ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 44 : ชิ้นที่ 18 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 ก.พ. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต



ชิ้นที่ 18



รถโฟล์กเต่าจอดแนบฟุตบาทอยู่ฝั่งตรงข้ามกับถนนติดริมแม่น้ำ
นักรบคว้าถุงใส่ขนม เปิดประตูพรวดรีบวิ่งเข้าไปหาใครบางคน


...ใครบางคนที่เคยคิดอย่างปวดใจว่าคงไม่ได้เจอกันอีก


แต่ตอนนี้ใครคนนั้นกลับนั่งรอบนอยู่บนเบาะรถมอเตอร์ไซต์
ทอดสายตามองเหม่อไปยังอีกฝากของฝั่งแม่น้ำ ลมพัดโชยลู่เส้นผมเบา ๆ 
แสงไฟถนนสะท้อนใบหน้าเนียนให้ดูกระจ่างตาในความมืดของคืนพระจันทร์แรม


บรรยากาศมันสวย...

จนเขานึกอยากจะวิ่งกลับไปเอากล้องมากดภาพตรงหน้าบันทึกไว้
แต่ตอนนี้มีอย่างอื่นที่ต้องรีบปรับความเข้าใจก่อน


สา


คนถูกทักหันขวับกลับมาทันทีที่ได้ยิน
และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะเข้ามาใกล้
เจ้าตัวก็อ้าปากตะโกนบอกเสียงลั่น


หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!


นักรบชะงักไปกับน้ำเสียงแสดงอาการหงุดหงิด
ในสมองมึนงงด้วยความสับสนไม่เข้าใจ


...หรือว่าลูกแม่พลอยยังไม่หายโกรธ 

สั่งให้หยุดทั้ง ๆ  ที่อยู่ห่างกันแค่สองเมตร
ระยะทางดูเหมือนจะใกล้ 
แต่ความเป็นจริงเขารู้สึกว่ามันช่างไกล

ถ้ายังไม่อยากเจอหน้า...
แล้วจะเรียกเขามาหาในที่แบบนี้ทำไมกัน

...หรือแค่จะมาบอกว่าไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว


ดวงตาคมเริ่มฉายแววหม่นเศร้า ให้กับความสงสัยที่เข้าครอบงำจิตใจ
ยืนนิ่งฟังอีกคนที่เหลือบตามองของในมือ ก่อนได้ยินเสียงเอ่ยถามสั้น ๆ 



ขนมน่ะกินรึยัง




...ขนม?


ขนมอะไร...


อ๋อ...ช็อคโกแล็ตลาวาเนี่ยนะเหรอ

ยังไม่ได้กินเลย ก็มัวแต่รีบมาหาหลังจากอ่านข้อความนั้นแหละ
แล้วทำไมลูกแม่พลอยถึงต้องมาถามกันตอนนี้


เอ๊ะ...



หรือว่า...


หรือว่า...




สาทำเองเหรอ?”


ทันทีที่ได้ยินคำถามคนฟังก็เบือนหน้าหลบเสไปมองอีกทาง
ยิ่งเพิ่มความมั่นใจให้กับคำคาดเดา

ความหมองเศร้าในประกายตาเปลี่ยนเป็นความลิงโลด
เมื่อเขาเริ่มจับทิศทางการกระทำของอีกฝ่ายได้

แม้ใจอยากจะยิ้ม แต่สมองกลับคิดแผนดักให้เหยื่อตกหลุม
ด้วยการแสร้งพูดคำปรามาสน้ำเสียงกึ่งเยาะ


อ้าว ไม่ตอบ สงสัยคงไม่ได้ทำเองหรอกมั้ง
ช็อคโกแล็ตลาวาทำยากจะตาย ต้องกะให้ดีไม่ให้สุกมาก
คนไม่เคยทำขนมมาก่อน แถมยังไม่มีเตาอบด้วยคงจะทำไม่เป็น


ถ้อยคำดูถูกทะลุทะลวงความหงุดหงิดของคนรักศักดิ์ศรีให้พุ่งปรี๊ด
จนกระทั่งลืมตัวเผลอรีบโต้เถียงขึ้นมาทันควัน

ยากตรงไหน ไม่เห็นจะยากเลย อ่านวิธีทำแป๊บเดียวก็รู้แล้ว 
เตาองเตาอบอะไรไม่เห็นจำเป็นสักหน่อย ไมโครเวฟมีก็ใช้ไปสิ
ถึงจะไม่เคยทำ แต่ออกมากินได้เหมือนกันล่ะวะ


น่านไง...สะกิดเข้าหน่อยก็เผลอหลุดโมโหออกมาจนได้
เล่นพูดอธิบายว่าทำเองแบบนี้
แล้วจะไม่ให้เขามองว่าลูกแม่พลอยน่ารักน่าแกล้งยังไงไหว


หรอออ...ตกลงทำเองแบบนี้ยิ่งไม่กล้ากินใหญ่เลย


คำลากเสียงยาวบ่งบอกถึงความไม่แน่ใจ
เพิ่มเชื้อไฟให้กับคนที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิม
สาลี่กระโดดลงมาจากรถมอเตอร์ไซต์
เดินกระแทกเท้าเข้ามาใกล้ ชี้มือใส่หน้าร่างสูง 
ตะคอกเสียงบังคับอย่างหมดความอดทน


กินเดี๋ยวนี้นะโว้ยยย!! คนอุตส่าห์ทำตั้งหลายรอบกว่าจะได้
ถ้าไม่กิน ไม่ต้องมาพูดกัน!!!


นักรบแทบจะกลั้นรอยยิ้มขำของตัวเองไว้ไม่อยู่


โอยยย....ให้ตายเถอะ


...เนี่ยเหรอวิธีการ ง้อ’  ของลูกแม่พลอย


มาบังคับคนอื่นให้กินของที่ตัวเองทำ
แล้วยังหลุดมาด้วยว่าใช้เวลาทำตั้งหลายรอบ
ทุ่มเทให้กันขนาดนี้ ถ้าไม่กินก็คงใจร้ายเกินไปหน่อย
อีกอย่างเขาก็อยากจะรู้ด้วยว่าฝีมือลูกแม่พลอยจะอร่อยขนาดไหน


เออ ๆ กินก็กิน

นักรบพยักหน้าแกล้งจำใจตอบไปแกน ๆ
ก้มลงคุ้ยหาช้อนพลาสติกคันเล็กที่มีอยู่ในถุง แล้วจึงตักเนื้อขนมเขาปาก


แม้จะเย็นลงไปแล้ว แต่เนื้อช็อคโกแล็ตก็ยังคงนุ่ม
รสขมออกหวานจาง ๆ เข้ากันอย่างลงตัว
เนื้อตรงกลางที่ยังไม่สุกดีเยิ้มทะลัก
ให้ความเข้มข้นพอเหมาะอย่างกลมกล่อม


...รสชาติอร่อยไม่ผิดเพี้ยนไปจากที่เขาทำเลย




เป็นไง

คนที่เฝ้ารอปฏิกิริยาจากคนกินเอ่ยถามอย่างหวั่น ๆ
ซึ่งนักรบก็ตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ ตามความจริง

อืม...อร่อยดี

ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววับเมื่อได้ฟังคำตอบถูกใจ
ทว่ายังไม่ทันจะได้อวดฝีมือให้สมภาคภูมิ เสียงของคู่สนทนาก็ร้องขัด

แล้ว...ตกลงสาเรียกผมมาที่นี่
เพื่อให้มากินช็อคโกแล็ตลาวาให้สาดูอย่างเดียวเหรอ


คำถามส่งผลให้คนฟังชะงักงัน
ประกายตายินดีเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นลังเล
ก่อนเจ้าตัวจะเบือนหน้าหลบพยายามเริ่มต้นเรียบเรียงคำ
แต่ประโยคที่เอ่ยออกมาก็ยังจับใจความไม่ได้ 


อ่ะ...เออ....คือว่า...คือ...เออ....” 


คำพูดตะกุกตะกักพร้อมกับท่าทีอึกอักของคนตรงข้าม
ทำให้นักรบต้องเผลอถอนหายใจ
จนในที่สุดก็ตัดสินใจเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อนเสียเอง


ถ้าสาลำบากใจก็ไม่ต้องบอกก็ได้
ผมรู้ว่า มันคงเร็วเกินไปที่จะให้สารับความรู้สึกของผมเอาไว้
แล้วสาเองก็คงจะตกใจที่ผมทำแบบนั้น
ผมผิดเอง... ผมขอโทษนะ...สาพอจะยกโทษให้ผมได้มั้ย
ยกโทษแล้วให้เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะ


คำอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างคนสำนึกผิด
เพราะคนพูดเอ่ยออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ

 
...เขารู้แล้วว่าสิ่งที่เจ็บกว่าการเป็น แค่เพื่อน

...คือการถูกคนที่ตัวเองรักทำเหมือนเขา ไม่มีตัวตน


และหากโดนลูกแม่พลอยเมินใส่กันขนาดนั้น
เขาคงทนไม่ไหวอีกต่อไป สู้ให้อยู่ข้าง ๆ กายกันเสียดีกว่า
อย่างน้อยก็ยังได้พูดคุย ยังได้เห็นรอยยิ้ม  ยังรู้ว่าอีกฝ่ายสุขสบายดี


...แค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว



ใบหน้าของคนฟังยังคงไม่ยอมหันมาสบคู่สนทนา
เพียงแค่เอ่ยคำถามย้อนกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


ไหนคุณบอกว่าไม่อยากเป็นเพื่อนกับผมไง
แล้วคุณมั่นใจเหรอว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกับผมได้


...ไม่แปลกเลยที่จะโดนถามแบบนั้น

เพราะลูกแม่พลอยรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาว่ามันก้าวล้ำ
เกินกว่าคำ เพื่อนไปแล้ว


จะคลางแคลงใจในความสัมพันธ์
จะระแวงสงสัยเพราะกลัวบางสิ่งจะเกินเลยก็ไม่คงผิด

เพราะต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด
มันก็เกิดจากการที่เขาดันเผลอใส่อารมณ์ล่วงล้ำลูกแม่พลอยไป
แถมยังย้ำชัดด้วยว่า อยากจะกอด อยากจะจูบ 
อยากทำให้ลูกแม่พลอยเป็นของเขา 


...สิ่งที่ทำลงไปก็สมควรแล้วที่จะถูกอีกคนไม่ไว้ใจกันขนาดนี้



แต่...



มันก็ใช่ เพราะผมรู้สึกกับสาเกินเพื่อน
แต่ถ้าสารับไม่ได้ หรือไม่ไว้ใจผม
ผมก็จะพยายามไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของสา
จะเป็นแค่เพื่อนที่ดีคอยช่วยเหลือ เป็นคนรับฟังปัญหาของสา
แต่ขอให้โอกาสผมสักครั้ง ให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ...ได้มั้ย



น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความวอนขอ
อย่างที่นักรบมั่นใจว่าไม่เคยพูดให้ใครได้ยินมาก่อน
แต่สำหรับคนคนนี้ ต่อให้คุกเข่าเพื่ออ้อนขอคืนดีก็ยอม


...แค่อยากจะขอโอกาสอีกสักครั้ง


แค่ครั้งเดียวเท่านั้น....



...ลูกแม่พลอยพอจะให้กันได้รึเปล่า



ดวงตาคมมองใบหน้าเนียนซึ่งหันกลับมาสบตา
ก่อนคำพูดหนึ่งจะเลื่อนหลุดจากริมฝีปาก


...ถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของนักรบหล่นวูบ




ไม่ได้หรอก มันสายไปแล้ว



ประโยคปฏิเสธที่ได้ยินเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ
นักรบนิ่งงัน รู้สึกราวกับลมหายใจขาดห้วง
ร่างกายคล้ายจะหมดแรงลงไปดื้อ ๆ
เมื่อรับรู้ว่าความหวังที่มีพังทลายลงไปจนหมดสิ้น



มันสายไปแล้ว



...ก็น่าจะรู้อยู่แล้วแท้ ๆ 


เขายังจะมาหวังลม ๆ แล้ง ๆ บ้าบออะไรอยู่อีก
คิดอยากให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ทั้ง ๆ ที่ทำร้ายความรู้สึกของอีกคนตั้งมากมาย
มาร้องขอโอกาสกันตอนนี้คงไม่มีประโยชน์



เพราะฉะนั้นจำไว้ซะ ไอ้รบ

ต่อจากนี้เรื่องระหว่างเขากับลูกแม่พลอย



...มันจบสิ้นลงไปแล้ว




นักรบตั้งท่าเตรียมหมุนตัวกลับ
ขืนอยู่ต่อไปมีแต่ทำให้หัวใจตัวเองต้องเจ็บช้ำเปล่า ๆ
อีกอย่างถูกพูดขนาดนี้ ลูกแม่พลอยคงไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกต่อไปแล้ว


ทว่ายังไม่ทันจะก้าวเดิน ร่างสูงกลับรับรู้ถึงแรงกระชากจากคอเสื้อด้านหลัง
เขาหันหน้ากลับมาด้วยความแปลกใจ ก่อนดวงตาคมจะเบิกกว้างอย่างตกตะลึง 
เมื่อพบว่าใบหน้าลูกแม่พลอยอยู่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจกั้น


...ริมฝีปากถูกสัมผัสจากบางสิ่งที่นุ่มนวลค้างไว้เพียงชั่วครู่


แล้วผละออกห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับได้ยินคำพูดประโยคหนึ่งดังขึ้น


...สะท้อนก้อนในใจอย่างชัดเจน





เพราะเราสองคนไม่ได้เป็นเพื่อนกัน





อะ...


...อะไรนะ


...เราสองคนไม่ได้เป็นเพื่อนกัน


ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน...



แล้วยังจูบแบบนั้น


อย่างนี้ก็ความหมายความว่า...


หมายความว่า...


ความโศกเศร้าในหัวใจสูญสลายเปลี่ยนเป็นความสุขซึ่งเอ่อเข้าท่วมท้น
ยิ่งเห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาเบนหลบไม่สบตา
แต่เสี้ยวหน้าที่สะท้อนแสงไฟกลับขึ้นสีเข้มก็ยิ่งทำให้ริมฝีปากยิ้มกว้าง 
นึกอยากจะคว้าตัวคนที่ช่างทำตัวน่ารักให้มากอดให้ช้ำ
โทษฐานที่แกล้งทำให้เขาเดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวสุข จนหัวใจแทบจะรับไม่ไหว



...ลูกแม่พลอยนะ ลูกแม่พลอย 
เล่นมาทำให้เขา ตกหลุมรักมากขึ้นไปกว่าเดิมแบบนี้
อย่าหวังว่าเขาจะปล่อยให้หลุดมือต่อไปได้อีกเลย



ดวงตาคมจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างเปิดเผย
โดยไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกจากใจ
กระทั้งคนถูกมองเริ่มอึดอัดแปลก ๆ จนต้องรีบพูดขอตัวเลี่ยงห้วน ๆ 


ผมกลับล่ะ

เดี๋ยว สากลับกับผมนะ

นักรบรีบเอ่ยรั้งเดินตามคนหันหลังก้าวฉับ ๆ ซึ่งร้องตะโกนบอก


มีมอไซต์กลับเองได้

น่ามันลำบากเดี๋ยวผมช่วยขนเอง


หนุ่มมาดเซอร์คะยั้นคะยอมิหนำซ้ำยังเร่งเดินแซงหน้า
คว้ากล่องใส่ขนมใบใหญ่ยกเดินลิ่วข้ามไปอีกฝากอย่างไม่พูดพล่ามทำเพลง
ตัดหน้าเจ้าของตัวจริงที่ร้องตะโกนโวยวายดังลั่น



เฮ้ย!! เอาคืนมานะ!! โธ่เว้ย!! เป็นแบบนี้ทุกที แม่ง แกล้งกันอีกแล้ว!!

 
คำด่าลอยมาตามลม แต่นักรบกลับไม่ได้สนใจยังคงไขกุญแจรถ
เปิดกระโปรงหน้าแล้วยัดของใส่ลงไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนหน้าบูดที่เดินเข้ามาใกล้
อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขำขึ้นมาเบา ๆ จนโดนดวงตากลมจ้องตาขวาง


หัวเราะทำไม อยากจะขับไปส่งก็เชิญ
ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองค่าน้ำมัน แล้วอย่ามาหารกันทีหลังนะโว้ย!!


คนบ่นประชดเปิดประตูแทรกกายลงไปนั่งที่ประจำ
แล้วกระชากปิดโครมอย่างรุนแรงอย่างไม่กลัวเจ้าขอรถจะด่า
ซึ่งแน่นอนว่าร่างสูงไม่คิดจะถือสาอยู่แล้ว


...ก็จะโกรธทำไม ในเมื่อไอ้สีหน้าแบบนี้มันฟ้องอยู่ชัด ๆ ว่าลูกแม่พลอยกำลัง



...เขิน



นึกอยากจะหยิบกล้องออกมาถ่ายไว้ดูเล่นอีกหลาย ๆ ใบ
แต่ก็ทำได้แค่เพียงก้าวขึ้นรถ 
สตาร์ทเครื่องขับออกไปตามถนนสู้เส้นทางที่คุ้นเคย
ทว่าก็ยังมิวายเหลือบมองเป็นระยะ



...มองคนที่ ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน



ซึ่งเจ้าตัวก็ยังเบือนหน้าดูวิวนอกกระจกไม่เลิก
เขาจึงค่อย ๆ แกล้งลดมือข้างซ้ายที่จับพวงมาลัย
ก่อนจะขยับเอื้อมมาวางทาบทับมือของใครอีกคนซึ่งวางนิ่งอยู่บนเบาะ
ดวงตากลมโตหันกลับมามองร่างสูงเพียงเล็กน้อย
แล้วก็เฉกลับไปชมวิวข้างทางเหมือนเดิม



...ปล่อยให้สองมือเกาะกุมเกี่ยวกันไว้



พร้อม ๆ กับปล่อยให้หัวใจรับรู้ตรงกันว่า...


ระหว่าง ลูกแม่พลอยกับ ลูกแม่เดือน



สถานะอะไรคงไม่สำคัญ



แค่ยังรู้ว่าต่อจากนี้เราจะมี กันและกัน



...เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว




------------------------------------------------------------------------------------------------------------




รบ เอาเค้กไปไกล ๆ นะ  เห็นมั้ยว่ามันบังสังขยาร้านผมเนี่ย


ทีขนมของร้านสากินเนื้อที่ไปตั้งเกือบครึ่ง ผมยังไม่บ่นเลย


อะไร! นี่กล้าว่าเหรอ คนเขาใจดีมาแบ่งที่ให้ขายยังจะมากัดอีก” 


ไม่ได้กัดก็ผมพูดจริง 
โปสการ์ดของผมยังต้องหนีบแอบ ๆ ไว้อยู่ข้างร้านเลย
แล้วแบบนี้ใครมันจะมาเห็น


โอยยย!!  อย่าเรื่องมากได้มั้ยวะ!! รำคาญโว้ยยยย!!


เสียงทะเลาะกันดังโหวกเหวกบนถนนคนเดินเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน
จะต่างก็ตรงที่ว่าจากการทะเลาะกันข้ามฝั่ง
กลับเปลี่ยนมาเป็นการโต้เถียงในร้านแผงเดียวกันแทน


...แผงขายขนมซึ่งตอนนี้เกิดจากการรวมตัวของ 


ร้านหวานละไม ขนมไทยแม่พลอยกับ ร้านบ้านขนมเดือนใจไว้ที่เดียวกัน 




สาลี่ถอนหายใจพลางคิดทบทวนถึงต้นเหตุของเรื่องที่ไม่ใช่คนอื่นคนไกล


...ไอ้ลูกแม่เดือนเลย


มันเล่นขอร้องคณะกรรมการตลาดให้ย้ายแผงกลับมาอยู่ตรงข้ามเหมือนเดิม
ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าใครจะอนุญาต
นึกอยากจะย้ายก็ย้าย นึกอยากจะกลับก็กลับ
แบบนี้ร้านอื่นมาเห็นคงได้ด่าคณะกรรมการเข้าพอดี

อีกอย่างเจ้าของร้านขายหมูปิ้งก็ไม่ยอมคืนที่ให้ด้วย
บอกว่าทำเลตรงนี้ดี แล้วก็เซ็นสัญญาตกลงค่าเช่าเรียบร้อยแล้ว
เรื่องมันเป็นแบบนี้ ไอ้ลูกแม่เดือนก็เลยหน้าหงอย 

ไป ๆ มา ๆ สุดท้ายเขาก็เลยตัดสินใจ สละที่แผงร้านหวานละไมให้ครึ่งหนึ่ง
ถึงมันจะดูขัด ๆ ตาไปสักหน่อย เพราะเขากลับมาใส่ชุดไทยเหมือนเดิม
แต่ไอ้คนขายของคู่กัน มันดันใส่แค่เสื้อยืดเบียร์ช้างกับกางเกงยีนส์เซอร์ ๆ 
มองยังไงก็ว่าแปลก...


ด้วยเหตุนี้เพียงแค่ตั้งแผงขายได้แป๊บเดียว
ร้านทั้งสองจึงดึงดูดความสนใจของคนที่ผ่านไปมาได้มากมาย


อุ๊ย พี่ที่เป็นคู่เกย์นี่แกใช่มั้ย 
เกือบจำพี่คนใส่แว่นไม่ได้แหนะ น่ารักขึ้นตั้งเยอะ


ว๊ายยย แต่เห็นน่ารักแบบนี้ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่เขาน่ะ รุกนะย่ะ


จริงด้วยสิ คิก คิก


สาลี่ได้ยินเสียงนินทาแว่วเข้าหู
เขารีบหันมองกลุ่มสาววัยรุ่นห้าหกคนที่สุดแสนจะคุ้นตา
ยืนกระซิบกระซาบอยู่ใกล้ ๆ 



...เกือบลืมไอ้เรื่องโกหกบ้า ๆ ที่กุขึ้นมาซะแล้ว
ตอนนั้นแค่เพราะอยากชนะก็เลยพูดออกไปได้


นึกแล้วตลกโชคชะตาจริง ๆ ...
ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เคยกัดกันจะเป็นจะตายในตอนแรก
ตอนนี้กลับกลายเป็นว่ามายืนขายของอยู่ข้างกัน


เขาไม่รู้ว่ามันดีแล้วรึเปล่าที่ตัดสินใจบอกลูกแม่เดือนไปเมื่อวาน


แต่ก็เพราะหัวใจมันรู้สึกแบบนั้น...



...ความรู้สึกที่คิดเหมือนกันว่าคงเป็นไปมากกว่า แค่เพื่อน



...มีความสุขที่อยู่ใกล้

...เป็นตัวของตัวเองอย่างสบายใจ

...ยิ้มได้ หัวเราะได้ 

...ถ้าจะร้องไห้ก็รู้ว่ามีคนคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง



ถึงยังไม่แน่ใจว่า มันคือ รักมั้ย



แต่เขายอมรับว่าตอนนี้...ลูกแม่เดือนเป็นคนสำคัญในใจ



...และเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน




น้องกลุ่มนั้นซื้อขนมมั้ยครับ เดี๋ยวพี่แถมให้นะ


สาลี่ชะงักมือที่จัดห่อขนม เมื่อได้ยินนักรบร้องทักเด็กสาวซึ่งยืนเมาส์อยู่หน้าร้าน


จริงเหรอคะ!!

พอรู้ว่าจะมีของแถมกลุ่มสาว ๆ จึงรีบกรูเข้ามายืนออ
ซึ่งหนุ่มมาดเซอร์ก็พยักหน้าร้องตอบกลับ


จริงครับ แต่ช่วยพี่อย่างสิ

อะไรคะ


เด็กสาวใส่แว่นเอ่ยถามอย่างสงสัย 
แต่หนุ่มผมยาวกลับเผยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนบอกคำขอ


ช่วยถ่ายรูปพี่สองคนคู่กับร้านให้หน่อยครับ


ดวงตากลมหันขวับไปมองทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ตะเบ็งเข้าหู

กรี๊ดดดด!!  ว๊ายยยยยยย!!  หวานเวอร์อ่ะ
ได้ค่ะพี่เดี๋ยวหนูจัดให้ พี่ยืนชิด ๆ กันหน่อยค่า


เสียงร้องบอกทำให้ร่างสูงขยับเข้าใกล้หนุ่มในชุดไทย
ซึ่งขมวดคิ้วกระซิบเสียงดุถามอย่างเอาเรื่อง


เล่นอะไรอีกแล้วห่ะ


ทว่าคนโดนบ่นกลับส่ายหน้า


ไม่ได้เล่น เอาจริง ก็แค่อยากถ่ายรูปคู่กันกับร้าน
เถอะน่านาน ๆ ที แล้วอย่าลืมพูดว่าเป๊ปซี่ซซซ~~ ด้วยนะ โอย!


เสียงร้องด้วยความเจ็บดังขึ้นเบา ๆ 
เมื่อคนแกล้งแหย่โดนศอกถอกเข้าไปเต็มๆ ท้อง


..สม! อยากกวนมาก ๆ ก็ควรโดนสักทีหรอก



โห เดี๋ยวนี้รุนแรงนะ ระวังจะโดนเอาคืน

คำขู่อย่างไม่สำนึกทำให้คนฟังตั้งท่าจะหันไปด่าอีกรอบ แต่เสียงใสกลับร้องขัด


พร้อมหรือยังคะ


สาลี่หยุดกึกหันกลับมามองกล้อง
ซึ่งเริ่มมีกลุ่มคนมุงดูมากขึ้น
ถึงใจจะหงุดหงิดแต่ก็พยายามปรับสีหน้าเป็นปกติ


เอาวะ... แป๊บ ๆ ก็จบ
โดนถ่ายมาไม่รู้กี่รูปต่อกี่รูปแล้ว
จะเพิ่มอีกสักใบคงไม่เป็นไรหรอก



เอานะ

หนึ่ง...

สอง...

ซ่ำ...



อ่ะ!




แชะ




ดะ...


เดี๋ยวนะ...


เมื่อกี๊...


รู้สึกไปเองรึเปล่าว่าก่อนชัตเตอร์ดัง
เหมือนมีอะไรนิ่ม ๆ มาโดนแก้มเขา


ยังไม่ทันคลายความสงสัย นักรบยื่นมือรับกล้องคืนมา 
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องวี๊ดว๊ายจากสาว ๆ 
ก่อนเจ้าตัวจะกดมองภาพที่บันทึกไว้
ยิ้มบาง ๆ อย่างถูกใจ พลางยกกล้องขึ้นมาให้เขาดูภาพที่ถูกถ่าย


กะแล้วว่าต้องน่ารัก ดูสิ นี่หน้าของคุณตอนโดนผมหอมแก้มไง ฮ่าๆๆๆ


เสียงหัวเราะที่ได้ยินทำให้คนรู้ความจริงตัวสั่น
ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ร้องโวยวายออกมาเสียงดังลั่น


ไอ้ลูกแม่เดือน แกล้งอีกแล้วนะโว้ยยย!!!!



...และแล้วการทะเลาะครั้งใหม่
ระหว่าง ลูกแม่พลอยกับ ลูกแม่เดือน
ก็เริ่มต้นบนถนนคนเดินอีกครั้งหนึ่ง



....


..


.




ถ้าจะให้นิยาม ความรัก


สำหรับเขาแล้ว...


ความรักก็คงเหมือนการทำขนมปัง


เริ่มต้นจากส่วนผสมคนล่ะอย่างที่ดูไม่มีทางน่าเข้ากันได้
แต่พอนำมารวมกัน ใช้เวลาผ่านการนวดอย่างเอาใจใส่
จากที่ดูเหมือนไม่เข้ากันในตอนแรก
สุดท้ายก็กลายมาเป็นเนื้อเดียวอย่างกลมกลืน

เหมือนคู่ของเขากับลูกแม่เดือน

ตอนแรกเกลียดขี้หน้า ไม่ถูกชะตา
แต่พอเราได้มีโอกาสพูดคุยกัน ได้ใกล้ชิดกัน
มันก็ทำให้เรารู้ว่าจริง ๆ แล้ว


...เราเข้ากันได้ดีมากแค่ไหน



ต่างคน ต่างรับรู้ถึงความรู้สึกจริง ๆ ในใจ 

และต่างก็ยอมรับในตัวตนของอีกฝ่าย


จากคู่กัด เลยข้ามขั้น กลายมาเป็นคู่ที่ดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่านั้น


ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่า 

สถานะระหว่าง ลูกแม่พลอยกับ ลูกแม่เดือน’  

มันอยู่ตรงจุดไหนของความสัมพันธ์

 
แต่การทำขนมปังมันก็ต้องมีช่วงเวลาพักบ่มของเนื้อแป้ง

ดังนั้น เขาเลยอยากปล่อยให้เวลาค่อย ๆ พิสูจน์ทุกอย่างให้ชัดเจน
 

และสิ่งสำคัญที่สุด....

เขาเชื่อว่า ขนมปังจะอร่อยได้มันก็ต้องขึ้นอยู่กับฝีมือคนทำ


ซึ่งเขามั่นใจว่าไอ้คนทำขนมปังของเขาคนนี้

คงอบออกมาได้รสชาติอร่อยถูกปากเขาอย่างแน่นอน



เพราะฉะนั้นก็รีบ ๆ เข้าหน่อยล่ะลูกแม่เดือน



....แล้วลูกแม่พลอยจะทำสังขยาไว้เตรียมรอนะ




...ขอให้รักของคุณหอมนุ่มละมุน...

....เหมือนขนมปังกรุ่นไอจากเตานะครับ...





------------------------------------------------------------------------------------------------------------




END



 



 



จบลงแล้วค่ะ  สำหรับ ซีรีย์หวานอมขม ภาค ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต

บางคนอาจสงสัยว่า เฮ้ย ตัดจบกันดื้อ ๆ แบบนี้เลยหรอ
เปล่าค่ะ เปล่า ตั้งใจแต่แรกแล้วว่ามันควรจะจบอยู่ตรงนี้

เพราะเป็นเรื่องราวความรักที่ค่อย ๆ พัฒนา
จากคนที่ไม่ถูกกัน มาเป็นคนสนิท  แล้วก็เป็นไปไกลเกินกว่าคำว่าเพื่อน
ส่วนที่เหลือจะพัฒนาต่อไปยังไงในความสัมพันธ์
ก็คงต้องเป็นอย่างที่สาลี่บอกคือ ปล่อยให้เวลาพิสูจน์กันไปเอง

ความรักมักจะเริ่มต้นอย่างรวดเร็ว 
แต่ความผูกพันจะก่อตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป

ดังนั้น นักรบจะเพิ่มเติมความรู้สึกของสาลี่ให้เป็นแบบไหน
ก็คงต้องลุ้นกับฝีมือของลูกแม่เดือนเอาเองล่ะค่ะ

แต่ถ้าใครอยากรู้ล่วงหน้าว่าคู่นี้จะเป็นยังไง
แอบกระซิบว่ามีให้ติดตามกันต่อในเซอร์วิสชิ้นพิเศษให้แต่ต้องไปเสิร์ธหากันเอาเองนะคะ

สุดท้ายนี้ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ  ทุก ๆ คอมเมนต์ที่อยู่เป็นเพื่อนกัน

ขอบคุณที่ทำให้ ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต’ 
อบออกมาหอมหวานนุ่มละมุนถูกปากถูกใจ

รู้สึกถึงเรื่องนี้ยังไงแบบไหน ก็ฝากเล่าให้ฟังกันบ้างนะคะ
คนเขียนรับได้หมดทั้งคำติคำชมค่ะ

ตอนนี้ขอตัวไปกินขนมปังสังขยาก่อน แล้วเจอกันนะคะ


รัก

          
                       


             BitterSweet



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #5015 chebi (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 14:49
    ไม่อยากให้จบเลย

    เขียนสนุก อ่านเพลิน

    เหมือนเสพติด ต้องมาอ่านทุกวัน

    วันละนิดก็ยังดี

    จะติดตามไปเรื่อยๆนะคะ

    ขอบคุณที่นำสิ่งดีๆมาแบ่งปันกันคะ
    #5,015
    0
  2. #4997 Wednesday Child (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 17:58
    กลับมาอ่านตอนนี้ทีไรต้องหิวขนมปังทุกที อยากกินขนมปังสังขยาร้านของหนุ่มๆ จัง อยากเจอหนุ่มๆ ที่ร้านด้วย ><
    #4,997
    0
  3. #4945 kanun0_0 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:19
    น่ารักมากมาย><
    #4,945
    0
  4. #4929 ciel_dek-d772559 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    เป็นความรักที่หอมกรุ่นมาก
    #4,929
    0
  5. #4886 Fun_Hyoyeon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:23
    จบแล้วว เป็นความรักที่หอมกรุ่นเหมือนขนมปังอบจริงๆ ละมุนมากกกกก จากคู่กัดค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์จนกลายเป็นความรัก มันหวานและละมุนมากจริงๆ
    #4,886
    0
  6. #4834 NLhodrem (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 07:59
    จบล้าวฮือ ในที่สุดเขาก็ได้ขายอยู่ในแผงเดียวกันแล้วค่ะ เฮฮฮฮ นี่แอบคิดไว้ตั้งแต่แรกว่าแหม่ อยู่ตรงข้ามกันแบบนี้ พอเริ่มรักแล้วน่าจะมาทะเลาะอยู่ในแผงเดียวกันไปซะเลย! มิชชั่นคอมพลีทแล้วค่ะ!!55555 หวานมาก หวานติดในหัวใจมากๆเลยค่ะ คือกลมกล่อมลงตัวไปหมด ชอบความปากจัดกับแค่คนเดียวของลูกแม่พลอย และชอบความตรงไปตรงมาของลูกแม่เดือน หลงรักอย่างแรง ยิ้มไม่หุบเลย เขาไม่ได้เป็นเพื่อนกันค่า กรี้ดดดด สุดท้ายนี้ ขอบคุณขนมอร่อยๆและนิยายที่มีแต่กลิ่นหอมหวานของขนมตลอดทั้งเรื่องด้วยนะคะ ยังหอมช็อกโกแลตลาวากับขนมปังสังขยาอยู่เลย ขอบคุณมากๆค่ะ รักนะคะ?
    #4,834
    0
  7. #4802 havehope218 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 01:22
    ดีเทลละมุนมากอ่ะเรื่องนี้ เหมือนอ่านไปแล้วกลิ่นวนิลากับสังขยายังลอยอยู่แถวปลายจมูกไม่จางหายไปไหนเลย555555มุ้งมิ้งมากค่ะ อารมณ์แบบเทดดี้แบร์ขี่โพนี่โปรยสายรุ้งมาก หวานจนต้องกระดกน้ำเต้าหู้/เดี๋ยวๆ คนละเรื่องม่ะ? (เล่นเองตบมุกเอง)ก็อิรอบเดิมค่ะ เป็นทาสไง55555555อ่านไปละตายิ้มตาม ขอบคุณนิยายอร่อยอร่อยนะคะ
    #4,802
    0
  8. #4780 basssbadboy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 23:22
    ภาคนี่น่าจะชื่อ ลูกแม่พลอยกับลูกแม่เดือน มากกว่านะ อิอิ
    #4,780
    0
  9. #4711 baekbow (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 22:45
    เป็นภาคที่น่ารักมากอ่ะ นายเอกออกซนๆ พระเอกนี่ก็ชัดเจนดี พอรู้ว่าชอบก็รุกแบบเนียนๆเลย ชอบๆ
    #4,711
    0
  10. #4691 lk-czsoung (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 18:39
    โอยยย ไม่ไหวแล้วความละมุนละม่อมกลมกล่อมนี้ น่ารักเกินไปแล้วววว โคตรรู้สึกดีเลย ไม่รู้จะยิ้มยังไงแล้วว ชอบบบ แฮปปี้เอนนนนนน
    #4,691
    0
  11. #4617 #ติ่งฐาวรา (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 19:58
    น่ารัก >< ><
    #4,617
    0
  12. #4596 พันตอง (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 12:25
      ชอบคร้าาา ทุกตอนหวานละมุนมากเลยค่ะ น่ารักก ที่จะแย่คือคนอ่านนี้แระค่ะ ส่งสัยต้องอ้วนอีกหลายโลแน่ๆ 555
    #4,596
    0
  13. #4457 hapusrwydd (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:38
    โอ๊ยยยสนุกอ่ะ คู่นี้หวานเว่อร์ๆๆๆๆๆ ติดตามนะคะ
    #4,457
    0
  14. #4361 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 21:53
    ควบรวมกิจการกันแล้ว ดีงามอ่ะ สาววายต้องมาอุดหนุนร้านนี้กันอย่างเนืองแน่นแน่ๆ
    #4,361
    0
  15. #4292 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 22:36
    งืมมมมมม เขินแบบอบอุ่น~
    #4,292
    0
  16. #4171 Pattarapa_ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 16:52
    จบแล้วววววว รักลูกแม่เตือนกับลูกแม่พลอยมากกกกกกกก
    #4,171
    0
  17. #4101 Shimmaybb (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 02:16
    อ่านไปลิดไปกับความน่ารักของคู่นี้
    ชอบตั้งแต่ชื่อเรื่อง ชื่อตัวละครยันเนื้อเรื่องเลย
    ดำเนินรื่อยๆแบบนี้ชอบมากกกกก
    #4,101
    0
  18. #4076 BNR (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 23:05
    ลูกแม่เดือนกับลูกแม่พลอยน่ารักอ่า >///<
    #4,076
    0
  19. #4059 summer_key (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 03:52
    ชอบเรื่องนี้อ่าาาาาาาาาา~
    #4,059
    0
  20. #4039 ¦ MITUИΛ`★ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 22:09
    น่ารักมากค่าา <3
    #4,039
    0
  21. #4008 Biscuit (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 19:48
    วรั้ยยยยย น่ารักมากกกกก >w< แลดูน่ารักมุ้งมิ้ง ให้ตายยย ฮ่าๆๆๆ
    แต่แบบ อ่านตอนกลางคืนนี่เราถือว่าพลาดมากก เพราะ ตอนบรรยายขั้นตอนการทำขนมปัง นี่น้ำลายย้อยเลยย ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นๆ แค่จะบอกว่าบรรยายขั้นตอนการทำได้ละเอียดดีมากเลยค่าาา

    ปล.ขอโทษที่เพิ่งมาเม้นให้ตอนท้ายเรื่องนะคะ พอดีอ่านเพลินไปหน่อยย ฮ่าาาา
    #4,008
    0
  22. #3969 Yuki Kuro (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 21:31
    นิยายสนุกมากค่ะ ขอบคุณที่แต่งขึ้นมาให้อ่านนะคะ ^^
    #3,969
    0
  23. #3864 Melody_Rock (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 05:20
    ชอบจัง ^_^
    #3,864
    0
  24. #3784 p446 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 21:30
    นั่งอ่านตั้งแต่ภาคน้าเต้าหู้กับคาเฟอีนจนถึงขนมปังสังขยากับลาวชอกโกแลตไม่ผิดเลยที่นั่งแหกขี้ตาอ่านทั้งวันคือแบบสนุกเวอร์อะ
    #3,784
    0
  25. #3732 fakanda (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 10:03
    กร๊ากกกกกกกกกกกก น่ารัก น่ารักที่สุด อย่างน่ารักอ้ะ (แต่อ่านแล้วอยากหาลาวาช็อกโกแลตกับสังขยากินโอยหิว~)

    #3,732
    0