Devil's advocate ดอกไม้ของจอมมาร (OC/TMR)

ตอนที่ 1 : Intro : Eileen Prince

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 272 ครั้ง
    18 ส.ค. 62

Intro : Eileen Prince


ไอลีน พรินซ์เป็นเด็กเลือดบริสุทธิ์บ้านสลิธีรินที่ตัวผอมกระหร่องใบหน้าซูบซีดและอมทุกข์เหมือนแวมไพร์ในหนังมักเกิ้ล นั่นทำให้ตอนปีหนึ่งไม่มีใครยอมเป็นรูมเมตกับเธอ อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมห้องแค่เพื่อนจะคุยด้วยยังไม่มีด้วยหน้าที่ปกติเวลาไม่ยิ้มก็ดูบึ้งตึงมาก ๆ ตัวเล็กเหมือนขาดสารอาหาร ส่วนสูงหนึ่งร้อยห้าสิบแปดกับน้ำหนักสามสิบเจ็ด


ถามจริง นั่นน้ำหนักคนเหรอ


ไอลีน อารยา องอาจกุล อัยการสาวสุดแซ่บได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ ตั้งแต่วันแรกที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังจากที่โดนตัดสายเบรครถยนต์เพราะจับลูกส.ส.เข้าคุกข้อหาข่มขืนกระทำชำเรา พอคิดไปคิดมาตอนตายเธอเพิ่งกลับมาจากห้างหลังดูหนังแฮร์รี่พอตเตอร์ ภาค7 พาร์ท 2 จบกำลังบ่นลอร์ดโวลเดอร์มอร์ว่าเป็นตาแก่เสียประสาทกับเพื่อนสาวคนสนิทที่นั่งมาด้วย หลังจากนั้นก็พยายามเบรครถเพื่อหยุดไฟแดง พุทโธ พุทธั๋ง.. ไม่สิ กางเกงใน เมอร์ลิน! เบรคดันวืด รถเธอประสานงากับสิบล้อที่พุ่งออกมาจากซอยข้าง ๆ 


น่าจะตายคาที่ทั้งเธอแล้วก็เพื่อนสนิท แต่โรสคงไม่ได้ทะลุมิติมาเหมือนเธอ 


พระเจ้าอาจจะอยากส่งเธอมาตบกะโหลกโวลเดอร์มอร์จริง ๆ ละมั้ง ถึงได้ให้มาตื่นอีกครั้งในร่างของไอลีน พรินซ์ แม่ศาสตราจารย์เซเวอรัส เท่าที่จะได้เธอจะมีสามีชื่อโทไบอัส สเนป ผู้ชายน่ารังเกียจที่ชอบตบตีภรรยา 


ทำไมไอลีนถึงได้ไปหลงรักคนแบบนั้นได้นะเธอคนหนึ่งละที่ขอบาย ผู้ชายใจแคบแล้วยังชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวความเป็นอยู่ก็ยากจน พรินซ์เป็นเลือดบริสุทธิ์ถึงไม่รวยอย่างน้อยก็ต้องพอมีพอกินข้าวของเธอในห้องก็ดูมีราคาทั้งนั้นโดยเฉพาะเครื่องประดับ


“ดูยัยแบนชีนั่นติดกิ๊ฟไข่มุกสิ” ภายในห้องโถงมื้อเย็นเด็กสาวที่นั่งห่างกับไอลีนเพียงโต๊ะไม้ตัวใหญ่คั่นสะกิดเพื่อนให้มองเธอด้วยแววตาหยามเหยียด


“ไม่เจียมกะลาหัว” แรงมากแม่ นิ้วหนังหุ้มกระดูกขาวซีดเคาะลงกับโต๊ะ ยัยสองคนนี้ชอบนินทาเธอ อ่า ไม่สิ อย่าเรียกนินทาเลยเรียกว่าด่าประจานจะดีกว่า จากนั้นเพื่อนร่วมบ้านอีกหลายสิบชีวิตหันมามองบ้างแล้วส่งเสียงซุบซิบหัวเราะคิกคักกัน


“เงียบ” เสียงทุ้มดังมาจากรุ่นพี่ห่างออกไปพอสมควร ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล พรีเฟ็คปีหกใช้ดวงตาสีดำดุเหมือนหมาบ้าจ้องมาที่นักเรียนปีสาม ทั้งโต๊ะเงียบแล้วก้มหน้างุดหนี มีเพียงไอลีนที่ใช้ดวงตาลึกโบ๋ถุงใต้ตาหมองคล้ำจ้องเขา เธอเห็นทอมมาหลายวันแล้วเป็นชายหนุ่มตัวสูงผมสีดำดัดเป็นคลื่นสุดคลาสสิคและมีดวงตาคมกริบสีเดียวกัน จมูกโด่งมีฮัมพ์เล็กน้อยพอสวย ริมฝีปากก็ไม่หนาไม่บางหยักได้รูป รวม ๆ แล้วหล่อมาก ทอมมักจะเดินยืนนั่งด้วยกิริยาหลังตรง เชิดหน้าเล็กน้อยดูเย่อหยิ่งแบบลูกผู้ดีและมักจะมองคนอื่นด้วยแววตาดูถูกเล็ก ๆ


พอรู้สึกว่าถูกจ้องทอมก็เบนสายตากลับมาจากศาสตราจารย์อาร์มันโด ดิพพิตที่กำลังพูดอยู่ตรงเวที ไอลีนฉีกยิ้มด้วยความตกใจจนดูเหยเกเหมือนจะร้องไห้ให้แทบไม่ทันแล้วรีบก้มหน้าหนีไป


อยากจะตบกะโหลกแค่ไหนก็เถอะ แต่นั่นโวลดี้เลยนะเฟ้ย!


โวลดี้ที่ยังไม่ได้ทำฮอร์ครักช์สักชิ้นมีสติเต็มร้อยแล้วก็ฉลาดกว่าเอาไอลีนสิบคนมัดรวมกัน


ที่เธอรู้ว่าทอม ริดเดิ้ลยังไม่ได้ทำฮอร์ครักช์สักชิ้นก็เพราะเธอเห็นเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญเดินร้องไห้ผ่านหน้าไปเมื่ออาทิตย์ก่อนยังไงละ เด็กผมแกละผิวขาวซีดดวงตาสีเข้มและผมสีเดียวกัน เธอเป็นมักเกิ้ลบอร์นหรือที่สลิธีรินมักเรียกว่าเลือดสีโคลนหรือเลือดโสโครก แต่ไอลีนก็ไม่ได้เข้าไปทักทายหรอกนะเพราะคนที่ควรจับตาดูไม่ใช่เหยื่อแต่เป็นฆาตกรต่างหาก


“ดังนั้น ถ้าคณะอาจารย์พบว่าใครนำงูมาโรงเรียนอีกเราจะสั่งลงโทษขั้นเด็ดขาด” เรื่องเลี้ยงงูเนี้ยน่าตกใจที่คนโดนลงโทษไม่ใช่โวลเดอร์มอร์แต่เป็นเด็กฮัฟเฟิลฮัฟฟ์ แหม แหม.. ถ้าไม่บ้าเหมือนทอม ริดเดิ้ลใครจะกล้าเอาสัตว์มีพิษมากินนอนร่วมหอด้วยละ ไอลีนแค่เห็นเกล็ดมันเมื่อมของมันก็ขนลุกเกรียวกราวแล้ว “ถ้าเข้าใจแล้ว เริ่มมื้อเย็นได้”


อาหารหลายร้อยจานปรากฏขึ้นมาบนโต๊ะส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนน้ำลายสอตั้งแต่ซุปเห็ดหอม ไก่ทอด สปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศ สเต็กปลาแซลม่อนชิ้นโตและน้ำฟักทองขึ้นชื่อเรียงรายกันอยู่ตรงหน้าไอลีน


เป้าหมายเดือนนี้คือห้ากิโล ดวงตาเธอเป็นประกายถูมือไปมาอย่างตื่นเต้นเลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไรก่อนดี พอเอื้อมไปหยิบสปาเก็ตตี้ก็โดนคนด้านซ้ายฉวยไป พอหันกลับมาหาชามซุปเห็ดก็ถูกคนด้านขวายกไป ร่างผอมกะหร่องส่งเสียงฮือในลำคอของที่อยากกินโดนแย่งไปหมด แบบนี้สินะไอลีนถึงได้เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ดวงตาลึกมองมือของเด็กที่ชอบเปิดประเด็นนินทาเธอบ่อย ๆ กำลังเอื้อมมาจะยกจานไก่ทอดไปไว้ตรงหน้าตัวเอง


หมับ!


เธอรีบคว้ามันเอาไว้ ดวงตาลึกโบ๋ถลึงตามองเพื่อนร่วมรุ่นที่รู้สึกจะชื่อว่านาเดียร์ กรีนกราส หัวลีบแบนเพราะไม่ได้สระผมเอียงคอมองเธอจนคล้ายกับผีญี่ปุ่นที่เคยดูในหนังมักเกิ้ล


กึก!


“เฮือก!!” ได้ผลแม่สาวผมบลอนด์ปล่อยมือทันที ไอลีนใช้ส้อมจิ้มมันมาไว้ในจาน จากนั้นก็หยิบน่องไก่ซอสบาร์บีคิวขึ้นมาแล้วงับกินอย่างมีความสุข


“อี๋ ยัยแบนชีใช้มือกิน สกปรกจัง!” นาเดียร์ยังยุ่งกับเธอไม่เลิก 


น่ารำคาญ


วิญญาณสาววัยสามสิบต้น ๆ อย่างอารยาชักจะหมดความอดทน เมื่อกินหมดมือผอมแห้งก็คว้ามีดหั่นเนื้อขึ้นมาและใช้ใบหน้าซีดเซียวจนน่ากลัวให้เป็นประโยชน์ เธอปักมีดลงบนน่องไก่ในจานตรงกลางดังเคร้งแล้วยกขึ้นมา จากนั้นก็ดึงมันออกจากมีดด้วยมือเปล่าช้า ๆ ริมฝีปากสีซีดแสยะยิ้ม


นาเดียร์และเพื่อน ๆ ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่จู่ ๆ ก็เสียวไส้ อาหารตรงหน้าก็ดูน่ากินขึ้นมาทันทีทั้งหมดก้มลงไปทานอาหารอย่างพร้อมเพรียง 


คนเล่นบทโรคจิตเคี้ยวไก่ทอดตุ้ย ๆ มองพวกเขาด้วยแววตาเหนือกว่า


เด็กน้อยเอ๋ย






เมื่ออาทิตย์ก่อนเธอพบว่าไอลีนเป็นสมาชิกก็อบสโตน ชมรมดีดลูกแก้วซึ่งมันไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควรเพราะเด็ก ๆ ส่วนมากจะไปสนใจเกมควิดดิชมากกว่า สมาชิกชมรมก็.. 5 คนถ้วนรวมประธานแล้ว เรียกได้ว่าเสี่ยงโดนยุบสุด ๆ 


“มาแล้วเหรอ” ลิลลี่ เจนเนอร์ประธานชมรมปีเจ็ดบ้านฮัฟเฟิลฮัฟฟ์ทักเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


“อืม มีอะไรรึเปล่าคะ” การสื่อสารของไอลีนในร่างนี้ไม่เป็นปัญหาเธอเข้าใจทุกคำที่พวกเขาพูดและโต้ตอบได้แม้ในหัวจะกำลังคิดเป็นภาษาไทยก็ตาม


“ปีหน้าฉันกับไมเคิลจะเรียนจบแล้ว” อืม นั่นมันน่ายินดีไม่ใช่เรอะ ไอลีนเอียงคอมองรุ่นพี่ที่กำลังใช้นิ้วเขี่ยลูกหินสำหรับเล่นก็อบสโตนในถาดบนโต๊ะไปเรื่อย ๆ “เธอเป็นประธานชมรมคนต่อไปนะ”


“...” หรือจะเป็นเพราะมีสมาชิก 5 คน สองคนอยู่ปีเจ็ด อีกสองคนอยู่ปีหนึ่ง มีเธอที่อยู่ปีสาม


“ระหว่างนี้ฉันจะดู ๆ เด็กเอาไว้ให้ แต่ถ้าไม่ได้ปีหน้าอย่าลืมหาสมาชิกเพิ่มด้วยละ ฉันไม่อยากให้ชมรมถูกปิดนะ” ลิลลี่มองเธออย่างมีความหวัง


“ฉันเนี้ยนะ?” หน้าอมทุกข์แบบนี้ถ้าไอลีนไปชวนใครจะมา ถ้าสวยก็จะใช้หน้าตาตัวเองให้เป็นประโยชน์หรอกนะ


“ใช่ ไปเล่นก็อบสโตนกันเถอะ” ว่าจบก็ยิ้มกว้างแล้วยกถาดไม้สองถาดที่มีลูกหินต่างสีกันออกมา ถาดหนึ่งเป็นสีขาวมีราว ๆ 12 ลูก อีกถาดมีแค่สองลูกเป็นสีทองและสีแดง


ก็อบสโตนต้องเล่นบนพื้นที่ขรุขระหน่อยถึงจะสนุก ไอลีนถูกเธอลากตัวออกมาจากอาคารเรียนรุ่นพี่โบกไม้กายสิทธิ์เป็นวงกลมหนึ่งครั้งก็ปรากฏเส้นสีขาวเป็นวงกลมรัศมีประมาณ 60 ซ.ม. ลูกหินสีขาวถูกจัดเรียงลงไปเป็นแพทเทิร์นสามเหลี่ยม

“เธอก่อน” ลิลลี่ยื่นลูกแก้วสีแดงให้เธอ ไอลีนยกยิ้มแล้วลงไปนั่งขัดสมาธิเพื่อเล็งที่พื้น

เอาเถอะ นี่ก็ไม่เลวนะ






นี่เป็นโลกในความฝันของไอลีน ทั้งสัตว์วิเศษที่น่าพิศวง เวทมนตร์คาถา ไม้กวาดบินได้ ไอลีนอยากมาอยู่โลกนี้ตั้งแต่ดูแฮร์รี่พอตเตอร์ภาคแรกจบตอนสิบสามสิบสี่ที่ครูในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าเปิดให้ดู หลังจากนั้นก็ติดงอมแงม เสียดายที่ตอนนั้นเธอไม่มีเงินพอที่จะซื้อหนังสือแฮร์รี่พอตเตอร์มาอ่านเลยได้ดูแค่หนัง พอเข้ามหา’ลัยก็เรียนกฏหมายอ่านหนังสือข้ามวันข้ามคืนอย่าว่าจะไปอ่านนิยายผ่อนคลาย เอาชีวิตให้รอดจากประมวลก่อน พอเรียนจบก็ทำงาน ไอลีนก้าวหน้าค่อนข้างเร็วไม่กี่ปีก็มีผู้ช่วยเตรียมเอกสารจัดการงานให้ นาน ๆ ทีมีเวลาว่างก็จะหยิบแฮร์รี่พอตเตอร์ขึ้นมาดูบ้าง เคยฝันอยากลองบินบนไม้กวาดดูสักครั้งแต่ตอนนี้คงต้องเบรคตัวเองเอาไว้ก่อน..


“นี่ อย่าทำฉันขายหน้านะ!” เพราะแค่เสกคาถาง่าย ๆ ยังทำไมได้ เธอก้มกระซิบถลึงตามองไม้กายสิทธิ์ที่ทำมาจากไม้อะไรก็ไม่รู้ของไอลีน พรินซ์มันเป็นสีน้ำตาลเรียบ ๆ มีด้ามจับถนัดมือ เธอพยายามเสกคาถาให้กาน้ำชากลายเป็นเต่ามาร่วม ๆ ยี่สิบนาทีจนตอนนี้ทั้งห้องมีแค่เธอคนเดียวที่มีกาน้ำชาตั้งอยู่ตรงหน้า


“คุณพรินซ์ กรุณาอยู่ก่อน” แน่นอนว่าเธอโดนกักตัวพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนร่วมชั้น ดัมเบิ้ลดอร์เวอร์ชั่นหนุ่มเลิกคิ้วมองเธอ ชายวัยกลางคนพิงสะโพกกับโต๊ะอาจารย์หน้าห้อง “เกิดอะไรขึ้นคุณพรินซ์”


“ไม้หนูมัน..” ไอลีนขมวดคิ้วกำไม้แล้วเดินไปหาเขา พอชายตรงหน้าแบมือออกมาเธอก็ค่อย ๆ วางมันลงไป 


“น่าสนใจจริง ๆ” ศาสตราจารย์วิชาแปลงร่างหมุนไม้ในมือดูสองสามครั้งจากนั้นก็เหลือบดวงตาสีน้ำตาลขึ้นมามองเธอ


“หนูเสกคาถาไม่ค่อยออก” มันเคยได้ผลครั้งหนึ่งในวิชาคาถาแต่อันนั้นก็แทบจะรีดเค้นพลังทั้งหมดออกมาแล้ว


“ไม้ของเธอเป็นไม้แอช.. และตอนนี้มันใกล้จะตายเต็มที”


“ตายงั้นเหรอคะ?” ไม้กายสิทธิ์ตายได้ด้วยเหรอเนี้ย


“ไม้ทุกอันมีจิตวิญญาณคุณพรินซ์ ฝึกหนักหน่อยนะ” ดัมเบิ้ลดอร์ยิ้มมุมปาก “.. หรือช่วงคริสต์มาสนี้เธอคงอยากแวะไปร้านโอลลิแวนเดอร์กับครอบครัวสักหน่อย”


เพราะคำว่าฝึกหนักของดัมเบิ้ลดอร์ทำให้ไอลีนมีความหวังอีกครั้ง ใช่ ไม้นี้มันอาจจะไม่ยอมรับเธอเพราะสัมผัสได้ว่าเธอไม่ใช่ไอลีนตัวจริง ต้องทำให้มันยอมรับให้ได้


ในเวลาห้าทุ่มของวันเดียวกัน นิ้วชี้สีซีดก็ควงห่วงกุญแจห้องนอนที่เพิ่งล็อกมันไปเมื่อสิบนาทีก่อน ดวงตาลึกมองปลาจระเข้ที่แหวกว่ายไปมาในตู้ปลาของหอสลิธีริน อ่า ดูฟันคม ๆ นั่นสิ..


จ๋อม!


วันนี้ไอลีนจะต้องเข้าห้องนอนด้วยคาถามาตรฐานบทที่เจ็ดให้ได้!!


กุญแจสีทองถูกโยนลงไปในตู้ปลาดุร้ายร่างผอมแห้งหนังหุ้มกระดูกรีบวิ่งลงไปทางหอหญิงชักไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา 


ทางเดินลงหอสลิธีรินบรรยากาศเหมือนคุก.. ก็มันเป็นคุกนี่นะ คุกใต้ดินที่รีโนเวทปูพรมและติดวอลเปเปอร์สีเขียวเข้มมีเชิงเทียนสีเงินและเทียนเวทมนต์คอยส่องสว่างเป็นระยะ ๆ ประตูห้องนอนทุกห้องเป็นสีดำและมีหมายเลขกำกับ 


พอมาถึงห้อง 416 เธอก็กระแอมเรียกขวัญและกำลังใจ


“ถ้าเสกไม่ได้แกจะได้นอนนอกห้อง!” ขู่ตัวเองจบก็ชี้ไม้ไปที่กลอนประตูสีทอง “อะโลโฮโมร่า..”


“อะโลโฮโมร่า..”


....


..


.


เงียบกริบ


ไหนลองเปลี่ยนโทน


“อะโล้โฮ้โม๊ร่า!!”


“อะโลโฮโมร่า!” 


“อะโลโฮ๊โม่ร่า!!”


ทำไมรูกุญแจไม่มีแสงลอดออกมาเหมือนในหนังอะ ไอลีนทำตาปริบ ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยุ้มหัวตัวเองกรีดร้องในใจ ตอนนี้ในสมองน้อย ๆ มีแต่หน้าดุดันของปลาจระเข้ที่แหวกว่ายอยู่ในตู้ “โอ้ย.. ขอร้องเถอะ”


หน้าผากขาวซีดโขกลงกับประตู 


“เป็นสควิบรึเปล่าเนี้ยแม้แต่คาถาเด็กปีหนึ่งก็ยังใช้ไม่ได้” ไอลีนมองไม้ตัวเองด้วยแววตาหงุดหงิด “อะโลโฮโมร่า!”


นั่นทำให้ในเวลาเที่ยงคืนของวันใหม่ไอลีนต้องขึ้นมายืนเกาะตู้ปลามองกุญแจที่มีสัตว์น้ำดุร้ายอ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนจะกินเธอว่ายไปมา


“เธอควรรู้ว่าอะไรกินได้และอะไรกินไม่ได้”


ร่างผอมแห้งถึงกับสะดุ้งโหยงเพราะเสียงทุ้มของคนที่นอนอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น ไอลีนไม่เห็นเขาเพราะในห้องนี้มืดมากมีแค่เทียนส่องสว่างไม่กี่ต้น


อะบราซัส มัลฟอย ลุกขึ้นมานั่งเท้าแขนไปด้านหลังขณะที่เหยียดลำตัวยาวไปกับโซฟาบุนวมสีดำสุดหรูของหอบ้านงู ชุดนอนเขาเป็นเพียงเสื้อคลุมและกางเกงขายาวมันแหวกจนเห็นแผ่นอกขาวเนียนแม้จะอยู่ในที่มืด เส้นผมสีบลอนด์อ่อนจนเกือบขาวยาวถึงกลางหลังยีนส์เด่นตระกูลมัลฟอยที่จะถูกส่งต่อให้ลูเซียสผู้เป็นลูกชายและเดรโกหลานสุดฮอตของเขาละไปตามกรอบหน้าแผ่นอก พออะบราซัสเหลือบดวงตาสีฟ้าขึ้นมามอง ไอลีนก็ตกหลุมพรางความเย้ายวนนั่นอย่างจัง


โซ แดม ฮอต..


“หืม?” อะบราซัสเอียงคอมองด้วยสีหน้านิ่งเรียบเหมือนจะบอกว่าออกห่างจากสัตว์ประจำหออายุหลายสิบปีได้แล้ว เขาเหมือนเดรโกในเวอร์ชั่นที่หน้าหวานกว่าและนั่นทำหัวใจไอลีนเต้นตึกตัก เธอมักจะเห็นเขาพร้อม ๆ ทอมแต่ตอนนั้นมัวแต่ไปสนใจว่าจอมมารจะวางแผนชั่วอะไร ไม่ก็บราซัสก็โดนรัศมีทอมกดหมด


“นี่ฉันพลาดของดีฮอกวอตส์ได้ยังไง” คนตัวเล็กพึมพำ


“ของดี?” เขาทวนด้วยสีหน้างง ๆ 


“ดีจริง ๆ เอ่อ.. ไม่ใช่ค่ะ คือ..” ไอลีนสะบัดหัวเรียกสติแล้วหันกลับไปมองตู้ปลา หัวใจที่เคยตายด้านกับผู้ชายเต้นโครมครามขนาดนี้น่าอายชะมัด


“ฉันเพิ่งบอกไปว่ามันกินไม่ได้ยัยตะกละ” เสียงหนุ่มฮอตยังคงดังมาจากด้านหลัง ได้ยินเหมือนเสียงเขาใส่สลิปเปอร์แล้วเลื่อนโต๊ะน้ำชาหรืออะไรสักอย่างจากนั้นก็ลุกขึ้นมา


“ใครจะไปกินมันลง” แค่จะมาเอากุญแจเท่านั้น เอากุญแจแล้วก็กลับห้องไปนอน ดวงตาลึกจ้องไปที่กุญแจ ไม่วอกแวก ไม่วอกแวก.. ฃ


คาถาเรียกของไง!


เธอกระชับไม้กายสิทธิ์ในมือ ขอให้ได้ด้วยเถิด ไม่อย่างนั้นคงได้นอนที่ห้องนั่งเล่นจนเช้าแน่ “แอกซิโอ..”


ตู้ม!!


“กรี๊ด!” คาถาเรียกของดันได้ผล แล้วไวด้วยปลาจระเข้ทั้งตัวพุ่งขึ้นมาพาเอาน้ำโครมใหญ่สาดเธอจนเปียกซก ไอลีนลูบน้ำออกจากใบหน้าจากนั้นก็รีบหันไปหากุญแจ “แอกซิโอ คีย์!”


กุญแจพุ่งขึ้นมาจากน้ำมือเล็กคว้ามันเอาไว้


“...” อะบราซัสกอดอกลูบคางมองการกระทำนั้นอย่างสนใจ 


ทำไมกุญแจห้องถึงได้ไปอยู่ในตู้ปลาได้ละ


“เอ่อ.. ช่วยเอามันใส่..” ไอลีนขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ก่อนที่ปลาตัวนั้นจะตาย


“พวกเธอทำอะไร..” เสียงดุ ๆ ดังมาจากคนที่เพิ่งกลับมาจากตรวจโรงเรียน พรีเฟ็คปีหกที่ขยันทำหน้าที่อย่างทอมมองเพื่อนสนิทและเด็กในบ้านที่คุ้นหน้าอยู่บ้างเพราะเธอชอบแอบตามเขาไปไหนมาไหน สภาพมะล่อกมะแล่กนั่นทำให้ร่างสูงต้องเบนสายตาลงไปที่พื้นเพราะกลัวพรมห้องนั่งเล่นจะเปียก


ทอมชี้ซากปลาด้วยใบหน้านิ่งเรียบ “นั่นอะไร”


“ปลาค่ะ” ไอลีนปากสั่นด้วยความกลัวขึ้นมาบ้าง เมื่อกี้มันหล่นพื้นกระแทกดังอั่กแล้วแน่นิ่งไป 


คนอื่นอาจจะไม่สังเกตแต่อะบราซัสที่อยู่กับทอมมาตั้งแต่ปีหนึ่งเห็นแววตาก็รู้แล้วว่ามันกำลังช็อคอย่างที่สุด หนุ่มผมบลอนด์ใช้ไม้กายสิทธิ์จิ้มปากที่เหมือนสัตว์เลื้อยคลาน พอมันไม่ตอบสนองก็เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิท  “เหมือนจะตายแล้วด้วย”


ปลาอัลลิเกเตอร์สุดรักสุดหวงของศาสตราจารย์ดิพพิต..


“จะตายได้ไง” ไอลีนรีบพุ่งตัวไปที่ปลาตัวยาวมือสีซีดเขย่ามันจากนั้นก็ง้างปากปลาที่นอนแน่นิ่ง


งั่ม!!!!


“อ๊ากกกก!!!!!”








 ห้องนี้เย็นเหลือเกิน.. หอคอยปีกตะวันตกเป็นห้องทำงานและห้องพักของศาสตราจารย์อาร์มันโด ดิพพิต ชายชราผมขาวมีใบหน้าดุเล็กน้อยในพาจามัสสีน้ำเงินเข้มเท้าแขนลงกับโต๊ะทำงานมองนักเรียนปีสามที่หลังจากได้พันแผลตรงมือเสร็จก็โดนพรีเฟ็คหอตัวเองหิ้วคอเสื้อมาหาเขาพร้อมกับซากปลาอัลลิเกเตอร์ที่หายใจรวยรินในตู้โชว์ลอยตามมา


ริดเดิ้ลอยากให้เขาสั่งเสียของรักเป็นครั้งสุดท้ายรึ?


“เธอจะบอกว่าต้องการลองเสกคาถาสะเดาะกลอนจึงนำกุญแจมาโยนในตู้ของลัฟฟี่ จากนั้นก็เปิดไม่ได้เลยใช้คาถาเรียกของแต่กุญแจไม่ขึ้นมาดันกลายเป็นปลาของฉัน?” เขาทวนมันช้า ๆ


“ค่ะ..” ไอลีนก้มหน้างุดไม่สบตาทั้งศาสตราจารย์แล้วก็ทอมที่ยืนจ้องเธอเขม่งตั้งแต่บอกว่าอยากเสกคาถาใส่ประตู


“งั้นก็คงถึงเวลาของมัน” อาร์มันโดดูปลงอะไรง่าย ๆ “ที่จริงมันก็อายุเยอะแล้ว”


“หนูขอโทษค่ะ”


“ไม่เป็นไรคุณพรินซ์ ยังไงเธอก็ต้องชดใช้อยู่แล้ว..” ใบหน้าซูบซีดเงยขึ้นมองอาจารย์ใหญ่ 


ปลานี่ตัวเท่าไหร่ แพงรึเปล่าหัวเล็กรีบคำนวนอย่างรวดเร็ว บวกค่าสึกหรอของอายุราคาจะขึ้นผรือจะลงละเนี้ย แล้วที่บ้านไอลีนจะรวยไหม ถ้าจ่ายไม่ได้เธอจะถูกไล่ออกจากฮอกวอตส์รึเปล่านะ


ทอมที่ยืนข้าง ๆ เธอยกยิ้มแล้วพูดขึ้น “ศาสตราจารย์ครับลัฟฟี่ประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้”


ประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้?


จะบอกว่าเขาผูกพันกับไอ้ปลาจระเข้กัดเจ็บตัวนี้เรอะ อย่าพูดให้ขำน่า เขารักใครหรืออะไรไม่เป็นด้วยซ้ำ ดวงตาลึกตวัดมองทอมโดยที่เขาไม่รู้ตัว


“ก็จริงของเธอ ริดเดิ้ล” อาจารย์ใหญ่พยักหน้า


“ผมคิดว่าเราต้องการคนทำความสะอาดโรงเลี้ยงนกฮูกตลอดปีการศึกษาครับ” ทอมยกยิ้ม มีคำสั่งประธานหน้าโง่บ้านกริฟฟินดอร์ที่สั่งให้เขากับพรีเฟ็คทั้งหมดของสลิธีรินไปขัดกรงขี้นก 


หึ ได้คนมาทำแทนแล้ว


“โรงเลี้ยงนกฮูกเรามีคนรับไปทำความสะอาดแล้วนี่ เห็นจะเป็นคุณฟลินท์” อืม แล้วไอ้เวรนั่นก็มาใช้เขาต่อนี่ไง “ให้คุณพรินซ์ติดตามเธอแล้วกันทอม”


“หา?/ครับ?” อาร์มันโดมองไอลีนลอดแว่นตาเหมือนจะสื่อว่าคนมีชนักติดหลังไม่มีสิทธิโต้แย้ง


“ตอนเธอไปทำงานหรือตอนตรวจตราโรงเรียนช่วยสอดส่องจนกว่าจะจบปีการศึกษา ลงโทษแบบนี้เป็นไง?”


นอนดึกตื่นเช้าคงเป็นบทลงโทษเดียวที่อาร์มันโดคิดได้ในตอนนี้


“...”


“ไปได้แล้ว เริ่มลงโทษตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” ไอลีนเดินตามทอมออกมางง ๆ แกว่งเท้าหาเสี้ยนชิ้นเท่าบ้านชัด ๆ แผ่นหลังทอมในชุดนักเรียนดูเคร่งขรึมกว่าปกติหลายเท่า


แต่แบบนี้ไอลีนก็จะจับตาดูทอมได้ง่ายขึ้นไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ส่วนอีกฝ่ายก็จะขยับตัวยากขึ้น อย่างเช่น ภารกิจต่อไปของทอม เปิดห้องแห่งความลับปล่อยบาซิลิกส์ออกมาจัดการลูกมักเกิ้ลที่เขาเกลียดนักหนา


ไอลีนจะทุ่มสุดตัวขัดขวางจอมมาร ยังไงก็ได้ขอแค่ไม่กลายเป็นศพแรกแทนเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญเป็นพอ!


ตุบ..


ทอมที่จู่ ๆ ก็หยุดเดินหันกลับมามองเธอด้วยแววตาดุดันกว่าปกติหลายเท่า มือที่ซีดยกขึ้นจับจมูกที่ชนแผ่นหลังเขาอย่างจังไม่กล้าแม้แต่จะเปิดปากร้องว่าเจ็บ 


แต่แหม ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะโวลดี้ 


คิดว่าเป็นจอมมารแล้วจะทำหน้าน่ากลัวแค่ไหนก็ได้เรอะ!


“พรุ่งนี้ตีห้า รู้จักเลขห้าใช่ไหมยัยโง่”


“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น!” เธอถลึงตามองเขา ต้นประโยคน้ำเสียงขุ่นมัวแต่พอทอมจ้องเขม่งกลับมาปลายเสียงก็ค่อย ๆ แผ่วลง “..นะคะ”


“ก็เธอมันโง่จริง ๆ” ทอมมองเด็กตรงหน้าอย่างดูแคลน ไม่รู้ดิพพิตลงโทษเด็กนี้หรือลงโทษเขาที่ไม่ดูแลไอ้ปลาเวรนั่นให้ดีกันแน่ 


“ประสาท..” เสียงเล็กพึมพำ 


“ว่าไงนะ?” 


“ฉะ.. ฉันบอกว่าปราสาทนี้สวยจริง ๆ เลยนะคะคุณริดเดิ้ล ฮ้ะๆๆๆ” รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนไอลีนหนาว ๆ ร้อน ๆ ไอลีนหัวเราะแห้งจนปากที่แห้งไม่แพ้กันแตกเลือดออกซิบ ๆ แล้วรีบจ้ำหนีไป


ไม่ได้กลัวนะ แต่ฝากไว้ก่อนเถอะ!!!




tbc.


สักวันตาพี่ต้องมาอยู่ในกำมือน้องอะบอกเลย

1คอมเม้นต์ = 1กำลังใจค่า

เพื่อเช็คฟีดแบค

กฏของไรท์ในทุกตอนคือ 

20 เม้น = ตอนต่อไปค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 272 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #139 I'am ?? (@puo55) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:27
    เอ็นดูเลยค่ะ 5555555
    #139
    0
  2. #135 ColumnPink (@Poppylovenoknok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 21:30
    เพิ่งเจอเรื่องนี้อ่าาา สนุกกกก อ่านเพลินสุด ภาษาก็ดี แถมมุขก็โครตจี้ 55555
    #135
    0
  3. #120 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 22:31
    ฉากปลาลัฟฟี่คือนั่งหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังอ่ะ
    #120
    0
  4. #14 samyangirl (@samyangirl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 21:27
    งุ้ย น่ารักกกกก
    #14
    0
  5. #8 mbae (@mbae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 01:37
    ภาษาอ่านเพลินมากเลยค่ะตัวเอง นี่ก็ดึกแล้วแต่ว่าเราหยุดอ่านไม่ได้ เดี๋ยวพี่ทอมรอก่อนนะ เดี๋ยวน้องจะไม่แห้งแล้วล่ะในอนาคต น้องต้องเฉ้งวับนะคะ5555555555
    #8
    1
  6. #7 SarangHAE yo (@zeze1997) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 17:34
    โถ~~~ สงสารปลา
    #7
    0
  7. #5 Pleng48 (@Pleng48) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 14:07

    ชอบชอบ
    #5
    0
  8. #4 UKIUKUKUKUE (@UKIUKUKUKUE) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 06:53
    ติดตามมมมมม
    #4
    0