ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 37 : ชิ้นที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ก.พ. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต







ชิ้นที่ 11 





ไปนะครับ แม่



สาลี่หันไปร้องบอกคนที่กำลังเตรียมตัวปิดร้าน
หลังจากขนข้าวของใส่ในรถโฟล์กเต่าสีเหลือง
เพื่อนำไปตั้งแผงขายที่ถนนคนเดินเย็นวันศุกร์



จ๊ะ น้องรบ ขับระวัง ๆ นะ แม่ฝากสาลี่ด้วย


แม่พลอยพยักหน้ายิ้มรับ ท้ายประโยคกำชับคนขับที่กำลังเปิดประตูก้าวตามขึ้นไป
ซึ่งเขาเองก็ตกปากรับคำให้อีกฝ่ายได้วางใจ
ก่อนจะปิดประตูสตาร์ทเครื่อง แล้วแล่นไปบนถนนมุ่งหน้าสู่ทางเลียบริมน้ำ



มือขับไป แต่ดวงตาคมก็ยังไม่วายเผลอเหลือบมองคนข้างตัว
ที่วันนี้ ดูเหมือนจะมีความสุขลันล้าผิดปกติ
ฮึมฮำเพลงในคองุ๊งงิ๊ง ราวกับตื้นเต้นในการรอคอยอะไรบางอย่าง
ซึ่งอะไรบางอย่างนั้น เขาก็เดาได้ไม่ยากเลย
เพราะก็คือการประเดิมเปิดขายเมนูใหม่ ขนมปังสังขยา
ที่ลูกแม่พลอยฝึกอบขนมปังกับเขามาทั้งอาทิตย์



...เพิ่งรู้ว่าลูกแม่พลอยเป็นคนเอาจริงเอาจังทุ่มเทมากกว่าที่คิด
ค่าวัตถุดิบเจ้าตัวเป็นคนออกทั้งหมด 
แค่มาอาศัยเครื่องนวดขนมปังกับเตาอบของเขาเท่านั้น
ที่ทำเสียก็เยอะ ที่อบพลาดก็มาก

แน่ล่ะ...กว่าจะดูให้ออกว่าขนมปังขึ้นได้ที่พอดีตรงกับความต้องการมั้ย
ไม่ใช่จะฝึกกันได้ภายในวันสองวัน

เขาอาศัยอยู่ในครัวช่วยแม่มาหลายปีกว่าจะเชี่ยวชาญ
น่าตลกเหมือนกันที่ผู้ชายมาดศิลปินอย่างเขาจะมาขายขนมเค้ก
แต่เมื่อเป็นทางที่ตัวเองเลือก เขาก็จะขอทำให้ดีที่สุด
กับลูกแม่พลอยเองก็คงคิดไม่ต่างกัน 
ถึงได้เอาใจใส่และพยายามทุ่มเทเพื่อทำเมนูนี้ออกมา



ทันทีรถจอดสนิทเทียบริมฟุตบาท
ร่างของหนุ่มแว่นก็รีบชะโงกคว้าของที่เบาะหลัง 
เปิดประตูรถออกผลัวะแล้ววิ่งลิ่วไปยังร้านก๋วยจั๊บเจ๊ใหญ่
เพื่อเอาโต๊ะที่ฝากไว้ออกมาเตรียมกางแผงขายทันที



...อะไรจะรีบร้อนขนาดนั้น


นักรบยิ้มขำบาง ๆ กับพฤติกรรมเหมือนเด็กของใครบางคน
แม้จะเป็นศัตรูทางการค้ากัน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอาใจช่วย 
แอบภาวนาอยู่ลึก ๆ ว่า....




....ขอให้วันนี้ ขนมปังสังขยาขายออกมาได้ดี ๆ ด้วยเถอะ



....แต่



...ใครจะรู้ว่าเสียงภาวนาของเขาอาจไม่ดังมากพอ




------------------------------------------------------------------------------------------------------------





...มันมีอะไรผิดปกติเหรอ?


สาลี่มองขนมปังที่นอนนิ่งในถุงพลาสติกใส
ซึ่งแพ็คคู่มาอย่างดีกับสังขยาในถ้วยพลาสติกมีฝาปิดอย่างเรียบร้อย


ขนมปังก็ดูนุ่มน่าทาน
สังขยาใบเตยสีกำลังสวย
สังขยาไข่เนื้อเนียนได้พอดี



แล้ว....



แล้วมันมีอะไรผิดปกติ
เขาถึงได้ขายมันออกไปได้แค่สี่แพ็คจากเกือบสามสิบแพ็ค
ตลอดระยะเวลาสี่ชั่วโมง


...เกิดอะไรขึ้น?


คำถามที่เฝ้าถามตัวเองอย่างมึนงงแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใด ๆ กลับมา
ในหัวมีแต่คำว่า...ทำไม...ทำไม...ทำไม...


ทั้ง ๆ ที่ก็แน่ใจแล้วว่าขนมชนิดนี้ทุกคนต้องรู้จักกันดี
ดูไม่โบราณจนเกินไป แถมกินได้ทุกวัยตั้งแต่คนแก่ยันเด็ก


แล้วทำไม...


ทำไมเขาถึงขายมันออกไปไม่ได้
ทั้ง ๆ ที่ตั้งราคาไว้แค่แพ็คละ 40 บาทเท่านั้น


ทำไมถึงไม่มีคนมาซื้อ แค่มอง ๆ แล้วก็เดินจากไป
จะมีบ้างที่แวะเข้ามาหาด้วยความสนใจแต่ก็กลับซื้อขนมอย่างอื่นไปแทน



เขาทำผิดตรงไหนกัน...




คนที่ทุ่มเทพยายามอย่างตั้งใจนิ่งมองถุงขนมเมนูใหม่
ซึ่งอุตส่าห์จัดวางโลเกชั่นไว้เด่นอยู่หน้าแผง
แต่ต่อให้เค้นหัวสมองคิดหาสาเหตุมากมายเพียงใด
ก็ไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย



...โลกของธุรกิจช่างน่ากลัว 



และโลกของ ความจริงกับ ความฝัน




...ก็ต่างกันมากเหลือเกิน




------------------------------------------------------------------------------------------------------------




เกือบห้าทุ่ม...

ได้เวลาแผงขายของต่าง ๆ ในถนนคนเดินทยอยเก็บข้าวของ



นักรบเดินกลับมาที่รถเต่าคู่ใจของตนเอง
โดยมีใครอีกคนถือข้าวของของตนเดินตามมาอย่างเงียบ ๆ 
วางกล่องที่บรรจุขนมจากการขายลงไปที่เบาะหลังเหมือนเช่นทุกที


...กล่อง ที่นักรบเผลอมองเพราะรู้ดีว่ามีอะไรอยู่ในนั้น



...ไม่ใช่จะไม่สังเกต แผงก็อยู่ตรงข้ามกันแค่นี้
เขาก็พอจะเห็นว่าขนมปังสังขยาไม่ได้ลดลงไปเท่าไรเลย
อุตส่าห์ทุ่มเทแรงใจแรงกายไปขนาดนั้น แต่กลับไม่เป็นไปตามที่หวัง
ไม่รู้ว่าคนรักศักดิ์ศรีไม่ยอมแพ้อย่างลูกแม่พลอยจะรู้สึกยังไงบ้าง



ความสงสัยที่ค้างคาไม่ต้องทิ้งให้รอนาน
เพราะทันทีเขาสตาร์ตรถขับออกมามาได้เกือบครึ่งทาง
คนที่นั่งอยู่ข้างตัวก็ยังคงปิดปากนิ่งเงียบ
ดวงตากลมจ้องมองไปยังคอนโซลด้านหน้าแทนที่จะมองข้างทาง
เหมือนกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่างจนบรรยากาศล้อมรอบตัวหนักอึ้งผิดกับตอนขามาลิบลับ



เดี๋ยวก็ขายได้


ประโยคที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นลอย ๆ ทำเอาคนเหม่อถึงกับสะดุ้งเบา ๆ
หันมากลับมาถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ


ห่ะ เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ


คนฟังเหลือบมองอีกฝ่ายก่อนถอนหายใจ
แล้วพูดขยายความซ้ำให้ได้ยินอีกครั้งชัด ๆ


ขนมปังสังขยา เดี๋ยวก็ขายได้ 
วันนี้คนเดินตลาดไม่ค่อยเยอะเท่าไร
พรุ่งนี้วันเสาร์คนอาจจะมากกว่านี้


วูบหนึ่งที่ดวงตากลมโตมีแววสั่นไหว
แต่ก็แค่เพียงวูบเดียว... ดวงตานั้นก็กลับมาเป็นประกายเจิดจ้า
ก่อนเสียงร้องแบบคนที่ไม่มีร่องรอยความกังวลจะตามมา



โอยย...ไม่ต้องห่วงหรอก ขายได้อยู่แล้ว อย่าลืมสิว่าใครทำ
ขนมร้านหวานละไมชื่อเสียงโด่งดังจะตาย
คอยดูไว้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะได้ขายจนทำไม่ทัน
เอาให้ยอดแซงทะลุร้านบ้านขนมเดือนใจไปแบบไม่เห็นฝุ่นเลย 
แล้วอย่ามานึกเสียใจที่สอนผมทำขนมปังทีหลังล่ะกัน ฮ่าๆๆๆ



...แค่ฟังดูก็รู้ว่าประโยคที่พูดออกมาพวกนั้น
ล้วนตรงข้ามกับสิ่งที่อยู่ในใจโดยสิ้นเชิง
ถึงขนาดนี้แล้วยังเสแสร้งอีกเหรอ คุณลูกแม่พลอย



ถ้ามันไม่ได้ออกมาจากใจ ก็อย่าฝืนหัวเราะเลย
ลืมไปแล้วเหรอว่าไอ้ท่าทางใส่หน้ากากของคุณมันปิดบังผมไม่ได้



ความจริงที่พุ่งทะลุขึ้นกลางวง
ทำให้รอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้าของคนโดนรู้ทันค่อย ๆ จางหาย
ก่อนเจ้าตัวจะกลับไปนิ่งเงียบอีกครั้ง


แต่เป็นครั้ง...

ที่เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างในความรู้สึกของคนข้าง ๆ กำลังพังทลายลง



นักรบมองอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่
ก่อนหมุนพวงมาลัยเบี่ยงออกนอกเส้นทาง
ขับเลียบเข้าชิดขวาเพื่อยูเทิร์นกลับรถ
จนคนที่มาด้วยกันต้องร้องถามอย่างสงสัย



จะเลี้ยวกลับไปไหน 


ไปสักที่


เขาตอบกวน ๆ ด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง
ตอนแรกนึกว่าคนโดนแหย่จะโวยวายอะไรอย่างที่ทำเป็นประจำ
แต่กลับแค่เอ่ยปากบอกสั้น ๆ


งั้นเดี๋ยวช่วยแวะเซเว่นข้างหน้าให้ที


คนขับจึงจอดแวะเซเว่นตรงหัวมุมถนนตามคำขอ
สาลี่เปิดประตูลง หายเข้าไปพักใหญ่
ก่อนออกมาพร้อมหิ้วถุงมาด้วยสองข้าง
เสียงก๊องแก๊งของกระป๋องกระทบกันขณะถูกวางบนพื้นรถ
ดูจากปริมาณแล้วคงแทบจะซื้อมายกโหลเห็นจะได้


ไม่ต้องเสียเวลาเดาว่าเป็นอะไร
แปลกใจอยู่นิดหน่อยที่ลูกแม่พลอยใจกล้าซื้อมา
แต่ยังไงซะอีกฝ่ายก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว



...แม้บางทีแอลกอฮอล์อาจไม่ได้ให้คำตอบ 
แต่อย่างน้อยมันก็อาจช่วยทำให้เราลืมคำถามที่กลัดกลุ้มอยู่ในใจ




รถโฟล์กเต่าสีเหลืองจึงออกตัวอีกครั้งขับเลียบมาทางเส้นทางเก่า
ก่อนจะจอดลงตรงถนนริมแม่น้ำที่ห่างออกมาจากถนนคนเดินไม่ไกลนัก
บริเวณนี้ความจริงเป็นลานเล็ก ๆ จัดไว้เป็นที่ออกกำลังกาย
มีอุปกรณ์สีสดใสมากมายหลายชนิดวางสะท้อนแสงไฟถนนสีเหลืองนวล
เขาดับเครื่องยนต์ก่อนเปิดประตูรถออกให้ไอลมเย็น ๆ ของแม่น้ำพัดผ่านเข้ามา



แป๊ก!



เสียงเปิดกระป๋องเบียร์ลีโอดังขึ้นจากข้าง ๆ
หันไปมองทันเห็นคนซื้อยกกระดกซดลงคอดังอึก ๆ อย่างไม่ยั้ง

 
ดื่มเร็วแบบนั้นเดี๋ยวก็เมาซะก่อนหรอก


เสียงท้วงไม่เป็นผลแต่อย่างใด 
เพราะคนที่ใช้หลังมือเช็ดปากกลับเอ่ยถามขึ้นมาแทน


เอาด้วยหน่อยมั้ย


นักรบรับกระป๋องเบียร์ที่ถูกโยนส่งมาให้
ก่อนคนซื้อจะหันไปจัดการของตัวเองต่อจนหมดเกลี้ยงด้วยความรวดเร็ว


ตามมาด้วยกระป๋องที่สอง...


และสาม...



จนเขาต้องกระพริบตาปริบ ๆ มองคนที่ดื่มเบียร์เหมือนดื่มน้ำ
โดยไม่มีทีท่าจะหยุดเลยสักนิด


หรือว่าทีจริงลูกแม่พลอยจะคอแข็งถึงได้ดื่มดุขนาดนี้
นี่ก็กระป๋องที่สี่เข้าไปแล้ว
ดูสิดื่มจนหน้าเหนอแดงไปหมด


แล้วตามัน...


ตามันเยิ้มแปลก ๆ  



เดี๋ยว...



...แบบนี้คงไม่ใช่คอแข็งแล้ว




...ลูกแม่พลอย มันจงใจให้ตัวเองเมาจริง ๆ





โลกเรานี่มันไม่เคยมีอะไรง่ายเลยเนอะ


ประโยคที่ดังขึ้นไม่ใช่คำถาม แต่คล้ายจะเป็นข้อสรุปให้ตัวเอง
นักรบรู้ดีว่าบางครั้งน้ำเมาไม่ได้แค่ช่วยทำให้ลืม 
แต่ยังช่วยระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมาด้วย
เขาจึงไม่ได้เอ่ยคำตอบใด ๆ ปล่อยให้คนที่กลัดกลุ้มได้ปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา



คุณรู้มั้ยว่าทำไมผมถึงต้องเปลี่ยนนิสัยเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น



...อันนี้สิ ถึงจะเป็นประโยคคำถาม แถมเป็นคำถามที่น่าสนใจ


เขาชะงักมือที่ถือกระป๋องเบียร์ นิ่งฟังถ้อยคำมากมาย
ซึ่งพรั้งพรูออกจากปากของคนที่ไม่อาจทานทนเก็บปัญหาไว้



ที่ผมต้องใส่หน้ากากเอาไว้ก็เพราะผมคิดว่าบางที....
บางทีมันอาจจะช่วยทำให้ชีวิตผมง่ายขึ้น
เป็นลูกที่ดีทำให้พ่อกับแม่สบายใจ เรียนหนังสือให้เก่งเพื่อชื่อเสียงของตระกูล
ยิ้มรับลูกค้าเพื่อแลกกับเงินของเขา เสแสร้งทำทุกสิ่งให้คนอื่นพอใจ

แต่ก็นั้นแหละ... อย่างที่ผมบอก... โลกเรามันไม่เคยมีอะไรง่ายขนาดนั้น
สุดท้ายเราก็หนีความจริงไม่ได้ ต่อให้พยายามมากแค่ไหน
มันก็ยิ่งเห็นความน่าสมเพชของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น

หึ น่าตลกเนอะ ...คุณว่ามั้ย?”



น้ำเสียงกึ่งเยาะกึ่งสมเพชอย่างที่ปกติจะไม่มีทางได้ยินจากปากของลูกแม่พลอยเด็ดขาด
ถ้าไม่ใช่เพราะยามนี้แอลกอฮอล์เข้าไปละลายสติในส่วนการควบคุมศักดิ์ศรีของตัวเองไว้ไม่เหลือ
ทว่าคนที่ดื่มหนักก็ยังไม่วายซัดเบียร์กระป๋องที่สี่จนหมดก่อนคุ้ยเบียร์กระป๋องที่ห้าขึ้นมาเปิด
จนเขาต้องเผลอถอนหายใจ เอ่ยตอบบทสนทนาที่ค้างเอาไว้


ไม่หรอก คนเรามันก็ต้องมีภาพพจน์กันอยู่แล้ว
ทุกคนมีหน้ากากติดตัวด้วยกันทั้งนั้น
อยู่ที่ว่าเราจะหยิบใบไหนขึ้นมาใช้กับใครเมื่อไร และด้วยจุดประสงค์อะไร


งั้นผมก็คงมีหน้ากากเยอะที่สุดในโลกเลยล่ะสิ ฮ่าๆๆๆๆ



...ปากหัวเราะไป แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามแม้เพียงนิด
กลับสะท้อนให้เห็นถึงความขมขื่นและความเหนื่อยล้าจากปัญหาที่ถาโถมเข้ามาใส่
ยิ่งเห็นแบบนี้ และยิ่งได้ฟังเรื่องราวถึงสาเหตุในมุมมองของเจ้าตัว
ก็ยิ่งอดรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้



ลูกแม่พลอยมันจะรู้มั้ยว่า...


...สิ่งที่มันแสดงออกมาไม่ใช่อย่างที่เข้าใจเลย




อย่างคุณน่ะ ไม่ได้เรียกว่าใส่หน้ากากหรอก



สาลี่หันกลับไปมองคนทักทันที


...เล่าให้ฟังขนาดนี้ ไม่เรียกว่าใส่หน้ากากแล้วมันจะเป็นอะไรไปได้

แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากถาม ร่างสูงก็เอ่ยคำอธิบายตามมา



ถ้าคุณบอกผมว่า สิ่งที่คุณทำลงไปทั้งหมด 
เพื่อให้พ่อแม่คุณสบายใจ เพื่อชื่อเสียงของญาติคุณ
หรือที่คุณยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า พูดคุยให้ความสำคัญกับเขา
ก็เพราะอยากทำให้ทุกคนพอใจล่ะก็ แบบนั้นน่ะเขาเรียกว่า....

คุณแคร์ความรู้สึกของคนอื่นมากเกินไปต่างหาก




คำตัดสินที่ได้ยินเสมือนสายฟ้าผ่าลงตรงกลางใจ
มือที่กำกระป๋องเบียร์อยู่ชาวาบ
ในหัวมึนงงไปด้วยความสับสนให้กับสิ่งที่ไม่เคยคาดคิด
แต่ก็ยังคงปล่อยให้ถ้อยคำเหล่านั้นลอยละล่องผ่านหู



จริง ๆ แล้วคุณห่วงความรู้สึกของพวกเขาใช่มั้ยล่ะ
กลัวพวกเขาจะกังวลว่าคุณจะทำเรื่องอะไรไม่ดีรึเปล่า
กลัวเอาความเดือดร้อนมาให้พวกเขา
ก็เลยพยายามทำตัวเป็นเด็กดีเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่คุณแคร์ไง

อันทีจริงมันไม่ใช่ไม่ดีหรอกนะ แต่บางที ถ้าฝืนมากเกินไป
คุณจะเหนื่อยเอาซะเปล่าๆ

พักบ้างก็ได้ ทำในสิ่งที่คุณอยากทำดูบ้าง
ผมเชื่อว่าคนที่คุณแคร์ต้องเข้าใจคุณ




...เหมือนกับปมในใจบางอย่างได้คลี่คลายลง เพราะเพียงคำพูดไม่กี่คำ
ทว่าบางสิ่งที่ยังคงสับสนในความรู้สึกลึก ๆ ทำให้สาลี่ต้องเอ่ยคำค้านตะกุกตะกัก


ตะ...แต่...มันจะดีจริง ๆ หรอ เรื่องแบบนั้น มันเห็นแก่ตัว ผมคง...


ไม่เกี่ยวกับเห็นแก่ตัวหรอก 
คุณแค่เป็นตัวของตัวเองในแบบที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน
อ่ะ แต่ยกเว้นผมคนหนึ่งนะ
เพราะเวลาคุณเป็นตัวของตัวเองตอนอยู่กับผมทีไร
ผมเป็นต้องได้เดือดร้อนทุ๊กที



...อ้าว...ไอ้นี่ เหมือนจะพูดดี ๆ แต่กลับมาแหย่ใส่อีกแล้ว



เออ ก็เพราะอยากให้เดือดร้อนไง เอาให้มันวอดวายแม่งให้หมดเลย!!


คนโดนด่าไม่เถียงกลับ เพียงแค่ระบายรอยยิ้มบาง ๆ ตามสไตล์
เหมือนพอใจที่การแกล้งประสบผล ก่อนจะยื่นมือขึ้นมาลูบหัวคนเครียดเบา ๆ


ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปเถอะ
ลูกแม่พลอยที่ผมรู้จักน่ะไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ หรอก
แล้วถ้ามีปัญหาอะไรผมจะคอยช่วยคุณเอง...นะ




แปลก...


เสียงของลูกแม่เดือนมันแปลก....
มันอ่อนโยนผิดปกติเหมือนกับกำลังปลอบเขาอยู่


แล้วก็น่าแปลก....
ที่ความเศร้า ความหดหู่ทั้งหลายกลับค่อย ๆ จางหายไป
เหลือเพียงแค่ความรู้สึกประหลาดปั่นป่วนในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



แล้วก็ยังรู้สึกร้อน...



...ร้อนวาบไปทั้งตัว 


...ร้อนจนหน้าแทบไหม้อยู่แล้ว




อะ...เออ...ในนี้ร้อนเนอะว่ามั้ย


คนที่เริ่มมึนบ่นพลางเอื้อมเปิดประตูรถ
โดยมีนักรบก้าวเดินตามออกไป
เขาสองคนยืนใกล้กับขอบรั้วที่กั้นความสูงไว้ระดับเอว


มองลงไปจากตรงนี้...
กำแพงหินผสมคอนกรีตทอดยาวลงถึงแม่น้ำที่อยู่ห่างจากเขาเกือบสามเมตร
ฝั่งตรงข้ามเป็นสนามกีฬาของค่ายทหารแต่ก็มีต้นไม้ปลูกไว้ตลอดแนวเพิ่มความร่มรื้น
ลมจากริมน้ำพัดผ่านมาเบา ๆ อากาศดีบริสุทธิ์เสียจนเหมือนจะชำระล้างพิษในกายไปด้วย 



หนุ่มมาดเซอร์ทอดสายตาออกไปไกล
นาน ๆ ที ได้พักแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ไม่ต้องเสียเวลาหามุมไปเที่ยวชาร์ตแบตให้ตัวเองที่ไหนไกล 
แค่ได้อยู่ในสถานที่ที่ร่างกายได้เบาใจ


แค่นั้นก็พอแล้ว....



อา....สบายจัง 
วิวแม่น้ำตอนกลางคืนก็สวยดีเนอะ
อ่ะ! พระจันทร์เต็มดวง


เขามองคนที่ถือกระป๋องเบียร์พูดด้วยน้ำเสียงเริงร่า


...ไอ้วิวแม่น้ำก็สวยดีอยู่หรอก
แต่พระจันทร์น่ะไม่เต็มดวงซะหน่อย แหว่งไปตั้งเสี้ยวหนึ่งขนาดนั้น
คนที่เห็นมันเต็มดวงได้คงต้องบอกแค่คำเดียว 



....ลูกแม่พลอย มันเริ่มเมาแล้ว




นี่ ๆ ถ่ายรูปให้หน่อย ถ่ายให้เห็นวิวฉากแม่น้ำด้วยนะ


ไม่ต้องเสียเวลาหาทางพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เพราะน้ำเสียงเรียกร้องแบบนี้ไม่เคยมีแน่ ๆ 
ปกติคนถูกถ่ายออกจะรำคาญนิด ๆ ด้วยซ้ำ แต่นี่ดันมาขอให้ถ่ายง่าย ๆ 
เออ ก็ดี... เผื่อเขาจะได้เก็บรูปตอนเมาเอาไว้แกล้งทีหลัง


นักรบจึงวางเบียร์ที่ดื่มไปแค่ครึ่งกระป๋องลง แล้วหันไปหยิบกล้องตัวโปรดของตัวเอง
กดปุ่มใช้โหมดแบบไม่เปิดแฟลซเพราะกลัวคนเมาจะมึนแสง
แค่โคมไฟถนนสีเหลืองก็พอให้แสงนวล ๆ ก็ออกมาอาร์ตไปอีกแบบ
เขากดชัตเตอร์ไปสองสามภาพ แต่ดูเหมือนคนถูกถ่ายจะไม่พอใจ
ทำหน้าบึ้งพลางร้องโวยวายดังลั่น


โหยย นับด้วยดิ ถ่ายแล้วไม่นับเลย
นับเป็นเปล่า...หนึ่ง สอง ซ่ำ อ่ะ
แล้วสาก็จะพูดว่า เป๊ปซี่ จะได้ยิ้มออกมาพอดีตรงคำว่าซี่ไง
แบบนี้ แบบนี้....เป๊ป ซี่ซซซ...~~~”



คนฟังแทบจะกลั้นขำกับเสียงงอแงเป็นเด็ก ๆ เอาไว้ไม่อยู่
แอลกอฮอล์นี่มันเปลี่ยนพฤติกรรมคนได้จริง ๆ 
เพิ่งรู้ว่าลูกแม่พลอยเมาแล้วจะรั่วได้ขนาดนี้
ต๋องก็ต๋อง แต่ก็ดูน่ารักน่าแกล้ง จนอยากจะเปลี่ยนเป็นโหมดอัดวิดีโอแทนจริง ๆ


มา มา เดี๋ยวสาถ่ายให้บ้าง


คนที่คิดเพลิน ๆ แอบสะดุ้งเมื่อจอมป่วนเดินเข้ามาใกล้พลางเอื้อมมือมาจะคว้ากล้อง
เขารีบยกมันขึ้นสูงทันที 
เพราะไม่อยากปล่อยให้กล้องตัวโปรดตกอยู่ในมือคนเมาที่ไม่รู้ว่าจะเผลอทำอะไรไปบ้าง
ทำให้คนถูกขัดใจต้องร้องงอแงออกมาอีกครั้ง


เอามาดิ๊ อย่าหวงน่า คนอะไรขี้งก เอามานะ เอาม๊า~~~”


เมาแล้วนะสา ไม่ต้องดื่มแล้ว


มือหนึ่งยกกล้องไม่ให้อีกคนเขย่งถึง
ส่วนอีกมือก็พยายามคว้ากระป๋องเบียร์
แต่ร่างที่เล็กกว่ากลับเบี่ยงหลบได้ทัน 


ไม่ให้... ทีตัวเองยังไม่ให้สาเลยแล้วจะมาเอาของสาไปได้ยังไง


ไม่ใช่แค่คำปฏิเสธแต่อีกฝ่ายกลับยังยกกระป๋องขึ้นดื่มเหมือนท้าทาย



สา บอกให้พอไง อย่าดื้อสิ


แลกกันดิ แลกกานนน~~ ไม่งั้นไม่ยอม!


นักรบชั่งใจเพียงชั่วครู่ ทว่าในที่สุดก็พ่ายแพ้ให้กับคนที่พยายามส่งสายตาปิ๊ง ๆ มาให้อย่างเว้าวอน


เฮ้อ...ก็ได้ แต่ต้องรักษาเท่าชีวิตนะ


ทันทีที่ได้ยินคำอนุญาต คนฟังก็รีบยัดกระป๋องเบียร์ใส่มือแลกกับกล้องทันที
สาลี่ก้มมองพิจารณาสภาพของกล้องที่ยังคงเหมือนใหม่แม้จะผ่านการใช้งานมานาน 
บ่งบอกว่าเจ้าของดูแลรักษามาเป็นอย่างดี
ก่อนดวงตากลมใต้เลนส์แว่นจะมองผ่านช่องมองภาพพลางส่งเสียงร้อง



พร้อมยางงงง~~

เอ้า...หนึ่ง สอง ซ่ำ

เป๊ป ซี่ซซซซซ...~~~”



คำพูดกับท่าทางตลกของอีกฝ่ายทำให้นักรบเผลอหัวเราะออกมาแทนที่จะยิ้ม
จนคนสั่งหน้าบูด ร้องโวยวายออกมาอย่างงอน ๆ


โห...ทำไมไม่พูดอ่ะ แบบนี้ก็ออกมาไม่สวยอ่ะดิ
ไม่ไหว...ไม่ไหว....เดี๋ยวสาจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างเองนะ


จบคำ เจ้าของประโยคก็ย้ายตัวเองมาอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงที่ยืนพิงรถเต่าอยู่
ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงเรื่อยื่นเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ
ก่อนเจ้าตัวจะใช้มือข้างเดียวถือกล้องหมุนให้เลนส์หันกลับมาโฟกัสคนทั้งสอง



พร้อมน๊า...... 

หนึ่ง สอง ซ่ำ

เป๊ป...ซี่ซซซซซ~~~~”



นักรบพูดประโยคสุดท้ายออกมาด้วยรอยยิ้ม

...ไม่ใช่เพราะคำมันบังคับ แต่รอยยิ้มที่เกิด เขารู้ดีว่ามันออกมาจากหัวใจของเขาจริง ๆ



...ยิ้มเพราะความเอ็นดู

...ยิ้มเพราะความน่ารัก

...ยิ้มเพราะคนคนหนึ่ง



...คนที่ชื่อ สาลี่





ดูสิ เห็นมั้ยบอกแล้ว


คนถ่ายหยิบกล้องขึ้นมากดปุ่มเช็คดูภาพ
ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเจ้าของเหมือนตั้งใจจะอวด



..ถึงภาพที่ออกมามันจะเบลอเพราะแสงน้อยอยู่สักหน่อย
แต่ก็นับได้ว่านี่เป็นภาพแรก
ที่เจ้าของ 'ร้านหวานละไม' กับ 'ร้านบ้านขนมเดือนใจ' ถ่ายคู่กัน
หลังจากที่พบกันมาเพียงแค่หนึ่งเดือน



...และเป็นภาพถ่ายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้างของคนทั้งสอง



ฮ้าวววว....ง๊วงง่วงเนอะ กล้องอะไรถ่ายแล้วง่วงนอนเลย
ซื้อมาจากที่ไหนอ่ะ เดี๋ยวสาจะได้ไปซื้อบ้าง 
เอาไว้ใช้เวลานอนไม่หลับ เคยได้ยินปล่าววว......
น้องน๊อนไม่หลับหัวจ๊ายยมันกระสับกระส่ายยยย~~~วู้ววว....ฮ่าๆๆๆๆ


คนเมาก็ยังเป็นคนเมาวันยังค่ำ นักรบยืนฟังเสียงหัวเราะของคนข้าง ๆ
ก่อนเจ้าตัวจะเอนกายพิงรถ ปล่อยศีรษะสบกับไหล่ของเขาพร้อมกับหลับตาลงช้า ๆ


อืออ...ขอพักหน่อยนะ


ดวงตาคมเหลือบมองคนซึ่งยึดหัวไหล่ตัวเองเป็นที่พักพิง
อดไม่ได้ที่จะเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา



...ลูกแม่พลอย เมาซะจนสิ้นฤทธิ์ไปแล้ว
ร้องโวยวายนู้นนี้ แต่สุดท้ายก็มาหมดท่าเอาจนได้
หึ เห็นแบบนี้แล้วไม่แกล้งลงยังไงไหว ถือว่าเป็นค่าให้พิงไหล่ล่ะกันนะ


มือแกร่งหยิบกล้องคู่ใจของตัวเองขึ้นมา
หมุนให้เลนส์กล้องส่องมายังทั้งคู่อีกครั้ง
เอนศีรษะเข้าใกล้กับคนที่พิงอยู่แนบหัวไหล่



...ใกล้จนได้กลิ่นหอมของแชมพูจาง ๆ 



ไม่รู้ทำไม...

เขาถึงไม่อาจหักห้ามใจตัวเอง
ให้ก้มลงสูดกลิ่นความหอมหวานของคนข้าง ๆ
พร้อม ๆ กับปล่อยให้เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นเบา ๆ เป็นเสียงสุดท้ายในค่ำคืนนี้




...แชะ




------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #5039 blugarxx (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 23:45
    เง่ออออ น่ารักมากกกก TT_________TT
    #5,039
    0
  2. #5010 chebi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 17:19
    นักรบทำไรอ่ะ หอมหรือจุ๊บอ่ะ

    งื้ออ ฟินอ่ะ

    ตอนน้องสาเมาน่ารักน่าแกล้งมาก
    #5,010
    0
  3. #4942 kanun0_0 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 15:34
    ลักอ่ะ เผลอๆอาจลักหลับ สาน่ารักขนาดนี้จะอดใจไหวไหมหนอ^ ^
    #4,942
    0
  4. #4922 ciel_dek-d772559 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 20:13
    น่ารักขนาดนี้ไม่ให้รักลงได้ยังไงใช่ไหมนักรบ 55+
    #4,922
    0
  5. #4793 WSwen (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 15:25
    น่าจับมามอมเหล้าจิงๆเลยน้องสา-///-
    #4,793
    0
  6. #4703 baekbow (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 17:45
    หุยยยย สวีทอ่ะ สาเมาและโคตรน่ารักเลย เหมือนเด็กเลย
    #4,703
    0
  7. #4354 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 19:42
    สาเมาได้น่ารักมาก น่าจับฟัดจริงๆเลย
    #4,354
    0
  8. #4289 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 21:31
    น้องสาเมาแล้วน่ารักง่าาาาาา มุ้งมิ้งขนาดนี้ ขอเอากลับบ้านสักวันได้ไหมคะ?
    #4,289
    0
  9. #4272 crazy pierrot (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 21:56
    สาเมาแล้วนืารัก(+บ้า) ขึ้นเยอะเลย
    #4,272
    0
  10. #4036 ¦ MITUИΛ`★ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 20:46
    สาเมาแล้วน่ารักมาก 55555555
    #4,036
    0
  11. #3962 Yuki Kuro (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 18:13
    ยิ้มมมมมมมม ชีสสสสสสสสสสสส เป๊ปซี่......... อร่อยมั้ย? #โดนตรบ
    #3,962
    0
  12. #3892 SunShineDays (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 01:01
    ถ้าสาจะเมาแล้วน่ารักน่าฟัดขนาดนี้ ชั้นจะไม่ทนนะ >////<

    ชอบตั้งแต่ชื่อละ สาลี่ โคตรน่ารักอ่ะ

    แล้วเวลาแทนตัวเองว่าสานี่เราแบบนั่งยิ้มฟินอยู่คนเดียว

    แอร๊ยยยยย!!!!ลูกแม่พลอยทำของใส่ชั้นใช่ม้ายยยยยยยยย
    #3,892
    0
  13. #3777 p446 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 20:20
    เมาแล้วน่ากด เอ้ย! กอดชะมัด
    #3,777
    0
  14. #3743 Weeraphat Suebjakplong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 10:13
    หลงรักคุณลูกแม่พลอย แอบมองอยู่ทุกวัน~ แอร้
    #3,743
    0
  15. #3742 Weeraphat Suebjakplong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 09:41
    ละมุนเวอรรรรร์-//////-
    #3,742
    0
  16. #3196 Maou (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 22:01
    โอ๊ยยยยยยยยย น่าร้ากกกกกกก >< เริ่มเปิดใจกันแล้วสิน้าา (ถึงจะแบบเมาๆ ๕๕๕๕๕๕)
    #3,196
    0
  17. #3181 Redberrylips (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 23:53
    ทำไมน่ารักน่าฟัดขนาดนี้ลูก โอ้ยยยยยยยยยยย
    #3,181
    0
  18. #3129 นัท (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 11:46
    ลูกแม่พลอยน่าจับฟัดมากอ่ะ นี่พูดเลย
    #3,129
    0
  19. #2948 YoSChi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 20:22
    สาลี่น่ารักนะเวลาเมา ดูเป็นตัวของตัวเองดีอ่า
    #2,948
    0
  20. #2738 InLove (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 21:47
    ทำไมสาลี่น่ารักอย่างนี้ เมาบ่อยๆนะ 555555555
    #2,738
    0
  21. #2699 rorony (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 17:06
    รู้สึกว่า "เป๊ปซี่ซซซซ" เป็นคำที่น่ารักขึ้นมาเลยอ่า
    #2,699
    0
  22. #2572 ทูน่าจังเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 09:41
    สาลี่นายเมาเเล้วน่ารักอ่ะ>///<
    #2,572
    0
  23. #2551 sawhaชาลิตี้* (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 18:29
    สาลี่เมาอ้อนอะ ><
    กริ๊ดดดด อยากเอาหน้าซุกพุง 555555555555555555555
    #2,551
    0
  24. #2493 สายฟ้า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 09:37
    จะน่ารักไปไหนหนิ แทบกรี๊ดเพราะตอนสุดท้ายของแต่ละตอนแล้วนะ
    #2,493
    0
  25. #2437 DazaDay (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 16:38
    ชอบตอนเรียกว่าสาอ่ะ แทนที่จพเรียกแทนว่าผม หรือ คุณลูกแม่พลอย อ๊ากกกก

    สาลี่น่ารักเกินไปแล้ววววว อ่านตอนนี้แล้วหุบยิ้มไม่อยู่จริงๆ อยากจะเห็นรูปถ่ายของทั้งคู่จริงๆ ^^
    #2,437
    0