ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 32 : ชิ้นที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    13 ก.พ. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต






ชิ้นที่ 6





...ฝนตก



....ซวยจริง ๆ ให้ตายเหอะ
ทำไมถึงต้องมาตกเอาตอนนี้วะ 
เพิ่งจะสามทุ่มเองแท้ ๆ อุตส่าห์หอบขนมมาตั้งเยอะขายได้ไม่หมดพอดี



หนุ่มแว่นเจ้าของร้านขนมไทยรีบโกยขนมสารพัดชนิดที่วางบนโต๊ะแพ็คเก็บลงกล่อง
แน่นอนว่าน้องหงส์ขนมไทยของเขา
แปรสภาพเป็นน้องหงส์ฟ้าลอยขึ้นสวรรค์ไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่จัดเสร็จแล้ว 
เหลือแต่เศษซากของต้นกล้วยและโครงลวดที่ทำให้เขาต้องหอบหิ้วของพลุงพลัง
เตรียมวิ่งกลับไปยังรถมอเตอร์ไซต์ของตนซึ่งจอดทิ้งไว้ในซอยหน้าตลาด



แต่อนิจจา วิ่งไปได้แค่ครึ่งทาง
ฝนห่าใหญ่ก็ทวีความหนักหน่วงซัดกระหน่ำไม่หยุด


ดวงตากลมมองผ่านเลนส์แว่นที่เริ่มมีหยดน้ำฝนเกาะจนมัว
เหลือบเห็นศาลาที่พักซึ่งมีคนยืนอออยู่จำนวนหนึ่ง
เขาจึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปหลบฝนก่อนตัวเองจะเปียกโชกไปทั้งร่าง
หากแต่ทันทีเท้าเหยียบลงบนศาลา 
เสียงเรียกจากทิศทางที่เพิ่งวิ่งผ่านมาก็ดังลั่นขึ้น



เฮ้!! คุณ!

วู้ววว!!  คุณลูกแม่พลอยยยย

เดี๋ยวก่อน คุณลืมของไว้ ได้ยินม้ายยย!!!

ลูกแม่พลอยยยยย!!!!




...เออ กูได้ยินแล้ว
คนทั้งศาลาที่อยู่นี่ก็ได้ยินด้วย


อายเลยมั้ยกู... อายเลยมั้ย...
เรียกมาได้ยังไงลูกแม่พลอย
ดูสิ คนเขายิ้มขำกันหมดแล้ว มึงจะบ้ารึเปล่าวะ 
จะตะโกนเรียกอะไรก็หัดดูกาละเทศะซะบ้างสิโว้ยยย!!



เจ้าของร้านขนมไทยมองคนเพียงคนเดียวที่กล้าเรียกชื่อของตนแบบนี้อย่างนึกเคือง
แต่หนุ่มเซอร์ที่เพิ่งวิ่งขึ้นมาบนศาลาด้วยสภาพเปียกปอน
พร้อมกับหิ้วของมาเต็มสองมือกลับยื่นสิ่ง ๆ หนึ่งมาตรงหน้า




เอ้านี่ คุณลืมผ้าเช็ดโต๊ะไว้




...โอ้โห แค่ผ้าเช็ดโต๊ะ
เรียกเสียงดังไปทั้งซอยอย่างกับลืมทองไว้สามบาท
แค่นี้ปล่อยมันไว้อย่างนั้นก็ได้ เดี๋ยวกูวิ่งกลับไปเอาเอง
จะมาร้องเรียกชื่อประหลาด ๆ ให้ขายขี้หน้าคนอื่นทำไม
ภาพพจน์กูเสียหายป่นปี้หมดเข้าพอดี



ทว่าคนที่ลืมของก็ยังยื่นมือออกไปรับ
แต่ยังไม่วายกระแทกเสียงกลับพร้อมคำบ่นด้วยความหงุดหงิด



ขอบคุณ แล้วก็ช่วยเลิกเรียกผมว่าลูกแม่พลอยได้แล้ว


งั้นคุณชื่ออะไรล่ะ



หนุ่มเซอร์เสยผมที่ลู่เปียกน้ำ พลางขมวดคิ้วถาม



...คราวที่แล้วถามดี ๆ ไปก็ไม่ยอมบอก

ทียังงี้มาทำหน้าบึ้งใส่ 
ใช่ความผิดเขารึไงกัน

ไหนชื่ออะไร คุณลูกแม่พลอย
หวงหนักหวงหนา ลองบอกชื่อมาชัด ๆ สิ




ร่างสูงมองหนุ่มแว่นที่ถอนหายใจเบา ๆ อย่างเสียมิได้
ก่อนอีกฝ่ายจะเอ่ยถ้อยคำผ่านริมฝีปาก



สาลี่”  



ชื่อที่ได้ยินทำให้คนฟังต้องหันกลับไปมองพิจารณาคู่สนทนาใหม่ชัด ๆ
พลางเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงระคนแปลกใจ



ห่ะ อะไรนะ สาลี่ชื่ออย่างกับผู้หญิง



เจ้าของชื่อหันขวับจ้องคนพูดตาขวางโวยวายขึ้นทันควัน



มันเป็นชื่อขนมต่างหากโว้ย
แม่บอกว่าตอนแพ้ท้องอยากกินมาก
ต้องให้พ่อดั้นด้นซื้อมาจากสุพรรณนู้นเพราะสมัยก่อนไม่ค่อยมีขาย
พอผมเกิด แม่ก็เลยตั้งชื่อผมว่า สาลี่’ 
แต่คนอื่นๆ เรียกผมว่า สาเฉยๆ



คำอธิบายยาวเหยียดทำให้คนฟังพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเข้าใจที่มาที่ไป
ก่อนจะได้ยินประโยคย้อนถามกลับ



แล้วคุณล่ะ?”


ผมชื่อ นักรบ




คราวนี้เป็นที่ของหนุ่มแว่นที่ก้มมองเจ้าของชื่อตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาพิจารณา
ก่อนจะพูดย้ำขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจเลียนแบบเขา



นักรบ เนี่ยนะ ดูสภาพคุณแล้วไม่เห็นเข้ากันกับชื่อเลย



ร่างสูงไม่ได้ร้องโวยวายเถียงกลับ
เพียงแค่ทอดสายตามองผ่านม่านน้ำฝน 
พลางเล่าขยายความเป็นมาของชื่อตัวเอง




ชื่อนี้พ่อผมเป็นคนตั้งให้ เขาเป็นทหารประจำการอยู่แถวภาคใต้
เคยหวังว่าจะให้ผมเป็นทหารเหมือนกัน
แต่ผมไม่ยอม ทะเลาะกันเกือบบ้านแตก
สุดท้ายแม่ก็เลยมาช่วยไกล่เกลี่ยให้ผมได้เรียนถ่ายรูป

ผมก็ตั้งใจเรียนให้ได้ดีน่ะ เพราะอยากให้พ่อเห็นว่าศิลปะมันไม่ได้แย่อะไร
แต่พ่อดันมาเสียซะก่อนวันรับปริญญาผมแค่สองวันเอง
ก็โดนซุ่มวางระเบิดนั้นแหละ

แม่กับผมเลยขอกลับมาอยู่ที่นี่ ที่บ้านเกิดแม่ มาเริ่มนับหนึ่งกันใหม่
อาศัยว่าแม่เคยทำพวกเบเกอรี่ขายอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว 
ผมก็เป็นลูกมือช่วยทำบ้าง 

นี่ก็คิดว่าจะเปิดร้านขายให้เป็นที่เป็นทางสักที
ฝากขนมให้ร้านอื่นขายบ่อย ๆ ก็เกรงใจเขา



เรื่องราวมากมายอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินทยอยเข้าผ่านหู
และดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เจ้าของร้านขนมไทยยืนฟังนิ่ง ๆ 
โดยไม่มีคำบ่นประชดหรือด่าเหน็บคืนอะไร



...ก็เล่นพูดมาซะขนาดนี้ ใครจะไปทำกันลง
เห็นมันทำตัวติสต์ ๆ เหมือนคนไม่เอาถ่าน
แต่ความจริงชีวิตของมันก็ผ่านอะไร ๆ มามากเหมือนกัน
คนเราจะตัดสินกันจากลักษณะภายนอกไม่ได้จริง ๆ ด้วย


อยากจะพูดให้กำลังใจมันไปสักคำ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง
มันเองก็ไม่มีท่าทีเรียกร้องความสงสารหรือเห็นใจอะไรด้วย
เหมือนกับแค่เล่าประวัติชีวิตให้ฟังเรื่อย ๆ มากกว่า



เขาจึงตัดสินใจยืนเงียบ ๆ อยู่แบบนั้น
ปล่อยให้เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นแทนคำตอบ




ทว่าแม้เวลาจะผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
ฝนก็ยังคงตกต่อเนื่องโดยไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนแรงเลยสักนิด



...ยืนตัวเปียก ๆ แบบนี้ก็ชักหนาว
แถมยังห่วงข้าวของที่โดนฝนอีกด้วย
ความจริงร้านขนมไทยของเขาอยู่ในย่านตลาดเก่า 
เดินจากนี้ไปสักสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว
ปกติเขาเอาขนมใส่กล่องแล้วก็ขับมอเตอร์ไซค์มา
เพราะว่าถ้าขับรถใหญ่มันจะยิ่งหาที่จอดรถในซอยแคบ ๆ ยาก


ใจจริงก็อยากจะทิ้งมอเตอร์ไซต์แล้วเดินเลาะกลับบ้าน
แต่ว่าวันนี้ดันมาสร้างน้องหงส์ขนมไทยเลยทำให้มีอุปกรณ์ต้องขนกลับเยอะเป็นพิเศษ
จะให้เดินหลบฝนไปแบกไป สงสัยจะไม่ไหว
คงต้องรอฝนซาลงอย่างเดียวเท่านั้นซึ่งก็ดูท่าจะอีกนาน
แบบนี้ เขาโทรไปบอกแม่ไว้ก่อนดีมั้ยนะ


คิดพลางเอื้อมมือล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์
แต่นิ้วยังไม่ทันได้กดปุ่ม เสียงจากคนข้างตัวก็ดังขึ้น


รถผมจอดอยู่แถวนี้ ถ้าเดินเลาะไปตามตึกก็ไม่ไกลเท่าไร
คุณจะไปด้วยกันมั้ย เดี๋ยวผมขับไปส่ง




...หืม เมื่อกี๊ไอ้ลูกแม่เดือนมันบอกว่าจะไปส่งให้เหรอ


แปลกว่ะ อยู่ดี ๆ ก็ดันมีน้ำใจขึ้นมาซะงั้น
แต่ถ้าให้รออยู่อย่างนี้ก็ไม่รู้นานแค่ไหนจะได้กลับ
สามทุ่มครึ่งแล้วเดี๋ยวต้องกลับไปเตรียมของที่จะทำขายวันพรุ่งนี้อีก
ถ้าทำไม่ทันขึ้นมาล่ะก็แย่แน่




....เอาวะ!  ...ไปก็ไป





เขาพยักหน้าตอบแสดงความตกลง ทำให้ร่างสูงเริ่มหิ้วของขึ้นมาถือไว้
ก่อนจะเดินนำหน้าลัดเลาะหลบฝนผ่านกันสาดตัวตึกไป
โดยมีหนุ่มแว่นคอยตามอยู่ห่าง ๆ กระทั่งผ่านไปแค่เพียงสองช่วงตึก
เขาก็เห็นรถโฟล์กเต่าสีเหลืองสภาพเหมือนผ่านการใช้มานานจอดนิ่งอยู่ในความมืดสลัว



นักรบรีบไขกุญแจเปิดประตูพลางยัดข้าวของใส่เบาะหลัง
แล้วทั้งสองจึงรีบมุดตัวเองเข้าสู่รถก่อนปิดประตูลง
ไม่นานรถเต่าสีเหลืองก็ขับแล่นอ้อมออกถนนใหญ่ด้านหน้าตลาด
ก่อนจะวนเข้ามาในซอยเล็ก ๆ อีกทีตามคำบอกของคนร่วมทาง
และแล้วไฟหน้ารถก็มาหยุดลงตรงตึกแถวหลังหนึ่ง


สาลี่หอบของมากมายไว้เต็มสองมือ
โดยมีคนขับช่วยยกกล่องขนมออกมาด้วย
ก่อนเจ้าตัวจะเอื้อมมือเคาะประตูบานพับแบบจีนพร้อมส่งเสียงเรียก



แม่ครับ สากลับมาแล้วครับ



เขาได้ยินเสียงกุกกักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนประตูจะเลื่อนเปิดออก
หญิงสาววัยเกือบห้าสิบ ท่าทางใจดียืนยิ้มต้อนรับ
แม้วัยจะร่วงโรยไปแต่ผมดำขลับที่มวยขึ้นเก็บไว้
ก็ยังเผยกรอบหน้าเค้าความสวยหวานอย่างเห็นได้ชัด
และนักรบก็เดาได้ไม่ยากว่า ดวงตากลมโตของคนที่กัดกันเป็นประจำนั้นได้มาจากใคร 


กลับมาแล้วเหรอลูก
ฝนตกหนักขนาดนี้แม่นึกเป็นห่วงอยู่เชียว
อ้าว...มีเพื่อนมาด้วยเหรอจ๊ะ



เสียงอ่อนโยนเอ่ยถามอย่างห่วงใยก่อนจะเปลี่ยนเป็นแปลกใจ
เมื่อเห็นร่างสูงของใครอีกคนเดินตามเข้ามาด้วย


ครับแม่ นี่เพื่อนสา ชื่อ นักรบ ครับ



คนถูกเรียกชื่อรีบยกมือไหว้พร้อมเอ่ยคำแนะนำตัวอย่างนอบน้อม



สวัสดีครับคุณแม่ เรียกผม รบก็ได้ครับ
ตะโก้ฝีมือคุณแม่พลอยอร่อยมากเลยครับ
ผมชอบทาน ที่ไหนก็สู้ที่นี่ไม่ได้เลย



เป็นความจริงที่ว่าคำชมมักได้ผลเสมอในการเริ่มต้นมิตรภาพ
เพราะเพียงแค่คนฟังได้ยินเท่านั้นเจ้าหล่อนก็ยิ้มแย้มอย่างยินดี



จริงเหรอจ้ะ ถ้าชอบก็เอากลับไปทานเยอะ ๆ สิลูก 
แม่มีขนมอีกตั้งหลายอย่าง นี่ก็เพิ่งอุ่นกล้วยบวชชีเสร็จ 
มากินด้วยกันก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปตักให้



จะดีเหรอครับ



นักรบพูดเลี่ยง ๆ ส่วนหนึ่งเพราะด้วยเกรงใจ
แต่อีกส่วนก็เพราะคนข้าง ๆ กำลังถลึงตามอง
ปล่อยรังสีอาฆาตเข้าทิ่มแทงเหมือนจะบอกให้รู้ว่า อย่าได้คิด’ 



ทว่าผู้เป็นแม่กลับไม่รับรู้ถึงสายตามาดร้ายใด ๆ ของลูกชาย 
มิหนำซ้ำยังคงเร่งคำชวนยกใหญ่



ดีสิจ้ะ น้องสาไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไร
นาน ๆ ทีมีเพื่อนมาหาบ้าง แม่เองก็ดีใจ



แค่ได้ยินคำท้ายประโยคนักรบก็แทบจะกลั้นรอยยิ้มของตัวเองไม่อยู่


น้องสา ไม่ค่อยมีเพื่อน เหรอ

เห็นแบบนี้ก็ยิ่งน่าแกล้งเข้าไปใหญ่



ชายหนุ่มจึงขยับปากตอบตกลงโดยอัตโนมัติ




งั้นผมไม่เกรงใจนะครับ





...อ้าวเฮ้ย!!  ได้ไงวะ!!



หนุ่มแว่นร้องโวยวายอยู่ในใจ เมื่อศัตรูคู่แค้นเดินทอดรองเท้าเข้าบ้านไปหน้าตาเฉย
แต่จะอย่างไรเขาก็ไม่กล้าขัดใจแม่ อีกอย่างมันก็อุตส่าห์ขับรถมาส่งด้วย

...หึ จะปล่อยให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ได้ แต่คราวหน้าอย่าได้หวัง!

 


สาลี่จึงเดินตามคนที่กำลังใช้สายตาสำรวจภายในร้านอย่างสนอกสนใจ


...ด้านหน้าร้านหวานละไมของเขาถูกจัดให้เป็นแผงสำหรับวางขนมไทยที่ต้องทำวันต่อวัน
ส่วนด้านในจะเป็นชั้นวางขนมอบใส่ถุงต่าง ๆ ซึ่งทำเก็บไว้ได้นาน ๆ
ถัดไปจากนั้นจึงเป็นโต๊ะเก้าอี้ไม้เข้าชุดไว้สำหรับนั่งรอลูกค้าเวลาเฝ้าร้าน
ทั้งสองคนจึงหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้นั้น
ก่อนที่กล้วยบวชชีอุ่น ๆ หอม ๆ จะถูกจัดเสิร์ฟพร้อมกับเสียงคะยั้นคะยอของคนทำ



ทานเยอะ ๆ นะลูก เมื่อเช้าแม่ทำมาหม้อใหญ่ตั้งใจจะทำบุญเลี้ยงพระ
ขนาดแจกคนอื่นไปเยอะแล้วนะ แต่ก็ยังเหลือกลับมาอยู่เกือบค่อนหม้อ
กลุ้มใจอยู่เชียวเพราะแม่กับน้องสาสองคนคงทานไม่ไหว


ไม่ต้องห่วงครับ ผมทานเก่ง
แถมอร่อยแบบนี้ รับรองไม่เหลือแน่ครับ




นักรบรีบเอ่ยชมทันทีที่ตักคำแรกเข้าปาก



...ปกติเขาเฉย ๆ กับขนมไทย ไม่ค่อยจะได้กินเสียด้วยซ้ำ
เพราะว่าบางทีมันก็หวานแสบคอจนเกินไป ไม่หอมนุ่มเหมือนพวกขนมเค้ก
แต่พอเจอรสชาติฝีมือแม่พลอยเข้าไปก็ต้องทำให้รีบเปลี่ยนความคิดใหม่


แม่พลอยทำขนมอร่อย แถมใจดีด้วย
ไม่เห็นเหมือนลูกชาย รายนั้นตั้งท่าจะกัดเขาทุกวัน



แต่เอ๊ะ...


ตั้งแต่นั่งอยู่ในร้านก็ยังไม่เห็นมันแขวะเขาสักคำ
ก้มหน้าก้มตาตักกล้วยบวชชีเข้าปากอยู่เงียบ ๆ อย่างนั้น
ปล่อยให้แม่พูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนมอยู่ฝ่ายเดียว




แหม ปากหวานจริง ๆ สาลี่มีเพื่อนน่ารักแบบนี้ แม่ค่อยเบาใจหน่อย 
ปกติอยู่กับแม่ น้องสาเขาจะเงียบ ๆ เรียบร้อย ไม่ค่อยพูด 
แม่ก็กลัวเขาจะเหงา ถ้ายังไง แม่ฝากให้น้องรบเป็นเพื่อนเล่นเพื่อนคุยกับสาลี่ด้วยนะลูก” 


ถ้อยคำที่ได้ยินทำเอาคนฟังเผลอจ้องมองเจ้าของชื่อที่นั่งอยู่ตรงข้าม
ซึ่งขยับมือคนน้ำกะทิในถ้วยไปมาแม้กล้วยจะหมดไม่เหลือแล้วก็ตาม
แต่เจ้าตัวก็ยังคงไม่ยอมละสายตาออกจากถ้วยขนมตรงหน้าเสียที



อ๋อ....


อย่างนี้นี่เองสินะ...




ได้ครับแม่ ผมจะคอยดูแลไม่ให้คลาดสายตาเองครับ


นักรบพูดยืนยันหนักแน่น ส่งผลให้คนแสร้งทำเป็นเมินต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง
ดวงตากลมภายใต้กรอบแว่นประสานสายตาเข้ากับดวงตาของเขาที่จ้องมาอยู่ก่อนแล้ว
ทำเอาคนเผลอตัวต้องรีบหลบวูบก้มลงไปให้ความสนใจกับถ้วยขนมเหมือนเดิม


จริงสิ นี่เปียกฝนกันมาทั้งคู่ใช่มั้ยเนี่ย 
แม่เองก็ลืมไปเลยมัวคุยซะเพลิน
เดี๋ยวแม่ไปเอาผ้าขนหนูมาให้เช็ดตัวก่อนนะ


เสียงแม่พลอยร้องบอกเมื่อนึกขึ้นได้เพราะเห็นเสื้อผ้าที่ยังชื้น ๆ ของแขกผู้มาเยือน
ร่างบางกำลังจะลุกแต่ลูกชายก็เอ่ยรั้งไว้



สาไปเองก็ได้ครับแม่


เราน่ะอยู่คุยกับเพื่อนไปเถอะจ๊ะ” 




คำปฏิเสธที่อีกคนไม่กล้าขัดทำให้เจ้าตัวต้องนั่งลงเงียบ ๆ ตามเดิม
ปล่อยให้ผู้เป็นแม่เดินขึ้นไปเอาของชั้นบน
โดยทิ้งลูกชายไว้กับเพื่อนที่มีฐานะเดียวกับศัตรูคู่อาฆาต
ซึ่งทันทีที่เหลือกันเพียงสองคน สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ก็เริ่มออกลาย



น้องสาเรียบร้อย เงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด 
เอ๊ะ...ใครกันน้า~  คุณลูกแม่พลอยรู้จักบ้างมั้ย



คนโดนแหย่ถลึงตามอง เมื่อไร้เหงาของบุพการี 
อาการต่าง ๆ ที่เก็บซ่อนไว้ก็ถูกระบายออกมาเป็นน้ำเสียงกระแทกตอบกลับ



กินเสร็จก็รีบกลับไปได้แล้ว ความเกรงใจน่ะรู้จักบ้างมั้ย!!
 




...หึหึ นี่เลยตัวจริง
น้องแว่นตาขวาง เสียงดุ ลูกแม่พลอยของแท้



เขาพอจะรู้ว่ามันตีสองหน้าได้แนบเนียน 
แต่ก็นึกว่าเป็นเฉพาะเวลาขายของ
เพราะต้องยิ้มแย้มแจ่มใสต้อนรับลูกค้าอยู่แล้ว
แต่กับที่บ้านก็ยังคงเป็นแบบนี้ 


....ไม่รู้ว่าคิดยังไงของมัน





ทำแบบนี้ไม่อึดอัดเหรอ


ห่ะ พูดเรื่องอะไร



คนถูกถามขมวดคิ้วงง 
ในใจยังคงนึกหงุดหงิดที่อยู่ ๆ อีกฝ่ายก็เอ่ยถึงสิ่งที่จับต้นชนปลายไม่ได้


ร่างสูงถอนหายใจเบา ๆ วางช้อนตักขนมลง
แล้วเปลี่ยนมาพูดขยายความด้วยน้ำเสียงจริงจัง



ขนาดอยู่บ้านก็ยังไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ ไม่รู้สึกอึดอัดบ้างหรือไง




คนฟังนิ่งอึ้งในประโยคที่ไม่เคยคิดว่าใครบางคนจะกล้าถามออกมา




....ใครบางคนที่เพิ่งเจอกันได้อาทิตย์เดียว



....แต่กลับมองทะลุถึงส่วนที่ อ่อนไหวที่สุดของหัวใจ





...มันรู้ได้ยังไง



มันรู้ได้ยังไงว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาคือแบบไหน
ถึงได้กล้ามาพูดอะไรพล่อย ๆ แบบนี้


จะเสแสร้งทำตัวเป็นเด็กดีมันผิดตรงไหน
ปั้นหน้าหัวเราะเพื่อให้คนรอบข้างมีความสุข
ก็เป็นสิ่งที่ควรจะทำไม่ใช่หรือไง



แล้วมันอะไรกัน อยู่ ๆ ก็มาถามว่ารู้สึกอึดอัดมั้ย



...พูดออกมาได้ยังไง


....มึงพูดออกมาได้ยังไง!!!





คนอย่างคุณจะมาเข้าใจอะไรชีวิตผม!!



คำตะคอกตอบกลับอย่างรุนแรง
ทำให้คนที่อุตส่าห์ถามด้วยความหวังดีเริ่มอารมณ์กรุ่น ๆ 
โต้กลับขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้



ผมว่าผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดีมากกว่าตัวคุณเองซะอีกนะ
ถ้าไม่เชื่อผมจะทำให้ดู


นักรบลุกขึ้นพรวดเดินหายออกไปข้างนอกร้าน
ทิ้งให้ใครบางคนนั่งรออย่างไม่สบอารมณ์




...ประสาทรึเปล่า

คนอื่นจะมาเข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้ดีกว่าตัวเองได้ยังไง
แล้วมันคิดที่จะมาพิสูจน์ให้ดูอีก เป็นไปได้ที่ไหนกัน


อ้าว กลับมาแล้วถือกล้องมาด้วย
แล้วเดินเข้ามาใกล้กูทำไม


เอ๊ะ...เดี๋ยว...




แชะ




คุณทำอะไรน่ะ!!



คนถูกถ่ายร้องโวยวายดังลั่น
แต่ฝ่ายที่ถือกล้องกลับทำแค่เพียงหมุนหน้าจอแสดงภาพให้อีกคนได้มอง



ก็ผมเคยบอกแล้วไงว่ากล้องไม่เคยโกหก
แล้วนี่ก็หน้าของคุณตอนกำลังหงุดหงิดไม่พอใจ



ภาพใบหน้าของเขาที่โชว์เด่นหราอยู่บนจอภาพ
ยิ่งสร้างความเดือดดาลให้ทวีเพิ่มมากขึ้น



แค่มองผ่านกล้องมันจะไปรู้ได้ยังไง ใครเชื่อก็บ้าแล้วโว้ยยย!!!!” 




แชะ



เสียงโวยวายด้วยความโกรธถูกขัดด้วยเสียงชัตเตอร์
พร้อมกับที่ร่างสูงพูดออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนเหมือนจงใจยั่วอารมณ์



แล้วนี่ก็หน้าของคุณตอนกำลังโมโห




หนอย....ไอ้เวรนี่จะไม่ฟังกันใช่มั้ย 


....กูทนไม่ไหวแล้วนะโว้ยยยย!!!




สาลี่ลุกขึ้นพยายามเอื้อมคว้ากล้องของอีกฝ่ายซึ่งแกล้งดึงหนี
ปากก็ยังคงส่งเสียงห้ามด้วยความโมโห



หยุดนะ!! เลิกเล่นได้แล้ะ....เฮ้ย!!




หนุ่มแว่นร้องเสียงหลงอย่างตกใจ
เมื่อจู่ ๆ ร่างของตนก็ถูกช่างกล้องดึงเข้ามาใกล้ ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว
จนตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งซึ่งกอดรัดเขาไว้แน่นกระทั่งขยับไปไหนไม่ได้



แชะ





นี่หน้าคุณตอนกำลังตกใจ




...มันยังไม่หยุดอีก



เขากำลังจะอ้าปากโวยวายขึ้นอีกรอบ
แต่สัมผัสบางอย่างนุ่ม ๆ บนแก้มก็ทำให้ทุกสิ่งชะงัก



อ่ะ...



เมื่อกี๊...



เมื่อกี๊มันทำอะไร...




แชะ





นี่หน้าคุณตอนกำลังงง แล้วก็......



น้ำเสียงท้ายประโยคถูกลากยาว
พร้อมกับที่มือแกร่งประคองใบหน้าของเขาให้เงยขึ้น
แม้จะมองผ่านเลนส์แว่น แต่เขาก็ยังเห็นประกายระยิบระยับสะท้อนอยู่ในดวงตาคมคู่นั้น



...ประกายตาที่คล้ายจะดึงดูดให้ร่างกายสิ้นไร้เรี่ยวแรง



จนต้องหลับตาลงเพราะไม่อาจทนมองได้ต่อไป
ทันใดนั้นสัมผัสบางอย่างก็บรรจงแตะบนริมฝีปาก




...นุ่มนวล


...แผ่วเบา



นิ่งค้างไว้เพียงชั่วครู่ 
ทว่ายาวนานเหลือเกินในความรู้สึก
ก่อนมันจะผละออกจากไปโดยทิ้งเพียงความสับสนไว้ในใจ



แชะ



เสียงที่ดังขึ้นทำให้เขาต้องเปิดเปลือกตามองขึ้นอีกครั้ง
หนุ่มมาดเซอร์ยืนถือกล้องอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ  



นี่หน้าของคุณหลังจากถูกจูบ





ห่ะ..



อะ...



อะไรนะ...






ผ้าขนหนูมาแล้วจ๊ะ



ทั้งสองคนรีบผละตัวออกห่างจากกันทันทีที่ได้ยินเสียง
ก่อนหญิงวัยกลางคนจะเดินลงมาจากบันได
โดยไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเพียงเสี้ยวนาที



ขอโทษที่หายไปนานนะจ๊ะ
พอดีแม่คุยโทรศัพท์กับลูกค้าที่สั่งจองขนมวันพรุ่งนี้ก็เลยมาช้าไปหน่อย
อ้าว แล้วนี่ทานขนมกันหมดแล้วใช่มั้ย อิ่มกันรึเปล่า
น้องสาไปตักเพิ่มให้เพื่อนแล้วหรือยังลูก



คะ...ครับ



คนถูกวานรับคำตะกุกตะกักก่อนคว้าถ้วยขนมสองถ้วย
แล้วรีบเดินหายเข้าไปในห้องครัว
เขาเปิดฝาหม้อที่ยังอุ่น ๆ อยู่บนเตา 
มือหยิบทัพพีตักขนมกล้วยบวชชีลงใส่ถ้วย



แต่ตักเท่าไรเท่าไร ก็ได้แต่น้ำไม่มีเนื้อ


....ก็มันจะไปได้ได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้สติไม่ได้อยู่ที่มือ



แต่อยู่ที่หัวใจซึ่งกำลังเต้นรัวด้วยความมึนงงสับสน 
กับคำถามที่ยังคงเวียนวนในห้วงความคิด



อะไร.....



มันเกิดอะไรขึ้น




ใครก็ได้ช่วยบอกเขาที




รูปที่ถ่ายใบสุดท้ายเมื่อกี๊.....





...ไอ้ลูกแม่เดือน มันถ่ายรูปสีหน้าแบบไหนของเขาลงไปกัน



------------------------------------------------------------------------------------------------------------




TBC







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #5005 chebi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 14:51
    งื้ออออ ฟินอ่ะ น่ารักมากเลย ชอบจัง

    #5,005
    0
  2. #4938 kanun0_0 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:48
    ว้ากกก!! จะ..จูบ เร็วไปไหม0/////0
    #4,938
    0
  3. #4864 vipsky (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 16:31
    หูยยยยยยย คุณลูกแม่เดือนรุกหนักขนาดนี้ไม่ลากกลับบ้านไปนอนด้วยกันเลยล่ะค้าาาา
    #4,864
    0
  4. #4697 baekbow (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 21:06
    กรี๊ดดดดด รุกหนักมากค่ะ เงิบไปเลยน้องสาของเรา 555
    #4,697
    0
  5. #4349 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 12:56
    อะไรคือการถ่ายรูปตอนถูกจูบคะลูกแม่เดือน แอร๊ยยยยยยย เร็วไป๊
    #4,349
    0
  6. #4287 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 20:51
    เขินอะ จุ๊บแบบละมุน ง่อววววววว -/////////-
    #4,287
    0
  7. #4270 crazy pierrot (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 21:01
    กรี๊ดดดดด!! ฟินแบบจิกหมอนแทบขาดค่ะ
    #4,270
    0
  8. #4200 thewitch_rainny (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 07:22
    ลูกแม่เดือนคะวันนี้พึ่งรู้จักชื่อลูกแม่พลอยไปหมาดๆ แต่กลับมาจูบน้องสาที่บ้านเขาอีก ใจร้อนใจเร็วไปแล้วน้าาา 555
    #4,200
    0
  9. #4100 Shimmaybb (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 23:28
    ย้ากกกกกกกก
    ตอนนี้รบอย่างรุก
    ไม่ไหวแล้วฟินตัวตายยยยยยยยย
    #4,100
    0
  10. #4032 ¦ MITUИΛ`★ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 19:20
    ท...ทำไมลูกแม่เดือนถึังได้ใจเร็วขนาดนี้ละ! 
    #4,032
    0
  11. #3957 Yuki Kuro (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 17:33
    โต๊ะพังแล้วค่ะ..! หนูทุบจนโต๊ะพังแล้ว เขินนนนนน!!!!!!!!
    #3,957
    0
  12. #3773 p446 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 18:32
    ซัดเลย
    #3,773
    0
  13. #3519 souprupk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 22:53
    จูบกันแล้ว!! บร้ะ..
    ลูกแม่เดือนรุกไวงี้อ้ะ -//-
    #3,519
    0
  14. #3193 Maou (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 20:42
    อ๊ากกกกกกกกก สงสารสาลี่ คงอึดอัดน่าดูเลย TT^TT แต่ฉากตอนถ่ายรูปสีหน้าแต่ละอย่างของสาลี่เนี่ยน่ารักจริงๆ แอร๊ยยย~~ >
    #3,193
    0
  15. #3176 Redberrylips (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 23:36
    กรี้ดดดดดด ฌอ้ย เดี๋ยว ไม่นึกไม่ฝัน ละคือทำไมอยู่บ้านลูกแม่พลอยเงียบจังอ่ะ 
    #3,176
    0
  16. #3125 นัท (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 10:48
    โอ๊ยยยย ตายๆๆ นักรบจะรุกศึกรักแล้วหรอ >[]
    #3,125
    0
  17. #3087 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:06
    เขิลอ่ะ '///'
    #3,087
    0
  18. #2943 YoSChi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 19:53
    สาลี่ ชื่อน่ารักอ่ะ

    จูบกันแล้วววววววว นักรบไวไฟ
    #2,943
    0
  19. #2736 InLove (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 20:34
    ชื่อว่าสาลี่กับนักรบน่ารักดีอะ โดยเฉพราะสาลี่ ><
    #2,736
    0
  20. #2694 rorony (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 15:57
    กรี๊ดดดดดดดด ไวกันเหลือเกินนนน!! >O< เราทึ้งผมแทบเป็นแทบตายเลยตอนนี้
    #2,694
    0
  21. #2569 ทูน่าจังเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 15:22
    จูบกันเเล้ว>////<
    #2,569
    0
  22. #2545 sawhaชาลิตี้* (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 17:53
    อ้ายเขิน -///////-
    #2,545
    0
  23. #2522 venass0 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 15:11
    อร๊าย บุกสายฟ้าแลบ
    #2,522
    0
  24. #2488 สายฟ้า (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 08:42
    เอ้า ป้ายไฟ เอามาให้พ่อยอดชายนายนักรบ น้องก้องภพ และเฮียแทนไม่ต้องน้อยใจ เค้าก็แค่ชอบคนถ่ายรูปเหมือนกัล



    เป็นผู้ชายที่ตรงๆดี และก็กล้าด้วย แทบขูดโต๊ะ กับช๊อตสุดท้ายอ้ะ 555 จะถ่ายได้หน้าแบบไหนเนี่ย
    #2,488
    0
  25. #2424 DazaDay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 20:44
    แหม่คุณลูกแม่เดือนนี่นะ 55555555555555555555
    #2,424
    0