ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 42 : ชิ้นที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    17 ก.พ. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต






ชิ้นที่ 16





เอาไงดี...


สาลี่นั่งนิ่งอย่างคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ภาพหน้าจอปรากฏรูปของเขาที่ถ่ายคู่กับนักรบ
ซึ่งเจ้าตัวก็จำไม่ได้แม้เพียงนิดว่าไปถ่ายกันตอนไหน


รู้อยู่หรอกว่านี่คอมของคนอื่น และเขาก็ไม่ควรจะเปิดดูพร่ำเพรื่อ
แต่ทำไงได้หลักฐานมันคาตาอยู่ตรงหน้า


อีกอย่างมันไม่ใช่ความผิดเขาสักหน่อย
รูปพวกนี้ก็รูปของเขาทั้งนั้น ลูกแม่เดือนต่างหากที่ทำตัวโรคจิต
ไปตามแอบถ่ายเขาได้มากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร 
แล้วไหนจะยังมีข้อความพวกนั้นอีก



ข้อความ...ที่ชวนให้สับสนในความรู้สึก


ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่...


...โอยยยย!!!  ปวดหัวไปหมดแล้วโว้ยยยย!!



ในสมองผสมปนเปด้วยคำถามมากมายวิ่งชนกันให้วุ่น
แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็แค่เพียงนั่งก้มหน้า
เบนหลบสายตาของร่างสูงซึ่งยืนนิ่งมองมาไม่แพ้กัน



...ต่างคนต่างเงียบอยู่อย่างนั้น



แค่เพียงอึดใจ...




ฝ่ายที่เป็นคนขยับก่อนก็คือหนุ่มมาดเซอร์เจ้าของห้อง
เอื้อมมือคลิกเมาส์ปิดหน้าต่างที่เปิดค้างลงไป
ก่อนจะกดเปิดไฟล์ซึ่งคราวนี้สาลี่เห็นชัดเต็มตาว่าชื่อ ‘Knom’
ตั้งค่าโฟล์เดอร์ใหม่อีกสองสามคลิก 
แล้วก็ผละออกห่างพร้อมกับร้องบอกด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ



เลือกรูปไหนก็ให้ลากเข้าไฟล์นี้นะ เสร็จแล้วก็บอก จะได้ไรท์ใส่แผ่นให้




...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ลูกแม่เดือนมันทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พูดจบก็เดินไปนั่งบนเตียง หยิบหนังสือพิมพ์กีฬามาเปิดอ่าน
เงียบ ๆ อยู่แบบนั้น...


...จะไม่อธิบายอะไรสักหน่อยเลยเหรอ



แต่ถ้าไอ้ลูกแม่เดือนมันเริ่มก่อน เขาเองก็จะเลือกแสดงออกด้วยท่าทีไม่ต่างกัน


ดวงตากลมจึงไล่ดูรูปโดยไม่พูดอะไรออกมา คลิกลากภาพส่ง ๆ เข้าโฟล์เดอร์ใหม่โดยเร็ว
เพราะแม้จะถ่ายเผื่อเอาไว้ห้าหกรูปในคนละมุม แต่ลักษณะของงานก็ออกมาสวยไม่มีที่ติอยู่ดี
อีกอย่างตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาพิจารณารายละเอียดของภาพอะไรแล้วด้วย




เสร็จแล้ว


ใช้เวลาแค่ห้านาทีคนที่ลากรูปสุดท้ายลงโฟล์เดอร์ก็ร้องบอก
นักรบลุกขึ้นค้นกุกกักตรงตู้ หยิบแผ่นซีดีเปล่าออกมา
เขารีบลุกให้เจ้าของห้องนั่งแทนที่ตัวเอง เพื่อจัดการไรท์ไฟล์ให้เรียบร้อย


...บรรยากาศยังไม่คลายความอึดอัด



สาลี่ยืนนิ่งอย่างสับสน 
ใจนึกอยากจะหาเรื่องคุยเพื่อทำลายบรรยากาศแปลก ๆ นี้ลงไป
แต่ในสถานการณ์แบบนี้จะให้พูดเรื่องอะไร


จริงสิ...




อ่ะ



ซองสีขาวเรียบ ๆ ถูกยื่นมาตรงหน้าร่างสูง
นักรบละสายตามามองแว๊บหนึ่งก่อนเอ่ยถามสั้น ๆ



อะไร”   


ค่าเสียเวลา


มือที่จับเมาส์กระตุกกำเข้าหากัน
แต่คนฟังกลับยังคงปั้นหน้านิ่งตอบกลับเสียงเรียบ


คุณไม่ต้องให้หรอก


รับ ๆ ไปเถอะ ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าต้องคิดค่าจ้างยังไง 
คุณเล่นไม่บอกนี่ เลยอาศัยเดา ๆ เอา ไม่รู้ว่าจะน้อยเกินไปรึเปล่า



ผมไม่รับ เก็บไปซะ


เถอะน่า กล้องคุณมันงอกออกมาเองได้เมื่อไร
ไหนจะพวกค่าน้ำ ค่าไฟ ที่ผมชอบยืมครัวคุณมาใช้ด้วย
ของพวกนี้มันต้องมีค่าใช้จ่ายทั้งนั้น



ผมออกเองได้



เอ๊ะ เดี๋ยวก็หาว่างกอีก 
ผมเคยบอกแล้วไง ถึงเราจะเป็นเพื่อนกันแต่...



หยุดได้แล้ว!! ผมไม่เอาอะไรทั้งนั้น!!!
แล้วผมก็ไม่อยากเป็นเพื่อนคุณด้วย!!!




นักรบโพล่งขึ้นมาอย่างหมดความอดทน
ลุกขึ้นพรวดเดินเข้ามาใกล้ใครอีกคน


อารมณ์ไม่พอใจ... โมโห... สับสน...คุกกรุ่นอยู่ในห้วงความคิด
บีบให้พรั่งพรูทุกสิ่งที่อยู่ในใจจนเกินกว่าจะเก็บไว้
คล้ายกับระเบิดเวลาที่ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด



เห็นรูปพวกนี้แล้ว ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ
คุณไม่ได้คิดอะไรถึงพูดออกมาได้ แต่รู้มั้ยว่าความจริงผมเจ็บแค่ไหน
ถ้าคุณอยากให้ผมเป็นเพื่อน งั้นบอกหน่อยว่าเพื่อนของคุณ มันทำแบบนี้ได้มั้ย!!


จบคำ สาลี่รู้สึกถึงแรงกระชากตัวให้ปลิวเข้าปะทะร่างตรงหน้า
และก่อนที่จะทันได้คิดว่าอะไรเป็นอะไร
ริมฝีปากของเขาก็ถูกบดขยี้อย่างรุนแรง 



จูบ...


ลูกแม่เดือนมันจูบเขา...



ไม่ใช่จูบเหมือนยั่วเย้าเช่นครั้งแรก แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์
เร้าร้อน...แนบแน่น...คล้ายกับจะฉกฉวยลมหายใจจากเขาไปจนหมดสิ้น


อืออ...มะ..ไม่


คนตกใจเบือนหน้าหลบ พยายามยกมือขึ้นดันร่างอีกฝ่าย 
แต่กลับถูกมือแกร่งจับล็อกไว้แน่นไม่ให้ขยับ
ทั้งยังคงใช้ริมฝีปากตะโบมจู่โจมไม่ยอมหยุด
สาลี่จึงทำได้แค่เพียงดิ้นกุกกักก้าวถอยหลังอย่างคนคิดหนี
ทว่าที่สุดปลายทางกลับมีเตียงนอนมาขวางกั้น


อ่ะ...เฮ้ยย!!


สาลี่ร้องลั่นแรงสะดุดทำให้เขาหงายหลังล้มลงไปนอน
โดยมีร่างสูงหนักของหนุ่มเซอร์ทาบทับจนไม่อาจขยับไปไหนได้


ราวกับเวลาหยุดนิ่ง...


เมื่อดวงตากลมโตประสานสายตาเข้ากับดวงตาคม
ที่คล้ายจะส่งผ่านความรู้สึกทุกอย่างที่เก็บไว้ในใจ


....ความรู้สึกที่ค่อย ๆ ถ่ายทอดออกมาเป็นถ้อยคำพูด



คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าจริง ๆ แล้วผมคิดยังไง
งั้นคุณฟังให้ดี ผมอยากบอกคุณมานานแล้วว่า
ผมอยากกอดคุณ ผมอยากจูบคุณผมหึง ผมหวงคุณ
ไม่เจอหน้าคุณผมก็นึกเพ้ออะไรบ้า ๆ คิดถึงคุณอยู่ทุกคืน
ผมไม่อยากปล่อยให้คุณเป็นของใครนอกจากของผมคนเดียว
และผมก็อยากให้คุณ....

....อยากให้คุณ รักผม เหมือนที่ผม รักคุณ




สาลี่นิ่งอึ้งให้กับข้อความที่ได้ยิน ในหัวหมุนวนเวียนด้วยความสับสน


หมายความว่ายังไง...


ลูกแม่เดือน...




....รัก?



...รักเขา?



ยังไม่ทันได้คิดอะไรเพิ่ม ริมฝีปากจากคนด้านบนก็โน้มลงมาจูบซ้ำ
สาลี่พยายามเบี่ยงหลบอีกครั้ง แต่เมื่อร่างกายถูกกันอิสรภาพทั้งมือก็ยังถูกตรึงไว้แน่น
ต่อให้ขยับหนีอย่างไรก็หลบไม่พ้นการจู่โจมอันร้อนแรง
ทั้งจมูก แก้ม ปาก ดวงตา ไม่มีส่วนไหนที่เล็ดลอดริมฝีปากของนักรบไปได้
ลำคอขาวถูกซุกไซร้ ปลุกความรู้สึกแปลก ๆ ให้ปั่นป่วน
เรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มหดหาย เมื่อสัมผัสได้ถึงมือซึ่งแตะร่างอย่างจาบจ้วง
ผ่านเสื้อยืดแขนสั้นที่ห่อหุ้มกายเขาเอาไว้



...ไม่ใช่ 


นี่ไม่ใช่แค่การแกล้งเล่น ลูกแม่เดือนมันตั้งใจจะทำจริง ๆ



...ไม่เอานะ



...แบบนี้ไม่เอา



...เขากลัว



กลัว...





ฮึก.....



เสียงสะอื้นในลำคอทำให้คนที่จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ได้สติ
นักรบหยุดการกระทำของตัวเองลง
เมื่อสังเกตเห็นหยาดน้ำใส ๆ รินไหลออกจากดวงตากลมโต
พร้อม ๆ กับที่ร่างเบื้องล่างสั่นเบา ๆ ด้วยแรงสะอื้น



นี่เขา...


ทำอะไรลงไป...




สา...ผม...ผมขอโทษ...


ร่างสูงเอ่ยออกมาอย่างคนสำนึกผิด
ไม่คิดว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้คนรักต้องเจ็บช้ำขนาดนี้
เขาปล่อยมือที่เกาะกุมไว้ แล้วใช้มันเกลี่ยน้ำตาเบา ๆ บนใบหน้าเนียน
แต่อีกฝ่ายกลับผลักเขาออกห่างอย่างรุนแรง
แล้วรีบวิ่งเปิดประตูออกไปจากห้องทันที


เดี๋ยว สา...


คนทำผิดรีบวิ่งลงบันไดตาม แต่ยังไม่ทันได้คว้าตัว 
เสียงของผู้เป็นแม่ก็เอ่ยขัดเขาที่กำลังจะออกนอกร้าน


รบ เค้กของลูกอบได้รึยัง แม่ได้กลิ่นอะไรไหม้ ๆ จากในครัว




...เฮ้ย เค้ก!!


คนถูกทักรีบเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งไปเปิดเตาอบทันที
เป็นจริงดังคาดเมื่อเค้กของเขาไหม้ดำส่งกลิ่นควันลอยตลบ



โธ่เว้ย!!


นักรบสบถด่าออกมาอย่างหงุดหงิดให้กับความผิดพลาด
ทุกสิ่งหลุดลอยไปเพราะความไม่ตั้งใจของเขาแท้ ๆ


ไม่ว่าจะเป็นเค้ก...



หรือคนที่ตัวเองรัก...



ไม่น่าเลย...


...ไม่น่าทำแบบนั้น



ทั้ง ๆ ที่คิดไว้แล้วว่าจะตั้งใจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ก็ดันเผลอใส่อารมณ์ เพราะคำพูดที่ตอกย้ำ สถานะชัดเจนจากลูกแม่พลอย
เพียงแค่โดนสะกิด สิ่งที่ทนเก็บไว้ในใจก็ระเบิดออกมาไม่หยุดยั้ง



แล้วที่นี่จะทำยังไง จากแค่บรรยากาศอึดอัดแปลก ๆ 
จะพาลกลายเป็นมองหน้ากันไม่ติดอีกเลย



...หึ สมควรแล้ว
ก็กูมันอยากโง่เองที่คิดไว้ว่าทุกสิ่งมันจะเป็นไปในแบบที่หวัง
อยากให้ลูกแม่พลอยเขารู้ว่ารัก แล้วสุดท้ายเป็นไงล่ะ ไอ้รบ
สุดท้ายมึงพอใจรึยัง...




...นี่แหละคือ คำตอบที่มึงต้องการจะได้ยิน




....


..



.


สาลี่ปิดประตูห้องนอนของตัวเอง
หลังจากอ้างกับแม่ว่าปวดหัวอยากขอตัวขึ้นไปนอนพัก



เรื่องมากมายที่เกิดขึ้น มันรวดเร็วจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

รู้แค่เพียงหัวใจมันชา...

ร่างกายมันไร้เรี่ยวแรง...



เขาทรุดตัวกอดเข่า ปล่อยให้น้ำตาที่กักเก็บไว้พังทลายลงมาไม่ขาดสาย



....ไอ้ลูกแม่เดือนเฮงซวย!!!

ทำไมถึงมาทำกันแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าเป็นเพื่อนกันแท้ ๆ



...เพื่อน



ถ้อยคำเดียวแต่กลับทำให้เสียงของใครบางคนสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำ




ผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับคุณ

ผมอยากให้คุณรักผม

เหมือนที่ผมรักคุณ





ลูกแม่เดือน รักเขา



รักที่ไม่ใช่แค่เพื่อน




แล้วเขาล่ะ...เขาเองรู้สึกยังไงกับมัน



...อยากให้เป็นเพื่อนกันต่อไป

...อยากให้จบลงที่ตรงนี้

...หรืออยากจะให้เป็นมากกว่านั้น




ไม่รู้...



...เขาไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ





------------------------------------------------------------------------------------------------------------




น้องสาเขาไม่สบายนะจ๊ะ รบฝากแม่ไว้ก่อนก็ได้ลูก 
เดี๋ยวแม่เอาไปให้น้องสาเอง



คำปฏิเสธที่ได้ยิน
ทำให้คนซึ่งเอาแผ่นซีดีที่ไรท์เสร็จเรียบร้อยพยักหน้าลงอย่างเข้าใจ 
แม้ภายในจะรู้สึกเจ็บแปล็บขึ้นมาลึก ๆ ก็ตามที



...หึ น่าจะรู้ดีอยู่แล้วแท้  ๆ ว่ายังไงก็ต้องไม่มีทางได้พบ
แล้วเขาจะมาหวังลม ๆ แล้ง ๆ บ้าบออะไรอีก



แต่...



แต่อย่างน้อยเขาก็อยากจะเจอ
อยากขอโทษอีกครั้ง อยากอธิบายถึงความรู้สึกจริง ๆ ข้างใน
ให้มันรู้ชัด ๆ ไปเลยดีกว่าว่าคิดอะไร
จะเกลียดหรือตัดขาดความสัมพันธ์ก็ว่ามา
แต่ขอร้องได้มั้ยลูกแม่พลอย



ขอร้อง....



...อย่าเงียบหายกันไปแบบนี้




นักรบเดินออกมานอกร้าน พระอาทิตย์ยามเย็นเริ่มโพล้เพล้
เงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองซึ่งมีดวงไฟเปิดสว่าง
ใครบางคนอยู่ข้างในห้องนั้น


เอาเถอะ...
บ้านก็อยู่ใกล้กันแค่นี้จะไม่เจอกันอีกคงเป็นไปไม่ได้
ไว้โอกาสหน้า เขาก็จะขอปรับความเข้าใจ
เอาให้มันเคลียร์ ให้มันรู้กันชัดเจนไปเลย ว่าตกลงแล้ว...



...เขาสองคนควรอยู่ใน สถานะอะไรระหว่างกัน 




ทว่าจนแล้วจนรอด ผ่านไปห้าวันเต็ม
นักรบก็ไม่เห็นสถานการณ์ที่จะเอื้อให้คุยกับใครบางคนได้เลยสักนิด
ถึงจะเห็นหน้า แต่อีกฝ่ายก็มักจะอยู่ในร้านใกล้กับแม่ของตัวเองตลอด
ซ้ำยังพยายามหลบสายตาไม่มองหน้าเขาเลยแม้เพียงนิด



แม้กระทั่งเย็นวันศุกร์
ที่เขามักจะมารับหนุ่มร้านขนมไทยขึ้นรถไปตั้งแผงขายบนถนนคนเดินด้วยกัน
แต่อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะหนีเขาไปได้อีกครั้ง



อ้าว...น้องสาเขาไปตั้งนานแล้วนี่ลูก
ไม่ได้ออกไปพร้อมรบหรอกเหรอจ๊ะ



อะไรนะ...


ออกไปแล้ว...



ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้คนฟังต้องรีบเดินไปนอกร้าน
มองหามอเตอร์ไซต์ฟีโน่ของใครบางคน ซึ่งแน่นอนว่ามันว่างเปล่า



ลูกแม่พลอยจะไม่ยอมเคลียร์กันใช่มั้ย...

สำหรับเขาแค่ห้าวันมันก็มากเกินพอแล้ว!!



คนใจร้อนรีบเหยียบคันเร่งรถโฟล์กขับมุ่งหน้าไปที่ตลาดทันที
เลี้ยวเข้าจอดเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว
เดินพุ่งตรงไปหาเจ้าของร้านขายขนมไทย
ซึ่งวันนี้กลับไปใส่ชุดปกติธรรมดากำลังจัดของอยู่หน้าแผง 



สา คุยกันหน่อยได้มั้ย


“....................”


คนตรงหน้ายังคงนิ่งเงียบ ก้มลงหยิบถุงขนมขึ้นมาเรียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



สา ไม่ได้ยินที่พูดเหรอ



นักรบถามซ้ำ ครั้งนี้เจ้าของร้านขนมไทยเงยหน้าขึ้นมา
แย้มรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ


ร้านผมยังจัดไม่เสร็จเลยครับ 
ถ้าคุณอยากซื้อขนมช่วยรอสักครู่ได้มั้ยครับ


...ความห่างเหิน


....ตอกย้ำ สถานะของคนที่ยืนรออยู่อย่างชัดเจน




...อย่าว่าแต่จะให้กลับมาคืนดี
หรืออยากให้อีกฝ่ายบอกว่าเป็นเพื่อนกันเลย

ตอนนี้ในสายตาของลูกแม่พลอย
เขากลายเป็นแค่เพียงคนแปลกหน้าเสียด้วยซ้ำ




ถ้าสาไม่อยากเจอผมก็บอกมาตรง ๆ 
แต่อย่ามาทำเหมือนผมไม่มีตัวตนแบบนี้



“...................”




ความเงียบถูกเลือกใช้เป็นคำตอบ


แต่ความเงียบในครั้งนี้ กลับกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุด



...ดังกว่าคำว่า โกรธ


...ดังกว่าคำว่า เกลียด


...ดังกว่าคำว่า ไม่รัก




และเป็นความเงียบที่ทำให้นักรบเจ็บปวดทรมาน



ราวกับบางสิ่งในความรู้สึกได้แตกสลายลง....




แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังเลือกจะพูดประโยค
ที่ทำร้ายหัวใจของตัวเองให้เจ็บลึกลงไปอีกครั้ง



ผมเข้าใจแล้ว ถ้ามันทำให้สาลำบากใจ ผมก็จะไม่มาให้สาเห็นหน้าอีก



ถ้อยคำสุดท้ายหยุดลง พร้อมกับที่นักรบหมุนตัวหันหลังเดินกลับไป


ปล่อยให้คนที่ทำทีเป็นนิ่งเงียบ เงยหน้าขึ้นมองอยู่ห่าง ๆ



เข้าใจ...

ลูกแม่เดือนมันเข้าใจว่าอะไร...



ถ้าเข้าใจจริงก็น่าจะรู้ว่ารอยยิ้มของเขาเมื่อกี๊ 



....มันฝืนแค่ไหน



...ยิ้มที่ไม่ได้ออกมาใจ




ก็เพราะดวงตาของเขามันคลอไปด้วยน้ำตาแบบนี้...




   
รออีกหน่อยไม่ได้หรือไง ก็แค่อยากขอเวลา...
รอกันแค่นี้ไม่ได้เลยใช่มั้ย แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเข้าใจ
ไอ้ลูกแม่เดือนคนโกหก... 

...มึงไม่เห็นจะเข้าใจอะไรกูเลยสักนิดเดียว




------------------------------------------------------------------------------------------------------------




TBC







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #5014 chebi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 12:19
    โอย รีบปรับความเข้าใจกันน้า

    เหมือนรบจะหนีไปเลยอ่า
    #5,014
    0
  2. #4927 ciel_dek-d772559 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 21:06
    อ้าวเวร อีกคนก็ร้อน อีกคนก็สับสน เฮ้อ
    #4,927
    0
  3. #4796 WSwen (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 17:46
    หน่วง อื้อฮื้อออออ
    #4,796
    0
  4. #4709 baekbow (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 22:18
    โอ๊ยยย หน่วงค่ะ จะขอเวลาก็พูดตรงๆได้นี่ ทำแบบนี้เป็นเราก็คงต้องถอยเหมือนกัน ดีกันเร็วๆน้าาา
    #4,709
    0
  5. #4359 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 21:17
    หน่วงอ่ะ ต่างคนต่างเข้าใจไปคนละทาง เฮ้อ
    #4,359
    0
  6. #4170 Pattarapa_ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 16:38
    แงงงงงงง ลูกแม่เตือนนนนน กลับมาหา ลูกแม่พลอยเดี๋ยวนี้เลยนะะะะะ
    #4,170
    0
  7. #3967 Yuki Kuro (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 21:09
    ฟังหน่อยยยยยยยยยย ฟังงงงงงงงงงงงงง
    #3,967
    0
  8. #3782 p446 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 21:12
    แง สั้นมากอะ
    #3,782
    0
  9. #3523 souprupk (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 00:39
    โอ้ย เจ็บแปป
    #3,523
    0
  10. #3183 Redberrylips (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 23:59
    ฮือออ ทำไมดราม่า ฮืออ
    #3,183
    0
  11. #3133 นัท (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:44
    แงงงงงงงง ช่วยฟังกันหน่อยไม่ได้เหรอออ
    #3,133
    0
  12. #2955 YoSChi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 20:43
    นักรบอย่าหายไปไหนนะ

    ไม่เอามมาม่านะ อยากหิวขนมมากกว่าอิ่มมาม่า
    #2,955
    0
  13. #2755 InLove (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 19:21
    ลูกแม่เดือนอย่าใจร้อนสิ ให้เวลา้น้องสาบ้าง
    #2,755
    0
  14. #2704 rorony (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 18:07
    ฮืออ อะไรกัน ทำไมรบตีความคิดเอาเองแบบนี้ ไม่ได้เข้าใจน้องสาจริงๆด้วย ใจร้าย ชอบคิดเองเออเอง
    #2,704
    0
  15. #2597 sawhaชาลิตี้* (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 11:05
    ฮืออ พี่รบอย่าไป TOT

    #2,597
    0
  16. #2576 ทูน่าจังเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 11:35
    ดราม่าเเล้วT_Tทำไมสาลี่ถึงทำเเบบนี้ล่ะ
    #2,576
    0
  17. #2498 สายฟ้า (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 10:38
    อ้าวววววววววววววววววววววววววววววววววววว



    เอาใจช่วยละกันนะลูก
    #2,498
    0
  18. #2196 Romeo sane ★ . (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 20:34
    นักรบใจร้อนนนน สังเกตน้องสาหน่อยสิค่ะ เงียบอย่างเดียว
    ไม่ได้แปลว่าไม่รักน้าาา น้องสาเขาแค่ขอเวลาเองง
    #2,196
    0
  19. #1830 berry berry (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2556 / 10:11
    ไปกันใหญ่แล้ว สาลี่ก็พูดไม่เคลียร์ นักรบก็ใจร้อน เฮ้อออ
    #1,830
    0
  20. #1733 MayKamon (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 10:00
    โอ๊ย เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วลูกแม่เดือน

    ลูกแม่พลอยจ๋า บอกไปเลยจ๊ะว่าขอเวลาแป๊บนึง ยังไม่ได้ศึกษาเลย^^

    #1,733
    0
  21. #1729 Key_NRGZGI (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 09:23
    #ร้องไห้แปป ฮือออออออออออออ
    รบค้าบให้เวลาสามันหน่อยยนะ ะะ ฮือออออ 
    #1,729
    0
  22. #1719 #JB'z Fanc.# (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 02:21
    หวาน น่ารัก และอบอุ่นมากค่ะ :)
    #1,719
    0
  23. #1696 Gypsy VasZa (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 18:29
    สาลูก....หนีไปอยู่เกาะร้างให้อีตารบตรอมใจตายลยยยยย! //โดนตบ
    รอแค่นี้ก็รอไม่ได้ คนเค้ากำลังสับสนเข้าจายม๊ายยยยยย
    #1,696
    0
  24. #1294 Pretzz07 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 14:01
    อ่านแล้วน้ำตาคลอเบ้าเลยอะ YY
    #1,294
    0
  25. #1139 Plankton J (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 00:35
    รบหลานป้า 
    #1,139
    0