ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 82 : ต้นที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    5 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม








ต้นที่ 16




ไอ้ปลาย ยกกล่องนี้ขึ้นไปด้วย



หน้าที่เดิมครับ...ทั้งขาไปและขากลับ


นายปลายฟ้ายังคงดำรงตำแหน่งกรรมกรแบกหาม
สมกับรองหัวหน้าหน่วยสวัสดิการเหมือนเช่นเคย
เขาจึงต้องช่วยยกกล่องอุปกรณ์ครัวพวกจาน ชาม หม้อหุงข้าว
ขึ้นใส่ท้ายรถบัสเพื่อเตรียมตัวมุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัย



...นึก ๆ ไปสิบวันมันเร็วจนน่าใจหาย
เขายังจำวันแรกที่ขึ้นมาถึงยอดดอยนี้ได้อยู่เลย
ทั้งไอดิน กลิ่นธรรมชาติ และความมีน้ำใจของชาวบ้านที่มาต้อนรับ
มันทำให้เขาอยากจะยืดเวลาที่ได้อยู่รวมกันให้นานกว่านี้


ทว่าท้ายที่สุดทุกงานเลี้ยงย่อมต้องมีวันเลิกรา
ดังนั้น หลังจากที่ขนข้าวของเสร็จเรียบร้อย
พวกเราชาวค่ายจึงทยอยกันขึ้นรถประจำที่นั่ง
โดยมีพี่อ้อมและพี่ฟ้าเป็นคนช่วยเช็คชื่อ



ทุกคนช่วยสำรวจข้าวของส่วนตัวให้เรียบร้อยด้วยนะคะ
แล้วช่วยมองคนข้าง ๆ ด้วยว่ามากันครบรึเปล่า
ถ้าใครลืมเพื่อนทิ้งไว้ที่นี่เราไม่ย้อนกลับมาเอานะค่า!!


สาวหมวยพูดติดตลกเรียกรอยยิ้มยามเช้าจากคนบนรถ
ปลายฟ้านั่งข้างไอ้เกมส์บริเวณหน้ารถเหมือนขามา
แต่เขาไม่ได้สนใจฟังเสียงพิธีกรเท่าไร
เพราะตอนนี้เขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง
ด้วยว่าอยากจะเก็บภาพความประทับใจไว้ในความทรงจำเป็นครั้งสุดท้าย


หากแต่กลับมีเสียงบางอย่างดังขึ้น....


...เป็นเสียงเบา ๆ ที่แทรกดังมาจากด้านนอกของรถ



พี่ปลาย...



คนถูกเรียกสะดุ้งพรวดลุกขึ้นนั่งตัวตรงมองซ้ายขวาเลิกลั่ก


ใคร... 


ใครเรียกเขา...


เสียงเล็ก ๆ เหมือนผู้หญิง


...ผีหลอกเหรอ 


เฮ้ย! ไม่ใช่มั้งเช้าป่านนี้แล้ว

หรือว่าหูตัวเองจะฝาด...



นายปลายฟ้าจึงตั้งใจสงบนิ่งเงี่ยหูฟังอีกครั้ง
และเสียงเดิม ๆ ก็แว่วลอดผ่านคล้ายดังจากที่ไกล ๆ 



พี่ปลาย...


เฮ้ย! ไอ้เกมส์ได้ยินเปล่าวะ มีใครไม่รู้เรียกชื่อกู



คนสงสัยรีบหันไปถามคนข้างตัวด้วยความไม่แน่ใจ
แต่เพื่อนซี้กลับขมวดคิ้วก่อนส่งเสียงจิ๊จ๊ะด้วยความรำคาญ


ไรว่ะ กูไม่เห็นได้ยินเลย  มึงตื่นรึยังเนี่ย ละเมอเหรองะ...


พี่ปลาย...



คราวนี้เสียงปริศนาดันดังขัดขึ้นมาก่อนประโยคจะพูดจบ
เขาสองคนหันมองหน้ากันอย่างมึนงง ก่อนไอ้เกมส์จะเป็นฝ่ายสังเกตเห็นบางสิ่ง
มันชี้มือออกไปนอกหน้าต่าง นายปลายฟ้าจึงรีบหันมองตามนิ้วของเพื่อน
ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อ เมื่อเห็นชัดว่าเจ้าของเสียงปริศนานั่นคือใคร


เขารีบผุดลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไปนอกรถทันที โดยไม่ทันฟังเสียงห้ามจากพิธีกร



อ่ะ เดี๋ยวค่ะน้องปลายจะไปไหนคะ รถจะออกแล้วนะคะ


คำทัดทานใด ๆ ไม่เป็นผล เพราะตอนนี้คนรีบร้อนก้าวลงจากรถบัส
ลดตัวลงอ้าแขนกว้างเพื่อให้ใครคนหนึ่ง ซึ่งพุ่งตัวเข้ามาในอ้อมกอดเขาอย่างคุ้นเคย



น้องกานดา


ปลายฟ้าเรียกชื่อเด็กหญิงแก้มยุ้ยอย่างดีใจ 
ไม่อยากจะเชื่อว่าน้องจะมาอยู่ด้วยกันตรงนี้
ทั้ง ๆ ที่คิดว่าจะไม่เจอหน้ากันอีกแล้ว
คนในอ้อมกอดก็คล้ายจะรู้สึกเช่นเดียวกัน
เพราะมือเล็กดึงชายเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อยพลางงึมงำถ้อยคำเสียงเบา


พี่ปลาย


คำเรียกชื่อทำเอาคนฟังแทบน้ำตาร่วง
นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินจากปากของเด็กหญิงตัวน้อย
เพราะปกติน้องกานดาจะขี้อายซ้ำยังไม่ค่อยพูดจนนึกว่าจะจำชื่อเขาไม่ได้ซะแล้ว
แต่นี่ยังอุตส่าห์มาหาเพื่อมาส่งเขาตั้งแต่เช้า
มันเลยอดไม่ได้ที่จะซึ้งใจอยู่ลึก ๆ แม้จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน
ทว่าความผูกพันมันกลับไม่ได้น้อยไปตามระยะเวลาเลย


แกงอแงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วน่ะคะ
บอกอยู่นั่นแหละว่าอยากเจอพี่ปลาย
เช้านี้เลยต้องพาแกมาส่งไม่งั้นคงไม่ยอม


พ่อแม่ของน้องกานดาที่เพิ่งตามมาถึงเอ่ยคำอธิบาย
ก่อนคุณน้าจะเป็นคนยื่นถุงใส่ข้าวโพดต้มมากมายส่งให้


อ่ะนี่จ๊ะ น้าฝากข้าวโพดมาให้กินกันตอนขากลับด้วย
คราวที่แล้วเอามาน้อยไปหน่อย คงไม่พอกินกันใช่มั้ยจ๊ะ
งวดนี้เลยเอามาให้เยอะแยะเลย แบ่ง ๆ กันไปนะ


ขอบคุณครับ ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ


นายปลายฟ้ายกมือไหว้คนทั้งสองอย่างซาบซึ้งกับความมีน้ำใจ
พวกไอ้เกมส์ก็เดินลงมาช่วยหิ้วถุงข้าวโพดขึ้นไป
พร้อมคำขอบคุณที่เอ่ยกันอย่างไม่ขาดปากจากพวกเราชาวค่าย
ซึ่งต่างประทับใจกับการล่ำลาเป็นครั้งสุดท้ายของหมู่บ้านบนยอดดอยแห่งนี้




น้องปลายขึ้นรถได้แล้วค่ะ


เสียงระฆังจากพี่อ้อมเป็นสัญญาณบอกเวลาที่ต้องจากลากันจริง ๆ 
เขาปล่อยเด็กน้อยที่อุ้มอยู่ลงพื้น
ครั้งนี้น้องกานดาไม่อิดออดเหมือนจะเข้าใจดีแล้ว
เพียงแต่ยังคงดึงชายเสื้อเขาไว้
พลางเงยหน้าที่เริ่มนองด้วยน้ำตาขึ้นพูดเสียงสะอื้น


ละ..แล้วกลับมาหาหนูอีกนะคะ พะ..พี่ปลาย


คนถูกรั้งชะงักค้างกับถ้อยคำที่ได้ยิน
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยไม่แพ้กัน
ต่อให้เป็นลูกผู้ชายมาเจอคำขอที่ใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้
ใครมันจะไปทนไหว...


ครับ แล้วพี่จะกลับมานะ


คนรับปากตัดใจเอ่ยคำลา 
กลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ ดึงมือเล็กออกจากตัว 
ปล่อยให้น้องกลับไปหาพ่อแม่
แล้วเดินหันหลังขึ้นรถกลับไปยังที่นั่งโดยไม่พูดไม่จา



รถบัสมหาวิทยาลัยจึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน
ชาวค่ายโบกมือลาบุคคลที่มายืนรอส่ง


เขาหันมองภาพสุดท้ายของเด็กหญิงกานดา
ที่กลายมาเป็นจุดเล็ก ๆ ในสายตาจากนอกกระจกรถ




และแล้วไอ้ที่กลั้นไว้...


...มันก็ถึงจุดที่เกินจะอดทน




ปลายฟ้าปล่อยโฮออกมาทันที
ไม่สนแล้วตอนนี้ว่าใครจะมองตัวเองไม่แมน อ่อนแอ
ทำเป็นซึ้งกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี่


แต่สำหรับผู้ชายบ่อน้ำตาตื้นอย่างเขา
แค่ดูหนังยังอินเก็บมาร้องไห้ได้ 
แล้วกับเรื่องคำลาของเด็กผู้หญิงที่ไร้เดียงสาแบบนี้
ไม่แปลกเลยที่เขาจะปวดใจจนไม่สามารถหยุดน้ำตาของตัวเอง


เขาชันเข่าขึ้นมาซบหน้าลงสะอื้นไห้อย่างไม่มีเสียง
คนอื่น ๆ ที่เหลือบนรถอาจไม่ทันสังเกตเห็น
แต่เพื่อน ๆ เภสัชซึ่งนั่งอยู่ในละแวกเดียวกันต่างรับรู้พฤติกรรมของคนอ่อนไหว
ไอ้เกมส์ตบบ่าคนร้องไห้เบา ๆ คล้ายปลอบใจ
ส่วนบอลล่าก็ยื่นยาเม็ดเล็กมาให้พร้อมกับขวดน้ำ


พ่อเต่าน้อยกินยาแก้เมาก่อนเถอะนะ เดี๋ยวลงเขาแล้วจะเมารถปวดหัวอีก


คนร้องไห้ปาดน้ำตาพลางรับยาจากเพื่อนที่นั่งอยู่เบาะหน้า

ดีเหมือนกัน...
กินซะจะได้หลับ ๆ ไป
กว่าจะลงไปถึงในเมืองก็คงตื่นพอดี
หวังว่าตอนนั้นเขาคงจะทำใจได้บ้างแล้ว



ปลายฟ้าจึงจัดการหยิบยาใส่ปากก่อนกรอกน้ำตาม
นั่งเอนหลังหลับตาบนรถซึ่งโคลงเคลงไปมา



และเพียงไม่นาน....



คนที่โดนฤทธิ์ยาจึงค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทราผล่อยหลับไป...


.....


....


..


.



อุ่น...


ความรู้สึกแรกหลังจากที่นายปลายฟ้าตื่นคือความอุ่น
อุ่นสบายเหมือนมีอะไรมาห่มตัวเอาไว้
เขาค่อย ๆ ขยับกายก่อนเปิดเปลือกตามอง
เพื่อพบกับดวงตาคมของใครบางคนที่กำลังมองกลับมาอยู่เช่นกัน



ขอโทษ ทำให้ตื่นเหรอ


คนถูกทักส่ายหน้าขยี้ตาด้วยความงัวเงีย
ก้มลงมองร่างกายตัวเองที่เพิ่งถูกห่มคลุมด้วยผ้าห่มสีน้ำเงิน
ซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าของจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนคนเดียวที่เหลืออยู่บนรถ


หือ?


...คนเดียวที่เหลืออยู่



นี่มัน คมสัน ประธานค่ายไม่ใช่เหรอ


อ้าว...แล้วทำไมมันถึงมานั่งอยู่ข้างเขาได้ล่ะ
ไอ้เพื่อนคนอื่นมันหายหัวไปไหนกันหมด



คนเพิ่งรู้สึกตัวเหลียวมองซ้ายขวาบนรถมหาวิทยาลัยที่ว่างเปล่า
ซึ่งจอดหยุดนิ่งสนิทอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นจนเขาต้องหันมาถาม


ที่นี่ที่ไหน


น้ำตก เราปล่อยให้ไปเดินเล่นซื้อของฝากชั่วโมงหนึ่ง


อ้อ...เก็ตล่ะ

สงสัยพวกเพื่อนคงเห็นว่าเขาหลับอยู่เลยไม่อยากจะปลุกสินะ
แล้วนี่มันลงไปนานแค่ไหน เผื่อเขาจะได้ตามไปทัน


เออ...แล้วปล่อยให้ลงไปตั้งแต่กี่โมง


สิบโมง


ดวงตากลมก้มมองนาฬิกาจากมือถือของตัวเอง อีกครึ่งชั่วโมงจะสิบเอ็ดโมง
นี่เขาหลับไปตั้งสามชั่วโมงกว่าเลยเหรอวะเนี่ย
สงสัยฤทธิ์ยาแก้เมาจะแรงจริง หรือไม่ก็คงเป็นเพราะเขาเพลียจากการร้องไห้มากเกินไป


ปลายจะลงไปมั้ย?”


คำถามที่ดังขึ้นจากร่างสูงทำให้คนฟังหยุดคิดอย่างลังเล


นั้นสิ...เอาไงดี

คือ...ใจมันอยากนะ  แต่เหมือนร่างกายเหมือนไม่พร้อม
มันยังมึน ๆ เพลียอยู่แปลก ๆ  ร้องไห้หนักขนาดนั้น 
ป่านนี้สภาพเขาคงทุเรศน่าดู  ตาเตอไม่บวมไปหมดแล้วเหรอวะ
ขืนลงไปเดินเล่นคงจะเป็นที่แตกตื่นของชาวบ้านกันพอดี
อีกสักพักพวกมันก็คงจะขึ้นมาแล้ว  อยู่บนนี้อาจจะโอเคมากกว่าก็ได้


ปลายฟ้าจึงส่ายหน้าปฏิเสธ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วย้อนถามอีกคนหนึ่งกลับ


แล้วนายไม่ลงไปล่ะ


ลงไปแล้ว


คมสันตอบสั้น ๆ หากแต่สิ่งที่คู่สนทนาไม่รู้
คือร่างสูงลงไปแค่สิบนาทีก็ต้องรีบกลับมาที่รถ
เพราะในใจมันรู้สึกไม่ดี เที่ยวไม่ค่อยสนุกพิกล
มัวแต่นึกกังวลถึงใครบางคนที่ปล่อยทิ้งไว้ในรถคนเดียวเพียงลำพัง


คนจิตอาสามองอีกฝ่ายที่นั่งเงียบ ๆ 
ก่อนจะขยับตัวเดินไปด้านหลังรถ
เพื่อหยิบบางสิ่งมายื่นส่งให้คนที่เพิ่งตื่น


หิวรึเปล่า กินข้าวโพดต้มมั้ย


คำว่า ข้าวโพดต้มสะกิดให้ปลายฟ้าหันมอง
และทันใดนั้นความรู้สึกซึ่งเหมือนจะถูกลืมไปแล้ว
มันกลับตีตื้นขึ้นมาใหม่อีกครั้งจนร้อนผ่าวอยู่ในกระบอกตา


คนน้ำตาคลอรีบเบือนหน้าหนีไปทางกระจก
ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นสภาพไม่ได้เรื่องของตัวเอง
นึกโทษความช่างอ่อนไหวบ้า ๆ ที่แก้ไม่หาย
มันน่าอายจะตาย เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายวัยยี่สิบควรทำ


ปลายฟ้าพยายามใช้มือขยี้ตากลบเกลื่อน หวังให้คนมองไม่ติดใจสงสัย
ทว่าชั่วขณะที่กำลังเช็ดน้ำตาบนใบหน้า
ร่างของเขากลับถูกดึงเข้ามาปะทะบ่าของคนข้างตัวอย่างแรง
พร้อมกับได้ยินเสียงคำปลอบโยน



ไม่ต้องร้องไห้หรอก เดี๋ยวเราค่อยกลับมาน้องเขาใหม่ก็ได้



คนถูกกอดไม่ได้ตกใจกับการกระทำที่เพิ่งเกิดขึ้น
หากแต่สิ่งที่ทำให้เขานึกเจ็บ คือคำปลอบซึ่งจี้ใจเต็ม ๆ 
จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมาเถียงเสียงดังลั่น


พูดบ้าอะไร!! คิดว่ามันกลับมาได้ง่าย ๆ เหรอ
นี่มันเลยนะไม่ใช่กรุงเทพ มันห่างกันตั้งกี่กิโล
แล้วเราจะกลับมาหาน้องเขาอีกได้ยังไง!!



...ใช่ ที่เขาปวดใจจนร้องไห้ก็เพราะเรื่องนี้
แม้จะรับปากน้องกานดาไปแล้วว่าจะกลับมาหา
แต่รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นไปได้ยากเหลือเกิน
ทั้งระยะเวลา ทั้งการเดินทาง มันดูคล้ายจะไม่มีโอกาสได้เจอกันในเร็ววัน
ถ้าอย่างนั้นอีกนานแค่ไหนถึงจะได้พบ น้องกานดาไม่ลืมเขาไปหมดแล้วเหรอ


คมสันมองคนโวยวายในอ้อมแขน ทว่าก็ยังคงพยายามหาคำปลอบ


ถ้าปลายอยากมาเราจะพามาเอง ปีหน้าเรายื่นเรื่องจัดค่ายใหม่ที่นี่อีกก็ได้


หึ ตลก จะไปทำได้ไงล่ะ


ปลายฟ้าส่งเสียงดูถูกในลำคอ


...มันพูดเหมือนง่ายเลย จะมีใครอนุญาตให้ไปทำค่ายอาสาที่เดียวซ้ำ ๆ บ้าง

แต่คนโดนว่ากลับไม่ถอดใจซ้ำยังเอ่ยอธิบายร่ายยาว



ได้สิ ปีหน้าเรากลับมาสร้างห้องน้ำให้น้องก็ได้
ยังเหลือห้องเรียน โรงอาหาร โรงพละ สนามฟุตบอล 
ห้องโสต ห้องคอม ห้องแล๊ป ห้องประชุม ยังมีอีกเยอะแยะที่เรายังไม่ได้ทำ



...เดี๋ยวนะ 

ไอ้ห้องน้ำ ห้องเรียนยังพอเข้าใจ
แต่ไอ้ห้องโสต ห้องแล๊ปมันจะมีไปทำไมวะ
นี่มันโรงเรียนบนดอยไม่ใช่มหาลัยเอกชน


แล้วดูมันดิ... 

ทำหน้าซะจริงจังเลย


...นี่เอาจริงเหรอวะเนี่ย!?




บ้าดิ ถ้าทำได้ขนาดนั้น เอางบมาสร้างให้ม.เราก่อนไม่ดีกว่าเหรอ


เขาพูดกวนกลับ เผลออมยิ้มไปกับความคิดพิสดารของประธานค่าย
แม้จะเป็นคำบอกบ้า ๆ บอ ๆ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจมากขึ้น
และคล้ายกับคู่สนทนาจะสังเกตเห็นได้ เพราะคมสันถอนหายใจเหมือนคนโล่งอก



ดีแล้ว ยิ้มได้ซะที



คำทักทำให้ปลายฟ้าชะงักราวกับเพิ่งรู้สึกตัว



จริงด้วย... 

อยู่ดี ๆ  น้ำตาก็หายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ถึงจะฟังดูเหมือนคำปลอบที่ไม่ได้เรื่อง
แต่เขาเชื่อว่าคนคนนี้กำลังช่วยทำให้เขาสบายใจ


...อีกแล้วใช่มั้ย


เขาปล่อยให้มันมาช่วยอีกแล้ว
มันจะเป็นคนดีมีจิตอาสาไปถึงไหน
ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องมาดูแลเขาถึงขนาดนี้ก็ได้แท้ ๆ
แต่ก็ยังอุตส่าห์มาคอยช่วยปลอบเขาให้รู้สึกดีขึ้น


ขอบใจนะ


นายปลายฟ้าเอ่ยคำขอบคุณ
ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรกับคนมีน้ำใจคนนี้
แต่คนฟังกลับส่ายหน้าปฏิเสธ


ไม่เป็นไร เราเต็มใจทำ
ถ้าอยากขอบคุณเราก็ช่วยยิ้มบ่อย ๆ หน่อย
เราบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าชอบปลายยิ้ม


คำพูดแปลกๆ ที่ได้ยินทำเอาคนถูกขอต้องรีบเปลี่ยนความคิด


อ้าว...เมื่อกี๊เพิ่งชมมันไปแหม่บ ๆ
นี่มันดันแกล้งพูดแหย่เล่นซะอย่างนั้น


เขาขมวดคิ้วมุ่น หันไปถามคนที่เอ่ยปากชมอย่างไม่เข้าใจ


เรายิ้มแล้วดีตรงไหน เป็นผู้ชายมายิ้มให้กัน มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ


คมสันหยุดนิ่งไปเล็กน้อย คล้ายกับกำลังใคร่ครวญพิจารณา
ก่อนจะเอ่ยคำตอบขึ้นมา


...และเป็นคำตอบที่นายปลายฟ้าได้แต่นิ่งอึ้ง




เราไม่รู้ว่าแปลกมั้ย 

เรารู้แค่ว่า... 

เราชอบ...





ห่ะ..


อะไรนะ..



ชะ...ชอบ



มันชอบอะไร...


...ชอบที่เขายิ้มเหรอ


เฮ้ย! บ้ารึเปล่าวะ!! 

ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครพูดแบบนี้เลย
มันต้องแกล้งพูดเล่นอีกแน่ ๆ 
ใช่ ๆ นึกว่าเป็นคนดีที่ไหนได้
โห...ทำซะเนียนเลยนะ


อ้าว...แล้วอยู่ ๆ เขาจะเสือกหน้าร้อนขึ้นมาทำไม


ละ...แล้วตามัน


เฮ้ยยยย...ทำไมตามันถึงระยิบระยับขนาดนั้นวะ


เล่นมาจ้องกันไม่หยุดแบบนี้...


เขาก็...


ก็...


ขะ...เขินเป็นเหมือนกันนะโว้ยยยย!!



นายปลายฟ้าหน้าแดงซ่าน
เบือนหน้าหลบดวงตาคมรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาดื้อ ๆ 
และก่อนที่ใครจะทันได้โต้ตอบอะไร
กลุ่มคนที่เดินขึ้นรถกลับดังขัดจังหวะ
โดยมีเสียงสาวกึ่งแมนนำขบวนมา


พ่อเต่าน้อยตื่นรึยังจ๊ะ... อุ๊ย! มาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าคะเนี่ย


บอลล่าอุทานเสียงหวานขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นเพื่อนนั่งอยู่ในท่าแปลก ๆ เหมือนกอดกันกับใครคนหนึ่ง
ซึ่งร่างสูงก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนหันไปตอบเคลียร์ความเข้าใจผิด


เราแค่เอาข้าวโพดมาให้ปลาย


บอลล่าหลิ่วตาลงคล้ายไม่อยากเชื่อ ก่อนจะจีบปากจีบคอส่งเสียงแซว


แหม...ดูแลดีสมเป็นบัดเดอร์จริง ๆ
นี่กะทำจนจบค่ายเลยใช่มั้ยคะเนี่ย
ทีแกไม่เห็นทำแบบนี้บ้างเลยนะยะ ไอ้เกมส์


ท้ายประโยคไม่ลืมหันไปกัดบัดเดอร์ตัวเองที่เดินตามมาข้างหลัง
จนไอ้เกมส์ได้แต่โอดครวญ


โห... เจ๊ ใครมันจะไปคอยดูแลได้ตลอดขนาดนั้นวะ


แต่ผมจบค่ายไปแล้วก็ยังทำให้เกมส์ได้ต่อนะครับ


เสียงปริศนาที่ดังขัดขึ้นมาทำเอาทุกคนหันไปมอง
ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหนุ่มหล่อประจำค่าย ที่พอไอ้เกมส์ได้ยินถึงกับสะดุ้งเฮือก 
ยิ่งหันไปมองดิวซึ่งยิ้มหวานส่งกลับมา คนมีปมอดีตในใจกับการถูกผู้ชายจีบ
จึงรีบเดินกลับมานั่งประจำที่ทันทีโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ 
แถมยังดึงข้าวโพดจากต้มปลายฟ้าไปแทะกิน
กลบเกลื่อนการกระทำของตัวเองเพื่อเลี่ยงสถานการณ์
ท่ามกลางสายตามึนงงของคนในวงสนทนา


หากแต่ยังไม่ทันที่ใครจะถาม 
ทุกคนก็ต้องแยกย้ายสลายตัวกลับไปนั่งประจำที่
เมื่อชาวค่ายคนอื่นทยอยตามมาขึ้นรถมาจนครบ


ก่อนเริ่มต้นออกเดินทางต่ออีกครั้งหนึ่ง....


.....


...


..


.




...ในที่สุด 

หลังจากใช้เวลาอีกเกือบสิบชั่วโมง
รสบัสจึงได้เดินทางมาจนถึงมหาวิทยาลัย
แต่สำหรับพวกเขากลุ่มเด็กเภสัชจะกลับเลยยังไม่ได้ 
เพราะต้องทำหน้าที่ขนของไปเก็บในห้องภาคของคณะวิศวะก่อน
กว่าจะล่วงเลยเบ็ดเสร็จนาฬิกาก็บอกเวลาเกือบสี่ทุ่มพอดี



ป่ะ กลับกันเถอว่ะ


เกมส์สะพายกระเป๋าเป้พลางหันมาพูดกับปลายฟ้า
ซึ่งต้องซ้อนมอเตอร์ไซต์ไปด้วยกัน
เนื่องจากเขาสองคนแม้จะอยู่คนละห้องแต่ก็อยู่หอเดียวกัน


กลับกันดี ๆ นะครับ


ดิวร้องบอกพลางโบกมือลาส่งให้คนทั้งคู่
ไอ้เกมส์เบือนหน้าหนีรีบเดินไปสตาร์ทมอเตอร์ไซต์ทันที
ส่วนปลายฟ้าหันไปโบกมือลากลับ
ก่อนเผลอมองใครอีกคนที่ยังง่วงอยู่กับการเคลียร์ของเป็นครั้งสุดท้ายตามประสาประธานค่าย


...และทันใดนั้นคนแอบมองก็ต้องสะดุ้ง
เมื่อร่างสูงหันหน้ามากลับมาสบตาเข้าพอดี

ดวงตาของเขาประสานกับนัยน์ตาคมชั่วครู่
ก่อนตนเองจะรีบก้มหลบลงอย่างรวดเร็ว


...อ้าว แล้วแม่งเขาจะหลบทำไมวะ
มันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
แต่พอเห็นหน้ามันทีไร ดันเผลอนึกถึงคำพูดบ้า ๆ นั่นขึ้นมาได้



เราไม่รู้ว่าแปลกมั้ย 

เรารู้แค่ว่า... 

เราชอบ...





...ชอบเชิบอะไรกันวะ

พูดมาได้ไม่อายปากกับผู้ชายแท้ ๆ 
มันต้องแปลกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ


เออ... ใช่กับผู้ชายแท้  ๆ เหมือน ๆ กันมันต้องแปลก


ละ...แล้วนี่อยู่ ๆ หน้ามันดันร้อนขึ้นมาได้ไงวะ


เฮ้ยยย!!  เขาจะเขินซ้ำซากอีกทำไมเนี่ย!!


...โว้ยย!!  ไม่เอาเลิกคิด ช่างแม่งมันแล้ว!!



คนฟุ้งซ่านโวยวายกับตัวเองในใจ
รีบเดินไปซ้อนมอเตอร์ไซต์เพื่อนซี้
เพื่อตรงดิ่งกลับไปที่พักของตัวเอง


ทิ้งให้หนุ่มวิศวะสองคนมองขบวนรถที่แล่นจากไปในความมืด




ไปค่ายครั้งนี้คุ้มว่ะ ได้อะไรกลับมาเยอะเลย มึงว่ามั้ย?”


หนุ่มหล่อพูดลอย ๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี
เมื่อเหลือแต่พวกเขาเพียงลำพัง ซึ่งนายคมสันก็พยักหน้ารับคำ



ใช่...

...เขาได้อะไรกลับมาเยอะจริง ๆ



ร่างสูงนึกถึงใบหน้าของใครอีกคนแล้วก็ต้องเผลอยิ้มบาง
ก่อนมือใหญ่จะล็อคกุญแจห้องเก็บของ สำรวจเป็นครั้งสุดท้าย
แล้วจึงหันไปขึ้นมอเตอร์ไซต์ขี่กลับไปหอตัวเองบ้าง


...นับเป็นอันว่าค่ายวิศวะอาสาพัฒนาชนบทครั้งนี้จบลงอย่างสมบูรณ์



แต่ลึก ๆ แล้วสำหรับนายคมสัน



เขาเชื่อว่าเรื่องราวบางอย่างในความสัมพันธ์...



...มันเพิ่งกำลังจะเริ่มต้นขึ้น





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4746 baekbow (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 11:18
    วิ้ววววว ดิวนี่เพลย์บอยจริงๆนะ หยอดใครก็พาจิ้นไปหมด
    #4,746
    0
  2. #4396 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 23:11
    ประธานค่ายดูแลดีเกิ๊น เราอิจมาก เราอยากได้แบบนี้บ้างอะไรบ้าง
    #4,396
    0
  3. #4002 Yuki Kuro (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 21:32
    >< อุ๊ยตายว้ายกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด น่ารัก
    #4,002
    0
  4. #3814 mrin (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 20:39
    ดิวเกมส์ อวยคู่นี้ๆ
    #3,814
    0
  5. #3697 Amking (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 20:45
    ทำไมคมน่ารักอย่างนี้ แต่ละคำแต่ละประโยคที่พูดนอกจากทำให้ปลายหน้าแดงแล้วยังทำให้คนอ่านหน้าแดงด้วย >///<
    #3,697
    0
  6. #3304 ICEwaTEr ' (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 17:43
    เอ่อ เราไม่เข้าใจแฮะ คมพูดน่ารัก ๆ ใส่ปลายแล้วเราเขิน
    แต่พอดิวพูดใส่เกมส์ เรารู้สึกว่ามันเลี่ยน ฮาาาา #โดนเตะ
    #3,304
    0
  7. #3217 Redberrylips (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 03:32
    ฮาเกมส์กะดิวว่ะ 5555555555555555555 สงสารเลย 55555555555555555
    #3,217
    0
  8. #3006 YoSChi (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 16:57
    ขงจริงกำลังตามมาอย่างนี้นี่เอง
    #3,006
    0
  9. #2871 InLove (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 20:29
    น่านนนน คมรุกเต็มที่เราเป็นกำลังใจให้♥
    #2,871
    0
  10. #2854 HENS Singular (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 23:54
    แฮะๆๆๆๆ ยังมีสัญญษจากน้องปลายว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน
    คุคิๆๆๆ
    #2,854
    0
  11. #2791 rorony (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 10:34
    ซึ้งอ่า น้องกานดา แต่คงไม่ใช่หลงรักปลายแล้วโตขึ้นตั้งใจจะแต่งงานกับปลายเหมือนในนิยายเรื่องนึงที่เราเคยอ่านใช่ไหม (คราวนี้โดนถีบปลิว)

    ต่อไปนี้เฮียคมจะรุกหนักแล้วสินะคะ แอร๊ยยยย
    #2,791
    0
  12. #2422 sunmile (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 20:34
    ยะๆ สมน้ำหน้าเกมส์ 555 เสียววาบเลยละสิ อิอิ
    โอ้ยยย ฟินคมกับปลายมากอะ ชอบมากกกกก
    #2,422
    0
  13. #2388 ymp (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 18:00
    ไม่ใช่ปลายฟ้าคนเดียวนะที่ร้องเราก็ร้องเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่เคยไปค่ายอาสาแบบนี้ก็เถอะแต่พอได้อ่านนิยายที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ทีไรทำให้เราอินได้ทุกที แบบมันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศ สิ่งแวดล้อมรวมทั้งความมีน้ำใจของชาวบ้านและความดีใจของเด็กๆ ยิ่งตอนวันลาค่ายน่ไม่ต้องพูดถึงซึ้งทุกเรื่องจริงๆสิน่า ขอบคุณไรท์มากคะที่แต่งอีกหนึ่งเรื่องที่เกี่ยวกับการไปค่ายให้เราได้อินอีกแล้ว
    #2,388
    0
  14. #2289 de.fang (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 02:39
    ต่อจากนี้เฮียจะรุกแล้วสินะ เคี๊ยกๆๆๆ
    #2,289
    0
  15. #2262 DazaDay (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 11:12
    ดิวเกมส์ -/- เกมส์นี่เป็นเคะแบบเดียวกับไอ่ตี๋เพลงในภาคแรกสินะ 5555 //ได้ข่าวเรื่องของปลายคม อ่ามม

    เฮียคมทำเขินมากอ่ะจริง -/////////////////////-
    #2,262
    0
  16. #2150 Romeo sane ★ . (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 21:47
    อร๊ายยยยยยย น่ารักง่อวววววววว
    ปลายฟ้าน่ารักกกกกกกกกกกกกกกก
    #2,150
    0
  17. #2075 MayKamon (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 20:40
    คงมีต่อไปซินะ ทั้งสองคู่เลย^^
    #2,075
    0
  18. #1884 berry berry (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 02:11
    ของจริงกำลังจะเริ่มแล้วใช่มั้ยยย
    #1,884
    0
  19. #1228 Jolokia (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 12:59
    ไรท์เตอร์ทำเรางานไม่เดิน #ไปโืทษเค้าอีก 5555555555555
    มันสนุกจนต้องแวบมาอ่านอยู่เรื่อยเลยอร้ะ >///<
    น่ารักกกกกกกกกก ชอบตอนที่อยู่บนรถกันสองคนมากอะ
    มันแบบบบบฟวก่ดาส่ดสวกหฟ่ดสวาหฟ่ดสวหากฟ่ดาหส่กด
    #1,228
    0
  20. #942 +-Black_White_God_Devil+- (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 21:38
    แบบนั้นเขาไม่ได้เรียกว่าโกรธ เขาเรียกว่า 'เขิน'
    #942
    0
  21. #846 MonMaSand (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 10:59
    บร๊ะๆ ต่อจากนี้ไปจะเป็นของจริงแล้วสินะ คึคึ
    #846
    0
  22. #649 UZUKI (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 11:51
    เข้าใจความรู้สึกตอนที่ เต่าปลายจากกับน้องกานดาเลยอ่ะ อ่านไปแล้วก็นึกถึงน้องๆ
    แต่โชคดีนะที่ค่ายนี้มีรถไปถึง ตอนเราไป เดินอย่างเดียวเจ้าคะ เมื่อย =...=
    เขาเกือบสามลูก หรือถึงก็ไม่รู้ พูดแล้วคิดถึง แต่ทำไมไม่ได้บัดเดอร๋แบบ คมสันบ้างงง 
    โฮกกกกก
    #649
    0
  23. #645 kiwi_moo (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 21:25
    ดิวเกมส์ ชอบบบบบ ดิวทำให้เกมส์เงียบได้ 5555555 รอๆๆๆๆ มาไวๆน้าาา จุ้บบ
    #645
    0
  24. #643 แป๋งแป้ง (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 20:18
    มันเพิ่งเริ่มต้น ของจริงต่อจากนี้ต่างหาก หึๆ
    #643
    0
  25. #639 เด็มเซ่ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 19:40
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยย
    อยากให้ไรท์เตอร์แต่งเรื่องเกมส์กับดิวต่ออ่าาา
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบ
    วี๊ดวิ่วน่ารักกุ๊กกิ๊กอาโนเนะมากมายยยยยยยย
    โคต ร ชอบบบบบบบบบบบบบ
    มาอัพวันละ5ตอนยังอ่านไหวเลยนะคะ
    ต่อไวๆนะ
    >_____________<
    #639
    0