" ไอลีนยื่นผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนให้เขา


"เช็ดหน้าให้หมอนั่นเถอะ ตลกเป็นบ้า" พี่ชายเลือกที่จะผลักมือน้องสาวดันไปทางทอมที่ยื่นจ้องพวกเขาตาแป๋ว แก้มเขาเลอะคราบเขม่านิด ๆ เพราะร้านไม้กวาดสามอันใช้เตาผิงนี้จุดจริง ๆ ในตอนกลางคืน


"..." ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ ทอม ริดเดิ้ลผู้เนียบทุกระเบียดนิ้วกำลังยื่นหน้าเลอะเหมือนเด็กห้าขวบ มือเล็กยกผ้าเช็ดหน้าแล้วจัดการเช็คคราบเขม่าสีดำออกจากแก้มสีซีดทอมเองก็ให้ความร่วมมือโดยการยืนนิ่ง ๆ 


ก็ห้าขวบจริง ๆ นี่นะ


อัลเบิร์ตชายวัยกลางคนเจ้าของร้านไม้กวาดสามอันในยุคนี้ "อาหารเช้าสี่ชุดน้ำส้มให้เด็กนักเรียนสองพร้อมวิสกี้ให้ผู้ใหญ่สอง --" 


"ผมขอเหมือนเดิมครับ" แพทริคยกมือยิ้มแฉ่ง


"ตามนั้นคุณแพทริค" อัลเบิร์ตเลิกคิ้วแล้วหมุนกายเดินจากไป 


ทันทีที่อาหารและเครื่องดื่มมาเสิร์ฟไอลีนก็ได้รู้ว่าเหมือนเดิมของแพทริคก็คือบัตเตอร์เบียร์หวานนุ่มละมุนลิ้น พี่ชายให้ชิมหลายอึกจนปากเล็ก ๆ นั่นเลอะฟอง


"อร่อย" พยักหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย


"แพท" ไอเม่ส่ายหัวเมื่อลูกชายทำท่าจะสั่งแก้วใหม่ให้น้องสาว ไอลีนอายุยังไม่ถึงแค่ดื่มไม่กี่อึกก็แก้มแดงแล้ว


"ชิ.. นายล่ะสนใจไหม เบา ๆ เองนะ" แล้วก็หันมาหาคนอายุ 17 ที่สามารถดื่มได้ตามกฏร้านไม้กวาดสามอัน


"ผมยังเด็ก" 


"..." แพทริคสลดไปเล็กน้อย ตัวสูงใหญ่ยังกับเซนทอร์พูดเหมือนตัวเองอายุห้ -- มันก็ห้าขวบจริง ๆ นี่นะ "ไว้ความจำนายกลับมาเราค่อยมาดวลกัน"


"เขาดื่มไม่เก่ง.." ไอลีนเข็ดแล้วที่ต้องมาช่วยทอมพับผ้า "หรือจะดื่มก็ได้แต่หนูไม่แบกเขากลับฮอกวอตส์แน่"


"อ่อนด๋อยขนาดนั้น?" 


ทอมรีบหันกลับมาถามเธอ "อ่อนด๋อยคืออะไร" 







ทั้งสองเข้าไปรายงานตัวในห้องปรุงยาของศาสตราจารย์ซลักฮอร์นในตอนเที่ยงพร้อมกับเดินออกมาด้วยความขี้เกียจ นี่เธอกับทอมยังต้องไปทำรายงานเกี่ยวกับต้นมูนทูบเพื่อให้ได้คะแนนการปรุงยาคราวที่แล้ว อืม ใช่ ทำด้วยกันเพราะทอมอาจจะมีปัญหากับโลกเวทมนต์เล็กน้อย.. ไม่สิ 


"กางเกงในเมอร์ลิน.. ทอม นี่มันก็แค่มูนทูบอายุหนึ่งสัปดาห์.." ฮอเรซอธิบายให้ร่างสูงที่หลบหลังไอลีนฟัง เขามองต้นไม้ประหลาดดอกสีเหลืองนวลรูปร่างคล้ายปากอันมหึมาที่ซลักฮอร์นให้ยืมไปทำรายงาน


ทอมมีปัญหามากเลยล่ะ


"มันกินอะไร" เขาถามด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ปากมหึมานั่นกำลังอ้า ๆ หุบ ๆ เหมือนหิวโหย 


"กินรึ พวกแมลงกลางคืนอย่างไรละ" ซลักฮอร์นเองก็ทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้ ไอลีนเดาว่าหลังจากที่พวกเธอหิ้วต้นมูนทูบสุดรักของเขาออกมาแล้วฮอเรซต้องคุกเข่าอ้อนวอนเมอร์ลินให้คืนลูกศิษย์คนโปรดเขากลับมา


"นายปอดแหกขนาดนี้เลยเหรอเด็ก ๆ" เธอกอดกระถางเอาไว้ให้มั่น ถ้าหล่นแตกหรือมันตายไปไอลีนที่ยังชดใช้เรื่องปลาอัลลิเกเตอร์ไม่หมดต้องโดนลงโทษหนักกว่านี้แน่


"ดอกไม้ที่นั่นมันไม่ได้ทำท่าเหมือนอยากกินนิ้วผมนี่" ทอมเถียงไฟแล่บอย่างไม่เคยทำมาก่อนจากนั้นก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนโกรธนักหนา เขาไม่ชอบคำว่าปอดแหก


"เข้าใจแล้ว ๆ ฉันผิดเอง"


"ปลาฉันหายไป" เสียงทุ้มดังมาจากทางขึ้นตึกเรียนด้านหลัง "วันนั้นฉันได้ยินเธอคุยกับเจ้านกนั่นว่าอาหารหมดใช่ไหมละ"


"นายจะบอกว่าลูกฉันไปขโมยปลาทองนายกินเหรอ!" ทั้งไอลีนและทอมหันกลับไปมองก็พบอะบราซัสกำลังเดินตามโรสแมรี่ที่อุ้มเพนกวินตัวกลมหนีอีกฝ่ายลงบันไดมา


"อื้อ! โดโน่บี! อึ๊ก.." ออสก้าร์ก็เถียงขาดใจทั้งที่กำลังสะอึกมันเอาปีกชี้หน้าอะบราซัสด้วยท่าทางเคืองๆไม่แพ้กัน


"ใช่ เธอรู้ไหมว่าปลานั้นมันตัวเท่าไหร่ฉันวางมันเอาไว้ที่ห้องนั่งเล่นพอออกมามันก็หายไปแล้ว" อะบราซัสดูหงุดหงิดมาก ๆ ทั้งที่ปกติเขามักเป็นคนมึน ๆ พูดน้อย "เจอแต่ลูกเพนกวินตะกละของเธอนั่งสะอึกอยู่เพราะมันกินปลาฉันเข้าไปยังไงละ"


"ออสก้าร์ไม่ได้ทำ! / ออสก้าร์โดโน่!" 


ทั้งสามเถียงกันเสียงดังลั่น ไอลีนถอนหายใจเล็กน้อย ปกติพวกเขาไม่ได้สนิทแต่ก็ไม่ได้เกลียดกันพอจะคุยกันได้ตอนนี้ดูเหมือนจะทะเลาะกันเพราะสัตว์เลี้ยงซะแล้ว


"แล้วยังทำลายหลักฐานเอาโหลปลาฉันไปซ่อน" ดวงตาสีฟ้าอมเทาหรี่มอง


"ปลานายอาจจะไปเดินเล่น"


"ปลาเดินไม่ --"


"อย่างี่เง่าไปหน่อยอะบราซัส มัลฟอยเลยฉันประชดเถอะ!"  โรสถลึงตาใส่เขา จากนั้นก็หันมาสบตากับไอลีน “อ้าว —”


"อาย!" แต่ดูท่าคงมีคนคิดถึงเธอมากกว่าร่างก้อน ๆ ที่บินไม่ได้กระโดดออกจากอ้อมกอดของโรสแมรี่จนหิมะรอบตัวกระจายพุ่งเข้าหาไอลีนเซไปกระแทกทอม ยิ่งไปกว่านั้นต้นมูนทูบของศาสตราจารย์ยังถูกมันชนจนล่วง


หมับ!


โชคดีที่ทอมมือไวเขาเอื้อมมือมาคว้าเอาไว้ทันแม้จะทำหน้ารังเกียจต้นไม้ชนิดนี่มากแค่ไหนก็ตาม


"ไงคุณริดเดิ้ล" อะบราซัสเดินมาชกไหล่ทอมทว่าอีกฝ่ายกลับเอียงตัวหลบอย่างไม่ชอบใจนัก


"ขอโทษครับแต่เราไม่รู้จักกัน" อะบราซัสถึงกับหลุดสบถ


"นี่อะบราซัสไง เพื่อนสนิทนาย" ร่างเล็กเองก็เป็นงง เขาเห็นรูปอีกฝ่ายแล้วไม่มีทางที่ทอมจะจำไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่า --


"ไม่อยากสนิท" ทอมไม่อยากจำนั่นเอง เพื่อนสนิทผมบลอนด์ของไอลีนหลุดหัวเราะพรืด หน้าคนปรักปรำเธอเหวอไปเลย


"เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ว่าแล้วเขาก็ลากเพื่อนตัวเองเดินไปพร้อมต้นมูนทูบของรักศาสตราจารย์ซลักฮอร์น


"อีกครึ่งชั่วโมงจะเข้าเรียน" โรสเอียงคอเล็กน้อย


"งั้นไปห้องน้ำชั้นสองหน่อยไหม"




 ดอกไม้ของจอมมาร



เมื่อสองวันก่อนอลีนว่าเธอเห็นอะไรบางอย่างและคิดว่ามันแปลกมาก ๆ ที่อีกสิบปีทอมกลายเป็นจอมมารงี่เง่า เขาปรับตัวได้รวดเร็วแล้วก็สุภาพนุ่มนวลเหมือนหนุ่มบริติสตามป้ายรถเมล์ทั่วไปของลอนดอน เธอกระพริบตามองภาพเขาลูบหัวพ่อมดเด็กผมประบ่าสีบลอนด์อ่อนวัยประมาณสามขวบที่มาวิ่งเล่นแถวห้องตรวจของหมอแชมเบลล์ก็ คิดว่าพ่อหรือแม่เขาน่าจะมารักษาตัวที่นี่และปล่อยลูกชายให้ออกมาวิ่งเล่ -- 


"หวอ.."


"นี่ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" ไอลีนในชุดคนไข้รีบตรงไปจับมือเด็กน้อยวัยสามขวบที่ชักไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วโบกมันทำทอมตัวลอยคว้างกลางอากาศเขามีสีหน้าตกใจพอสมควร


พลั่ก!


ร่างสูงโปร่งหล่นลงมากระแทกพื้นดังโครมใหญ่จุกจนพูดไม่ออก


"คาลวิน! แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเอาไม้กายสิทธิ์พ่อมาเล่น มานี่เลยเจ้าตัวแสบ!" แม่มดรูปร่างท้วมเดินเข้ามาแล้วหยิบไม้สีน้ำตาลอมส้มเรียบ ๆ ออกจากมือลูกชาย "โทษทีนะจ้ะ เด็ก ๆ ก็แบบนี้ควบคุมเวทมนต์ไม่ได้"


"..." ไอลีนเลือกที่จะไม่พูดอะไรแล้วพยุงทอมขึ้นมา คนที่เพิ่งถอดเฝือกออกเกือบได้ใส่เฝือกอีกครั้งซะแล้ว


"ไม่เป็นไร" ทอมโบกมือให้สองแม่ลูกนั่นและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาไอลีนเหวออีกครั้ง จอมมารเลิกเป็นจอมมารแล้วจริง ๆ  เหรอ จนกระทั่งพวกหล่อนจากไปไอลีนก็เอาแต่มองทอมตาไม่กระพริบ กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจตรงเข้าไปสาปครอบครัวนั้นให้ตายทั้งบ้าน เล่นเอาคนโดนจ้องอึดอัด "พยุงผมสิ"


"อ่อ.." มือเล็กคว้าท่อนแขนเขามาพาดไหล่ ทอมบ่นว่าเจ็บกระดูกจี๊ด ๆ และแชมเบลล์ก็ยืนยันว่าพักนี้เขายังเดินเหินไม่สะดวกเท่าไหร่


"คุณรับปากผมแล้วนะว่าจะสอนผมทุกอย่างตอนอยู่โรงเรียน" ทอมเลิกคิ้ว ใบหน้าฉลาดแกมโกงปรากฏขึ้นอีกครั้ง ใช่ไอลีนดันรับปากเขาไปว่า 'ได้สิ' เธอคิดว่าทอมจะให้เธอดูแลแต่เขาดันอยากให้สอนคาถาให้ แล้วนี่ใคร ไอลีนพรินซ์นะ คนง่อยที่สุดในวิชาดัมเบิ้ลดอร์ ไหว้วานผิดคนแล้วล่ะ


"นายควรให้อะบราซัสสอนนะ" 


"..ไม่ชอบหมอนั่น" อยากให้คุณชายมัลฟอยได้มาเห็นหน้าเพื่อนรักตัวเองตอนนี้ ทอมทำเหมือนเหม็นขี้หน้าเขาเสียเต็มประดาตอนที่ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นเอาอัลบั้มรูปสโมสรซลักกับเด็กสลิธีรินมาให้ดูเมื่อคืน


"นายเป็นเพื่อนสนิทกันนะ" ไอลีนหัวเราะ


"หน้าตาน่าหมั่นไส้เป็นบ้า" ทันใดนั้นทอมทิ้งน้ำหนักบางส่วนลงมาที่ไอลีนจนร่างผอมแห้งแทบเซ 


"นี่! เดินดี ๆ หน่อย"


"ไม้เท้าห้ามบ่น" ร่างเล็กถลึงตาจากนั้นก็ประคองเขาให้เดินตรง ๆ 


"ไม้เท้าที่ไหน ฉันคือไอลีน พรินซ์นะ" 


"ฉันคือไอลีน พรินซ์นะ" เขาเบ้ปากทำหน้าล้อเลียน


"ทำไมถึงได้กวนประสาทขนาดนี้เนี้ย!" 


"ไม่รู้สิ" เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กลอกดวงตาสีดำสนิทไปมา


"นายนี่มัน.." ไอลีนได้แต่ขมวดคิ้วแล้วสะบัดหน้าหนีเขา จะแก้เผ็ดก็ไม่กล้าบอกตามตรงว่ากลัวความทรงจำทอมกลับมาแล้วเขาจะตอบแทนอย่างถึงพริกถึงขิง


"ก็ผมไม่รู้จริง ๆ .. เพราะมันเป็นคุณด้วยละมั้ง" 


พอเขาก้มลงมาเอ่ยคำตอบที่ชวนให้เห่อร้อนไอลีนก็หยิกเอวทอม ริดเดิ้ลวัยห้าขวบเข้าให้ ร่างสูงร้องโอดโอยไม่เก็บอาการเหมือนยามปกติ "เจ็บ!"


"เจ็บสิดี!" ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมองน้ำตาคลอปริ่ม ๆ เจียนจะไหล เมื่อถึงที่ไอลีนก็ยกท่อนแขนหนัก ๆ ออกแล้วเดินหนีเข้าห้องไป 


แคว่ก


นกฮูกสีขาวแซมเทาดวงตาสีดำสนิทเกาะอยู่ที่ปลายเตียงของเธอพร้อมจดหมายคาบอยู่ที่ปาก ร่างเล็กไม่รอช้ารีบเดินตรงไปแล้วหยิบจดหมายออกมา มันร้องแคว่กหนึ่งทีก็หมุนตัวกลม ๆ บินผ่านเตียงทอมออกนอกหน้าต่างไป


ประทับตาไปรษณีย์นกฮูกสาขาฮอกส์มี้ดและลงชื่อผู้ส่งคือโรสแมรี่ มัคมิลลัน ซองจดหมายสีน้ำตาลอ่อนปิดผนึกด้วยครั่งสีแดง เธอนั่งลงแล้วเริ่มแกะจดหมายออกมาอ่าน กระดาษสีน้ำตาลที่คงฉีกออกมาจากกระดาษรายงานสักม้วนปรากฏลายมือยึกยือเป็นภาษาไทย ไอลีนตบมือในใจให้กับเพื่อนสนิทที่ฉลาดขนาดนี้


ฉันจะบอกอะไรแกให้นะว่ามันเขียนยากมากภาษาไทยกับขนนกกาก ๆ เนี้ยอย่าหัวเราะซะละ ฉันยืมหนังสือมาอ่านเกี่ยวกับเรื่องมนุษย์หมาป่าแล้วก็ไม่พบว่าผิดปกติอะไรอย่างที่แกบรรยายมาเป๊ะ ๆ ฟีฟส์บอกว่าก่อนจะเจอพวกแกเขาเจอมนุษย์หมาป่ากับแสงอะไรแวบ ๆ ที่ในป่า อ่อ ฉันสืบมาแล้วคนแรกที่เจอทอมสลบอยู่คือดัมเบิ้ลดอร์ เขาเห็นจากคาถาเพลิงปีศาจที่ลุกท่วม แกรู้ไหมว่าถ้าทอมกลับมาเมื่อไหร่เขาจะต้องรับโทษอีกเป็นกระบุง เสกคาถาเพลิงปีศาจในหน้าหนาวควบคุมได้ยากยิ่งกว่าคาถาเสกไฟธรรมดา ถ้าดัมเบิ้ลดอร์ไปไม่ทันรับรองเลยว่าจอมมารได้กลายเป็นเนื้อย่างไปแล้ว เขาทำต้นมะกอกห้าร้อยปีกับสมุนไพรหายากตายไปสี่สิบกว่าต้นมูลค่ายิ่งกว่าค่าเทอมเจ็ดปีรวมกัน แต่ดิพพิตบอกแล้วว่าไม่เอาเรื่องเขา ฉันไปแอบฟังมาได้เท่านี้แหละ กลับมาค่อยว่ากันอีกที


ป.ล. การบ้านแกเยอะมาก กอไก่ล้านตัวเพื่อนเอ๋ย


ป.ล. 2 และฉันไม่ช่วยแน่นอน!


โรส



โรสปิดท้ายด้วยลายเซ็นตอนเป็นดาราอันเบ้อเริ้มเหมือนประชดไอลีนที่สั่งให้ช่วยหาข้อมูลเยอะแยะบานตะไท ดัมเบิ้ลดอร์เป็นคนพบทอมอย่างนั้นเหรอ สมกับเป็นว่าที่อาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ เธอพับจดหมายใส่ซองและปิดมันเอาไว้เหมือนเดิม


"พรุ่งนี้เราจะได้กลับฮอกวอตส์แล้ว เราต้องไปขอบคุณดัมเบิ้ลดอร์นะเขาช่วยนายไว้" เธอยกยิ้มแล้วหันไปมองทอมที่เห็นทางหางตาว่าเดินกลับไปที่เตียงตัวเองแล้ว ร่างสูงยักไหล่จากนั้นก็หยิบผ้าห่มสีขาวสะอาดขึ้นมาพับ เขาคงอยากทำมาหลายวันแล้วละแต่มือดันติดเฝือกเป็นคนที่มีระเบียบแล้วก็เรียบร้อยจริง ๆ เท่านั้นไม่พอทอมยังมองเตียงที่เละเทะของไอลีนเพราะเต็มไปด้วยหมอนที่พี่ชายขนมาให้ เธอติดหมอนมากชนิดที่ว่านอนคืนหนึ่งต้องมีหมอนอย่างน้อยสามสี่ใบ นี่เป็นหนึ่งนิสัยที่เหมือนไอลีนพรินซ์คนเก่า ต้องนอนเอาหมอนหนุนหน้าหนุนหลังตลอดเวลา


ร่างเล็กมองอีกฝ่ายที่จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าหงุดหงิดแล้วหยิบผ้าห่มเธอไปสะบัดจากนั้นก็พับให้เป็นสี่เหลี่ยมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่วางพาดลงบนปลายเตียง "เดี๋ยวเราก็นอนแล้วนะ"


"ที่จริงเราควรทำหลังจากตื่นนอน" เขาพูดนิ่ง ๆ แล้วหยิบหมอนไปจัดเรียง ไอลีนเลือกที่จะเดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาแล้วเท้าคางมองเขา


"อยากให้นายความจำเสื่อมตลอดไปจริง ๆ ทอม"


"งั้นเหรอ" อีกฝ่ายรับคำแบบไม่จริงจังนัก "ผมตอนโตคงเลวร้ายมากสินะ.. อันที่จริงก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่"


"ไม่ขนาดนั้นหรอก คิดว่าจะโตมาเป็นผู้ใหญ่แบบไหน"


เขาหันกลับมามองแล้วเงียบไปพักหนึ่ง "คง.. ดุละมั้ง"


"นั่นก็ใช่" 


ทอมดูไม่พอใจในคำตอบสักเท่าไหร่ จากนั้นก็นั่งลงบนเตียงแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ที่มีภาพเคลื่อนไหวมาอ่าน เขาดูสนใจมันมาก ๆ เพราะภาพที่วิ่งวนไปมาเหมือน .gif ในอนาคตนั่น


“นั่นแหวนอะไร” เธอมองแหวนเงินที่สวมอยู่ตรงนิ้วโป้งเขา


“..มันอยู่ในกระเป๋ากางเกงของผม” คงเป็นของที่ผู้บำบัดฝึกหัดเอามาให้เพราะทั้งสองต้องกลับฮอกวอตส์พรุ่งนี้แล้วเมื่อเขาอธิบายเธอก็พยักหน้าแต่ยังแปลกใจเล็กน้อยเพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นทอมใส่แหวนเลยสักครั้ง


ในนี้น่าเบื่อชะมัดไอลีนนอนมองเพดานตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย ตอนนี้ขี้เกียจอ่านนิยายของแพทริคแล้ว ความเบื่อทำให้เธอผลอยหลับไปก่อนมื้อเย็นซะอีก 


ความมืดสนิทและกระเพาะที่ร้องโครกครากปลุกไอลีนในเวลาตีสอง ร่างเล็กปรือตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบร่างสูงโปร่งยืนอยู่ปลายเตียงทอม


“ใครคะ..” อีกฝ่ายพอเห็นเธอขยับตัวก็ผุดกายออกจากห้องไปทันที เธอรีบคว้าไม้กายสิทธิ์แล้วลุกออกจากเตียงวิ่งตามออกไป 


แผ่นหลังเขาคุ้นตามาก เหมือนเขาคนนั้น..


“ไม่มีทาง” เธอสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านจะเป็นเขายังไง “หยุดเดี๋ยวนี้!” 


ไอลีนที่เท้าเปล่าไม่ได้ทำให้วิ่งเร็วขึ้นเลย ร่างกายเธอยังคงปวกเปียกเช่นเดิมเธอมองเขาที่ขากระเผลกเล็กน้อยวิ่งฝ่าความสลัวของโรงพยาบาลเลี้ยวไปทางมุมอาคาร 


เมื่อไอลีนไปถึงเขาก็หายไปแล้ว







“เขาเหมือน.. เหมือนทอมมาก แกว่าสมัยนี้จะมีเครื่องย้อนเวลาไหม” ไอลีนที่พิงกำแพงมองโรสแมรี่ เพื่อนซี้ผมบลอนด์ทำหน้าครุ่นคิด


“เครื่องย้อนเวลาแน่นอนว่ามี แต่ทอมจะไปเอามันมาจากไหน” ก็ไม่แน่หรอกนั่นจอมมารเลยนะ ไอลีนเถียงในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป


“ถ้าไม่ใช่เครื่องย้อนเวลาแล้วเขาเป็นใคร ทอมไม่ได้มีสองคนนะ”


“...”


“...”


“... ฉันคิดว่าเป็นทอม ริดเดิ้ล ซีเนียร์” โรสขมวดคิ้วจากนั้นก็ลูบคางอย่างครุ่นคิด “เป็นไปได้ไหมว่าเขามาดูทอม ฉันเคยอ่านมาจากกระทู้ไหนสักกระทู้ว่าทอมเหมือนพ่อมักเกิ้ลเขามาก”


“มักเกิ้ล? โรส นั่นเซนต์มังโก” ไอลีนส่ายหัวทันทีตอนดูหนังเธอคงพลาดตอนไหนสักตอนถึงได้ไม่รู้ว่าทอมใช้ชื่อเดียวกับพ่อ


“ก็จริงของแก”


ซ่า!!


จู่ ๆ น้ำจากก๊อกน้ำทางลงห้องแห่งความลับก็สาดกระจายออกมาใส่ทั้งสอง ที่ยืนคุยกันอยู่


“ฮึ๊! คิดว่าพูดถึงใครอยู่! ทอม! ริดเดิ้ล! นั่นฉันก็รู้จัก!” เมอร์เทิล วอร์เนอร์ หรือ เมอร์เทิลจอมคร่ำครวญพุ่งตัวมาจากห้องน้ำหยุดที่หน้าไอลีนและโรสแมรี่


“แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันน่ะรู้คาถาเสกให้เธอมุดหัวกลับไปในโถส้วมแทบไม่ทัน” โรสถลึงตาปาดหยดน้ำออกจากใบหน้าช้า ๆ 


“ป่าเถื่อนที่สุด!” ร่างโปร่งใสสีมุกสะบัดหน้าหนีแล้วลอยปากไป


“เดี๋ยว! เดี๋ยวเมอร์เทิล” เมื่อถูกไอลีนเรียกเมอร์เทิลก็หันมาแล้วทำเสียงขึ้นจมูกสงสัย “เธอตายยังไง” 


“เธอ ถาม! อะไร!”วิญญาณจอมคร่ำครวญพุ่งมาหาไอลีนด้วยหน้าตาถมึงทึง “ฉันละเบื่อคำถามที่ไม่สร้างสรรค์ หักสลิธีรินสิบแต้ม!”


“...” ไอลีนกลืนน้ำลายแล้วคว้ามือเพื่อนสนิทมากำ


”ฉันตายเพราะอะไร! ตายตอนไหน! ใครเป็นคนฆ่า!” ร่างนั้นตวาดแว้ดแล้วลอยขึ้นไปบนเพดาน “สอดรู้สอดเห็น!!”


“ฉันเปล่า..”


“ฉันตายเพราะอะไรไม่จำเป็นต้องบอกพวกเธอ!! ไปซะ!!” ข้อมือหนังหุ้มกระดูกถูกเพื่อนสาวดึงให้ออกห่างจากวิญญาณคลั่งแม้ไอลีนอยากจะรู้แค่ไหนแต่ก็จำใจต้องออกมา “ไปซะ กรี๊ด!!!”


เสียงก๊อกน้ำระเบิดอีกตูมใหญ่ 


เมอร์เทิลต้องทำน้ำท่วมระเบียงชั้นสองอีกแน่..




TBC.

ยัยเมอร์เทิล!!

เขียนพี่ทอมตอนเด็กยากมากๆ ค่ะฮือ

ไรท์สอบเสร็จแล้วค่าเย้

แต่วิจัยมาเต็มมั่ก ๆ

1คอมเม้นต์ = 1กำลังใจนะคะ

รักรีดจุ๊บๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. #146 I'am ?? (@puo55) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 00:52
    ถ้าทอมจำได้แล้วจะทำยังไงนะ 55555 แต่ตอนความจำเสื่อมนี่น่ารักมากเลย ฮืออ
    #146
    0
  2. #137 Praewa5205 (@Praewa5205) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 22:52
    ไรท์มาต่อด้วยน้าาา สนุกมากเลย
    #137
    0
  3. #134 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:51
    จริงๆแล้วเป็นเด็กก็น่ารักนุบนิบดีต่อใจอยู่ แต่ก็อยากให้นางได้ความจำคืนมาไวๆอ่ะ อยากรู้ว่าจะเป็นยังไง โวยวายมั้ยยังไง555
    #134
    0
  4. #128 irene612 (@paploy61244) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 17:27
    เมื่อไรนางจะได้ความจำกลับมา
    ปล.อยากเห็นมุมหวานๆของสองคนแว้ว
    #128
    0
  5. วันที่ 21 กันยายน 2562 / 05:16

    ชอบมากกกกกรอออออ
    #127
    0
  6. #126 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 04:13
    เอ่า ปมใหม่มาแล้ววววว รอติดตามนะคะสู้ๆ
    #126
    0
  7. #125 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 01:48
    สนุกมากค่ะ
    #125
    0
  8. #124 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 01:30
    ใครหว่าาาา -0-
    #124
    0
  9. #119 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 21:44
    ใครล่ะนั่น!?
    #119
    0
  10. #118 meko_18 (@jitatip) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 20:23
    ใครกันนะ ใครกัน น่าสงสัยสุดๆ!!
    #118
    0