ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 87 : ต้นที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม







ต้นที่ 21




“...พ่อเต่าน้อย  ...พ่อเต่าน้อย 
โอยย!! ....นี่พ่อเต่าน้อยยย!! 
จะนั่งจ้องมือถือหาเลขเหรอไงย่ะ ฟังฉันอยู่รึเปล่า!!


เสียงเรียกพร้อมแรกสะกิดจากเพื่อนร่างแมนใจสาว
ทำเอาเจ้าของฉายาที่กำลังเหม่อถึงกับสะดุ้งรีบเงยหน้าขึ้นมองคนในกลุ่ม
ซึ่งทุกคนก็ต่างส่งสายตาแสดงความสงสัยตอบกลับมา
จนคนถูกจ้องต้องตั้งสติเอ่ยคำแก้ตัวตะกุกตะกัก


ทะ...โทษที เมื่อกี๊ว่าไงนะ


ก็รายงานที่จะพรีเซนต์วันมะรืนอ่ะ
จะให้พ่อเต่าน้อยพูดส่วนที่เหลือจากไอ้เกมส์
แล้วเดี๋ยวเค้าจะพูดสรุปจบตอนท้ายให้เองโอเคมั้ย


อ้อ...โอเค


คนฟังพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจในคำอธิบาย
หากแต่ยังไม่ทันที่ใครจะเริ่มคุยเรื่องถัดไป
ไอ้คนที่ทำเหมือนจะรู้เรื่องเมื่อกี๊ดันส่งเสียงถามซ้ำ


เออ....ละ...แล้วส่วนที่เหลือของไอ้เกมส์มันคืออะไรอ่ะ



...สายตาอีกห้าคู่จ้องตรงมายังปลายฟ้าเป็นรอบที่สอง


ทว่าคราวนี้กลับตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายจากบอลล่า



เฮ้ออออ!! นี่ถ้าพ่อเต่าน้อยไม่ใช่ผู้ชาย
ฉันจะนึกว่าเธอเครียดที่เมนส์ไม่มาแล้วท้อง
ถึงได้นั่งใจลอยจ้องโทรศัพท์เหมือนคนกล้า ๆ กลัว ๆ 
ลังเลจะบอกแฟนตัวเองให้รู้อย่างงั้นแหละ


โห...เจ๊ช่างเปรียบเทียบไปได้


แต่ถึงพฤติกรรมไม่ใช่ก็นับว่าใกล้เคียง
เพราะตอนนี้เขากำลังนั่งในโรงอาหารกับกลุ่มเด็กเภสัชเพื่อประชุมแบ่งงานกันอยู่
แค่ตัวเองดันสติกระเจิงแทบไม่ได้ฟังเนื้อหาจากกองชีทด้วยซ้ำ
เพราะใจมันดันจดจ่อไปให้ความสำคัญกับตัวเลขสิบหลักที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์
ซึ่งต่อท้ายชื่อของใครคนหนึ่ง...


...คนที่ทำให้เขาลังเลว่าควรจะโทรหาดีมั้ย



ผ่านมาสองวันแล้ว นับตั้งแต่ที่เขานัดเลี้ยงบัดดี้
และเป็นการนัดเลี้ยงที่จบลงด้วยทำให้บัดดี้ตัวเองโกรธซะอย่างนั้น


...ก็รู้อยู่หรอกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดที่ชักช้า
สมควรจะรีบขอโทษแล้วพูดคุยแก้ความเข้าใจเสียใหม่
เบอร์โทรคมก็มีแล้ว แค่กดโทรไปอธิบายซะให้เรียบร้อย
แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่กล้าที่จะทำ
เพราะในใจมันดันเกิดคำถามว่า...



...ถ้าโทรไปแล้วเขาจะเริ่มต้นคุยยังไงดี



เอ้า...นี่มันเรื่องซีเรียสนะครับ ทำเป็นเล่นไป... 
เรื่องพวกนี้มันต้องคิดให้รอบคอบ
ขืนอยู่ ๆ จะให้เขาบอกไปโต้ง ๆ ว่า... 


ขอโทษนะ เราไม่ได้รำคาญคมเลย คมจะยุ่งกับเราก็ได้


...มันจะไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอ
พูดแบบนี้เหมือนเป็นคนโรคจิตมากกว่า
ยิ่งฟังยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันเข้าไปใหญ่
แถมประโยคมันดูสั้นพิลึกเกินไป


หรือจะให้เปลี่ยนเป็นอธิบายยาว ๆ ไปเลยว่า...


เราไม่ชอบให้คมช่วย เรากลัวคมจะเดือดร้อน
แต่ถ้าคมเต็มใจช่วย เราก็ไม่ว่าอะไรหรอก
แต่จริง ๆ แล้วเราก็ไม่อยากจะไปรบกวนคม
ดังนั้นเราว่าคมอย่าช่วยเราเลยดีกว่า



...เฮ้ยย!!  ไม่ได้ ไม่ได้! 
ถ้าพูดแบบไปนี้พาลจะทำให้โกรธนักกว่าเดิมแน่
ถึงใจความสำคัญจะอยู่ตรงที่ว่าเขาเกรงใจคม
แต่ให้บอกตรงดิ่งเป็นขวานผ่าซาก มันก็ฟังตัดรอนน้ำใจเกินไป
จากเคลียร์กันจะกลายเป็นชวนให้ทะเลาะกันเปล่า ๆ 


ถ้างั้นลองเปลี่ยนไปพูดชมแทนล่ะ? ทำนองว่า...


คือ...เราไม่ได้ไม่ชอบคมนะ ที่คมมาช่วยเรา เราก็รู้สึกดีใจ
เราไม่ได้รำคาญคมเลย คมอย่าไปจากเราได้มั้ย



...บ้า!!!!!
ตกลงจะขอโทษหรือจะสารภาพรัก
ใครที่ไหนมันจะกล้าพูด ทำตัวเป็นนางเอกซีรีย์เกาหลีไปได้
อย่าลืมสิว่าเขาเป็นผู้ชายแล้วคมมันก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน
จะให้เขาพูดประโยคเลี่ยน ๆ ออกไปได้ยังไง


...โอยยย!! ไอ้นั้นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ดี 

เขาเลยได้แต่ปล่อยให้มันคาราคาซังอยู่จนถึงวันนี้ไงเล่า!!



ปลายฟ้านึกปวดหัวกับนิสัยช่างเลือกสุดชักช้าของตัวเอง
เมื่อวานนั่งคิดนอนคิดทั้งวันก็ยังไม่เห็นได้คำตอบ
แถมพอเห็นต้นสะเดาตรงระเบียงทีไร
ก็พาลนึกวนเวียนไปถึงหน้าคนคนนั้นทุกที
จนเขาแทบไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำอย่างอื่น
มิหนำซ้ำมันยังตามมาหลอกหลอนกระทั่งเวลาไปเรียน
รวมถึงตอนนี้ที่เขากำลังนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนประชุมเคร่งเครียด
แต่ตัวเองดันใจลอยสติหลุดจนคนอื่นชักจะสงสัยในพฤติกรรมเหม่อผิดปกติ
กระทั่งบอลล่าต้องเริ่มเปิดประเด็นถามด้วยความเป็นห่วง


นี่พ่อเต่าน้อยมีอะไรก็เล่าให้ฟังได้นะ


ปะ..เปล่า ไม่มีอะไร


เขาพูดปฏิเสธหากแต่ยังโดนสายตาจ้องจิกตอบกลับมาเหมือนไม่อยากเชื่อ


เหรอ ไม่ใช่ว่าไปทะเลาะกับใครมานะ
เมื่อวันเสาร์ตอนอยู่กับคมยังเห็นดี ๆ อยู่เลย
เอ๊ะ! หรือว่าไปทะเลาะกับคมมาใช่รึเปล่าเนี่ย


คำคาดเดาถูกเผงราวกับตาเห็นแทบทำเอาคนฟังแทบหน้าทิ่ม

โห...อะไรจะแม่นขนาดนั้นครับเจ๊
ไปเชิญเทพธิดาพยากรณ์มาสิงร่างกันตอนไหน
แต่ถึงอย่างนั้นคนคิดปิดบังก็ยังคงพยายามบอกปัดเสียงหลง


เฮ้ยย!! เปล๊า ไม่ได้ทะเลาะ เออ..ก็แค่...แค่...


ประโยคเริ่มอึกอักเพราะหัวสมองกลับตื้อ
คิดหาข้อแก้ตัวไม่ออกขึ้นมาดื้อ ๆ จนบอลล่าเริ่มถามคาดคั้น


แค่อะไร


เออ...คะ...แค่...เรา...
...เราแค่อยากกินหมูปิ้ง เดี๋ยวไปซื้อก่อนนะ



...ไม่ไหวแล้วครับ ตอนนี้เลี่ยงได้ก็เลี่ยง บอกอะไรส่ง ๆ ไปก่อน


โห...ก็ใครมันจะไปกล้าพูดต่อหน้าคนทั้งกลุ่ม
พวกมันเล่นจ้องเขาเหมือนตำรวจเค้นคอนักโทษอย่างนั้น
สู้ให้เขาหายไปที่อื่นสักพักเดี๋ยวพวกมันก็คงลืมไปเอง


แต่ดูเหมือนคนถามจะไม่ยอมปล่อย
เพราะทันทีที่เขาลุกจากโต๊ะบอลล่ากลับร้องตามลุกขึ้นมาทันทีราวกับรู้ทัน


อุ๊ย! ไม่ต้องหนีเลย พ่อเต่าน้อย
ฉันไปด้วย บังเอิญอยากกินเหมือนกัน


ทั้ง ๆ ที่ปกติถ้าเต่าอย่างปลายฟ้าจะไปซื้ออะไรมักจะไม่มีใครอยากตามมาแท้ ๆ
เนื่องจากเจ้าตัวขึ้นชื่อลื่อชาเรื่องความช้าเหนือกว่าชาวบ้าน
ทว่าคราวนี้ทั้งกลุ่มคงอยากจะรู้จริง ๆ ถึงได้ส่งบอลล่ามาตามประกบชนิดไม่กลัวเสียเวลา
แม้ร้านขายหมูปิ้งคนจะเยอะต้องต่อคิวรอแค่ไหน
บอลล่าก็ยังตามมาร้องสั่งหมูปิ้งสิบไม้ข้าง ๆ ก่อนจะเริ่มต้นลากเข้าสู่ประเด็นสำคัญอีกรอบ


ตกลงมันเรื่องอะไร” 


...ท้ายที่สุดก็เลี่ยงไม่ได้อยู่ดี
ปลายฟ้าจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง
โดยเฉพาะประเด็นที่โยงไปสู่สาเหตุของการทะเลาะ
จนทำให้เขากังวลไม่กล้าโทรไปเคลียร์กับคมตลอดทั้งวัน


...และแน่นอนว่าพอฟังจบ
เสียงหวีดร้องของบอลล่าก็ดังตามขึ้นมาทันที
พร้อมคอมเมนต์ประหนึ่งตัวเองสวมวิญญาณให้คำปรึกษาเป็นพี่อ้อยพี่ฉอด



ต๊ายยย!!!  โถ่ๆๆ  พ่อเต่าน้อยของฉัน 
เห็นมั้ยมันผิดจากที่ฉันพูดเมื่อไรล่ะ
บอกแล้วไงว่าขืนชักช้าอย่างนี้เกิดไปรักไปชอบใครขึ้นมาไม่ทันกินเข้าพอดี


...เออ...เขาจำได้ลาง ๆ นะว่าเจ๊พูด แต่ไม่ได้บอกเขาทำนองนี้นี่หว่า
แล้วที่สำคัญคือไอ้การที่เขาจะไปรักไปชอบใครมันเกี่ยวอะไรตรงไหนวะ
ทำไมต้องเอามาโยงถึงเรื่องที่เขาทะเลาะกับคมด้วย


คนปรึกษากลายเป็นฝ่ายงงเกาหัวแกรก อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ


ถ้าเราไปชอบใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยอ่ะ


อูยยย...ก็ไปเดทกันตอนเช้า เสร็จแล้วก็มางอนกันตอนเย็น
เหมือนคู่รักเด๊ะ ๆ แบบนี้จะไม่ให้เกี่ยวได้ยังไง


คำอธิบายที่มาพร้อมแววตาล้อเลียน
ทำเอาปลายฟ้าหน้าร้อนวูบต้องรีบร้องแก้ตัวพัลวัน


เฮ้ยยย!! มะ...ไม่ได้ไปเดทก็บอกว่าแค่ไปเลี้ยงบัดดี้
เราทะเลาะกับคมเหมือนเพื่อนทะเลาะกันเฉย ๆ 
ละ...แล้วเราแค่อยากขอโทษที่พูดไม่ดีกับเขาแค่เนี่ยเอ๊งง


หรอออ....เพื่อนกันคิดมากขนาดนี้เชี่ยะ...


คำล้อยังตามมาอีกหนึ่งกระบวนจนดวงตากลมต้องก้มหลบ
ไอ้อาการเดิม ๆ ชักจะกลับมาอีกรอบ
พอโดนทักมาก ๆ ก็แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน
ปกติถ้าไปทะเลาะกับใคร เขาก็ไม่ได้เป็นถึงขนาดนี้
โดยเฉพาะไอ้อาการหน้าร้อนแปลก ๆ 
ทั้ง ๆ ที่รู้ชัดอยู่แล้วว่าเขากับคมเป็นแค่ เพื่อนกันแท้ ๆ
ถึงเมื่อวันเสาร์จะไปกินข้าว ดูหนัง เหมือนคนไปเดท

...แต่เขาสองคนไม่ได้เป็น คู่รักอะไรอย่างที่บอลล่าบอกเลยสักนิดจริง ๆ นะเว้ย!!




“...อ่ะ ก็ได้ ๆ ไม่แซว ๆ ล่ะ
งั้นเอาเป็นว่าตามที่ฉันคิดนะ....
ถ้าพ่อเต่าน้อยอยากจะปรับความเข้าใจกับคม 
มันก็ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าเราไม่เข้าใจกันตรงจุดไหน
สมมตินะ....ถ้าพ่อเต่าน้อยขอโทษคมเสร็จแล้วจะทำยังไงต่อล่ะ
...จะยอมให้คมเข้ามาช่วยอีกรึเปล่า

   
ท้ายประโยคบอลล่าเปลี่ยนประเด็นมาเข้าเรื่อง
ชักสงสารเพื่อนตัวเองที่หน้าแดงแปร๊ดอาการหนัก
จนกลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกไปมากกว่านี้



คำถามซีเรียสที่ได้ยินทำให้ปลายฟ้าต้องตั้งสติหยุดทบทวน
ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธตอบด้วยประโยคเดิม ๆ เหมือนที่เคยคิดไว้


เราไม่อยากให้คมช่วย เราเกรงใจเขา


ก็คมบอกไม่ใช่เหรอว่าเขาเต็มใจ


แต่ว่าเรามะ...


จะบอกว่า ไม่ชอบอีกใช่มั้ยล่ะ?”


คนโดนดักคอถึงกับชะงัก
เมื่อคำตอบที่กำลังจะอ้าปากพูดกลับหลุดออกมาจากอีกฝ่ายแทน
แถมยังเป็นประโยคที่เขาเคยใช้บอกกับคม
จนกลายมาเป็นฉนวนต้นเหตุที่ทะเลาะกันด้วย


อ้าว...งั้นไอ้สถานการณ์แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากเดิมเลยน่ะสิ
แล้วจะไปมีประโยชน์อะไรถ้าเขาจะหาคำอธิบายไม่ได้
ขืนคุยกับคมก็เหมือนพายเรืออยู่ในอ่าง
อย่าว่าแต่เคลียร์ปรับความเข้าใจกันเลย
คงได้ทะเลาะกันหนักมากกว่าเก่าแน่ ๆ 


และดูเหมือนบอลล่าจะคิดไม่ต่างกัน
หนุ่มหน้าสวยจึงได้แต่มองคนที่เพิ่งรู้สึกตัว
พลางถอนหายใจออกมาเสียงดัง

 
เฮ้อออ...แล้วแบบนี้คมจะไปรู้เรื่องได้ยังไงล่ะ
...นี่จะบอกอะไรให้นะ ก่อนจะไปเคลียร์ความเข้าใจกับคนอื่น
พ่อเต่าน้อยต้องทำความเข้าใจกับเองก่อนมั้ย
ไปลองคิดให้ดีนะว่าทำไมเราถึงไม่อยากให้เขาช่วย
...แล้วที่เราบอกไม่ชอบน่ะ...มันไม่ชอบเพราะอะไร...



ปลายฟ้านิ่งฟังประโยคแนะแนวทางจากบอลล่าเงียบ ๆ 
ค่อย ๆ ซึมซับทุกคำพูดให้ลงลึกในความทรงจำ



จริงด้วย...เขาจะไปเคลียร์กับคมรู้เรื่องได้ยังไง
ในเมื่อเขาไม่เคยเข้าใจตัวเองเลย
และไม่แน่ว่าจริง ๆ แล้ว

...นี่อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาไม่กล้าโทรไปหาคมก็ได้



เพราะเขายังไม่รู้....



...ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่ชอบให้คมมาช่วย


คำว่า ไม่ชอบสำหรับเขามันดูคลุมเครือ
ทั้ง ๆ ที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองไม่ชอบตรงไหน
เขายอมรับว่าคมเป็นคนดีมีน้ำใจ
พออยู่ใกล้กันคมก็มักมาคอยห่วงใยเอาใจใส่
จนเขาเผลอพึ่งพาคมอยู่เรื่อย 


...ก็นี่ไง...


...อาจเป็นเพราะการที่เขาเอาแต่คอยให้คมช่วย
มันคล้ายกับเขาอ่อนแอจนทำอะไรเองไม่เป็น...



แต่ถึงอย่างนั้น...พอมาคิด ๆ ดูดี ๆ ...
คมกลับไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาอย่างดูถูกเลยสักนิด
คมแค่มองอยู่ห่าง ๆ พอเจอปัญหาจริง ๆ ถึงค่อยเข้ามาช่วย
เหมือนอย่างเมื่อวันเสาร์ที่คมไปช่วยน้องผู้หญิงที่ยางรถรั่วคนนั้น


...คมเป็นคนนิสัยแบบนี้ เป็นคนจิตอาสา มีน้ำใจกับคนอื่นเสมอ



...แล้วกับเขาเองก็ไม่ต่างกัน 



คมก็คงแค่มีน้ำใจถึงได้เข้ามาช่วยเหลือเขาเหมือน ๆ กันกับคนอื่น
มาทำดีให้เหมือนใครหลายต่อหลายคนที่อยู่รอบตัวคม



เพราะแบบนี้ไง...



...เขาเลยไม่ชอบ




เอ๊ะ?...


มะ...เมื่อกี๊เขาพูด ไม่ชอบเหรอ?


อะ...อ้าว...แล้วทำไมถึงไม่ชอบล่ะ



มันเป็นคนดีมีน้ำใจก็สมควรแล้ว มีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่ชอบขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ยังนึกชมมันอยู่เลย แต่พอบอลล่าถามอะไรแปลก ๆ 
เขาเลยดันคิดมากออกมาเป็นอะไรก็ไม่รู้
แถมยังไม่เห็นจะเข้าใจอะไรเพิ่มขึ้นเลยสักอย่าง


...โธ่เว้ย!!...จะชอบไม่ชอบอะไรก็ไม่รู้

โอยยย!! ทำไมมันถึงยุ่งยากอย่างนี้วะ!!!

...ปวดหัวโว้ยยย!!




ปลายฟ้าพยายามใคร่ครวญความคิดของตัวเอง
แต่สิ่งที่ได้รับกลับยิ่งเพิ่มความสับสนมากขึ้น
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติเรียบเรียงลำดับใหม่
กลับมีเสียงจากด้านหลังดังทักขัดจังหวะ



หมูปิ้งยี่สิบไม้ที่สั่งได้รึยังครับ
...อ้าว...บอลล่ากับปลายมาซื้อหมูปิ้งเหมือนกันเหรอครับ


เจ้าของชื่อหันกลับไปหาคนพูด
ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหนุ่มหล่อประจำวิศวะเจ้าเก่า
ที่ยืนยิ้มโปรยเสน่ห์มาให้ด้วยความเป็นมิตร
จนบอลล่าต้องร้องลั่นทักทายกลับอย่างดีใจ


ว๊ายยย!! นึกว่าใคร ดิวนี่เอง
แหม..มาสั่งหมูปิ้งตั้งเยอะแยะหิวเหรอคะ
แล้วนี่มีที่นั่งรึยัง? มานั่งกับพวกเรามั้ย


อ้อ...ผมทานเรียบร้อยแล้วครับ แต่นี่ซื้อไปฝากไอ้คมมัน


คนถูกถามชูข้าวเหนียวหมูปิ้งพร้อมห่อข้าวเหนียว
ที่เพิ่งรับมาไว้ในมือสด ๆ ร้อน ๆ ประกอบคำพูด
ทว่าชื่อในท้ายประโยคที่ห้อยมากลับดึงความสนใจจากคนฟัง
ซึ่งเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าวันนี้หนุ่มหล่อฉายเดี่ยว
ไม่มีเพื่อนตาคมแถมมาด้วยเหมือนอย่างเคย


อ้าว...แล้วทำไมคมไม่มาด้วยล่ะ


มันช่วยงานอาจารย์อยู่ที่ภาคน่ะครับ
จริง ๆ มันไม่สบายอยู่แท้ ๆ แต่ก็ยังฝืน 
ผมเลยต้องมาซื้ออะไรที่กินง่าย ๆ ไปให้


ปลายฟ้ารีบเงยหน้าขึ้นมองทันทีหลังฟังคำอธิบายที่ไม่คาดคิด
เช่นเดียวกับบอลล่าที่ทำตาโตร้องถามอย่างเป็นห่วง


เอ๋!! คมไม่สบายแล้วเป็นอะไรมากมั้ย


เห็นว่าไปตากฝนมาน่ะครับ 
เมื่อวานมีไข้นิดหน่อยแต่วันนี้ไข้ลงแล้ว 
ผมบอกให้พักแต่มันก็ยังฝืนมาเรียน 
อ้างว่าต้องมาช่วยอาจารย์ทำงาน...คือ...
อาทิตย์หน้าที่คณะผมจะจัดงานโอเพ่นเฮ้าท์น่ะครับช่วงนี้เลยค่อนข้างยุ่ง


อุ๊ย! อย่างนี้ก็เหนื่อยแย่เลยสิ ฝากบอกคมด้วยนะว่าให้หายเร็ว ๆ
แต่ทำงานหนักขนาดนี้ชักอยากเห็นแล้ว
ถ้าเปิดงานเมื่อไร บอลล่าจะขอพาเพื่อนมาเที่ยวบ้างได้มั้ยเอย


หนุ่มหน้าสวยไม่ลืมแถมท้ายที่จะหยอดเล็ก ๆ 
พร้อมส่งสายตาวิบวับอย่างมีเล่ห์นัย
ซึ่งดิวก็ยิ้มรับซ้ำยังเอ่ยชวนออกลายคาสโน่ว่าไม่แพ้กัน


ได้สิครับ พาเพื่อน ๆ มาเยอะ ๆ เลยเดี๋ยวผมพาทัวร์เอง
เออ...ถ้ายังไงตอนนี้ผมต้องขอตัวก่อน 
แล้วว่าง ๆ ผมจะขอมานั่งกินข้าวด้วยกันนะครับ


ดิวโบกมือลา ก่อนเดินกลับไปยังทิศทางตรงข้าม
ทิ้งให้สองหนุ่มเภสัชยืนรอหมูปิ้งอยู่ที่เดิม
หากแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือความคิดของปลายฟ้า
ซึ่งยังคงวนเวียนอยู่กับข่าวล่าสุดที่เพิ่งได้ยินซ้ำ ๆ



..คมไม่สบายมีไข้นิดหน่อยเห็นว่าไปตากฝนมา



...ตากฝนเหรอ?


เขาจำได้ว่าฝนมันตกครั้งสุดท้ายเมื่อเย็นวันเสาร์นี่นา
...ใช่ ๆ เขายังห่วงต้นสะเดาอยู่เลย
ดีที่ว่าคมขี่มอเตอร์ไซต์เร็วเลยกลับมาถึงห้องทัน


...เฮ้ยย!! หรือว่าหลังจากคมส่งเขาแล้ว
มันดันขี่ตากฝนกลับหอเลยทำให้ไม่สบาย
แบบนี้เขายิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่น่ะสิ
แล้วแทนที่จะนอนพักมันดันมีน้ำใจไปช่วยงานอาจารย์อีก


...โธ่เว้ย!! 

ทำไมถึงไม่ยอมช่วยดูแลตัวเองบ้างมัวแต่ไปช่วยคนอื่นทุกที



...คนอื่นอีกแล้ว



น่าแปลก...ที่ไม่รู้ทำไมพอคิดถึงตรงนี้
อยู่ ๆ เขาก็ดันรู้สึกอึดอัดใจแปลก ๆ  
คำว่า ไม่ชอบผุดขึ้นมาซ้ำ ๆ ในสมอง
เหมือนจะตอกย้ำว่าเหตุผลที่เขาตามหามันคืออะไร



...หรือจริง ๆ แล้วที่เขาไม่ชอบให้คมคอยช่วยเขา



มันจะเป็นเพราะว่า...




“...พ่อเต่าน้อย ...พ่อเต่าน้อย
โอยย!! ใจลอยอีกแล้วนะจะเอามั้ยหมูปิ้งเนี่ย


เสียงเรียกชื่อทำให้คนจมอยู่กับความคิดหลุดออกจากภวังค์
เขารีบหันไปหาบอลล่าซึ่งพยักเพยิดไปยังคุณป้าที่ยืนถุงหมูปิ้งมาให้


ขะ...ขอโทษครับ เท่าไรนะครับ


ปลายฟ้าถามย้ำฟังป้าคนขายบอกราคาก่อนยื่นแบงค์ส่งไปให้
ท่ามกลางสายตาคนข้างตัวซึ่งส่ายศีรษะอย่างระอากับพฤติกรรมผิดปกติของเพื่อน
อดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำพูดแซวขึ้นมาอีกรอบ
หากแต่เป็นถ้อยคำที่ทำให้คนฟังถึงกับสะดุ้ง


ห่วงคมเขาเหรอไง


คนถูกถามจี้ใจแทบทำเงินทอนหลุดจากมือ
รีบหันไปปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก


เฮ้ยย!! ....มะ..ไม่ใช่... 
คะ...คือว่า...เราแค่กำลังคิดว่าจะเลือกอะไรนิดหน่อย


...ก็มันจริงนี่ครับ
เขากำลังเลือกเหตุผลมาตอบตัวเองให้ได้อยู่
เพราะบอลล่าดันมาถามอะไรแปลก ๆ ขึ้นมานั้นแหละ
เขาเลยต้องมานั่งปวดหัวสับสนอยู่นี่ไงเล่า!


คู่สนทนาส่งสายตากลับมามองอย่างไม่เชื่อ
นึกอยากจะอ้าปากแซวแต่กลัวจะเห็นคนหน้าแดงอีกรอบ
จึงเปลี่ยนมาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลง ๆ 
ก่อนจะตัดสินใจฝากคำแนะนำไว้เป็นครั้งสุดท้ายให้กับคนช่างเลือก



เฮ้อออ...!! เอาเถอะ...จะทำอะไรก็ทำ... 
พ่อเต่าน้อยอยากจะค่อย ๆ ละเลียดใช้เวลาพิจารณาเลือกให้ดีที่สุดก็ตามใจ
แต่ถ้าขืนชักช้ามาก ๆ ระวังเถอะจะไม่มีโอกาสอีกเป็นครั้งที่สอง
แล้วที่สำคัญพ่อเต่าน้อยอย่าลืมนะว่า... 


เราน่ะเลือกได้... 


...แต่เขาล่ะจะอยู่ รอให้เราเลือกด้วยรึเปล่า
  



จบคำ บอลล่าจึงเดินหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะของกลุ่มซึ่งเริ่มประชุมงานต่อ
โดยมีปลายฟ้าก้าวตามไปนั่งข้าง ๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไร
เพราะในสมอง...ยังคงทบทวนข้อความที่กระทบลงตรงกลางใจ...



...รอ



นั้นสิ...เขาลืมไปได้ยังไงว่า
ไม่ใช่มีแค่เขาคนเดียวที่ใช้เวลาเลือก
อีกคนหนึ่งก็ต้องเลือกเหมือนกัน
แล้วจะมีใครที่ไหนใจเย็นอดทนรอคนช้าเป็นเต่าอย่างเขาได้นานพอบ้าง


...และถ้าเกิดเขาเลือกแล้วมันสายเกินไป 


...เขาจะทำยังไง



เดี๋ยวเราไปซื้อน้ำแป๊บหนึ่งนะ


ปลายฟ้าลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้งทั้ง ๆ ที่เพิ่งนั่งลงยังไม่ถึงนาที
จนไอ้เกมส์ที่รอประชุมเคลียร์งานอยู่นานแล้วถึงกับต้องร้องโวยวายดังลั่น


อะไรวะไอ้ปลาย!! จะหิวอะไรหนักหนา 
แล้วเมื่อไรงานจะเสร็จวะเนี่ยห่ะ!!


เออ..ปล่อยพ่อเต่าน้อยไปเถอะ เดี๋ยวฉันแบ่งงานให้เอง


บอลล่ารีบพูดห้ามทัพแอบขยิบตากับคนลุกขึ้นยืนเหมือนให้กำลังใจ
แล้วจึงหันไปจัดการคุยเรื่องงานกับไอ้เกมส์แทน


ปล่อยให้ปลายฟ้าเดินออกห่างมาจากโต๊ะ
แต่เขาไม่ได้ตรงไปซื้อน้ำอย่างที่บอก
แค่เลี่ยงออกมาให้ห่างจากกลุ่มเพราะอยากจะตั้งสมาธิ
ล้วงซัมซุงกาแล็กซีขึ้นมาจากกระเป๋า
กดไล่มองดูชื่อที่จ้องมันมาตลอดสองวัน
สูดลมหายใจลึกก่อนลงมือทำสิ่งที่สมควรทำ
หลังจากที่เสียเวลาเลือกมานานเกินพอ


...ใช่


....ตอนนี้เขาควรจะตัดสินใจเลือกได้สักที



...

..

.

 ..

.


ภาควิชาปิโตรเคมีเป็นหนึ่งในภาควิชาขนาดใหญ่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์
แต่บัดนี้สภาพหน้าห้องภาควิชาที่แสนภูมิใจไม่ต่างอะไรไปจากสนามรบ
เพราะล้อมรอบไปด้วยข้าวของระเกะระกะทั้งกระดานแผ่นไม้อัด กระป๋องสี อุปกรณ์ช่าง
และเครื่องมือต่าง ๆ สารพัดที่ขนเอามาเพื่อเตรียมจัดงานโอเพ้นเฮาท์ 
โดยมีหัวเรี่ยวหัวแรงคือหนุ่มตาคม หน้าโหด คนจิตอาสา
ซึ่งกำลังลุยงานระบายสีน้ำมันลงบนแผ่นไม้ป้ายโฆษณาประชาสัมพันธ์อย่างทุ่มเท
ชนิดไม่สนใจจะพักทั้ง ๆ ที่ตัวเองเพิ่งฟื้นไข้
จนคนที่เห็นต้องเดินเข้ามาเป็นฝ่ายเรียกเสียแทน


อ่ะ ข้าวเที่ยง


คำพูดสั้น ๆ มาพร้อมกับถุงหมูปิ้งของเพื่อนที่ฝากซื้อ
ส่งผลให้ดวงตาคมเงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่ง
ก่อนพูดพลางพยักหน้าไปทางโต๊ะใกล้ ๆ


ขอบใจ วางไว้ตรงนั้นแหละ


หนุ่มหล่อถอนหายใจทำตามคำสั่ง
เดินเอาของไปวางแล้วนั่งลงมองคนที่ยังจดจ่ออยู่กับการระบายสี
ไม่ยอมลุกขึ้นมากินข้าวกินปลาให้สมกับเป็นคนป่วย
...เห็นลูกบ้าของเพื่อนแบบนี้ 
เลยอดไม่ได้ที่จะแกล้งพูดแหย่ตามประสาคนเจ้าเล่ห์


เออ..จริงสิ...เมื่อกี๊กูไปเจอบอลล่ากับปลายมา


ดิวสังเกตเห็นมือที่จับแปรงชะงักไปเล็กน้อย
แต่คนตัวโตก็ยังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง
พูดตอบสั้น ๆ เหมือนไม่สนใจ


แล้วไง


เปล๊า ก็เผื่ออยากรู้ เขาฝากบอกมาว่าให้มึงหายป่วยเร็ว ๆ


ระเบิดลูกที่สองถูกวางลงไปอีกครั้ง
แล้วก็ทันได้เห็นว่าคราวนี้มือที่จับแปรงไม่ใช่แค่สะดุด
แต่นิ่งสนิทเหมือนคนฟังกำลังอึ้ง


ดิวอมยิ้มขำอยู่ในใจ
ไม่ได้บอกคมมันหรอกว่าเขาน่ะคือบอลล่า ไม่ใช่ปลาย
แต่แค่นี้ก็พอจะเห็นผลแล้ว 
แถมยังรู้สาเหตุที่เมื่อวานมันดูหงอย ๆ ซึม ๆ แปลก ๆ 
ตอนแรกเขานึกว่าเป็นเพราะคมไม่สบาย
พอวันนี้มันดันฮึดมาช่วยงานอาจารย์ตั้งแต่เช้าไม่ยอมหยุดเลยสงสัย

ปกติไอ้เพื่อนจิตอาสาของเขามันก็บ้าช่วยคนอื่นอยู่แล้ว 
แต่นี่มันดูบ้าผิดปกติเข้าไปใหญ่
สาเหตุหลัก ๆ น่ะไม่ต้องสืบให้ยาก

...ถ้าไม่ใช่เพราะสมองกระทบกระเทือน


...ก็คงเป็นเรื่องที่ หัวใจโดนกระทบกระเทือนเสียแทน


ไอ้คมไม่ใช่คนที่มีนิสัยช่างพูดอยู่แล้วด้วย
ต่อให้ง้างปากมันก็คงไม่ยอมบอกหรอก
แต่โชคดีที่ท่าทางมันแสดงออกง่าย
ถ้าเป็นเพื่อนที่คบกันมานานอย่างเขามองแป๊บเดียวก็รู้แล้ว
อีกอย่างเขาเองก็ไม่คิดจะเข้าไปแก้ด้วย
ปัญหาใครก็จัดการกันเอาเอง โดยเฉพาะไอ้เรื่อง ความรัก
เขาแค่ช่วยสะกิดให้รู้ตัว ส่วนจะไปเคลียร์กันยังไง

...งานนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับคนสองคนแล้วล่ะ



ดิวมองดูผลงานของตัวเองที่คล้ายแรงสะกิดจะได้ผลอยู่ไม่น้อย
เพราะตอนนี้นายคมสันก็ยังคงนั่งเหม่อ 
มือหยุดนิ่งค้างไม่ขยับทำงานเพิ่ม
สาเหตุจากสมองดันเต็มไปด้วยใบหน้าของคนคนหนึ่ง


...คนที่พยายามจะไม่เข้าไปอยากยุ่ง


....แต่ในใจกลับยังคง คิดถึง



ใครจะรู้ว่าผู้ชายจิตอาสาอย่างคมสัน
คนซึ่งคอยช่วยเหลือผู้อื่นมาตลอด
แต่พอถึงคราวปัญหาของตัวเองกลับไม่รู้ต้องช่วยแก้ยังไง
เขาเลยต้องกลบเกลื่อนแกล้งทำตัวให้ยุ่ง ๆ ไว้
เผื่อจะได้ไม่ต้องไปจำความรู้สึกบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นลึก ๆ ในใจ 
ทว่าต่อให้พยายามมากเท่าไร ความรู้สึกนั้นก็ยังคงตอกย้ำไม่เคยหาย
ซ้ำยังมีแต่จะมากขึ้น...มากขึ้น...



...ความรู้สึกที่เขาอยากจะอยู่ใกล้กับ ปลายฟ้าอีกครั้ง



...ป่านนี้ปลายจะเป็นยังไงบ้าง
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาลองคิดดูแล้ว
เขาไม่น่าพูดว่าจะไม่ยุ่งกับปลายแบบนั้นเลย
ถึงปลายจะไม่ชอบให้เขามาช่วยเพราะรำคาญ
แต่จะให้ไม่ให้เข้าไปยุ่งอีกเขาคงทำไม่ได้

เพราะพอเผลอตัวทีไร...


...เขาก็เอาแต่มองหาปลายทุกที


ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกที่มีนี้มันเรียกว่าอะไร
จะเรียกว่า รักหรือ ชอบได้มั้ย

ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็เป็นผู้ชายและปลายเองก็เป็นผู้ชาย
แต่พออยู่ใกล้แล้วเขากลับรู้สึกดี


...อยากเข้าไปช่วยดูแล

...อยากเห็นปลายยิ้ม

...อยากเป็นที่ปรึกษาให้ปลาย

...อยากอยู่เคียงข้างปลายไปเรื่อย ๆ


ที่ผ่านมาถึงจะเจอคนอื่นมากมาย
แต่เขาไม่เคยคิดกับใครแบบนี้มาก่อน



...สำหรับเขาแล้วปลายถือเป็น คนพิเศษ



น่าเสียดายที่เขาเองคงไม่ใช่คนพิเศษสำหรับปลาย
เขาไม่กล้าหวังสูงเพราะดันไปทำให้ปลายรำคาญ
แถมยังเคยโดนพูดตอกหน้าว่าเสือกมาแล้ว
จะโดนอีกครั้งก็ไม่เห็นแปลกอะไร


ปลายอาจมองว่าเขาไม่ใช่คนที่ดีที่สุดที่ปลายจะเลือกก็ได้
แล้วอย่างนี้เขาต้องทำยังไงถึงจะใกล้เคียงคนคนนั้น


ต้องทำดีสักแค่ไหน....



...ปลายถึงจะยอมเปิดใจหันมามองกัน





TRRRRRRRRRR!!!!!




เสียงโทรศัพท์จากมือถือดังขัดจังหวะความคิด
คมสันเรียกสติกลับเข้ามาอีกครั้ง
รับรู้ถึงแรงสั่นจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง
ใจอยากจะรับ แต่ตอนนี้มือกำลังเลอะสีน้ำมันไม่แห้ง
เลยปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยโทรกลับ 
ทว่าเสียงโทรศัพท์กลับยังดังแผดดังซ้ำ ๆ ไม่เลิก
จนดิวที่นั่งข้าง ๆ รำคาญต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาถามเสียเอง


กูรับให้มั้ย


คนถูกช่วยพยักหน้ายืดตัวให้เพื่อนล้วงมือถือออกมาจากระเป๋ากางเกง
ก่อนจะหันไปจัดการกับภาพบนกระดานที่ระบายสีค้างไว้
หูรอฟังเพื่อนรับสาย แต่อีกคนกลับยังคงไม่รีบกดรับสักที 
จนเขาต้องขมวดคิ้วหันไปถามด้วยความสงสัย


ใครโทรมา


ใบหน้าหล่อยิ้ม ๆ ก่อนอ่านชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสั้น ๆ 
หากแต่มีอานุภาพมากพอให้คนฟังเงยหน้าขึ้นมองทันควัน



ปลายฟ้า



จบคำ ไม่ต้องรอให้ดิวพูดอะไรเพิ่มต่อ
เพราะเจ้าของมือถือกลับดึงโทรศัพท์มาไว้เอง
ไม่สนแล้วว่าตอนนี้สีจะเลอะเทอะแค่ไหน
คมสันรีบกดรับก่อนกรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรน


ฮัลโหล


((อ่ะ...เออ...ฮัลโหล))


เขาได้ยินปลายสายตอบกลับมาแค่นั้น
แล้วก็เงียบลงไปอีกครั้งเหมือนไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
บรรยากาศนิ่งไปแปลก ๆ จนทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายถาม


มีอะไรรึเปล่า


((คะ..คือ...ยะ...เย็นนี้คมว่างมั้ย...ระ...เรามีเรื่องอยากคุยด้วย))


คำชวนตะกุกตะกักที่ฟังทำให้คมต้องเผลอขมวดคิ้วงงอย่างแปลกใจ
ทว่าลึก ๆ ก็ยังอดรู้สึกดีใจไม่ได้ที่ปลายยังอยากจะเจอหน้ากัน
เขาเหลือบมองงานที่กองระเกะระกะอยู่ตรงหน้า
ก่อนคิดคำนวณเวลาแล้วบอกไปตามจริง


เย็นนี้เราต้องช่วยงานอาจารย์คงเลิกช้าหน่อย


((มะ..ไม่เป็นไร...เรารอได้....ถะ..ถ้าเลิกแล้ว โทรหาเรานะ))


อืม


คมตอบรับสั้น ๆ ก่อนคู่สนทนาจะวางสายไป
เหลือไว้เพียงความสงสัยในใจของเขาเพียงลำพัง


...ปลายจะคุยเรื่องอะไรเขาไม่รู้


แต่ตอนนี้สิ่งที่เขารู้ คือ เขาดีใจที่ได้มีโอกาสคุยกับปลายอีกครั้ง


...และเขาจะขอใช้โอกาสนี้พยายามให้ดีที่สุด


เพื่อให้ตัวเองจะได้เป็นหนึ่งในตัวเลือกของปลาย



...แม้เพียงสักนิดก็ยังดี




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------




TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4839 lk-czsoung (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 20:47
    หลงรักคมเลยว่ะ หนูปลายรู้ใจตัวเองแล้วรึยังน่ะหือ
    #4,839
    0
  2. #4751 baekbow (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 16:32
    คมโคตรคนดีอ่ะ สุดท้ายก็โทษตัวเองที่ไปพูดแบบนั้น โถ พ่อเทพบุตร 555 โกรธนิดนึงก็ได้นะ
    #4,751
    0
  3. #4401 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 11:05
    คมใจดีกับคนอื่นไปทั่วแต่ปลายฟ้าไม่อยากให้คมใจดีกับตัวเองเพราะไม่อยากเหมือนคนอื่นไงล่ะ เข้าใจหรือยังปลายฟ้า
    #4,401
    0
  4. #4310 satree99_ (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 03:56
    หงุดหงิดปลายฟ้าจัง ชักช้าชั้นเอาพี่คมไปนะย่ะ ชิๆ เล่นตัว
    #4,310
    0
  5. #4249 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 16:38
    พี่คมคนดีมากอะTT
    #4,249
    0
  6. #4010 Yuki Kuro (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 20:58
    -////////////////////-  เฮียคม สู้ๆ 
    #4,010
    0
  7. #3659 Trin-Na-Pob (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:44
    ยอมเป็นตัวเลือก T^T ซึ้ง จากก้นบึ้งของหัวใจครับ
    #3,659
    0
  8. #3309 ICEwaTEr ' (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 18:52
    เขินค่าาาาาาาาาาาาาาาาาา ตื่นเต้นแทนปลายเลยยยย 
    #3,309
    0
  9. #3223 Redberrylips (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 04:18
    พี่คมนี่โอ้ย สุดยอดคนดี ละคือปลายฟ้าหวงใช่มั้ยล่ะ ไม่อยากให้พี่คมไปช่วยคนอื่น ใช่มะ
    #3,223
    0
  10. #3011 YoSChi (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 17:25
    พี่คม แกแสนดีว่ะ ยอมเป็นตัวเลือกด้วยหน่ะ!!
    #3,011
    0
  11. #2860 HENS Singular (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 12:12
    แอร๊ยยยยยยยยยยย รีบเปิดใจกันเร็วๆๆๆ
    คนอ่านมันค้า้งงงงงงงงงงง
    #2,860
    0
  12. #2796 rorony (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 11:32
    รอลุ้นนะคะ > <

    อ๊า เฮียคมอ่า อยากเป็นตัวเลือกของน้องปลาย TwT ปกติใครๆก็ไม่อยากเป็นตัวเลือกของคนอื่นหรอกนะ
    #2,796
    0
  13. #2294 de.fang (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 03:21
    สู้เขาลูกปลาย ><
    #2,294
    0
  14. #2154 Romeo sane ★ . (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 22:45
    เฮียคมอย่าเพิ่งซึมไป ปลายฟ้าเขามีเซอร์ไพรส์เฮียยย โฮะๆๆ
    #2,154
    0
  15. #2080 MayKamon (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 12:22
    หวังว่่ามันจะโอเคนะ สู้ๆนะปลายฟ้า^^
    #2,080
    0
  16. #1902 berry berry (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 12:27
    คุยกันให้ดีๆหล่ะ ค่อยๆคุยกันนะจ๊ะ
    #1,902
    0
  17. #1123 Plankton J (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 22:50
    คุนกันให้รู้เรื่องซะนะหลานป้าาาา
    #1,123
    0
  18. #947 +-Black_White_God_Devil+- (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 22:08
    อย่าปล่อยให้รอนานล่ะปลาย
    #947
    0
  19. #854 MonMaSand (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 12:43
    'ตัวเลือก' คำนี้สำหรับเรามันเจ็บมากนะ เป็นเพียงแค่ตัวเลือกของใครบางคนในบางเวลา
    แต่มันก็ดีอย่างนะคืออย่างน้อยเราก็ยังได้เป็นตัวเลือก
    #854
    0
  20. #702 แป๋งแป้ง (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 12:52
    ต่างคนต่างคิด อย่าซึนกันให้มากนักล่ะ 55
    #702
    0
  21. #689 kiwi_moo (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 09:59
    คมน่ารักอ้ะะ ปลายก็รีบๆเลือกซะทีนะ อยากให้สมหวังๆๆๆ ^^
    #689
    0
  22. #685 เด็มเซ่ (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 00:21
    อร๊างงงงงงงงงงงงงงงง
    โค-ตร เขินอ่าาาาาาาาาาาา


    #685
    0