ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 84 : ต้นที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 มี.ค. 56

 ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม







ต้นที่ 18




แค่แข่งเตะบอลกันเองง่าย ๆ ถือเป็นงานกระชับมิตรวิศวะ-เภสัช 


...ใครมันเป็นคนพูดประโยคนั้นวะ?


อ้อ... ไอ้บีม.. ไอ้บีมที่เคยมีเรื่องกับเขาตอนไปค่ายอาสาเป็นคนพูด
แต่เขาคงลืมไปว่าคนรับเป็นแม่งานน่ะ คือ บอลล่า
ซึ่งเจ๊มีคอนเซปต์ประจำตัวที่ท่องจำได้จนขึ้นใจ


เล็ก ๆ บอลล่าไม่ ใหญ่ ๆ บอลล่าทำ


...จากไอ้ที่ตั้งใจแค่แข่งเตะบอลง่าย ๆ 
มันเลยกลายเป็นเหมือนงานมหกรรมที่คนแห่กันมามืดฟ้ามัวดินกันไปหมด
แถมยังมีการขนกองเชียร์กันมาอีกเพียบ ชนิดที่ว่าต่างฝ่ายต่างไม่ยอมให้น้อยหน้ากัน


...เฮ้ย!! นี่ตกลงจะมาแข่งกระชับมิตรหรือแข่งศึกศักดิ์ศรีระหว่างคณะกันแน่วะเนี่ย!!


ปลายฟ้าเงยหน้ามองแสตนเชียร์ที่คลาคล่ำไปด้วยกลุ่มคนเสื้อเขียวและเสื้อแดง
...ไม่ใช่ม๊อบสีเสื้อนะครับ 
แต่เป็นเสื้อคณะเภสัชกับวิศวะที่จับจ้องพื้นที่นั่งริมสนามฟุตบอลขนาดใหญ่
ในเวลาห้าโมงเย็นที่ฟ้าเริ่มร่ม อากาศกำลังดี
เห็นจำนวนคนแล้วก็ยังนึกทึ่งในฝีมือจัดงานของเจ๊บอลล่า
ทั้ง ๆ ที่มีเวลาเตรียมการสำหรับงานแข่งแค่อาทิตย์กว่า ๆ
แต่เจ๊แกสามารถดึงคนมาให้ความสนใจได้มากขนาดนี้
...นับว่าสุดยอดจริง ๆ 


แต่พูดไปแล้ว...
ไอ้จะไม่ให้คนสนใจเลยก็คงแปลกไปหน่อย
เพราะเจ๊เล่นแปะใบปลิวประชาสัมพันธ์ไว้ทั่วตึกเภสัช
ยังไม่นับกับที่ห้องสมุด โรงอาหาร หรือแม้กระทั่งห้องน้ำก็โดนด้วย
ทุ่มประชาสัมพันธ์กันหนักขนาดนั้นยังไงก็ต้องมีเข้าตาคนที่ผ่านไปมาบ้าง

เขาเคยถามบอลล่าว่าเอางบทำใบปลิวเยอะแยะมาจากไหน
เจ๊แกยิ้มกริ่ม บอกแค่ว่าไปเลียบ ๆ เคียง ๆ กับพวกอาจารย์มา
อาจารย์เห็นเป็นโครงการดี ๆ เลยคิดจะต่อยอดให้เป็นหนึ่งในแผนงานประเมินผลของคณะ
บอลล่าเลยได้เบิกงบลับพิเศษแถมยังมีสิทธิ์จองสนามฟุตบอลได้ผ่านฉลุย

ดังนั้น จากงานแข่งเตะบอลเชื่อมความสัมพันธ์กันเองง่าย ๆ 
จึงเลยเถิดกลายมาเป็นงานใหญ่ระดับคณะด้วยประการฉะนี้


ทว่าแม้งานกระชับมิตรจะกลายมาเป็นงานช้างขนาดไหน
หน้าที่ของนายปลายฟ้ากลับยังคงเป็นเช่นเดิม...




ไอ้ปลาย!! กระติกน้ำอยู่ไหนวะ นักบอลหิวน้ำโว้ยยย!!


เกมส์ที่สวมเสื้อยืดสีเขียวมะกอก สีประจำคณะเภสัชศาสตร์
กับกางเกงบอลสีขาวตัวเก่งมาดเท่ห์สมกับตำแหน่งศูนย์หน้า
ร้องตะโกนพลางโบกมือเรียกเบ๊ประจำตัวหยอย ๆ

เขาจึงต้องจำใจแบกกระติกน้ำเดินมาแจกให้นักบอล
หรือก็คือบรรดาเพื่อนชั้นปีของตัวเอง


...ก็อย่างที่บอกล่ะครับว่าจุดประสงค์จริง ๆ ของงาน
มันก็ยังคงเป็นแค่การแข่งเตะบอลกันขำ ๆ 
ระหว่างกลุ่มเพื่อนรุ่นเดียวกันเท่านั้นเอง
นักบอลในทีมจึงเป็นบรรดาคนคุ้นเคย
เพราะส่วนหนึ่งทรัพยากรชายของชาวเภสัชมันค่อนข้างมีน้อย
ไม่เหมือนพวกวิศวะที่นักกีฬาแต่ละคนส่อแววเทพระดับท๊อปฟอร์ม
อย่างกับพี่แกตั้งใจจะมาแข่งเอาถ้วยยูฟ่าแชมเปี้ยนส์ลีกฤดูกาลนี้ไปซะยังงั้น


เอามาอีกแก้วดิ


เสียงไอ้เกมส์ร้องขัดจังหวะความคิด
ปลายฟ้ามองคนที่ยื่นแก้วน้ำเปล่าส่งมาให้พลางขมวดคิ้วบ่น


กินน้ำมาก ๆ ก่อนแข่งเดี๋ยวก็จุกหรอกมึง


จุกก็เปลี่ยนให้มึงมาเล่นแทนดิวะ จะได้แข่งเสร็จเร็ว ๆ ไง


คนโดนเตือนยักไหล่ แถมยังยิ้มกวน ๆ ส่งท้ายคำอย่างมีเล่ห์นัย
เล่นเอาคนฟังทำหน้าเซ็ง


โห...มันพูดอย่างนี้จะไม่ให้เซ็งได้ไงวะ
เพราะทีแรกเขาเห็นว่าหาคนลงแข่งยากเลยคิดจะช่วย
แต่ทุกคนกลับเบรกเอาไว้ แถมยังบอกเหตุผลว่าขืนให้ไอ้เต่าปลายลงเตะ
กว่ามันจะตัดสินใจส่งบอลให้คนอื่นได้คงหมดครึ่งแรกก่อนพอดี
สู้ให้มันมานั่งข้างสนามเป็นเบ๊ช่วยแจกน้ำกับผ้าเย็นจะดูมีประโยชน์มากกว่า 


อือฮื้อ...ขอบคุณมากเลยครับเพื่อน 

...กูซึ้งน้ำใจพวกมึงจริง ๆ 


สรุปนายปลายฟ้าจึงต้องมาทำหน้าที่สวัสดิการ
เคียงข้างกับบอลล่าที่แปรงร่างเป็นเชียร์ลีดเดอร์ชั่วคราว
เรียกเสียงกรี๊ดกันกระหึ่มอยู่ข้างสนามขณะที่นักบอลทั้งหลายเริ่มลงแข่ง



กรี๊ดดดดด!! นี่เจ๊บอลล่าไปรู้จักกับหนุ่มหล่อ ๆ ได้ไงอ่ะเนี่ย
คิดงุบงิบเก็บไว้คนเดียวใช่ป่ะ
น้องนุ่งเงี้ยไม่คิดจะบอกเล่าเก้าสิบกันบ้างเลยนะเจ๊


แนนนี่กระเทยรุ่นน้องปีสองซี้สาวสวยของบอลล่าเปรยขึ้นมา
หลังจากมาช่วยเป็นหนึ่งในเชียร์ลีดเดอร์จำเป็นอยู่ข้างสนาม
ซึ่งเขาได้ยินเสียงระรื่นของบอลล่าตอบกลับมา


เอ้าหล่อน! ของดีไม่ใช่จะมีมาบ่อย ๆ นะยะ
ก็ต้องเก็บไว้เชยชมกันเองบ้างไรบ้าง
นี่บุญแค่ไหนแล้วที่ชั้นจัดงานซะใหญ่โต
เผื่อแผ่ให้ชะนีคนอื่น ๆ ได้มาเห็นของสวย ๆ งาม
ว่าแต่หล่อนถูกใจคนไหนบ้างรึเปล่าล่ะ
เดี๋ยวชั้นจะได้แนะนำให้ได้ถูก


ว๊ายยยย!! จริงนะเจ๊ เดี๋ยวของน้องส่องก่อน


ปลายฟ้าที่นั่งฟังบทสนทนาอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับหน้าล่ะเหี่ยใจ
ตกลงว่าเจ๊บอลล่าเห็นว่าไอ้งานแข่งเตะบอลกระชับมิตร
เป็นงานนัดบอดจับคู่ไปจริง ๆ แล้วเหรอวะ


อุ๊ย!! คนนั้นอ่ะเจ๊... คนนั้น...
ที่สูง ๆ ขาว ๆ ดั่งโด่ง ๆ วิ่งอยู่ข้างพี่เกมส์อ่ะ
กรี๊ดดด!! ยิ้มทีเหมือนลีมินโฮเลย


เขามองตามหาเจ้าของสรรพคุณที่ว่า ซึ่งไม่ยากเลยที่จะเดา
เพราะไอ้หนุ่มหล่อสไตล์เกาหลีเปล่งออร่าวิ๊ง ๆ ก็คงมีอยู่คนเดียวในสนาม


ต๊ายย!! ตาถึงเหมือนกันนะเนี่ยเรา
เค้าชื่อ ดิวเป็นเดือนวิศวะปีสาม
แต่เสียใจด้วยนะยะ ได้ข่าวว่าเค้าเล็งจีบคนอื่นไว้แล้ว


บอลล่าแนะนำพร้อมบอกรายละเอียดข่าวเสร็จสรรพ
ทำเอาปลายฟ้าถึงกับงงว่าเจ๊แกไปรู้ข้อมูลมาได้ไงว่าดิวกำลังจีบใคร
กลุ่มเขาไม่ได้เจอกับดิวบ่อยขนาดนั้นเสียหน่อย
ทุกทีก็เห็นแค่ดิวแซวเล่นกับไอ้เกมส์เท่านั้นเอง 

เฮ้ยย!! อย่าบอกนะว่า...


แต่ยังไม่ทันทีคนสงสัยจะได้คิดต่อ
เสียงถอนหายใจอย่างผิดหวังของแนนนี่กลับดังขึ้นขัด


ว๊า!! เสียดายอ่ะ งั้นหาใหม่ก็ได้
อุ๊ย! คนนี้ก็เข้าท่า... 
สูง หล่อ แมน คิ้วเข้ม ตาคม 
เห็นแล้วใจน้องละลายเลย...
ว๊ายยย!! เค้ามองมาทางนี้ด้วยอ่ะ กรี๊ดดดดดดด!!!!


คนฟังหูแทบแตกกับเสียงกรีดแปดหลอดเหมือนคนร้องบริโภคนกหวีดเป็นอาหาร
ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันไปแอบมองหาเหยื่อที่โดนน้องแนนนี่เล็งเอาไว้


และเขาก็ได้เห็นใครคนนั้น....


....เจ้าของนัยน์ตาคมที่มองมายังฝั่งแสตนเชียร์ที่เขานั่งอยู่


ปลายฟ้าเผลอมองตอบกลับไปอย่างลืมตัว
ดวงตาทั้งคู่ประสานสายตากัน
จังหวะที่สบมองเพียงแค่แวบเดียว
แม้เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ 
แต่มันกลับทำให้เขาเกิดอาการประหลาด
รู้สึกหน้ามันร้อนวูบ ๆ ขึ้นมา แถมใจมันดันสั่นแปลก ๆ 
จนต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเบือนหน้าหนีไปอีกฝั่งแทน


...อ้าวเฮ้ย!! แล้วเขาจะหลบมันทำไมวะ
มันยังไม่ได้มาทำอะไรให้สักหน่อย
แค่บังเอิญมองมาเฉย ๆ ก็แค่นั้น


แต่....


...ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดไปเองรึเปล่า 

เพราะจากที่เห็นเหมือนคมไม่ได้บังเอิญ
คล้ายกับว่ามันตั้งใจมองเขาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว


และไม่แน่ว่าจะมีเพียงเขาคนเดียวที่คิดแบบนั้น
เพราะบอลล่ากลับอมยิ้มกริ่มพูดตอบแนนนี่
แต่ไม่วายหันมาถามหาความเห็นจากคนที่นั่งเงียบ ๆ


คนนั้นก็ไม่ได้ย่ะ เค้าจองคนอื่นไว้แล้วเหมือนกัน
...จริงมั้ยพ่อเต่าน้อย?”


...อะไร๊ 
เจ๊จะมาถามเอาอะไรจากเขา
ก็จะไปตรัสรู้ได้ยังไงว่าคมมันจะไปจีบใครคนไหน
มันจะรักจะชอบใครก็เรื่องของมันสิ
ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเขาเลยสักนิด


ละ...

...แล้วนี่หน้าเขาเมื่อไรจะเลิกร้อนสักทีวะ

โธ่เว้ย!! ทำไมวันนี้มันร้อนอย่างนี้เนี่ย

พระอาทิตย์แม่งก็รีบตก ๆ ไปซะสิเว้ย!!


...ไม่เห็นหรือไงว่าคนมันร้อนจะตายห่าอยู่แล้ว!!


คนหน้าแดงรีบหันไปวุ่นวายกับกระติกน้ำกลบเกลื่อน
พยายามสลัดความคิดบ้าบอของตัวเองออกจากหัวสมอง
เพื่อให้หันสมาธิกลับมาจดจ่อกับเกมส์การแข่งขันต่อ

...ตลอดระยะเวลาอีก 90 นาทีที่เหลือ


...


..


.


ปรี๊ดดดดดด!!


เสียงนกหวีดเป็นสัญญาณบ่งบอกเวลาสิ้นสุดดังขึ้น

ส่วนผลการแข่งขัน...

...ไม่น่าบอกก็คงพอเดาได้อยู่แล้ว


...คณะวิศวะชนะคณะเภสัชไป 3 – 1


ครึ่งแรกวิศวะนำไปหนึ่งประตูต่อศูนย์
ส่วนครึ่งหลังเภสัชไล่ตามมาได้
ก่อนวิศวะจะทำการหนีห่างแบบไม่ทิ้งฝุ่นไปอีกสองประตูติด ๆ 
เยาะเย้ยให้คณะเภสัชเจ็บช้ำระกำใจ
พากันเดินสโลสเลหมดแรงข้าวต้มกับเข้ามานั่งพัก


ต๊ายยย!! ไม่ต้องร้องไห้เสียใจหรอกไอ้เกมส์
ได้แค่นี่ก็เริ่ดแล้ว ชั้นยังต้องขอชมในความอึดทึดของแกจริง ๆ


บอลล่ารีบเข้าไปประคองเพื่อน
ที่พยายามเอามือปาดน้ำซึ่งท่วมนองบนใบหน้า


ไม่ได้ร้องไห้โว๊ยเจ๊!! 
เหงื่อเว้ย! เหงื่อ เห็นบ้างป่ะเนี่ย 
...แม่งเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!!
ไอ้ปลาย โยนผ้าเย็นมาให้หน่อยดิ


ท้ายประโยคคนหงุดหงิดตะโกนสั่งเบ๊
ซึ่งปลายฟ้าก็รีบกุลีกุจอเอามาให้ตามคำขอ
โดยมีบอลล่าคอยบีบนวดตัวพลางพูดอย่างเอาอกเอาใจ


เอาน่า จบงานนี้แล้วชั้นมีรางวัลให้
เดี๋ยวจะพาไปกินหมูกระทะกัน
ชั้นโทรนัดพวกวิศวะเค้าไว้เรียบร้อยแล้ว
อีกครึ่งชั่วโมงค่อยไปเจอกันที่ร้าน


ไอ้เกมส์ที่ได้ยินว่ามีของกินรออยู่ถึงกับหายเหนื่อย
เผลอทำตาโตรีบย้อนถามกลับ


เจ๊จะเลี้ยงเหรอ?”


ออกกันเองสิย่ะ!!



...หมดกัน

พอรู้ว่าไม่มีสปอนเซอร์ให้ใครหลายคนก็แอบทำหน้าเบ้
แต่ในเมื่อพวกเขาอุตส่าห์แข่งด้วยกันมาจนจบเกมส์แล้ว
ก็ต้องขอโอกาสไปเลี้ยงฉลองปิดท้ายกันเสียหน่อย



ด้วยเหตุนี้... 
หลังจากจัดการเคลียร์ของในสนามทุกสิ่งเรียบร้อย
ปลายฟ้าจึงทำหน้าที่เป็นสารถีขี่มอเตอร์ไซต์พาไอ้เกมส์กลับหอ
ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวมาถล่มร้านหมูกระทะเจ้าประจำไม่ไกลจากมหาลัย


แต่พอก้าวขาเข้ามาในร้านหมูกระทะได้
พวกเขาก็ถึงกับชะงักมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา


...นี่ขนาดต้องออกตังค์เองยังมีคนยกโขยงกันมาแน่นร้านขนาดนี้อีกเหรอวะเนี่ย
นับ ๆ หัวดูแล้วแค่พวกกลุ่มวิศวะก็ปาไปเกือบสามสิบคน
เด็กเภสัชที่มาช้ากว่าใครเลยแทบจะไม่มีที่นั่ง
ต้องแยกย้ายกระจายกันออกไป
โดยเฉพาะกลุ่มของนายปลายฟ้าที่เพิ่งมาที่หลังสุด
ได้แต่ยืนหันรีหันขวางหาโต๊ะลงให้ตัวเองไม่ได้
ทว่าขณะที่กำลังลังเลกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้ายของร้าน



เฮ้!! ทางนี้ครับ มานั่งกับพวกผมก็ได้นะ


ดิวโบกไม้มือโบกมือเรียกให้มานั่งที่โต๊ะตัวเอง
ซึ่งเว้นที่ว่างไว้พอให้กลุ่มของพวกเขาหกชีวิตนั่งลงได้ครบ
ส่วนสมาชิกร่วมโต๊ะที่เหลือต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตากันทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็น บีม ไปป์ กับเพื่อนที่เคยไปค่ายอาสาด้วยกัน
รวมถึงเจ้าของดวงตาคมซึ่งดันบังเอิญมานั่งติดกันกับเขา



ไปตักหมูก่อนนะ


ปลายฟ้ารีบเสนอตัวเองก่อนจะทันได้นั่งลง
และแน่นอนว่าไม่มีใครในกลุ่มคิดสนใจแม้แต่น้อย
ด้วยรู้นิสัยจอมอืดอาดของไอ้เต่าช่างเลือกเป็นอย่างดี

เขาเลยเดินตัวปลิวออกมายังโต๊ะที่วางบรรดาถาดเนื้อไว้เรียงราย
หยิบตะแกรงคีบเป็นอาวุธ 
ดวงตากลมพิจารณาเนื้อแต่ละชิ้นอย่างตั้งใจตามนิสัยเดิม ๆ ของตัวเอง



...เอาแบบไหนดีวะ?


จะยังไงเวลากินหมูกระทะก็ต้องเป็นเนื้อติดมันอยู่แล้ว
เวลาเอาไปย่าง มันของเนื้อจะค่อย ๆ ละลาย
หอมหวานนุ่มลิ้น กินแล้วอร่อยสุด ๆ


เฮ้ย... ชิ้นนี้ ไม่ไหวมั้ง
เนื้อแดงทั้งแผ่นเลย ขืนย่างไปได้เหนียวตาย
คงเคี้ยวจนเมื่อยกรามก่อนพอดี


...ส่วนชิ้นนี้ 
โห...มันเกิ๊น มันหมูเหรอครับพี่ 
อย่างนี้ควรเอาไปย้ายไว้ในถาดสำหรับมันล้วนเลยดีกว่า


...แล้วก็ชิ้นนี้
อืม.... เข้าท่า....
มันแทรกระหว่างเนื้อกำลังดี
แต่ชิ้นไม่เล็กเกินไปเหรอวะ
ร้านขี้เหนียวไปหน่อยมั้งให้ของดีมาแค่นี่เอง
ลองหาชิ้นใหม่ก่อนดีกว่ามั้ย


งั้นชิ้นต่อไป...



อ่ะ!...


ปลายฟ้าอุทานออกมาอย่างตกใจ
เมื่ออยู่ ๆ มีมือปริศนาของใครบางคนดึงจานของเขาออกไปจากมือ
ดวงตากลมรีบหันกลับไปมองทันที
ก่อนจะพบกับนัยน์ตาคมมองตอบกลับมา 


...คนคนเดิม

...ในสถานการณ์เดิม


และสิ่งที่กำลังจะทำถ้าเขาเดาไม่ผิด

...มันน่าจะมีแนวโน้มไปในแบบเดิมด้วย


เพราะตอนนี้เขาเห็นคนคนนั้นกำลังคว้าตะแกรงคีบมาไว้ในมือ
ก่อนจะจัดการคีบเนื้อหมูในถาดขึ้นมาพูน ๆ 
พลางเอ่ยประโยคคลาสสิกที่สุดแสนจะหวังดี


มาเดี๋ยวเราช่วย


ปลายฟ้าสะดุ้งเฮือก
เบิกตากว้างมองการกระทำตรงหน้า
รีบอ้าปากร้องตะโกนห้ามเสียงหลง


เฮ้ยย!!  หยู๊ดดดดด!!!


มือที่กำลังคีบเนื้อหมูหย่อนลงจานถึงกับชะงัก
ร่างสูงหันกลับมามองอย่างสงสัย


อ้าว...ทำไมล่ะ? คีบไม่เป็นไม่ใช่เหรอ จะได้คีบให้


ไม่ใช่คีบไม่เป็น เรากำลังเลือกอยู่


เลือก?”


คมสันทวนคำ ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างมึนงง
จนทำให้ปลายฟ้าต้องตั้งต้นอธิบาย


ก็เวลากินหมูกระทะ มันต้องเลือกเนื้อหมูดี ๆ มาย่าง
ถ้าเลือกที่มีเนื้อแดงมาก ๆ มันจะเหนียวกินไม่อร่อย
เราเลยต้องค่อยๆ คีบเลือกเนื้อที่มีมันแทรกอยู่บ้าง
ไม่ใช่เพราะเราคีบไม่เป็น เข้าใจรึยัง?”


คมสันนิ่งคิดเหมือนกำลังประมวลผล
มองพิจารณาคนตรงหน้าซึ่งมีท่าทีจริงจังไม่ได้ล้อเล่น
กระทั้งเผลอนึกขึ้นได้ถึงลักษณะนิสัยบางอย่างที่เจ้าตัวเคยพูดไว้
จึงทำให้ร่างสูงพยักหน้ารับคล้ายกับเข้าใจ


อ้อ...แล้วก็ไม่บอก


ปลายฟ้าเบ้หน้าทันทีที่ได้ยินคำแก้ตัว
อดไม่ได้ที่จะเถียงกลับขึ้นทันควัน


ไม่บอกอะไร นายเคยฟังเหรอ
คราวที่แล้วกำลังเลือกอยู่ดี   
ดันคีบเนื้อมาใส่ให้ซะงั้น
เราเลยกินหมูกระทะไม่อร่อยเลย


คู่สนทนาบ่นอุบด้วยท่าทีงอน ๆ อย่างที่ไม่ค่อยจะเคยได้เห็น
จนคมสันเผลออมยิ้มบางกับภาพตรงหน้า 
ก่อนจะยื่นส่งจานคืนกลับไปให้


งั้นก็ขอโทษที คราวนี้เราไม่เสือกแล้ว
แต่ทีจริงไม่เห็นต้องเลือกเลย 
กินลงท้องไปก็เหมือนกันหมด


ไอ้ประโยคแรกเหมือนจะดี
แต่ประโยคท้ายเนี่ยสิ....
ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกคล้ายกับถูกจี้ใจดำ


ปลายฟ้าทำหน้าตึงรีบร้องโวยวายกลับด้วยความไม่พอใจ


มันไม่เหมือนกันสักหน่อย! 
เนื้อดี ๆ กินแล้วอร่อยกว่าตั้งเยอะ
ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวเราจะทำให้ดู! รอแป๊บ..


พูดจบคนท้าก็หันกลับไปเลือกเนื้อต่อด้วยสปีดความเร็วที่เพิ่มขึ้นมาอีกนิด
ก่อนจะได้เนื้อหมูลายสวยสิบกว่าชิ้น
แล้วจึงลากนายคมสันให้กลับมานั่งประจำที่
ลงมือปิ้งเนื้อลงกระทะไม่พูดพล่ามทำเพลง
ดวงตากลมจดจ้องเนื้อหมูแทบไม่กระพริบ
เหมือนกำลังแข่งขันทีวีแชมป์เปี้ยนหาสุดยอดพ่อครัวปิ้งย่างซะอย่างนั้น
และชั่ววินาทีที่เนื้อเปลี่ยนสีส่งกลิ่นหอมฟุ้งสุกกำลังพอดี
เขาจึงอาศัยจังหวะใช้ตะเกียบคีบลงใส่จานของคนรอ


อ่ะ ลองดู


คมสันมองเนื้อหมูที่เพิ่งย่างเสร็จใหม่ ๆ ในจานอย่างงง ๆ 
โดยมีสายตาของคนนั่งข้าง ๆ รอลุ้น
ร่างสูงจึงคีบเนื้อใส่ปาก ก่อนจะบรรจงเคี้ยวช้า ๆ ให้รสแทรกซึมลงไป


...ความจริงสำหรับคมสันแล้ว
ไอ้หมูกระทะเขาก็เคยกินมามาก
จนแยกไม่ออกหรอกว่าแต่ละอย่างมันแตกต่างกันตรงไหน
แต่น่าแปลกที่เนื้อหมูซึ่งใครคนหนึ่งตั้งใจปิ้งให้มา
กลับหวานนุ่มและหอมติดจมูกมากกว่าที่เคยกิน


เพราะอะไร...


...หรือเป็นเพราะคนทำใส่ ความตั้งใจลงมาให้ด้วย 




เป็นไงอร่อยมั้ย


อืม อร่อย


เห็นป่ะบอกแล้ว


ปลายฟ้ายิ้มหน้าบานเมื่อเห็นว่าตนเป็นฝ่ายชนะในคำท้า
เรื่องของศักดิ์ศรีมันฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ครับ
หากแต่ยังไม่ทันที่จะถล่มเกทับให้หายแค้น
อีกฝ่ายกลับต่อประโยคหนึ่งขึ้นมา


...และเป็นประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าร้อนวาบ




ยิ่งพอเห็นปลายยิ้มก็ยิ่งอร่อย




อะ...


...อะไรนะ


มันว่ายิ่งอร่อยเพราะอะไรนะ



...เพราะเห็นเขา ยิ้มเหรอ



ไอ้บ้า!! 

บ้าแล้ว!! มันพูดมาได้ยังไง

มีที่ไหนหมูกระทะอร่อยขึ้นเพราะเห็นเขายิ้ม
แม่งมั่ว!! คิดไปเองต่างหาก

ถ้าเขายิ้มแล้วอร่อยได้จริง
ป่านนี้เขาไปเปิดหมูกระทะขาย
แล้วยืนยิ้มตอนลูกค้ากินจนเมื่อยหน้าเลยไม่ดีกว่าเหรอ

ประสาทว่ะ!! คิดมาได้ยังไง!!


อ้าว...แล้วนี่มันยังจะมาจ้องเขาอยู่อีกทำไม

จ้องอะไรวะ!! มองไปที่อื่นดิ!!

ก็ตอนนี้เขาไม่ได้ยิ้มแล้ว...


...ไม่ได้ยิ้ม แต่หน้ามันกำลังร้อน ๆ 


...ร้อนจนต้องเผลอเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบดวงตาคมที่มองมา


...เอาอีกแล้ว เป็นอะไรวะ 
พักนี้หลบตามันบ่อยจริง
ทั้งๆ ที่มันไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย
แถมใจมันสั่นตลอด ....รู้สึกหวิว ๆ แปลก ๆ
นี่เขาไม่สบายเหรอ กำลังเป็นโรคอะไร
ในหนังสือเรียนไม่เห็นมีบอกไว้เลยนี่นา


...โอยยย!!  ไม่รู้โว้ยยย!!  ปวดหัวไม่อยากคิดอะไรแล้ว!!!



ปลายฟ้าเถียงตัวเองไปมาในใจอย่างคนหาข้อสรุปไม่ได้
เสี้ยวหน้าที่เห็นยังคงแดงเรื่อจาง ๆ 
ปล่อยให้คมสันนิ่งเงียบมองอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรออกมา
จนกระทั่งมีเสียงแซวขึ้นเอ่ยขัด


อุ๊ย! สองคนนี้มัวแต่ปิ้งให้กันอยู่นั้นแหละ
ไม่เห็นปิ้งให้คนอื่นบ้างเลยนะจ๊ะ พ่อเต่าน้อย


คนที่กำลังสร้างโลกส่วนตัวเลยต้องรีบลากตัวเองกลับมาสู่ความจริง
หันไปให้ความสนใจกับมหกรรมปิ้งหมูกระทะต่อ
โดยไม่มีบทสนทนาเพิ่มเติมต่อจากนั้นอีกเลย


.....


...


.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กว่างานเลี้ยงจะเลิกก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม
เรียกได้ว่าถ้าร้านไม่ใกล้ปิดพวกเขาคงไม่กลับ
ถึงอย่างนั้นก็ยังมีการชวนไปดื่มต่อกันที่ผับ
ซึ่งคราวนี้แอบมีแอลกอฮอล์มาเอี่ยวด้วยเล็กน้อย

แต่กลุ่มเภสัชของเขาต่างขอตัวลา 
เพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้ากลัวจะไม่ไหวกัน
ปลายฟ้าจึงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ไอ้เกมส์กลับมาที่หอ
แยกย้ายเข้าห้องใครห้องมันอย่างหมดสภาพ


คนเหนื่อยถอนหายใจลากตัวเองเข้าห้องน้ำ
ตั้งใจรีบอาบน้ำอาบท่าให้เสร็จจะได้เตรียมตัวเข้านอนซะที

วันนี้เจอเรื่องบ้าบอคอแตกให้ปวดหัวตั้งหลายเรื่อง
แถมยังมีอาการแปลก ๆ 
อยู่ ๆ ก็หน้าร้อนขึ้นบ่อย ๆ โดยไม่มีสาเหตุ
สงสัยอากาศมันกำลังเปลี่ยน
เขาคงใกล้จะไม่สบายแน่ ๆ เลยวะ


คนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเดินถือผ้าเช็ดตัว
ขยี้ผมที่เพิ่งสระเสร็จใหม่ ๆ ของตัวเองให้พอหายแห้ง
กำลังจะเตรียมปิดไฟนอนเพื่อรักษาสุขภาพอันดี
หากแต่กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น


ตี๊ดดดดดดดด!!!!!


ซัมซุมกาแล็คซีเอสสามร้องสั่นอยู่บนโต๊ะเรียกให้เจ้าของเดินมาหยิบ
ปลายฟ้ามองดูเบอร์โทรซึ่งโชว์เป็นตัวเลขที่ไม่ได้เมมชื่อไว้ 
เขาขมวดคิ้วงง แต่ก็กดรับพร้อมกรอกเสียงลงไป 


ฮัลโหล


((ฮัลโหลปลาย เราคมนะ))




ถ้อยคำจากปลายสายทำให้ลมหายใจคนฟังสะดุด


...คม

...คมสันน่ะเหรอ


เฮ้ย!!  มะ...มันรู้เบอร์เขาได้ยังไง

เออวะ... ใช่... เขาเคยให้เบอร์มันไปกับมือตอนอยู่ค่ายนี่หวา

ละ...แล้วทำไมมันถึงมาโทรเอาป่านนี้


คนสงสัยพยายามเก็บอาการตกใจเอาไว้
แต่ก็ยังไม่วายเผลอทำเสียงตะกุกตะกัก


มะ...มีอะไรเหรอ


((ปลายจำเรื่องบัดดี้ที่บอกว่าจะเลี้ยงเรานอกรอบได้มั้ย))



เออ...จริงด้วย
จะว่าไปถ้ามันไม่ทักมาเขาก็เกือบลืมไปแล้วว่าเคยสัญญาไว้อย่างนั้น

ปัดโธ่! ก็ปิดเทอมมาตั้งเดือนหนึ่ง 
แถมยังเพิ่งจะมาเจอหน้ากันอีก
ใครที่ไหนจะมารื้อฟื้นจำกันได้
สงสัยที่มันโทรมาหาก็คงจะเพิ่งนึกออกเหมือนกัน


คนที่เคยมีตำแหน่งบัดเดอร์เลยตอบปลายสายกลับไป



อืม จำได้ 


((วันเสาร์นี้ปลายว่างรึเปล่า))


ว่าง


((แล้วปลายอยู่หอไหน))


หอตะวัน


((โอเค งั้นเดี๋ยววันเสาร์สิบโมงเช้าเราไปรับหน้าหอนะ)) 


อืม


ปลายฟ้าตกลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

อ้าว...ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรอยู่แล้ว
สัญญายังไงก็ต้องเป็นสัญญา
แค่ออกไปหาข้าวกินสักมื้อก็คงจบ
จะได้ไม่ต้องมีอะไรให้ค้างคาใจกันอีก


หลังจากนั้นบทสนทนากลับหยุดลงซะเฉย ๆ 
ต่างคนก็ต่างเข้าสู่ภาวะเดิมเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมอยู่อย่างนั้น


...เออ... พอเงียบแบบนี้แล้ว...

มะ...ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา

ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เห็นหน้าได้ยินแค่เสียงแท้ ๆ 
แต่เขาก็ยังคงทำตัวไม่ถูก...

จะเป็นเพราะสาเหตุอะไรก็ยังไม่แน่ใจ

...สิ่งที่รู้เพียงอย่างเดียวคือตอนนี้หน้าเขามันร้อน ๆ   
ในใจมันหวิว ๆ เหมือนคนกำลังจะเป็นไข้
นี่นับเป็นครั้งที่สามของวันแล้ว

...สงสัยเขาจะไม่สบายจริง ๆ เว้ย

ไม่เอาแล้ว... เลิกคุยเหอะ.. 

...เขาจะได้รีบไปนอนซะที



คนที่หาทางหนีจึงเริ่มเป็นฝ่ายพูดตัดบทเสียเอง


เออ...ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นแค่นี้นะ


((เดี๋ยว ปลาย...))


คำรั้งทำให้คนได้ยินชะงัก
นิ่งเงียบรอฟังประโยคที่อีกฝ่ายพยายามบอก
หากแต่คำที่หลุดออกมาเสียงพยางค์สั้น ๆ จับใจความไม่ได้


((คะ...))


ห่ะ อะไรนะ


((เปล่า ไม่มีอะไรแค่นี้นะ))


คนพูดตัดบทวางสายไปดื้อ ๆ
เล่นเอาคนที่ยังไม่รู้เรื่องถึงกับมองงง ๆ 


อ้าว...ตกลงมันจะพูดอะไรกันแน่วะ
แต่เอาเถอะ... ช่างมัน...
ตอนนี้เขารีบไปนอนดีกว่า
หน้ามันยังร้อนอยู่ไม่หายเลย
ถ้าไม่ดีขึ้นสงสัยพรุ่งนี้ต้องไปหาหมอแล้ว 


ปลายฟ้าสะบัดหัวสั่งให้ตัวเองเลิกคิดฟุ้งซ่าน
ก่อนเตรียมตัวปิดไฟเข้านอน...



....ตรงข้ามกับใครอีกคน
ที่ยังคงเหม่อมองโทรศัพท์นิ่งอยู่นอกระเบียงหอพักของตัวเอง



คมสันจ้องมองดูชื่อของคนที่เพิ่งคุยด้วย
ซึ่งถูกบันทึกเอาไว้บนมือถือนับตั้งแต่ที่ได้มาเป็นครั้งแรกจากค่ายอาสา
แต่เพิ่งจะทำใจกล้าโทรมาหาเอาวันนี้


ไม่ใช่เพราะเขาอยากให้บัดเดอร์เลี้ยงนอกรอบหรอก

...นั่นน่ะเป็นข้ออ้าง


เหตุผลจริง ๆ ของมันคือถ้อยคำที่เขาไม่กล้าบอกออกไป
เลยทำได้แต่ด่าตัวเองซ้ำ ๆ ในใจ


...บ้าไปแล้วรึเปล่า

เพิ่งจะห่างกันแค่ไม่กี่นาทีแท้ ๆ 
แต่ในหัวของเขากลับมีภาพรอยยิ้มของคนคนนั้นขึ้นมาจนเต็มไปหมด


...ไม่รู้เป็นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

...ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นมาตอนไหน

รู้ตัวอีกทีสายตาก็คอยเอาแต่มองหา

อย่างวันนี้ตอนที่เตะบอลกันอยู่ก็ดันเผลอไปมอง
ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่เวลาจะทำอย่างนั้นเลย


แค่อยากเห็น...

แค่เป็นห่วง....

...อยากจะคุยให้มากขึ้น

...อยากจะเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ 


ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่เขาไม่เคยนึกรังเกียจ

...จะรังเกียจลงได้ยังไง ก็ปลาย น่ารักขนาดนั้น


ยิ่งวันนี้ได้อยู่ใกล้ ไม่รู้ทำไมยิ่งเห็นว่าน่ารักเป็นพิเศษ
ถึงอีกคนจะพยายามหลบตา แต่ไอ้ท่าทางแบบนั้น
กลับทำให้เขายิ่งอยากมองเข้าไปใหญ่

ไม่รู้ว่าปลายทำยังไงเขาถึงหลงเสน่ห์ได้มากขนาดนี้
หรือจะเป็นเพราะหมูชิ้นนั้นที่ปลายแอบร่ายมนต์ใส่มาให้กินกันแน่


...แล้วปลายจะรู้มั้ย


รู้รึเปล่าว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไง...



ความรู้สึกที่เป็นเหตุผลเดียวกับที่อยากโทรหา


และเป็นความรู้สึกเดียวกันในถ้อยคำที่เขาไม่กล้าพูดออกมา


ความรู้สึกที่เขาอยากจะบอกปลายฟ้าว่า...




...คิดถึง...




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TBC



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4748 baekbow (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 11:46
    กรี๊ดดดดดด ฟินไปสิ เขาจะไปเดทกันแล้ววววว
    #4,748
    0
  2. #4653 fai1845 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 15:29
    เขิน>////////////<
    #4,653
    0
  3. #4398 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 00:01
    หมูร่ายมนต์หรืออะไรก็แล้วแต่ คือตอนนีี้บรรยากาศสีชมพูฟุ้งกระจายมากค่ะ เขินแรงงงงงงงงง
    #4,398
    0
  4. #4246 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 21:59
    วร้ายยยยย เขินนน>////////< พี่คมพูดเลยยยยย><
    #4,246
    0
  5. #4245 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 21:55
    วร้ายยยยยย เขินจัดดดด>////////< พี่คมบอกเลยคะ พูดเลยยยยยยยย><
    #4,245
    0
  6. #4221 thewitch_rainny (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 16:07
    พี่คมถึงจะหน้าโหดแต่โคตรโรแมนติก เขินแทนปลายฟ้าาา >\\\<
    #4,221
    0
  7. #4004 Yuki Kuro (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 22:18
    คิดถึงก็บุกเลยสิครัช! #ผิด ถถถถถถถ
    #4,004
    0
  8. #3816 mrin (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 21:03
    อยากกินหมูกระทะ
    #3,816
    0
  9. #3343 new_ka (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 10:45
    กลับมาแล้ววววววววว คิดถึงคนเขียนกับน้องคูณที่สุดดดดด >_<
    #3,343
    0
  10. #3306 ICEwaTEr ' (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 18:05
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน T//////////////////T
    คมน่ารักจริงจัง ปลายก็น่ารัก ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ !! *ชูป้ายไฟ*
    #3,306
    0
  11. #3247 นวล (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 22:33
    โอ๊ย กลับมาอ่านอีกทีก็ยังเขิน ><
    #3,247
    0
  12. #3219 Redberrylips (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 04:06
    อ๊ายยยยยยยยยยยยย ตายแล้วพี่คม อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เขินมาก อฮืออออออ
    #3,219
    0
  13. #3008 YoSChi (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 17:08
    พี่คมเป็นคนขี้อาย แหม่!!

    น่ารักช้ะ!!
    #3,008
    0
  14. #2873 InLove (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 21:26
    อร๊ายยย ความจริงคมขี้อายใช่มั้ยล่ะ ><
    #2,873
    0
  15. #2856 HENS Singular (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 00:26
    มิไหวแล้วววว เขินบิดตัวเป็นเกลียว อยากกินหมูกระทะ แง่มๆ 555+
    #2,856
    0
  16. #2793 rorony (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 10:59
    ฟินพร้อมน้ำตาแทบไหล... : ทำไมเราไม่มีคนคิดถึงแบบนี้บ้าง

    #2,793
    0
  17. #2425 sunmile (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 20:50
    อารายง่าาา มีนัดนอกรอบ ฮิ้ววว
    #2,425
    0
  18. #2291 de.fang (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 02:56
    สารภาพรักที ให้รีดคนนี้ได้ชื่นใจ 555
    #2,291
    0
  19. #2264 DazaDay (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 11:32
    เฮียเจ็บเป่า? ตกหลุมรักพ่อเต่าน้อยไปเต็มๆแบบนั้น คึคึ
    #2,264
    0
  20. #2077 MayKamon (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 21:38
    เหอๆ เฮียตกหลุมรักเต็มๆ
    #2,077
    0
  21. #1887 berry berry (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 02:29
    ฮิ้วววววววววว 
    #1,887
    0
  22. #1230 Jolokia (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 14:00
    ก็บอกไปเลยยยยยยยยยยย
    คิดถึงก็บอกไปเลยยยยยยยยยยยย ><
    คนอ่านมันนั่งรอนั่งลุ้นจนไม่ทำการทำงานแล้ว
    55555555555555555555555555555555
    #1,230
    0
  23. #1120 Plankton J (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 22:26
    เขินจริงๆ เจ้แซวพ่อเต่าน้อยได้ถูกใจจริงๆ 
    #1,120
    0
  24. #944 +-Black_White_God_Devil+- (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 21:51
    คมอ่ะ!! เขินนนนนน
    #944
    0
  25. #848 MonMaSand (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 11:41

    คู่นี้ทำไมถึงหวานขนาดนี้เนี่ย? หวานจนคนอ่านอิจฉาอ่ะ ๆ

    #848
    0